ချိတ်ဆက်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု

ယန်ကျန့် သူ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ နောက်မှ သစ်ပင်အုပ်ကို သတိကြီးစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ နှလုံးသား ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို အဘိုးအို အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ သူ သူ့ကို အကြိမ်မည်မျှ ကြုံတွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ အဝေးမှပင် ဖြစ်လင့်ကစား ၎င်း သူ၏ ကျောရိုးကို အေးစက်မှု စီးဆင်းသွားစေပြီး သူ့ကို ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်စေသည်။

"ဖန်းကျင်း သေပြီးလောက်ပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား?" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လျှပ်တပြက် လက်သွားသည်။ "အခု အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စက ဒီ တစ္ဆေ နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာပြီး အဲ့ဒီ အဘိုးအိုနဲ့ တတ်နိုင်သလောက် ဝေးဝေးမှာ နေဖို့ပဲ။ အကယ်၍ သူ ငါတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖမ်းမိခဲ့ရင် ငါတို့ သေလူနဲ့ တူသွားပြီ။ အဲ့ဒါ ကျန်းဝေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရလဒ်က အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခြင်းက ဘာ ကောင်းကျိုး ရှိခဲ့သလဲ? ကျိုးကျန့် တစ္ဆေ ၏ စွမ်းအားကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခြင်းကြောင့် သေဆုံးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲ့ဒါ တစ္ဆေ ၏ ပြန်လည် နိုးထမှုဆီကို ဦးတည်စေခဲ့တယ်လေ? ကျိုးကျန့် သေဆုံးခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အဘိုးကြီး တစ္ဆေ က တစ္ဆေ ကလေးထက် များစွာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသောကြောင့် သံသယမရှိဘဲ ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေ ကလေး အဘိုးအိုကို မဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့၊ ထို့ကြောင့် ၎င်း ကျိုးကျန့်ကို သူ၏ သေဆုံးခြင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

မကြာမီ။ ကျန်းဝေ ယန်ကျန့် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ယန်ကျန့်၊ မင်း ဘယ်ကို ပြေးထွက်သွားခဲ့တာလဲ? မင်း ဖန်းကျင်းကို တွေ့ခဲ့လား? ကျောင်းက နေရာတိုင်းမှာ တစ္ဆေ ခြောက်နေတယ်၊ မင်းကပဲ လျှောက်သွားဖို့ လုံလောက်အောင် ရဲရင့်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူပဲ။