သားရေစာလိပ်

ဖန်းကျင်းက တကယ်ပဲ မထွက်ခွာခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူလမ်းပျောက်နေခဲ့တယ်။

သူက ကျိုးကျန့်ရဲ့အကူအညီနဲ့ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် သူဒီမှာပဲ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ။

ပြီးတော့ အဘိုးကြီးကို ရှောင်ရှားဖို့ သူ့ရဲ့အလန့်တကြား ဖြစ်နေတဲ့ကြိုးပမ်းမှုမှာ သူက သစ်ပင်အုပ်ငယ်လေးတစ်ခုထဲကို ယိုင်နဲ့နဲ့ဝင်သွားခဲ့တယ်။

ဒါက သိပ်မကြီးမားတဲ့ စိမ်းလန်းတဲ့နေရာလေးတစ်ခုပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အမှောင်ထုရဲ့ဖုံးအုပ်မှုအောက်မှာ ဒီက သစ်ပင်တစ်ဒါဇင်လောက်က အဆုံးမရှိတဲ့ ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီးတစ်ခုလို ခံစားရပြီး ဖန်းကျင်းကို အတွင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေစေတယ်။

သူဘယ်ဘက်ကိုပဲသွားသွား သူက အမြဲတမ်း အဲ့ဒီသစ်ပင်အုပ်ထဲကိုပဲ ပြန်ရောက်လာပြီး လွတ်မြောက်လို့မရခဲ့ဘူး။

"တောက်စ်၊ ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ အဲ့ဒီအဘိုးကြီးတစ္ဆေက ငါ့နောက်ကို လိုက်နေသေးတာလဲ။ သူက ယန်ကျန့်နောက်ကို လိုက်သင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။" ဖန်းကျင်းရဲ့မျက်နှာက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့နဖူးကနေ ချွေးတွေ တစက်စက်ကျနေတယ်။

"ယန်ကျန့် သေသွားပြီဖြစ်မယ်။ သူသေသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအဘိုးကြီးတစ္ဆေက ငါ့ကို သူ့ပစ်မှတ်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်တာ။ ဒါပဲဖြစ်ရမယ်။"

"အနာဂတ်က ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် အခုငါက ယန်ကျန့်နေရာမှာ အဘိုးကြီးတစ္ဆေရဲ့ပစ်မှတ်ဖြစ်လာတာ။"

"ဒါပေမဲ့ ငါက ယန်ကျန့်မဟုတ်ဘူး။ ငါက ဒီအဘိုးကြီးတစ္ဆေရဲ့လိုက်လံမှုကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ။"

ဖန်းကျင်းက နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။

ဒီလိုဖြစ်လာမယ်မှန်းသာ သူသိခဲ့ရင် သူက ယန်ကျန့်နဲ့ အလိုက်သင့်ပေါင်းပြီး သူ့ကိုရှေ့ကနေဦးဆောင်ခိုင်းပြီး သူက နောက်ကနေ ဘေးကင်းစွာနေခဲ့သင့်တာ။

သူက အရမ်းစိတ်မရှည်ခဲ့ဘူး၊ ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်က အကြီးမားဆုံးခြိမ်းခြောက်မှုမဟုတ်ဘဲ အဘိုးကြီးက အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးတည်ရှိမှုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူ မေ့သွားခဲ့တယ်။

"ဖန်း... ဖန်းကျင်း၊ နားထောင်စမ်း။ အဲ့ဒီခြေသံတွေက လာပြန်ပြီ။" သူ့ဘေးက တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်ပြောလိုက်တယ်၊ သူ့အသံက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တုန်ယင်နေတယ်။

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်မြန်ရတာလဲ။ လူတစ်ယောက်က တစ္ဆေကို အနည်းဆုံး မိနစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ အချိန်ဆွဲထားနိုင်သင့်တာ။" ဖန်းကျင်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်ရင်း ခေါင်းမော့လိုက်တယ်။

သူက သွားကြိတ်ပြီး သူ့ဘေးက လူအနည်းငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ကျန်ရှိနေတဲ့လူအနည်းငယ်က အခု ဖန်းကျင်းကို သူက ကပ်ရောဂါတစ်ခုလိုပဲ ရှောင်ရှားနေကြတယ်။

ဖန်းကျင်းက ယန်ကျန့်ကို ရေချိုးခန်းထဲ တွန်းပို့ခဲ့တဲ့အချိန်ကစပြီး သူက ကျောက်ချန်ကို နောက်မှာချန်ထားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဝမ်ဖုန်း၊ ပြီးတော့ ဟယ်ချိန့်ယန်။

