တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာခြင်း

မှိန်ဖျော့တဲ့အလင်းရောင်အောက်မှာ အသားမည်းမည်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ဝမ်ရှန်းရှန်းဘေးမှာ လဲလျောင်းနေပြီး သူ့ရဲ့မည်းနက်နေတဲ့မျက်လုံးတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေတယ်။

အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ လူတိုင်းရဲ့နှလုံးသားတွေက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ကွဲကြေလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်။

"အား~!"

ထိတ်လန့်မှုက စိုးမိုးလာတာနဲ့အမျှ အော်ဟစ်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းက ဝမ်ရှန်းရှန်းဘေးကနေ အလိုအလျောက် ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။

"တောက်စ်၊ ဒီတစ္ဆေကလေးက ငါ့ကိုမတိုက်ခိုက်နိုင်တော့ တခြားသူတွေကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား။" ယန်ကျန့်က သူ့လက်သီးတွေကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ရင်း လုံးဝအားမတန်မာမရဖြစ်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူက သူမကို ကယ်တင်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူပိုနီးကပ်သွားဖို့ မရဲဘူး။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကမျက်လုံးက တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့အမှောင်ထုကိုပဲ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်တယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်တာက ပင်ကိုအသိစိတ်ရဲ့တုံ့ပြန်မှုသက်သက်ပဲ၊ သူက ဒီတစ္ဆေကလေးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။

"သွားကြစို့။"

သွားကြိတ်ရင်း သူက အလိုအလျောက်နီးပါး ပြေးချင်စိတ်ပေါက်လာတယ်။

"ကယ်... ကယ်ပါဦး..."

ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့မျက်နှာက နာကျင်မှုနဲ့ လိမ်ကျစ်နေတယ်။

သူမက သေခါနီးငါးတစ်ကောင်လိုပဲ၊ ပါးစပ်က အသက်ရှူဖို့ဟနေပြီး သူမလက်က အားနည်းစွာနဲ့ ယန်ကျန့်ဘက်ကို လှမ်းနေတယ်၊ ဒါက သူမရဲ့နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ပဲဆိုသလိုပဲ။

သူမက အကူအညီတောင်းဖို့ စကားလုံးတစ်လုံးကို အားတင်းပြီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က နောက်မလှည့်ပေမယ့် သူ့ခေါင်းနောက်စေ့ကမျက်လုံးက အရာအားလုံးကို မြင်နေတယ်။

သူ့အတန်းဖော် ဝမ်ရှန်းရှန်း ဒီလောက်နာကျင်စွာနဲ့ အကူအညီတောင်းနေတာကို မြင်တော့ သူအလိုအလျောက် သူ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းက အစောပိုင်းက ဖန်းကျင်းက သူ့ကိုရေချိုးခန်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တုန်းကနဲ့ ထူးဆန်းစွာ ဆင်တူနေတယ်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သတိမလစ်သေးဘူး။

သူမက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ပြည့်နေပေမယ့် သူမရဲ့စိတ်ပျက်အားငယ်တဲ့အခိုက်အတန့်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ကူညီဖို့လာလိမ့်မယ်လို့ အသည်းအသန်မျှော်လင့်နေတယ်။

"ငါသာ အခုထွက်သွားရင် ငါက ဖန်းကျင်းနဲ့ ဘာများကွာခြားတော့မှာလဲ။ တစ္ဆေကို အချိန်ဆွဲဖို့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်ရဲ့အသက်ကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ပဲလား။"

ယန်ကျန့်ရဲ့နှလုံးသားက ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်နေတယ်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်းက တွမ့်ဖုန်း ဒါမှမဟုတ် ကျန့်ဖေးတို့နဲ့မတူဘူး။ တွမ့်ဖုန်းနဲ့ ကျန့်ဖေးတို့က သူတို့လုပ်ရပ်နဲ့ထိုက်တန်တာကို ရခဲ့တာ... သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ ငါ့ကိုသတ်မလို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ။"

"ဒါ့အပြင် ငါက အခု တစ္ဆေနိုင်စွမ်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်သင့်ပြီ။ ငါ့မှာ တစ္ဆေရဲ့စွမ်းအားရှိတယ်၊ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်တာက ငါသေသွားရမယ်လို့ သေချာပေါက်ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး။"

အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးပေါင်းမြောက်မြားစွာက ပြေးလွှားနေတယ်။

သူ့ခေါင်းနောက်စေ့က တစ္ဆေမျက်လုံးက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ဆက်ကြည့်နေပြီး သူမရဲ့နာကျင်နေတဲ့အမူအရာနဲ့ တဖြည်းဖြည်းကျဆင်းလာတဲ့လက်မောင်းကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။

သူသာ အခုမလှုပ်ရှားရင် ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ္ဆေကလေးရဲ့လက်ချက်နဲ့ လည်ညှစ်အသတ်ခံရမှာ သေချာတယ်။

"ဖာ့ခ်ပဲ။"

ယန်ကျန့်က စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး လှည့်ကာ သူမဆီကို ပြေးသွားတယ်။

တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ သူက ဝမ်ရှန်းရှန်းပတ်လည်မှာ ရစ်ပတ်နေတဲ့ တစ္ဆေကလေးရဲ့ခေါင်းကို လက်သီးနဲ့ထိုးလိုက်တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းသာ အွန်လိုင်းပေါ်တင်ခဲ့ရင် သူက ကလေးငယ်တစ်ဦးကို အကြမ်းဖက်ရိုက်နှက်နေတဲ့အတွက် အင်တာနက်ကလူတွေရဲ့ဝိုင်းဆဲတာကို သေချာပေါက်ခံရမှာပဲ။

တစ္ဆေကလေးက လက်သီးစာမိသွားပြီး သူ့ခေါင်းတစ်ခြမ်းက ချိုင့်ဝင်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာရတဲ့လက္ခဏာမပြဘူး။

သူ့ရဲ့မည်းနက်နေတဲ့မျက်လုံးတွေက ယန်ကျန့်ကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

"ဝါးဟားဟား~"

ထူးဆန်းတဲ့ငိုသံနဲ့အတူ တစ္ဆေကလေးက ဒေါသထွက်သွားပုံရတယ်။

သူက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ဆီကို ခုန်အုပ်လိုက်တယ်။

သူ့ပါးပြင်တွေက ကွဲထွက်သွားပြီး သူ့ပါးစပ်က လူသားတွေရဲ့ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်ပြီး ကျယ်ပြန့်သွားကာ တစ်လုပ်တည်းနဲ့ သူ့လက်မောင်းတစ်ဝက်ကို မျိုချလိုက်တယ်။

အေးစက်၊ စေးကပ်ပြီး တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုထဲကို စုပ်ယူခံနေရသလိုပဲ... ယန်ကျန့်က သူ့လက်မောင်းကို ပြန်မဆွဲထုတ်နိုင်ဘဲ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အဲ့ဒီဟောက်ပက်ဖြစ်နေတဲ့ အမှောင်တွင်းထဲကို ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံနေရတယ်။

"အဟွတ်၊ အဟွတ်..."

ဝမ်ရှန်းရှန်းက မြေပြင်ပေါ်ပြိုလဲကျသွားပြီး အသက်ကိုမနည်းရှူနေရတယ်။

"ငါ အစားခံရတော့မှာလား။"

ယန်ကျန့်က သူ့ခန္ဓာကိုယ် စတင်ပျော်ဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်၊ သူ့အသားနဲ့သွေးတွေက အဲ့ဒီပါးစပ်ထဲကို စုပ်ယူခံနေရသလိုပဲ။

သူက အရှင်လတ်လတ် အစားခံရတော့မယ့်ဆဲဆဲမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့...

စူးရှတဲ့နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ့လက်မောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားတယ်။

သူ့အရေပြားနဲ့အသားတွေ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသလို၊ သူ့ဝိညာဉ်ကို ကြိတ်ချေခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

တစ္ဆေကလေးက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့လက်မောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားတယ်၊ သက်မဲ့ဖြစ်နေပြီးမှ လျင်မြန်စွာ တွားသွားထွက်ပြေးသွားတယ်၊ လှေကားပေါ်ပြန်တက်သွားပြီး အမြင်အာရုံကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

"တောက်စ်၊ ဒီခံစားချက်က လာပြန်ပြီ။"

ယန်ကျန့်က ချွေးအေးတွေနဲ့ စိုရွှဲနေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေတယ်။

သူမနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။

တစ္ဆေကလေးက မျိုချခဲ့တဲ့သူ့လက်မောင်းတစ်ဝက်က အခု အနီရောင်အလင်းနဲ့ တောက်ပနေတယ်။

သူ့အရေပြားနဲ့အသားတွေက စုတ်ပြဲသွားပြီး အနီရောင်မျက်လုံးအများအပြားက ဒဏ်ရာတွေကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

အရင်က သူ့လက်ဖမိုးပေါ်မှာ မျက်လုံးတစ်လုံးပဲရှိခဲ့တာ။

တစ္ဆေကလေးရဲ့တိုက်ခိုက်မှုအပြီးမှာ သူ့ခေါင်းနောက်စေ့မှာ ဒုတိယမျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ အခု အကိုက်ခံရပြီးတဲ့နောက် နောက်ထပ်မျက်လုံးလေးလုံး ပေါက်လာခဲ့တယ်။

အနီရောင်မျက်လုံးအရေအတွက်က လျင်မြန်စွာ တိုးများလာခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့်လည်း တစ္ဆေကလေး ထွက်ပြေးသွားတာဖြစ်နိုင်တယ်။

"ယန်... ယန်ကျန့်၊ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား။ မင်းဒဏ်ရာရသွားလား။"

သေဘေးကနေ ကပ်သီးလေးလွတ်မြောက်လာတဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက တုန်လှုပ်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေတုန်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ခုနက သူမအသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူမသိတယ်။

ယန်ကျန့် မြေပြင်ပေါ်မှာ နာကျင်မှုနဲ့ လူးလွန့်နေတာကို မြင်တော့ သူမက အရေးတကြီးမေးရင်း သူ့ကိုထူပေးဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။

ရုတ်တရက်...

ယန်ကျန့်ရဲ့ရုန်းကန်မှုက ရပ်တန့်သွားတယ်။

သူ့လက်မောင်းက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့၊ လူသားမဆန်တဲ့ပုံစံနဲ့ လိမ်သွားပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့လက်ကို ဖမ်းဆွဲဖို့ ထွက်လာတယ်။

သူ့လက်မောင်းပေါ်က မျက်လုံးငါးလုံးက ဝေ့ဝဲသွားပြီး အားလုံးက သူမကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေတယ်။

"အား~!"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အော်ဟစ်ပြီး ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မြေပြင်ပေါ် ပြိုလဲကျသွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူ့လက်မောင်းပေါ်က မျက်လုံးငါးလုံးက ပြန်ပိတ်သွားတယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်တယ်။

"ငါအဆင်ပြေပါတယ်။ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ မလွယ်ဘူး။ မင်းကိုကယ်ဖို့ကြိုးစားရင်း ငါ့ကိုယ်ငါ သေလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်။ ငါက ဖန်းကျင်းလို ရက်စက်တဲ့သူမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။"

နာကျင်မှုက လျင်မြန်စွာ သက်သာသွားပြီး သူက ဖြူဖျော့စွာနဲ့ နံရံကိုမှီကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ်၊ သူ့ကြွက်သားတွေက တဆတ်ဆတ်တုန်နေတုန်းပဲ။

အဲ့ဒီဝိညာဉ်ကြိတ်ချေခံရတဲ့နာကျင်မှုကို သူနောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မခံစားချင်တော့ဘူး။

"အဲ့ဒီအရာက ကိုက်လိုက်တာ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး အစားခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ဒါက ကျိုးကျန့်ထဲက တစ္ဆေကလေးရဲ့စွမ်းအားလား။ တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတယ်... ပြီးတော့ သူက ပိုပြီးသန်မာလာပုံရတယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ့လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်တယ်၊ သူ့အရေပြားအောက်မှာ တစ်ခုခုလူးလွန့်နေသလို ခံစားရတယ်၊ ဘယ်အချိန်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မလိုပဲ။

