တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်

သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံအပြင်ဘက်တွင် ကျောင်း၏အားကစားကွင်းရှိသည်။

ကြီးမားလှသောကစားကွင်းသည် မှိန်ဖျော့စွာလင်းနေပြီး မီးများပိတ်ထားသော်လည်း သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံအတွင်းရှိ အသက်ရှူကျပ်စေသောအမှောင်ထုထက် များစွာပိုကောင်းနေသေးသည်။

အဆောက်အအုံအတွင်းရှိအမှောင်ထုသည် သင့်ကိုတစ်ကိုယ်လုံး မျိုချသွားနိုင်လောက်အောင် ထူထဲသည်။

ဤနေရာတွင် မှိန်ဖျော့နေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်နိုင်သေးသည်။

ဤနေရာသို့ ပြေးလာခဲ့သောအခြားသူများသည် သူတို့၏ကြောက်ရွံ့မှု တဖြည်းဖြည်းအနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်ကို ခံစားမိကြသည်။

လူတိုင်းနီးပါးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး အသက်ကိုမနည်းရှူနေရကာ မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် အားမရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ခွန်အားနည်းပါးခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံထဲတွင် အချိန်အကြာကြီး ပိတ်မိနေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်သောကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အလန့်တကြားဖြစ်နေသော ပြေးလွှားခြင်းသည် သူတို့ကို လုံးဝအားအင်ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်။

"အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။ အရမ်းနီးကပ်နေတာ၊ ငါ့မျက်စိရှေ့မှာတင်ပဲ။ အဲ့ဒီကလေးက ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ၊ ငါ့ကိုစိုက်ကြည့်နေတာ။ သူဘယ်အချိန် တွားသွားလာလဲဆိုတာ ငါသတိတောင်မထားမိလိုက်ဘူး။" အမျိုးသားကျောင်းသားတစ်ဦးက သူ့အသံက တုန်ယင်နေဆဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက တစ္ဆေဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒီကလေးက သေချာပေါက် တစ္ဆေပဲ။ ဒီနေရာက တစ္ဆေတွေနဲ့ပြည့်နေတာ၊ နေရာတိုင်းမှာပဲ။ ငါတို့တော့ သွားပြီ၊ ငါတို့တော့ သွားပြီ။" အမျိုးသမီးကျောင်းသူတစ်ဦးက တိုးတိုးလေးရေရွတ်သည်၊ သူမ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏စိတ်သည် ရှင်းလင်းစွာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"နေဦး၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို အဲ့ဒီတစ္ဆေက ဖမ်းသွားတာ၊ ဒါဆို ယန်ကျန့်ကရော ဘာလို့ပျောက်နေတာလဲ။" ရုတ်တရက် မြောင်ရှောင်ရှန်းက စကားစလိုက်သည်။

သူမသည် ယန်ကျန့်၏စားပွဲဖော်ဖြစ်ပြီး အလယ်တန်းကျောင်းကတည်းက သူ့ကိုသိခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ပို၍အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

ကျန်းဝေ့က ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို အမှန်တကယ် မတွေ့ရှိပေ။

သူမနေနိုင်ဘဲ သူ၏မျက်လုံးထောင့်ကို သုတ်လိုက်သည်- "ယန်ကျန့်က ငါတို့ကိုကယ်ရင်း သေသွားရှာပြီ။ ငါသူ့ကို မမေ့ပါဘူး။ ပွဲတော်တွေမှာ သူ့ကို သေချာပေါက် ဂုဏ်ပြုကန်တော့မယ်။ သူ့မိသားစုက အသုဘလုပ်ရင် ငါပိုက်ဆံပိုလှူပြီး သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သင်္ဂြိုဟ်နိုင်အောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက ဘဝမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။"

"မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ အရမ်းဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ သေတဲ့သူက ပြန်ရှင်လာနိုင်တာမှမဟုတ်တာ။ မင်းတို့အားလုံး ဒီမှာ ခဏနားကြ။ ငါပြန်သွားပြီး ယန်ကျန့် တကယ်သေပြီလားဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ သူသာသေပြီဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်လိုလွတ်မြောက်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြတာပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းဝေ့က သွားကြိတ်ပြီး ပြန်စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကျန်းဝေ့၊ မင်းရဲ့အဲ့ဒီစကားတွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးက ပလတ်စတစ်လိုပဲ အတုအယောင်ဆိုတာ ငါအတည်ပြုနိုင်ပြီ။ နောက်တစ်ခါ ငါတို့အန္တရာယ်ကျရောက်ရင် ငါမင်းကို မကယ်တော့ဘူး။ မင်းကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ရပ်တည်ခိုင်းလိုက်တော့မယ်။"

ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်၏အသံက နောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ထောက်ပံ့ပေးရင်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာမှမဖြစ်ဘူး! တော်ပါသေးရဲ့။" မြောင်ရှောင်ရှန်းက သက်သာရာရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများလည်း ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် ယန်ကျန့်တို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာများလင်းလက်သွားကြသည်။

ဒါက သူတို့တစ်နေ့လုံးရခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော သတင်းကောင်းပဲ။

အစကနေ အခုအချိန်အထိ သူတို့အတန်းဖော်တွေ အများကြီးသေဆုံးခဲ့ပြီ။

"ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်ခဲ့တာပါ။" ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျန်းဝေ့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ယန်ကျန့်၊ မင်းဘာမှမဖြစ်လောက်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ ငါခုနက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေခဲ့တာ။ စိတ်ထဲမထားနဲ့နော်။ နောက်ကျရင် မင်းငါ့ကို မကယ်လို့မဖြစ်ဘူး။ ငါ့အသက်က မင်းအပေါ်မှာ မူတည်နေတာ။"

"ငါက ယောက်ျားတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါက အလှလေးတွေကိုပဲ ကယ်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က ငါ့ကို သူတို့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အိမ်စာတွေနဲ့ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်တာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။ ဆပ်ပြာကောက်ဖို့လား။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အနည်းငယ်မျက်နှာနီသွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ရှက်ရွံ့သည့်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"အဲ့လောက်မူမနေပါနဲ့ကွာ။ ငါ့မှာရှိတဲ့အရင်းအမြစ်အားလုံးကို မင်းကို ဘာမှမချန်ဘဲ ပေးခဲ့တာလေ။ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ၊ ငါတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်သင့်တယ်၊ အထူးသဖြင့် အတူတူ အများကြီးဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာပေါ့။" ကျန်းဝေ့က ပြောသည်။

"နေဦး၊ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။ မင်းနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက ခုနက ဘယ်လိုလွတ်မြောက်လာတာလဲ။" ရုတ်တရက် ကျန်းဝေ့၏အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက ယန်ကျန့်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါအဲ့ဒီကလေးကို လက်သီးနဲ့ထိုးပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ဆွဲထုတ်ခဲ့တာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ငါဘယ်လိုထွက်လာတယ်လို့ မင်းထင်လဲ။" ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းဝေ့က လေးနက်စွာပြောသည်- "ညီလေး၊ အဲ့ဒီအဆောက်အအုံက တစ္ဆေခြောက်နေတာ။ မင်းက ဝူစုန်းလို ကျားတစ်ကောင်နဲ့တိုက်ခဲ့တယ်လို့ပြောရင် ငါယုံမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့တိုက်တယ်? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အခု ငါက မင်းက ယန်ကျန့်လုံးဝမဟုတ်ဘူးလို့ စပြီးထင်လာပြီ။ မင်းက သူ့လိုဟန်ဆောင်နေတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ငါတို့ထဲရောနှောပြီး ငါတို့အားလုံးကို သတ်မလို့ ကြိုးစားနေတာ။ ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ အဲ့လိုအမြဲဖြစ်နေကျပဲ။"

သူ၏စကားကြောင့် မူလကတည်းက ကြောက်လန့်နေသောအုပ်စုသည် ယန်ကျန့်ကို ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကြည့်ကြသည်၊ သူက တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

"မင်းတစ်ခါလောက် ပုံမှန်တွေးလို့မရဘူးလား။ ဒီလူက တစ္ဆေပဲ၊ ဟိုလူက တစ္ဆေပဲလို့ အမြဲသံသယဝင်နေတယ်။ မင်းသာ တကယ်တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့တွေ့ခဲ့ရင် မင်းသေနေလောက်ပြီ၊ ဒီမှာရပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေ ပြောနေမှာမဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ချေပလိုက်သည်။

"ငါ့ဖုန်းက ဘက်ထရီကုန်သွားပြီ။ အခုဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ။"

"ငါ့နာရီက ပျက်နေပုံပဲ။ မနက် ၄ နာရီလို့ ပြောနေတယ်။" မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူမ၏ကာတွန်းနာရီကို အံ့ဩစွာကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်၊ ငါ့ဖုန်းကလည်း မနက် ၄:၀၅ လို့ပြနေတယ်။ ငါကျိန်ဆိုရဲတယ်၊ အစောပိုင်းက ၈:၃၀ ပဲရှိသေးတာ။"

"ဒီလောက်အချိန်တွေ ဘယ်တုန်းက ကုန်သွားတာလဲ။"

လူတိုင်း အချိန်နှင့်ပတ်သက်၍ တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ယန်ကျန့်က အဝေးရှိ မှောင်မိုက်ပြီး အရိပ်ထနေသော သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံကို လှည့်ကြည့်ပြီး "အချိန်က အရေးမကြီးဘူး။ ငါတွေးနေတာက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အချိန်တွေကုန်လွန်သွားတာတောင် အပြင်ဘက်ကနေ ဘာလို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရှိတာလဲ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါအစောပိုင်းက ရဲခေါ်ခဲ့တယ်။"

"ငါလည်း ငါ့အမေကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့တယ်။"

"အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကျောင်းအပြင်ဘက်မှာ ကားအသံတွေရှိသင့်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကားမီးရောင်တောင် မမြင်ရဘူး။"

ယန်ကျန့်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် မှောင်မိုက်ပြီး ညိုမှိုင်းနေသည်၊ မြူခိုးတစ်လွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

လရောင် သို့မဟုတ် ကြယ်ရောင်မရှိပေ၊ ၎င်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

"ယန်ကျန့်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။" ကျန်းဝေ့သည်လည်း တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ခံစားမိပြီး ကြောက်ရွံ့မှုက သူ၏နှလုံးသားထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ငါတို့က ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ။" ယန်ကျန့်က လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါတို့က အဲ့ဒီကနေ ဘယ်တုန်းကမှ မထွက်ခွာခဲ့ဘူး။ တစ္ဆေနယ်မြေက သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံတစ်ခုတည်းကိုပဲ ကန့်သတ်ထားတာမဟုတ်ဘူး။ အားကစားကွင်းကလည်း သူ့ရဲ့အတိုင်းအတာအတွင်းမှာပဲ၊ ပြီးတော့ အတိုင်းအတာက ပိုပြီးတောင် ကြီးနိုင်သေးတယ်။ သင်ကြားရေးအဆောက်အအုံက အစောပိုင်းက ဗဟိုမှာဖြစ်နိုင်ပြီး အခုငါတို့က အစွန်းနားကို နည်းနည်းရောက်နေတာ။ ဒါမှမဟုတ်... တစ္ဆေက လှုပ်ရှားနေပြီး တစ္ဆေနယ်မြေက အဘိုးကြီးရဲ့တည်နေရာနဲ့အတူ ရွှေ့လျားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ပတ်လည်မှာ အဘိုးကြီးကို မတွေ့ရတဲ့အတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှုက သိပ်မပြင်းထန်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ငါထင်တာက တစ္ဆေနယ်မြေက အထူးပိတ်ဆို့ထားတဲ့နေရာတစ်ခုနဲ့ ပိုတူတယ်။ မင်းဗဟိုမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အစွန်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ထွက်ပြေးရတဲ့အခက်အခဲက အတူတူပဲ။ အကွာအဝေးက ထွက်သွားဖို့အတွက် အဓိကသော့ချက်မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

"တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ငါတို့က လှောင်အိမ်ထဲကငှက်တွေလို ပိတ်မိနေတာ။ လှောင်အိမ်က လှုပ်ရှားနေပြီး ငါတို့က သူနဲ့အတူ အတင်းအကျပ်ရွှေ့လျားနေရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အဲ့ဒါကို မခံစားရဘူး။"

"ဒါဆို... အခုငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။" ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမအသံက တုန်ယင်နေရင်း မေးလိုက်သည်။

သူမက ယန်ကျန့်၏လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူက သူမ၏ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ့ကိုမှီနေသည်။

သူမသည် လှေကားထစ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ မကြုံတွေ့ချင်တော့ပေ။

အခြားသူများလည်း ယန်ကျန့်ကို ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူက ဤအိပ်မက်ဆိုးမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေကြသည်။

ယန်ကျန့်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ ပိတ်ထားသောမျက်လုံးများကို ထိတွေ့နေသည်။

ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိနိုင်သည်- တစ္ဆေ၏စွမ်းအားကို နောက်တစ်ကြိမ် အသုံးပြုရန်။

သို့သော် ကျိုးကျန့်က သူ့ကို သတိပေးခဲ့သည်မှာ သူတစ္ဆေ၏စွမ်းအားကို အသုံးပြုတိုင်း သူ၏အတွင်းရှိတစ္ဆေသည် အနည်းငယ်ပို၍ နိုးထလာပြီး သူ့ကို သေခြင်းနှင့် ပိုနီးကပ်စေမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အဆိပ်ထက် ပိုဆိုးသည်။

"ကျိုးကျန့်က တစ္ဆေနိုင်စွမ်းပိုင်ရှင်ဖြစ်ရခြင်းက တခြားသူတွေအတွက်သာမက ကိုယ့်အတွက်ပါဖြစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ ဒါက တခြားသူတွေကို ကယ်တင်ရုံသက်သက်မဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေတွေနဲ့ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ကယ်တင်ရတယ်။" ယန်ကျန့်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမတိုင်ခင် ငါသိအောင်လုပ်ရမယ့်အရာတစ်ခုရှိတယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ပိုင်ရန်ငြိုးတစ်ခုကို ဖြေရှင်းရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါနောင်တတွေနဲ့ သေသွားလိမ့်မယ်။"

စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်က "ဘယ်သူ့မှာ ဖန်းကျင်းရဲ့နံပါတ်ရှိလဲ။ မင်းတို့ဖုန်းကို ငါ့ကို ငှား။ ငါမမှားဘူးဆိုရင် သူက ငါတို့နဲ့အတူ ဒီမှာပဲ ပိတ်မိနေလောက်တယ်။"