အသက်၏ အချိန်ရေတွက်သံ

"အားလုံးပဲ လက်ချင်းချိတ်ပြီး ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။ လမ်းမခွဲကြနဲ့။ ငါမင်းတို့ကို ဒီအဆောက်အအုံထဲကနေ ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်တယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်တယ်။

"ကျန်းဝေ့၊ မင်းလက်က ဘာလို့ ဒီလောက်ချွေးထွက်နေတာလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးလိုက်တယ်။

ကျန်းဝေ့က လေးနက်တဲ့အမူအရာနဲ့ ပြန်ဖြေတယ်- "ချွေး? ဘာချွေးလဲ။ ယန်ကျန့်၊ မင်းအတွေးလွန်နေပြီ။ ဒါက သေးပဲ၊ သဘောပေါက်လား။ ဒါက ငါ့ကိုယ်ပိုင်သေး၊ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်နဲ့ နွေးနေတုန်း၊ ခုနကမှ ထွက်ထားတာ။ ဒါက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှင်ထုတ်ဖို့အတွက်လေ။ ဒီမှာ၊ ထပ်စမ်းကြည့်လိုက်။"

သူပြောနေရင်း ယန်ကျန့်ရဲ့လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အနှံ့သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။

"အော့၊ မင်းက ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ။" ယန်ကျန့်က ပြောရင်း သူ့လက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်တယ်။

"ငါ့လက်ကို ထပ်မကိုင်နဲ့တော့။ ငါ့ဆီကနေ ခွာနေ။"

"အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ကွာ။ ငါက မင်းကို စိတ်မဆိုးဘူး၊ ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ငါ့ကို စိတ်ဆိုးရမှာလဲ။ ဒါက သေးနည်းနည်းလေးပါပဲ။ ဘာများအရေးကြီးလို့လဲ။ မင်းသာ အရမ်းစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေရင် ငါတို့အပြင်ရောက်တဲ့အခါ ငါ့အပေါ် မင်းသေးပေါက်ခွင့်ပေးမယ်လေ။" ကျန်းဝေ့က ပြောတယ်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ငါတို့ကို ဒီနေရာကနေ ထုတ်သွားဖို့ နည်းလမ်းတကယ်ရှိလို့လား။" မြောင်ရှောင်ရှန်းက နောက်ကနေ မေးလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က သူတို့ကို လှေကားအတိုင်း ဦးဆောင်ခေါ်သွားရင်း လမ်းပျောက်တဲ့လက္ခဏာမရှိဘူး။

သူက ပြန်ဖြေတယ်- "ရှိတာပေါ့။ ငါက ဒီတစ္ဆေနယ်မြေလို့ခေါ်တဲ့အရာအကြောင်း နည်းနည်းသိလာပြီ။ ဒီနေရာက အမှောင်ထုနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဒီထဲဝင်လာတဲ့ သာမန်လူတွေက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်လွယ်တယ်။ မင်းတို့မြင်ရတာတွေက အစစ်မဟုတ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါအပြည့်အဝနားမလည်သေးတဲ့ အရာတချို့တော့ ရှိသေးတယ်။ အရာအားလုံးသာ ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်သွားရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ သိပ်မခက်ခဲသင့်ဘူး။ နေဦး၊ ရပ်။ ရှေ့မှာ တစ်ခုခုရှိတယ်။"

ရုတ်တရက် သူက အော်ခေါ်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်တယ်။

ပထမထပ်ရဲ့ဝင်ပေါက်မှာ ဒီနေရာမှာ လမ်းပျောက်နေတဲ့ အတန်းဖော်အနည်းငယ်ကို သူတွေ့လိုက်ရတယ်။

သူတို့က သစ်သားရုပ်သေးရုပ်တွေလို မလှုပ်မယှက်ရပ်နေပြီး သူတို့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေက တောင့်တင်းဖြောင့်စင်းနေတယ်။

သူတို့က အစောပိုင်းက ဖန်းကျင်းနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တဲ့သူတွေပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက တချို့ပဲ ဒီမှာကျန်ခဲ့တာ၊ အားလုံးတော့မဟုတ်ဘူး။

"အဲ့ဒါ ကျောက်ချန်လား။" ယန်ကျန့်ရဲ့အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့အကြည့်က အမျိုးသားကျောင်းသားတစ်ယောက်အပေါ် ကျရောက်သွားတယ်။

ဒီကျောက်ချန်က အစောပိုင်းက ဖန်းကျင်း၊ တွမ့်ဖုန်းနဲ့ ကျန့်ဖေးတို့နဲ့အတူ သူ့ကိုရေချိုးခန်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တဲ့ တရားခံတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။

"ဖန်းကျင်း ဒီမှာမရှိဘူး။ ဒါဆို ဒီလူတွေကို ဖန်းကျင်းက စွန့်ပစ်သွားတာလား။" ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

"အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် ဖန်းကျင်းက သူ့အကျင့်ဟောင်းကို ပြန်လုပ်နေပြန်ပြီ။ သူက ဒီလူတွေရဲ့အသက်ကိုသုံးပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေကို အချိန်ဆွဲနေတာပဲ။"

အဲ့ဒါသာ အမှန်ဆိုရင်တော့ တကယ်ပဲ ဝဋ်လည်တာပဲ။

သူက ကျောက်ချန်ဆီကို လျှောက်သွားပြီး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာမေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သူ့ကို ပုတ်လိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်ကို ကျောပေးပြီး တောင့်တောင့်ကြီးရပ်နေတဲ့ ကျောက်ချန်က သူ့ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာတယ်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မလှုပ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ခေါင်းက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ထောင့်တစ်ခုနဲ့ လိမ်ကျစ်သွားပြီး ၁၈၀ ဒီဂရီအပြည့် လှည့်သွားတယ်။

သူ့ရဲ့သက်မဲ့၊ ပြာနှမ်းနေတဲ့မျက်လုံးတွေက ယန်ကျန့်ကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

ယန်ကျန့်က ကြောက်လွန်းလို့ ချက်ချင်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်တယ်။

သေပြီလား။ သူသေပြီလား။

ဒါပေမဲ့ သူသေပြီဆိုရင် ဘာလို့ လှုပ်ရှားနေသေးတာလဲ။

သူကလည်း မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲတော့မလို့လား။

ယန်ကျန့်က အလွန်အမင်းသတိထားနေပြီး သူ့နှလုံးသားက တင်းမာမှုနဲ့ တဒုန်းဒုန်းခုန်နေတယ်။

နောက်ထပ်တစ္ဆေအနည်းငယ်သာ ပေါ်လာရင် သူတို့တကယ်ပဲ သွားပြီ။

ဒါပေမဲ့ ကျောက်ချန်ရဲ့အလောင်းက မလှုပ်မယှက်ပဲ၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေတုန်းပဲ။

ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့ခေါင်းက မူလအနေအထားကို ပြန်လှည့်သွားပြီး သူက အုပ်စုကို ကျောပေးကာ တောင့်တောင့်ကြီး ဆက်ရပ်နေတယ်။

"တုံ့ပြန်မှုမရှိဘူး... လောလောဆယ်တော့ သူက ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုမဟုတ်ဘူးထင်တယ်။" ယန်ကျန့်က တွေးရင်း နည်းနည်းသက်သာရာရသွားတယ်။

"ကျန်းဝေ့၊ ဒီဘက်ကနေသွားကြစို့။ ရှေ့ကလမ်းကို ပိတ်နေတဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်။ ငါတို့ လမ်းလွှဲသွားရလိမ့်မယ်။" ယန်ကျန့်က တခြားသူတွေကို အလောင်းတွေပတ်လည်ကနေ ဦးဆောင်ခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ကျောက်ချန်က ဒီလိုကံကြမ္မာနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီဆိုတော့ ယန်ကျန့်က အစောပိုင်းကဖြစ်ရပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ရှင်းသွားတယ်။

သေခြင်းတရားက အကြွေးအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးတယ်။

ဒါပေမဲ့ တကယ့်တရားခံက ဖန်းကျင်းပဲ။

"ဝါးဟားဟား~!"

ရုတ်တရက် ကျောချမ်းစရာကောင်းပြီး ထူးဆန်းတဲ့ငိုသံတစ်ခုက လှေကားထစ်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

အသံက အမှောင်ထုအလွှာတွေကို ထိုးဖောက်သွားပြီး တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့အတားအဆီးတွေကို လျစ်လျူရှုကာ လူတိုင်းရဲ့နားထဲကို ရောက်ရှိလာတယ်။

"ဘာ... ဘာအသံကြီးလဲ။ ကလေးငိုသံနဲ့တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မတူသလိုပဲ။" ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့တုန်ယင်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

ကျန်းဝေ့က "မင်းအမေက မင်းကို ထမင်းစားဖို့ အိမ်ပြန်ခေါ်နေတာနေမှာပေါ့။"

"မင်းအမေက မင်းကို အဲ့လိုခေါ်လို့လား! ငါလောင်းရဲတယ်၊ ဒါနောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။"

"မင်းသိပြီးသားဆိုရင် ဘာလို့မေးနေသေးတာလဲ။"

ကျန်းဝေ့က ပြန်ပက်တယ်- "ဒါသာ တစ္ဆေမဟုတ်ရင် လှပတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မင်းကို date လုပ်ဖို့ခေါ်နေတာဖြစ်မလား။ ငါတို့က အခု horror movie ထဲမှာ၊ ကျောင်းထဲမှာမဟုတ်ဘူး။"

သူက အပြည့်အဝ စိတ်တိုနေတဲ့ပုံစံဖြစ်နေပြီး ဘယ်သူ့ကိုမဆို ပက်ဖို့အသင့်ပဲ။

"အချိန်မဖြုန်းကြနဲ့။ သွားကြစို့။ ဒါက တစ္ဆေကလေးပဲ။ အဲ့ဒီအရာက ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာနေပြီ။" ယန်ကျန့်က ခက်ထန်တဲ့အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒါက ကျိုးကျန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့တစ္ဆေ၊ တစ္ဆေကလေးလို့ အမည်ရတဲ့တစ်ကောင်ပဲ။

သူ့ရဲ့အန္တရာယ်အဆင့်က မရှင်းလင်းပေမယ့် သူက အရမ်းအန္တရာယ်များတာတော့ သေချာတယ်။

"တောက်စ်၊ တကယ်ပဲလာနေပြီ။ မင်းကြိုးဆွဲချတော့မယ့်အချိန်မှာတောင် အသက်ရှူဖို့ အချိန်တစ်ခဏတော့ လိုသေးတာပဲ။" ကျန်းဝေ့က ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တုန်ယင်ရင်း ထွက်ပြေးဖို့ အလျင်စလိုလုပ်လိုက်တယ်။

အုပ်စုက သူတို့ခြေလှမ်းတွေကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်က သူတို့ကို အဆောက်အအုံအပြင်ဘက်ကို အမြန်ဆုံးအရှိန်နဲ့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားစဉ် သူ့နောက်ကို လိုက်သွားကြတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က အဆုံးမရှိတဲ့လှေကားကွင်းဆက်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေတဲ့ကျောင်းသားတွေက မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ...

အမှောင်၊ ပြာနှမ်းမည်းနက်နေတဲ့ကလေးငယ်တစ်ဦးက နံရံတစ်လျှောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ ပင့်ကူတစ်ကောင်လို တွားသွားလာတယ်။

သူ့ရဲ့ကြီးမားပြီး ဝိုင်းစက်တဲ့ မည်းနက်နေတဲ့မျက်လုံးတွေက အုပ်စုကို စိုက်ကြည့်နေတယ်၊ မည်သည့်လူ့စိတ်ခံစားမှုမှ ကင်းမဲ့ပြီး သက်မဲ့အရာတစ်ခုရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အေးစက်မှုနဲ့သာ ပြည့်နှက်နေတယ်။

သူက ရှေ့ဆုံးက ယန်ကျန့်ကို မှတ်မိပုံရပြီး ရုတ်တရက် ထူးဆန်းတဲ့ငိုသံတစ်ခုကို ပြုလုပ်ကာ သူ့ကိုဖမ်းဆုပ်ဖို့ လက်မောင်းကို ဆန့်တန်းလိုက်တယ်။

ကလေးငယ်ရဲ့သွယ်လျတဲ့လက်မောင်းက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဆန့်ထွက်လာပြီး အမှောင်ထုကိုဖြတ်ကာ ယန်ကျန့်ဘက်ကို ဦးတည်လာတယ်။

ရှေ့ကလျှောက်နေတဲ့ ယန်ကျန့်က ဒါကို သတိမပြုမိဘူး။

ရုတ်တရက်...

ယန်ကျန့်က အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်အငွေ့အသက်တစ်ခု သူ့နောက်ကနေ လျင်မြန်စွာချဉ်းကပ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒီခံစားချက်... ဒါက သူရေချိုးခန်းထဲမှာ တစ္ဆေရဲ့တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတုန်းကနဲ့ အတိအကျတူတူပဲ။

သူနောက်လှည့်တော့မယ့်အချိန်မှာပဲ သူ့ခေါင်းနောက်စေ့မှာ စူးရှပြီး ပြင်းထန်တဲ့နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ့ဦးရေပြားပေါ်ကအသားက စုတ်ပြဲသွားပြီး သွေးနီရောင်မျက်လုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာကာ အကြိမ်အနည်းငယ်လည်ပတ်ပြီးမှ နေရာတကျဖြစ်သွားတယ်။

"အား~!"

နာကျင်မှုက သူ့ကို ရပ်တန့်စေပြီး သူက နံရံကိုမှီကာ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်။

ထူးဆန်းတဲ့ငိုသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အမှောင်ထုကိုဖြတ်ကာ ဆန့်တန်းလာတဲ့ကလေးငယ်ရဲ့လက်မောင်းက ရုတ်တရက် သူ့လမ်းမှာ ရပ်တန့်သွားတယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ခေါင်းနောက်စေ့မှာ အနီရောင်မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာပြီး ကလေးငယ်ရဲ့ဆန့်တန်းထားတဲ့လက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေတယ်။

မျက်လုံးက မှိန်ဖျော့တဲ့အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနေပုံရတယ်။

တစ္ဆေကလေးရဲ့ခေါင်းက ဘေးတစ်ဖက်ကို စောင်းသွားပြီး ယန်ကျန့်ကို ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ရှည်လျားတဲ့လက်မောင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုတ်သိမ်းသွားတယ်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာလို့ရပ်လိုက်တာလဲ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်တယ်။

နာကျင်မှု တဖြည်းဖြည်းသက်သာလာတာနဲ့အမျှ ယန်ကျန့်က အသက်ပြင်းပြင်း အနည်းငယ်ရှူလိုက်တယ်။

"ဒါ... ဒါဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခုနက တစ္ဆေကလေးရဲ့တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းစွာနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။"

သူက မသိစိတ်နဲ့ သူ့ခေါင်းနောက်စေ့ကို လှမ်းထိလိုက်တယ်။

အေးစက်မှုတစ်ခုက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြတ်သန်းသွားတယ်။

သူက မျက်လုံးတစ်လုံးကို ခံစားမိတယ်။

နောက်ကွယ်ကအမြင်အာရုံက သူ့စိတ်ထဲကို ပို့လွှတ်လာပြီး အခုသူ့နောက်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူမြင်နိုင်ပြီ။

"ဒီအရာက ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာလား။" ယန်ကျန့်က တွေးရင်း ကျိုးကျန့်အရင်ကပြောခဲ့တာကို သတိရလိုက်တယ်။

"ဒီမျက်လုံးကလည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။ ဒါက အဆက်မပြတ်လှုံ့ဆော်မှုအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာနေတာ။ အကန့်အသတ်တစ်ခုကို ရောက်သွားတာနဲ့ ငါက ဒီတစ္ဆေရဲ့အသတ်ခံရမှာပဲ၊ ကျိုးကျန့်လိုပဲ။"

ဒါက တစ္ဆေနိုင်စွမ်းပိုင်ရှင်ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား။

မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ခုရဲ့စွမ်းအားကို အသုံးချနေတဲ့လူတစ်ယောက်။

ဒါပေမဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်ရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကိုလည်း ခံနေရတယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ခါးသီးတဲ့အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားတယ်။

ဒါက ဘယ်လိုသဘောတူညီချက်မျိုးလဲ။

မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ခုရဲ့စွမ်းအားကို ရရှိခြင်းရဲ့တန်ဖိုး။

ဒါမှမဟုတ်၊ သေခြင်းဆီသို့ အချိန်ရေတွက်သံတစ်ခုလား။

တစ္ဆေကလေးရဲ့ ယန်ကျန့်အပေါ်တိုက်ခိုက်မှုက မအောင်မြင်ခဲ့ပေမယ့် သူက လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။

သူက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ လှေကားတွေကို လျင်မြန်စွာ တွားသွားဆင်းသွားတယ်၊ လူတစ်ယောက်ရရှိနိုင်တာထက် အများကြီးကျော်လွန်တဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ပေါ့။

ပြီးတော့ သူက မြေပြင်ကနေ ခုန်တက်ပြီး ရုတ်တရက် အမျိုးသမီးကျောင်းသူတစ်ဦးရဲ့နောက်ကျောကို တွယ်ကပ်လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့သွယ်လျတဲ့လက်မောင်းနှစ်ဖက်က သူမလည်ပင်းကို ပတ်ထားပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက သူမအပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားတယ်။

အမျိုးသမီးကျောင်းသူရဲ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်လန့်တကြားပြူးကျယ်သွားပြီး သူမက ထိတ်လန့်တကြားအော်ဟစ်ရင်း သူမလည်ပင်းပတ်လည်က လက်မောင်းတွေကို အသည်းအသန်ဖမ်းဆွဲကာ တစ္ဆေကလေးကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား။"

တခြားကျောင်းသားတွေက ကြောက်လန့်နေကြပြီး သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က သူ့ဖုန်းကို အမြန်ဆွဲထုတ်ကာ ဝမ်ရှန်းရှန်းအပေါ်ကို အလင်းထိုးလိုက်တယ်။

အလင်းရောင်အောက်မှာ ကလေးငယ်ရဲ့ခေါင်းက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စောင်းနေပြီး အုပ်စုကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။

သူ့ရဲ့ပါးလွှာတဲ့လက်မောင်းတွေက လူသားမဟုတ်တဲ့အားတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့လည်ပင်းကို ချိုးပစ်တော့မလို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်ထားတယ်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက စကားတောင်မပြောနိုင်တော့ဘူး။

သူမက ခေါင်းနောက်လှန်ပြီး အသက်ရှူဖို့ကြိုးစားနေတယ်၊ သူမမျက်နှာက အောက်ဆီဂျင်မရှိလို့ နီရဲနေပြီ။

ထူးဆန်းတာက ကလေးငယ်ရဲ့အရေပြားက သူတို့ထိတွေ့တဲ့နေရာမှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပုံရတယ်။