ထူးဆန်းသော သားရေစာလိပ်

အခန်း ၁၅: အဘိုးကြီး ပေါ်လာရခြင်း အခြေအနေ

စာမျက်နှာပေါ်တွင် စကားလုံးများ ပေါ်လာသောအခါ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် ယန်ကျန့်သည် အညိုရောင်လူ့အရေပြားကို မလွှင့်ပစ်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်- သူသည် ကျိုးကျန့်၏ခြေရာကို လိုက်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပြန်လည်နိုးထမှုကြောင့် သေဆုံးရန် မလိုလားပေ။

ဤသားရေစာလိပ်သည် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း ယန်ကျန့်အတွက်မူ ၎င်းသည် အမည်မသိအခွင့်အရေးတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသားရေစာလိပ်သည် သူ့အား အရေးကြီးသောသတင်းအချက်အလက်အချို့ကို ဖော်ထုတ်ပြသနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် အနာဂတ်ကိုပင် တစ်စေ့တစ်စောင်း မြင်တွေ့ခွင့်ပေးနိုင်ပေသည်။

"ငါ ဒီသားရေစာလိပ်ကို သိမ်းထားတာက ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခုကို ဦးတည်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခံစားမိနေတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက်ပဲဆိုးနေပါစေ အဆိုးဆုံးဖြစ်နိုင်တာက သေခြင်းပဲ။ ဒါက တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှုကို ရင်ဆိုင်ရတာထက်တော့ ပိုကောင်းသေးတယ်။" ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများက စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်လက်သွားသည်။ "ပြီးတော့ ငါသာ သတိထားပြီး ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေလုပ်ရင် အခြေအနေတွေက သိပ်ဆိုးမှာမဟုတ်လောက်ပါဘူး။"

သွားကြိတ်ရင်း သူသည် လူ့အရေပြားကို လိပ်ကာ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

သူသည် ၎င်းကို သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

သူ၏လက်ထဲရှိ ကျန်းဝေ့ပိုင်ဆိုင်သောဖုန်းသည် ရုတ်တရက် နောက်တစ်ကြိမ်မြည်လာသည်။

ခေါ်ဆိုသူ ID တွင် ဖန်းကျင်း၏အမည်ကို ပြသနေသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အတွေးများမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖန်းကျင်း၏အမည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏အကြည့်သည် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ဖန်းကျင်း အနီးအနားတွင် ရှိနေသေးသည်ကို မေ့လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဖုန်းကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟေး၊ ယန်ကျန့်၊ ငါမင်းကို အဲ့ဒီအရာကို ပေးပြီးပြီလေ။ မင်းငါ့ကို ဒီအတိုင်း ဖုန်းချသွားလို့မဖြစ်ဘူး။ မြန်မြန်လုပ်၊ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ဘယ်လိုထွက်ရမလဲဆိုတာ ပြောပြ။ မြန်မြန်လုပ်!" ဖန်းကျင်း၏အသံသည် ထိတ်လန့်နေပြီး သူကြောက်လန့်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာပြသနေသည်။

သူသည် ယခုအခါ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး သူ၏အတန်းဖော်များမှ မည်သူမျှ အနီးအနားတွင်မရှိပေ။

သူသည် သူ့နောက်ကခြေသံများမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်း၌ ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူသာ တစ္ဆေနယ်မြေမှ မထွက်ခွာသရွေ့ မည်သည့်ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအသိမဆို ယာယီသာဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများက တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏စိတ်သည် အမြန်အလုပ်လုပ်နေသည်။

သူသည် ဖန်းကျင်းကို စမ်းသပ်မှုတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူက စကားစလိုက်သည်- "ဖန်းကျင်း၊ ငါမင်းကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ပြီး ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါမင်းကို နည်းလမ်းတစ်ခု သင်ပေးမယ်။ အဲ့ဒါက ငါအသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တဲ့နည်းလမ်းပဲ။"

"ဘယ်နည်းလမ်းလဲ။ ပြောပြ၊ မြန်မြန်!" ဖန်းကျင်းက တိုက်တွန်းသည်။

ယန်ကျန့်က "မင်းဖုန်းက အင်တာနက်နဲ့ ချိတ်ဆက်လို့ရသေးလား။ ငါမင်းကို link တစ်ခုပို့လိုက်မယ်။ အဲ့ဒါကိုဖွင့်ပြီး ဖိုရမ်တစ်ခုပေါ်က 'မိုးကြိုးဓမ္မရာဇာ' လို့ခေါ်တဲ့ သုံးစွဲသူတစ်ယောက်လုပ်ထားတဲ့ ပို့စ်တစ်ခုကို ရှာ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူယခင်က ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သော တစ္ဆေပုံပြင်ဖိုရမ်သို့ link ကို ပို့လိုက်သည်။

ဖန်းကျင်းသည် စာကို လျင်မြန်စွာရရှိပြီး "ငါ မိုးကြိုးဓမ္မရာဇာရဲ့ပို့စ်ကို တွေ့ပြီ။ ဒါက လူကြိုက်များတဲ့တစ်ခုပဲ။"

"အဲ့ဒါကိုဖွင့်၊ တခြားကောမန့်တွေကို ဖျောက်ပြီး အဆုံးထိဆွဲချလိုက်။" ယန်ကျန့်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဖန်းကျင်း၏လက်ချောင်းများသည် ချွေးများဖြင့်စိုစွတ်နေပြီး သူ၏ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို နှိပ်ကာ ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ပို့စ်ကိုဖွင့်ပြီး အဆုံးထိဆွဲချလိုက်သည်။

သူအဆုံးသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရှိနေသည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် ရှည်လျားသောဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးရှိပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလောင်းကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ သူ၏မျက်နှာသည် အမူအရာကင်းမဲ့ပြီး ပြာနှမ်းနေသည်။

အဘိုးကြီးသည် မှန်ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး ဖြတ်သန်းသွားပုံရသည်။

ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။

ဤသည်မှာ အစောပိုင်းက စာသင်ခန်းတံခါးကို ခေါက်နေခဲ့သော အဘိုးကြီးဖြစ်သည်။

"မင်းဓာတ်ပုံကို တွေ့လား။ သိမ်းထားလိုက်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"အိုကေ၊ အိုကေ။" ဖန်းကျင်းက တံတွေးမျိုချရင်း ကြောက်ရွံ့မှုအသိဖြင့် ဓာတ်ပုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူပြီးသွားသည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်းစူးစမ်းကြည့်ရှုပြီး လမ်းကြောင်းတိုင်းကို အာရုံစိုက်နေသည်။

တစ်မိနစ်၊ နှစ်မိနစ်၊ သုံးမိနစ် ကုန်လွန်သွားသည်... သို့သော် အဘိုးကြီး မပေါ်လာခဲ့ပေ။

သူထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ပုံရပြီး သူဘယ်ကိုသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေသည် တက်ကြွနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

အဘိုးကြီးသည် ထွက်မသွားခဲ့၊ သူသည် အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ကျောင်းသည် ကြီးမားပြီး အဘိုးကြီး၏ပုံရိပ်ကို မမြင်နိုင်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ပေ။

"ယန်ကျန့်၊ ယန်ကျန့်၊ တစ်ခုခုပြောဦး။ ငါမင်းပြောခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။" ဖန်းကျင်း၏အသံက ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ခန့်မှန်းချက် မှားသွားတာလား။ အဘိုးကြီးက ငါသူ့ဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်လို့ စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်မှာ မပေါ်လာခဲ့တာလား။" ယန်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အစောပိုင်းက သူသည် ယူဆချက်သုံးခုကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

ဖိုရမ်ပေါ်ရှိ မိုးကြိုးဓမ္မရာဇာ၏ပို့စ်သည် အခြားပြည်နယ်တစ်ခုရှိ မြို့တစ်မြို့၏ဆေးရုံတွင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တားချန်းမြို့နှင့် အနည်းဆုံး ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသည်။

အခြားပြည်နယ်တစ်ခုရှိဆေးရုံမှ တူညီသောတစ္ဆေနှင့် ကျောင်းတွင် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေမှာ အဘယ်မျှရှိသနည်း။

ယန်ကျန့်သည် ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း၊ အလွန်အမင်း နည်းပါးသည်ဟု ထင်သည်။

တစ်ခုတည်းသောဖြစ်နိုင်ခြေမရှိလျှင်- အဘိုးကြီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ဤနေရာသို့ ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

အချက်ပြမှုတစ်ခု၊ အခြေအနေတစ်ခု၊ သို့မဟုတ် လူတစ်ဦးဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ပထမဆုံးခန့်မှန်းချက်မှာ ၎င်းသည် ကျိုးကျန့်နှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးကျန့်ကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

ကျိုးကျန့်သည် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ္ဆေများနှင့် ဆက်ဆံဖူးသည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ကျိုးကျန့်သေဆုံးသွားပြီး ဤသည်မှာ ယန်ကျန့် အဘိုးကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ဤယူဆချက်ကို ပယ်ချနိုင်သည်။

ဒုတိယခန့်မှန်းချက်မှာ ၎င်းသည် ဖန်းကျင်းနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် အဘိုးကြီးပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖန်းကျင်းသည် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်ကိုလည်း ပယ်ချနိုင်သည်။

ထိုအခါ တတိယခန့်မှန်းချက်သာ ကျန်တော့သည်- အဘိုးကြီးသည် ယန်ကျန့်ကိုယ်တိုင်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ဤယူဆချက်သာ မှန်ကန်ခဲ့လျှင် ယန်ကျန့်နှင့် အဘိုးကြီးကြားကဆက်သွယ်မှုမှာ သူသည် ဖိုရမ်ပုံပြင်ကို ဖတ်ခဲ့ခြင်း၊ အဘိုးကြီး၏ဓာတ်ပုံကို မြင်ခဲ့ခြင်းနှင့် မိုးကြိုးဓမ္မရာဇာက မှတ်တမ်းတင်ထားသော တံခါးခေါက်သံကို ကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါက ဓာတ်ပုံမဟုတ်ရင် တံခါးခေါက်သံပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ဤသို့တွေးရင်း ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်- "ဖန်းကျင်း၊ အောက်က အသံဖိုင်ကို တွေ့လား။ အဲ့ဒါကို ဖွင့်လိုက်။ ဒါက မင်းဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။"

"အိုကေ။" ဖန်းကျင်းက ပြောရင်း အသံဖိုင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ထု၊ ထု၊ ထု..." လေးလံပြီး နှလုံးခုန်စေသောတံခါးခေါက်သံက ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အမှောင်ပတ်ဝန်းကျင်တစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဖန်းကျင်းက သူ၏ဖုန်းကို အသုံးပြု၍ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်စေပြီး "ယန်ကျန့်၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး..."

သို့သော် ဖုန်း၏အခြားတစ်ဖက်တွင် ယန်ကျန့်၏မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက်ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အဘိုးကြီးတစ်ဦး — ရှည်လျားသောဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းကာ အလောင်းကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည် — သည် ကျောင်း၏စိမ်းလန်းသောနေရာရှိ လမ်းငယ်လေးပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ခြေလှမ်းများသည် တောင့်တင်းပြီး နှေးကွေးကာ ဖန်းကျင်းဘက်သို့ လျှောက်လာနေသည်။

သူ အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူ၏ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ သူသည် ထိုနေရာတွင် အစကတည်းက ရပ်နေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

"တောက်စ်၊ ငါ့ခန့်မှန်းချက် မှန်တယ်။ အဘိုးကြီးက ငါ့အတွက် လာတာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက တံခါးခေါက်သံကို ကြားခဲ့လို့ပဲ။" ယန်ကျန့်က သူ၏နှလုံးသားကို အေးစက်မှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားသည်ကို ခံစားမိသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဟေး၊ ယန်ကျန့်၊ တစ်ခုခုပြောဦး။" ဖန်းကျင်းက အဘိုးကြီးသူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို မသိဘဲ ဆက်လက်မေးနေသည်။

ယန်ကျန့်က ဖြည်းညင်းစွာနောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အဘိုးကြီး၏မြင်ကွင်းမှ ရှောင်ရှားကာ သတိဖြင့် ဆုတ်ခွာလိုက်သည်- "အသံဖိုင်ကို ဆက်နားထောင်နေ။ မရပ်နဲ့။"

"ဒါက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်မှာလား။" ဖန်းကျင်းက အသံဖိုင်ကို ထပ်ခါတလဲလဲဖွင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ထု၊ ထု၊ ထု..."

ထူးဆန်းသောတံခါးခေါက်သံသည် သူ၏ဖုန်းမှ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းသည် အကျိုးသက်ရောက်မှုမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း ဖန်းကျင်းသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိခြေသံများ ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

၎င်းသည် အလုပ်မဖြစ်ဟု ထင်ရသော်လည်း လုံးဝအကျိုးမမဲ့သည်တော့မဟုတ်ပေ။

"ယန်ကျန့်ရဲ့နည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်ရမယ်။" ဖန်းကျင်းက တွေးရင်း အနည်းငယ်သက်သာရာရသွားသည်။

သို့သော် သူ မသိသောအရာမှာ သူ၏နောက်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်အဘိုးကြီး၊ အလောင်းကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူသည် ဖြည်းညင်းစွာ နီးကပ်လာနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် စိမ်းလန်းသောနေရာမှ လျင်မြန်စွာထွက်ခွာသွားပြီး အဘိုးကြီးနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုထားကာ ကျောင်း၏ကစားကွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

သူသည် ယခုအခါ ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာအကွာတွင်ရှိပြီး သူသည် ဖန်းကျင်းကိုလည်းကောင်း၊ စိမ်းလန်းသောနေရာကိုလည်းကောင်း မမြင်နိုင်တော့ပေ။

"ဖန်းကျင်း၊ မင်းအသက်ရှင်နေသေးလား။" ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ငါအသက်ရှင်နေတုန်းပဲ။" ဖန်းကျင်းက ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်က "ငါတောင်းပန်ပါတယ်။ ငါမင်းကို လိမ်ခဲ့တယ်။"

"မင်းငါ့ကို ဘာလိမ်ခဲ့တာလဲ။" ဖန်းကျင်းက မှင်တက်သွားပြီး နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

"အစောပိုင်းက စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်မှာ ပေါ်လာခဲ့တဲ့အဘိုးကြီးကို ငါဆွဲဆောင်ခဲ့တာ။ သူက ငါ့အတွက် လာတာ။" ယန်ကျန့်က ရှင်းပြသည်- "ငါအရင်က ဒါကိုမသိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါသဘောပေါက်သွားပြီ။ အဘိုးကြီးပေါ်လာရခြင်းရဲ့အခြေအနေက အဲ့ဒီအသံဖိုင်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်... ဟုတ်တယ်၊ မင်းခုနက ကြားခဲ့တဲ့တံခါးခေါက်သံပဲ။"

"ဘာ?"

ဖန်းကျင်း၏နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အကယ်၍ တံခါးခေါက်သံက အဘိုးကြီးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်လျှင် သူသည် ၎င်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖွင့်ခဲ့သည်...

ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူသည် အလိုအလျောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"ထု!"

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားသည် — အေးစက်ပြီး တောင့်တင်းနေသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ပြာနှမ်းသောမျက်နှာနှင့် အလောင်းကွက်များရှိသော အဘိုးကြီးက သူ့ကို ဗလာဖြစ်နေသောမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသည်။

အေးစက်ပြီး ခြောက်သွေ့သောလက်တစ်ဖက်က ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး ဖန်းကျင်း၏မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

အားသည် အလွန်ကြီးမားပြီး သူ၏မျက်နှာရှိအရိုးများ ကြေမွသွားသည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။

"ယန်... ယန်ကျန့်..." ဖန်းကျင်း၏ထိတ်လန့်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသောအော်ဟစ်သံက ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်သည် မလှုပ်မယှက်နေပြီး ဖုန်းထဲသို့ "မင်းက ငါ့ကို လူတစ်ယောက်က သိပ်ရိုးအလို့မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သင်ပေးခဲ့တာပဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ချလိုက်သည်။