ထူးဆန်းသော သားရေစာလိပ်

ဖန်းကျင်းက ယန်ကျန့်က ဖုန်းကို ဒီလောက်ပြတ်ပြတ်သားသား ချသွားလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး၊ ညှိနှိုင်းစရာနေရာ လုံးဝမချန်ထားခဲ့ဘူး။

သူက ယန်ကျန့်ကို အချိန်ဆွဲပြီး ကျောင်းကနေ ဘေးကင်းစွာထွက်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်းနောက်ကျောဓားနဲ့ထိုးပြီး သားရေစာလိပ်ကို ပေးဖို့ငြင်းဆန်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ပြတ်သားမှုက သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေတယ်။

အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေတာက သူ့နောက်က ခြေသံတွေက ပြန်ပေါ်လာတာပဲ။

ယန်ကျန့်ရဲ့ အစောပိုင်းက လမ်းညွှန်မှုက သူ့ကို လိုက်လံနေတဲ့တစ္ဆေဆီကနေ ယာယီအားဖြင့် လွတ်မြောက်စေခဲ့ရုံပဲ။

"ငါဘာလုပ်ရမလဲ။ ငါဘာလုပ်ရမလဲ။ ယန်ကျန့်ရဲ့အကူအညီမရှိဘဲနဲ့ ငါဒီနေရာကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါအဲ့ဒီတစ္ဆေရဲ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားလိမ့်မယ်။ ငါမသေချင်ဘူး! ငါ့အနာဂတ်က အခုမှစတာ။ သားရေစာလိပ်ရဲ့အကူအညီနဲ့ ငါဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်းထက် သာလွန်နိုင်တယ်။ ငါဒီမှာ ဒီအတိုင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ်သေနိုင်မှာလဲ။"

ဖန်းကျင်းရဲ့နှလုံးသားက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ တဒုန်းဒုန်းခုန်နေတယ်။

ချွေးစေးတွေက သူ့မျက်နှာပေါ်ကနေ တစက်စက်ကျလာပြီး သူအလိုအလျောက် နောက်တစ်ကြိမ်ပြေးတော့တယ်၊ သူ့နောက်ကခြေသံတွေနဲ့ အနည်းငယ်အကွာအဝေးရဖို့ မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး။

ခြေသံတွေက ပိုပြီးနီးကပ်လာတယ်၊ သူ့ပတ်လည်ကအမှောင်ထုက ပိုပြီးထူထဲလာပုံရပြီး သူ့ကိုတစ်ကိုယ်လုံး မျိုချတော့မလို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါသေလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါသူ့ကို သားရေစာလိပ်ကို ပေးလိုက်မယ်။ ယန်ကျန့်ပြောတာမှန်တယ်။ ငါသာသေသွားရင် ငါသိထားတဲ့အသိပညာအားလုံးက အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ငါအနာဂတ်သတင်းအချက်အလက်အများစုကို သိပြီးသားပဲ။ သားရေစာလိပ်က ငါထင်ထားသလောက် ငါ့အတွက် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး။"

သေခြင်းတရားရဲ့ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်မှာ ဘယ်အရာမှ စွန့်လွှတ်ဖို့ သိပ်အဖိုးတန်မနေတော့ဘူး။

ဖန်းကျင်းရဲ့လက်တွေက တုန်ယင်နေပြီး သူ့ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ကျန်းဝေ့ရဲ့နံပါတ်ကို ခေါ်လိုက်တယ်။

"တူ...တူ...တူ။"

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ချိတ်ဆက်သွားတယ်။

"ငါမင်းကို သားရေစာလိပ်ကို ပေးမယ်။ ငါပေးမယ်။ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ထုတ်သွားပေးမယ်လို့ပဲ ကတိပေး။" ဖန်းကျင်းက တခြားတစ်ဖက်ကလူ စကားပင်မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ အလောတကြီးပြောချလိုက်တယ်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အသံက ဖုန်းထဲကနေ ထွက်လာတယ်- "သားရေစာလိပ်ကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်။ ငါလာယူမယ်။"

ဒီတစ်ခါတော့ ဖန်းကျင်းက ဘာလှည့်ကွက်မှ သုံးဖို့မကြိုးစားတော့ဘူး။

တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ သူက သူ့အိတ်ကပ်ထဲကနေ အညိုရောင်ရင့်စက္ကူတစ်ပုံကို ဆွဲထုတ်ပြီး မြေကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်တယ်။

"ငါလုပ်ပြီးပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုကူညီပါ။ ငါမသေချင်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က "အရင်ဆုံး ငါမင်းကို မင်းနောက်ကတစ္ဆေကို ဘယ်လိုဖယ်ခွာရမလဲဆိုတာ သင်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ညာဘက်ကို လှည့်။"

"ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဖန်းကျင်းက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ပြောရင်း ယန်ကျန့်ရဲ့ညွှန်ကြားချက်တွေကို လျင်မြန်စွာလိုက်နာလိုက်တယ်။

"အခု ညာဘက်ကို နောက်တစ်ခါလှည့်။" ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောတယ်။

ဖန်းကျင်းက နာခံလိုက်တယ်၊ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ချက်ချင်းပဲ။

သူ့နောက်ကခြေသံတွေက တဖြည်းဖြည်းမှေးမှိန်သွားပြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိပဲ။

ဖန်းကျင်းက ထိတ်လန့်ပြီး သက်သာရာရသွားတယ်။

သူဘေးကင်းပြီဆိုတာ သူသိလိုက်တယ်... လောလောဆယ်တော့ပေါ့။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်။"

ယန်ကျန့်က သူ့ဖုန်းကို ချလိုက်တယ်၊ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ အေးစက်တဲ့အပြုံးတစ်ခု ကွေးညွတ်နေတယ်။

သူက လမ်းလျှောက်တာကိုရပ်လိုက်ပြီး ဖန်းကျင်း ရှေ့ကသစ်တောထဲမှာ ယိုင်နဲ့နဲ့လျှောက်သွားနေတာကို ကြည့်နေတယ်၊ ခေါင်းမရှိတဲ့ယင်ကောင်တစ်ကောင်လို ပတ်ချာလည်နေပြီး သူ့မျက်နှာက ထိတ်လန့်မှုနဲ့ သက်သာရာရမှုတို့ ရောထွေးနေတယ်။

ဒါက တော်တော်ရယ်စရာကောင်းတယ်။

ဖန်းကျင်းနောက်ကလိုက်နေတဲ့ခြေသံတွေက တစ္ဆေဆီက မဟုတ်ဘူး။

ဒါတွေက ယန်ကျန့်ရဲ့ခြေသံတွေပဲ။

ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။

ဖန်းကျင်းနောက်ကို လိုက်နေတဲ့တစ္ဆေမရှိဘူး။

ဒါက ယန်ကျန့်သက်သက်ပဲ။

ဖန်းကျင်းက တစ္ဆေတွေကို ကြောက်လန့်နေပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကို ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ဘဲ သူ့နောက်ကလိုက်နေတဲ့သူက လူတစ်ယောက်သက်သက်ပဲဆိုတာကို လုံးဝမသိခဲ့ဘူး။

"ဒါဆို ဒါက အနာဂတ်သတင်းအချက်အလက်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ သားရေစာလိပ်ပေါ့။" ယန်ကျန့်က မြေပြင်ပေါ်က အရာဝတ္ထုကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။

အညိုရောင်သားရေက နူးညံ့ပေမယ့် ရေခဲသေတ္တာထဲကနေ အခုမှထုတ်လာသလိုမျိုး ကျောချမ်းစရာအေးစက်မှုကို သယ်ဆောင်ထားတယ်။

၎င်းက ထူးဆန်းပြီး နိမိတ်မကောင်းတဲ့အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေတယ်။

သူထိလိုက်တာနဲ့ သူ့လက်ဖမိုးပေါ်ကမျက်လုံးက အလိုအလျောက်ပွင့်လာပြီး မှိန်ဖျော့တဲ့အနီရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်တယ်။

"ဒါက သိုးရေမဟုတ်ဘူး... ဒါက လူ့အရေပြားပဲ။ ပြီးတော့ တစ်ခုခုတော့ အရမ်းမှားနေပြီ။" ယန်ကျန့်ရဲ့ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး အတွေးက သူ့စိတ်ထဲ ဖြတ်သန်းသွားတယ်။

သူက စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်တယ်။

အဲ့ဒီပေါ်မှာ စာတစ်ကြောင်းရေးထားတယ်-

"ကျွန်တော့်နာမည် ဖန်းကျင်းပါ။ ခင်ဗျားဒါကို ဖတ်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်သေနေလောက်ပြီ။ အံ့ဩမနေပါနဲ့။ ကျွန်တော်က အနာဂတ်ဆယ်နှစ်အကြာက ခင်ဗျားပဲ၊ အနာဂတ်သတင်းအချက်အလက်ကို ခင်ဗျားဆီကို အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုသုံးပြီး ပို့ဆောင်ပေးနေတာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့အတိတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို၊ အောက်ပါအကြောင်းအရာတွေကို သေချာမှတ်ထားပေးပါ။"

"ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ္ဆေတွေ ပေါ်လာပြီ။ ဒါက နောက်စရာမဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားဒါကို သိတဲ့အချိန်မှာ နောက်ကျနေလောက်ပြီ။ ခင်ဗျားက တခြားတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေထက် အနည်းဆုံး ခြောက်လလောက် နောက်ကျနေလိမ့်မယ်။"

"ခင်ဗျားရဲ့အတန်းဖော် ယန်ကျန့်ကို သတိထားပါ။ သူက အနာဂတ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလာတယ်။ ကျွန်တော်သူ့လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာ၊ ဒါကြောင့် သူခင်ဗျားကို မသတ်ခင် ခင်ဗျားက ယန်ကျန့်ကို သတ်ရမယ်။ သတိရပါ၊ ယန်ကျန့်ကို သတ်ပါ။"

"တစ်နှစ်ရဲ့ ဇွန်လ ၂၀ ရက်နေ့မှာ ခင်ဗျားက ကျိုးကျန့်နဲ့ တွေ့လိမ့်မယ်။ ဒါက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ ကျိုးကျန့်က အာရှဌာနခွဲနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်၊ ကုတ်နံပါတ်က တစ္ဆေကလေး ကျိုးကျန့်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဖြတ်သွားဖြတ်လာဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို သိပ်အာရုံမစိုက်နဲ့။"

"သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့တစ္ဆေကလေးကို သတိထားပါ။ အဲ့ဒီအရာက ကြီးထွားလာလိမ့်မယ်။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ တစ္ဆေကလေးက ရင့်ကျက်လာပြီး... အဝေးမှာနေတာက အကောင်းဆုံးပဲ၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားသေလိမ့်မယ်။"

"ခင်ဗျားက ဌာနချုပ်ကို အမြန်ဆုံးဝင်ရောက်ရမယ်။"

"သတိရပါ... ရွှေရောင်စက္ကူ။"

"အဝေးမှာနေ... ထွက်ပြေး။"

"...တစ္ဆေ။"

ယန်ကျန့်က သတင်းအချက်အလက်ကို ဖတ်နေစဉ် သားရေစာလိပ်ပေါ်ကစာတွေက လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားပြီး မသဲမကွဲဖြစ်လာတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

အဓိကကျတဲ့သတင်းအချက်အလက်အပိုင်းအစတွေက မမြင်ရတဲ့စွမ်းအားတစ်ခုခုကြောင့် ဖျက်ပစ်ခံနေရပြီး သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။

တစ်ချိန်က ထူထပ်စွာပြည့်နေတဲ့မှတ်စုတွေက အခုတော့ ဗလာစက္ကူတစ်ရွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနေပြီ။

ဒါက ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ပေါ်က စာသားတွေလိုပဲ စာလုံးတွေက တစ်လုံးချင်းစီ ဖျက်ပစ်ခံနေရသလိုပဲ။

ယန်ကျန့်က အသုံးဝင်တဲ့သတင်းအချက်အလက်ကိုတောင် မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပဲ သားရေစာလိပ်ပေါ်ကစာအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

သူက မျက်မှောင်ကို နက်နက်ကြုတ်ပြီး စာရွက်ကိုလှန်ကာ သေချာစစ်ဆေးလိုက်တယ်။

စာတွေက တကယ်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာခြေရာမှ မကျန်တော့ဘူး။

ဒီဖြစ်စဉ်နဲ့ရင်ဆိုင်ရတော့ ယန်ကျန့်က သူအရင်က ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို မနေနိုင်ဘဲ ပြန်သတိရလိုက်တယ်။

အတိတ်က ပြောင်းလဲသွားရင် အနာဂတ်ကလည်း ပြောင်းလဲသွားမှာပဲ။

သားရေစာလိပ်ကို ဖန်းကျင်းဆီကနေ ယူလိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူက အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အနာဂတ်က ဖန်းကျင်းက သတင်းအချက်အလက်ကို ဖျက်ပစ်လိုက်တာများလား။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ဒါကို ထပ်မစဉ်းစားခင်မှာပဲ သားရေစာလိပ်ပေါ်မှာ စာအသစ်တွေ စတင်ပေါ်လာတယ်။

တစ်ချက်ချင်းစီ၊ စာလုံးတွေက သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ဖွဲ့စည်းလာတယ်၊ မမြင်ရတဲ့လက်တစ်ဖက်က ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ပြီး ရေးနေသလိုပဲ။

"ကျွန်တော့်နာမည် ယန်ကျန့်ပါ။ ခင်ဗျားဒါကို ဖတ်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်သေနေလောက်ပြီ။ ကျွန်တော်က အနာဂတ်ဆယ်နှစ်အကြာက ခင်ဗျားပဲ၊ အနာဂတ်သတင်းအချက်အလက်ကို ခင်ဗျားဆီကို အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုသုံးပြီး ပို့ဆောင်ပေးနေတာ..."

ယန်ကျန့်က သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အေးစက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူ့သူငယ်အိမ်တွေက အနည်းငယ်ကျုံ့သွားပြီး သူ့လက်ထဲကသားရေစာလိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်- "ဒါက ဘယ်လိုသောက်ကျိုးနည်းအရာလဲ။"

ဒါက သေချာပေါက် အနာဂတ်သတင်းအချက်အလက်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားရုံသက်သက်မဟုတ်ဘူး။

သူက ဒီလူ့အရေပြားရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့သဘာဝကို ခံစားမိနိုင်တယ်။

အရင်က ပေါ်လာခဲ့တဲ့စကားလုံးတွေက အနာဂတ်က ဖန်းကျင်းက ဖျက်ပစ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး... ဒါတွေက စာရွက်ကိုယ်တိုင်က ဖျက်ပစ်ခဲ့တာ။

သူက ပိုင်ရှင်ပြောင်းသွားပြီး အခုတော့ အရင်ပိုင်ရှင်ရဲ့သတင်းအချက်အလက်ကို ဖျက်ပစ်နေတာ၊ အဲ့ဒါကို ယန်ကျန့်ရဲ့အချက်အလက်နဲ့ အစားထိုးနေတာ။

"ငါဒီအရာပေါ်က ဘာကိုမှ ယုံလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါဒါကို သိမ်းထားလို့မဖြစ်ဘူး။"

ယန်ကျန့်ရဲ့မျက်လုံးတွေက စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုနဲ့ တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားပြီး အမည်မသိကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခုကို သူခံစားလိုက်ရတယ်။

သူက ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီး လူ့အရေပြားကို ရေဆိုးမြောင်းထဲ ပစ်ချပြီး ထာဝရပျောက်ကွယ်သွားအောင်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ပြီးတော့ သားရေစာလိပ်ပေါ်မှာ စာတစ်ကြောင်းပေါ်လာတယ်- "ငါ့ကို မပစ်လိုက်နဲ့။ ငါ့ကို မပစ်လိုက်နဲ့... ငါမင်းကို ကူညီနိုင်တယ်။ ငါမရှိရင် မင်းသေလိမ့်မယ်... မင်းသေလိမ့်မယ်။"

မကြာခင်မှာပဲ စာအားလုံးပျောက်ကွယ်သွားပြီး စကားလုံးနှစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်- "ငါ့ကိုသိမ်းထား။ ငါ့ကိုသိမ်းထား။"

စကားလုံးနှစ်လုံးက ထပ်ခါတလဲလဲပေါ်နေပြီး ကောက်ကောက်ကွေးကွေးနဲ့ မညီမညာ၊ လူ့အရေပြားစာရွက်တစ်ရွက်လုံးကို ပြည့်နှက်နေတယ်။