လမ်းတစ်လျှောက်မှာ တချို့က ဖန်းကျင်းရဲ့ထိန်းချုပ်မှုကို မခံချင်ဘဲ ထွက်ပြေးဖို့ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး အမှောင်ထုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မမြင်ရတော့ဘူး။

အခု သူ့ဘေးမှာ အတန်းဖော်ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

သူတို့က နေချင်လို့နေနေတာမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က ထွက်သွားဖို့ အရမ်းကြောက်နေကြတာ။

ဖန်းကျင်းနောက်လိုက်ခဲ့တာက အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို ဒီလောက်ကြာအောင် အသက်ရှင်စေခဲ့တယ်။

အစောပိုင်းက ထွက်သွားခဲ့တဲ့သူတွေက သေနေလောက်ပြီ။

ဖန်းကျင်းက သူသိတဲ့အသိပညာအနည်းငယ်ကို အားကိုးပြီး အုပ်စုထဲမှာ အာဏာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာခဲ့တယ်၊ သူတို့ကြောက်ရွံ့ရတဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။

"တောက်စ်၊ ဒီလူတွေက ပိုပြီးပါးနပ်လာပြီ။ သူတို့က ငါ့ကို အစာအဖြစ်သုံးခွင့်ပေးတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါသာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နောက်မှာကျန်နေဖို့ အတင်းအကျပ်ကြိုးစားရင် သူတို့က ချက်ချင်းထွက်ပြေးသွားလောက်တယ်။" ဖန်းကျင်းက တခြားသူတွေဆီက သတိထားမှုနဲ့ ရန်လိုမှုကို ခံစားမိရင်း တွေးလိုက်တယ်။

"သွားကြစို့။" သူက ပြောလိုက်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ နောက်မှာကျန်နေဖို့ အတင်းအကျပ်မကြိုးစားတော့ဘူး။

အစား၊ သူက လူတိုင်းကို မှိန်ဖျော့ပြီး အလင်းမရှိတဲ့သစ်ပင်အုပ်ထဲမှာ ဆက်ပြေးဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဖန်းကျင်းရဲ့ဖုန်းက မြည်လာတယ်။

ဒါက ကျန်းဝေ့ဆီက ခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုပဲ။

ဖန်းကျင်းက ခဏတုံ့ဆိုင်းသွားပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုင်လိုက်တယ်။

ကျန်းဝေ့နဲ့ တခြားသူတွေက အစောပိုင်းက လမ်းခွဲသွားခဲ့ကြတာ။

ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့က တိုးတက်မှုတချို့ရခဲ့ပြီး သူ့ကိုအကြောင်းကြားဖို့ ခေါ်တာဖြစ်မယ်။

"ဖန်းကျင်း၊ ငါပဲ၊ ယန်ကျန့်။" ဖုန်းရဲ့တစ်ဖက်ကနေ အသံထွက်လာတယ်။

"အား!" ဖန်းကျင်းက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ခုန်မတတ်ဖြစ်သွားပြီး သူ့ဖုန်းကို လွှတ်ချလုနီးပါးဖြစ်သွားတယ်။

"မင်း... မင်း မသေသေးဘူးလား။ မင်းက လူလား၊ တစ္ဆေလား။"

"မင်းကျေးဇူးကြောင့် ငါအသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။" ယန်ကျန့်ရဲ့အသံက အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေတယ်။

ဖန်းကျင်းရဲ့အမူအရာက မသေမချာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။

သူက ယန်ကျန့်ကို အဲ့ဒီတစ္ဆေခြောက်တဲ့ရေချိုးခန်းထဲကို ကိုယ်တိုင်တွန်းပို့ခဲ့တာ။

သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတာလဲ။ ဘယ်သာမန်လူမှ အဲ့ဒါကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ယန်ကျန့်က ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။

"မင်းက အခုငါ့ကို ဘာလို့ခေါ်နေတာလဲ။" ဖန်းကျင်းက သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အတင်းကြိုးစားပြီး မေးလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က "မင်းအသက်ရှင်ချင်လား။ ဒီကျောင်းကနေ အရှင်လတ်လတ် ထွက်သွားချင်လား။"

"မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိလို့လား။" ဖန်းကျင်းရဲ့အသံက မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်နဲ့ ဖြစ်နေတယ်။

"ငါက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီ။ ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိမယ်လို့ မင်းထင်လား။" ယန်ကျန့်က ပြောတယ်။

"ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ! မြန်မြန်လုပ်ပြီး ငါ့ကိုကယ်!" ဖန်းကျင်းက အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က ရယ်လိုက်တယ်၊ သူ့ရယ်မောသံက လှောင်ပြောင်မှုနဲ့ ရောယှက်နေတယ်။

"အရင်ကဖြစ်ခဲ့တာက တမင်လုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ ငါက အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့ရုံပဲ။ ငါတို့က အတန်းဖော်တွေလေ၊ ဒီနားလည်မှုလွဲမှားမှုကို ဖြေရှင်းလို့မရဘူးလား။ မင်းသာ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ထုတ်သွားပေးရင် မင်းလိုချင်တာဘာမဆို ငါလုပ်ပေးမယ်။ ငါ့ကို အလကားရိုက်နှက်တာတောင် ခံပါ့မယ်။" ဖန်းကျင်းက ဖုန်းထဲကို အရေးတကြီး တောင်းပန်လိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်က "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ တော်လောက်ပြီ။ မင်းငါ့ကို ကယ်စေချင်တယ်ဆိုရင် မင်းငါ့အတွက် ထိုက်တန်အောင် လုပ်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းဒီမှာနေပြီး ပုပ်သွားနိုင်တယ်။"

"ဒါဆို... မင်း ဘာလိုချင်လဲ။" ဖန်းကျင်းက မေးလိုက်တယ်။

"ငါအရင်က ကျိုးကျန့်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက မင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုခုရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါဘာလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။ ပြီးတော့ စာသင်ခန်းထဲမှာတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က မင်းအနာဂတ်ကို သိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါအမှန်ပဲလား။" ယန်ကျန့်က စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ အမှန်ပဲ။ ငါအနာဂတ်ကို သိတယ်။ ငါ့မှာ လာမယ့်အရာတွေအကြောင်း သတင်းအချက်အလက်တွေရှိတယ်။" ဖန်းကျင်းက ဝန်ခံလိုက်တယ်။

"မင်းသာ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ထုတ်သွားပေးရင် ငါမင်းကို အနာဂတ်အကြောင်း အရာအားလုံး ပြောပြမယ်။ မင်းက တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပေမယ့် မင်းအသက်ရှည်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ မင်းကို အသက်ရှင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှိတယ်။ မင်းသာ ငါ့နည်းလမ်းအတိုင်း လိုက်နာခဲ့ရင် မင်းက တစ္ဆေရဲ့စွမ်းအားကို ရရှိရုံသာမက မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ္ဆေက လွှဲပြောင်းယူသွားမှာကို စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ဒီနည်းလမ်းကို နိုင်ငံတကာ သုတေသနစင်တာတစ်ခုက တီထွင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး စမ်းသပ်ဆဲအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်ထပ်သုံးလမတိုင်ခင် အများပြည်သူကို ချပြမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါ့ရဲ့သတင်းအချက်အလက်နဲ့ဆိုရင် မင်းက တခြားတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေထက် ခြေတစ်လှမ်းသာနေလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့အနာဂတ်အောင်မြင်မှုတွေက ပိုပြီးကြီးမားလာလိမ့်မယ်။"

"မင်းလိမ်နေတာ။ ကျိုးကျန့်က ဘယ်သူမှ အနာဂတ်ကနေ ပြန်လာလို့မရဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူက သုတေသနဌာနက ဒီအပေါ်မှာ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ဆောင်ပြီးပြီလို့လည်း ပြောခဲ့တယ်။ အချိန်ခရီးသွားတွေဆိုတာ မရှိဘူး။" ယန်ကျန့်က ချေပလိုက်တယ်။

ဖန်းကျင်းက သူ့နောက်ကခြေသံတွေ ပိုနီးကပ်လာတာကို ကြားတော့ သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားတယ်။

သူက ပိုမြန်မြန်ပြေးရင်း အပြင်းအထန် မောဟိုက်နေတယ်- "ငါ့မှာ အနာဂတ်ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေမရှိဘူး။ ငါ့မှာရှိတဲ့သတင်းအချက်အလက်က သားရေစာလိပ်တစ်ချပ်ကနေ လာတာ။ အဲ့ဒါကို ငါ့ရဲ့အနာဂတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုက တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပို့ပေးခဲ့တာ။ သတင်းအချက်အလက်က အဲ့ဒီသားရေစာလိပ်ပေါ်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ၊ အခုကနေ ဆယ်နှစ်အကြာက ငါရေးခဲ့တာ။ ယန်ကျန့်၊ ငါ့ကိုကယ်! ငါသာသေသွားရင် မင်းဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

အနာဂတ်သတင်းအချက်အလက်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ သားရေစာလိပ်လား။

ယန်ကျန့်ရဲ့အမူအရာက ဖုန်းရဲ့တစ်ဖက်ကနေ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားတယ်။

လူတွေက အနာဂတ်ကနေ ပြန်ခရီးသွားလို့မရရင် ဖြစ်နိုင်တာက အရာဝတ္ထုတွေကတော့ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။

ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပဲ။

"ငါ အဲ့ဒီသားရေစာလိပ်ကို လိုချင်တယ်။" ယန်ကျန့်က ချက်ချင်းပြောလိုက်တယ်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါမင်းကို ပေးလို့မဖြစ်ဘူး။ ဒါက ငါ့အပိုင်။" ဖန်းကျင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်တယ်။

"မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ မင်းနောက်ကအရာက ပိုနီးကပ်လာနေပြီ။ မင်းအကြာကြီးခံမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းသေသွားရင် အနာဂတ်ကိုသိတာက ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ။ အသုံးမဝင်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောတယ်။

ဖန်းကျင်း တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက သူ့ကို စဉ်းစားဖို့အချိန်မပေးဘူး။

သူ့နောက်ကခြေသံတွေက နီးကပ်လာနေပြီ။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ! ငါမင်းကို ပေးမယ်!"

ဖန်းကျင်းက အသက်ကိုမနည်းရှူနေရပြီး နောက်ထပ်ပြေးဖို့ အားမရှိတော့ဘူး။

ပတ်ဝန်းကျင်က မည်းနက်နေပြီး သူ့ဖုန်းရဲ့အလင်းက သူ့ပတ်လည်ကသစ်ပင်တွေကိုပဲ လင်းထိန်စေတယ်။

သူက သစ်ပင်အုပ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ။

သူမသေချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူအလျှော့ပေးဖို့မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။

"ဒါပေမဲ့၊ ယန်ကျန့်၊ ငါမင်းကို သားရေစာလိပ်ကို ပေးနိုင်တယ်။ မင်းငါ့ကို တကယ်ကယ်နိုင်မလားဆိုတာ ငါဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။" ဖန်းကျင်းက ကြောက်လန့်နေပေမယ့် သတိထားမှုတချို့တော့ ရှိနေသေးတယ်။

ယန်ကျန့်က "ငါမင်းကို မင်းနောက်ကလိုက်နေတဲ့တစ္ဆေကို ဘယ်လိုဖယ်ခွာရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းအခွင့်အရေးတစ်ခါပဲရမယ်။ မင်းသာ လှည့်ကွက်တစ်ခုခု သုံးဖို့ကြိုးစားရင် ငါဒီသဘောတူညီချက်ကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဖျက်သိမ်းပစ်မယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ငါဘာလုပ်ဖို့လိုလဲ။" ဖန်းကျင်းက မေးလိုက်တယ်။

"ဘယ်ဘက်ကိုသွား။" ယန်ကျန့်က ညွှန်ကြားလိုက်တယ်။

ဖန်းကျင်းက သွားကြိတ်ပြီး ချက်ချင်းလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ဘယ်ဘက်ကို ပြေးသွားတယ်။

"အခု ညာဘက်ကိုသွား။" ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောတယ်။

ဖန်းကျင်းက နာခံလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ မကြာခင်မှာပဲ သက်သာရာရသွားတဲ့လှိုင်းလုံးတစ်ခု သူ့အပေါ် လွှမ်းခြုံသွားတယ်။

သူ့နောက်ကခြေသံတွေက မှေးမှိန်သွားတယ်။

သူက တစ္ဆေဆီကနေ ဝေးရာကို ရောက်သွားနေပြီ။

ဒါက အလုပ်ဖြစ်တယ်။

ယန်ကျန့်က တကယ်ပဲ သူ့ကိုကယ်တင်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်ရှိတယ်။

"သားရေစာလိပ်ကို ပေး။" ယန်ကျန့်က တောင်းဆိုလိုက်တယ်။

ဖန်းကျင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားတယ်- "ငါသာ မင်းကိုပေးလိုက်ပြီး မင်းငါ့ကို မကယ်ရင်ရော။ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ အရင်ထုတ်သွားပေး။ ငါတို့အပြင်ရောက်တာနဲ့ ငါမင်းကို ချက်ချင်းပေးမယ်။"

"ဒါဆို သဘောတူညီချက် ပျက်ပြီပေါ့။ ဒါဆိုရင် သတိထား။ အဲ့ဒီအရာက နောက်တစ်ခါလိုက်လာနေပြီ။" ယန်ကျန့်က ပြောတယ်။

"ဘိ၊ ဘိ..." ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဖန်းကျင်းနောက်က ခြေသံတွေက ပြန်စလာပြီး သူ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေတယ်။

သူပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

တစ်နည်းနည်းနဲ့ သူနဲ့အတူရှိနေခဲ့တဲ့အတန်းဖော်အားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

သူတစ်ယောက်တည်းပဲ။