မျက်လုံးတွေရဲ့တည်ရှိမှုက ပိုပြီးပိုပြီး ထင်ရှားလာနေတယ်။

သူတို့က တကယ်ပဲ နိုးထလာနေတာ။

"ငါ... ငါတောင်းပန်ပါတယ်။ ငါမင်းကို ဒီထဲဆွဲထည့်လိုက်မိတယ်။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက တိုးတိုးလေးပြောတယ်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းကိုကယ်တင်တာက ငါ့ရွေးချယ်မှုပဲ။ ငါက ဖန်းကျင်းလိုလူစားမျိုး မဖြစ်ချင်ရုံလေးပါ၊ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဘာမဆိုလုပ်မယ့်သူမျိုးပေါ့။ ဒါ့အပြင် ငါရေချိုးခန်းထဲ တွန်းပို့ခံရတဲ့အချိန်ကတည်းက ငါက သေပြီးသားပဲ။ အခု ငါက တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့စွမ်းအားနဲ့ အသက်ဆက်နေရုံသက်သက်ပဲ။ ငါအသက်ပိုရှင်တဲ့ တစ်မိနစ်တိုင်းက အပိုဆုပဲ။ ငါသာ မင်းကိုမကယ်ခဲ့ရင်တောင် ငါအကြာကြီးခံမှာမဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောတယ်။

ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အရာအားလုံးပြီးတဲ့နောက် သူက သူ့အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းနားလည်သွားပြီ။

"ဒီအတိုင်းရပ်မနေနဲ့။ သွားကြစို့။ အဲ့ဒီအရာသာ ပြန်လာရင် ငါတို့အားလုံးသေကုန်မှာ။" ယန်ကျန့်က နာကျင်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ... ငါမလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့မှာ အားမရှိတော့ဘူး။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမအသံက မျက်ရည်တွေနဲ့ တုန်ယင်နေရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့လည်ပင်းနောက်ကျောမှာ အနက်ရောင်လက်ရာနှစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

ဒါတွေက တစ္ဆေကလေးက ချန်ထားခဲ့တာ၊ သူမအရေပြားပေါ်မှာ တက်တူးတွေလို စွဲထင်နေပြီး ထင်ရှားပေါ်လွင်နေတယ်။

အနက်ရောင်အရိပ်က ပျံ့နှံ့နေတယ်၊ စူးရှတဲ့ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုလိုပဲ။

သူက အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပေမယ့် ဒီအကြောင်းကို မပြောခဲ့ဘူး။

အခုက အဲ့ဒီအချိန်မဟုတ်ဘူး။

တစ္ဆေကလေးက ယာယီအားဖြင့်ပဲ မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရတာ။

သူဘယ်အချိန်မဆို ပြန်လာနိုင်တယ်။

သူသာ နောက်ထပ်အနည်းငယ်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ယန်ကျန့်က သူကျိုးကျန့်လိုပဲ အဆုံးသတ်သွားမယ်လို့ ခံစားမိတယ် — တစ္ဆေရဲ့နိုးထမှုကြောင့် သေဆုံးခြင်းပေါ့။

"ငါမင်းကို ကူညီမယ်။ မင်းလမ်းလျှောက်နိုင်လား။" ယန်ကျန့်က ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ထူပေးရင်း သူမတစ်ကိုယ်လုံးတုန်ယင်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒါက အလွန်အမင်းကြောက်ရွံ့မှုရဲ့ရလဒ်ပဲ။

သူမမပြောပေမယ့် သူမခန္ဓာကိုယ်က သူမကို သစ္စာဖောက်နေတယ်။

"ငါ... ငါလမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ်။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက အလိုအလျောက် ယန်ကျန့်ကို မှီရင်း ပြောလိုက်တယ်။

ဒါက တမင်တကာလုပ်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကြောက်ရွံ့တဲ့အချိန်တွေမှာ ပိုသန်မာတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဆီကနေ အကာအကွယ်ရှာတဲ့ လူ့ပင်ကိုအသိစိတ်သက်သက်ပဲ။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ယန်ကျန့်က အဲ့ဒီအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပဲ။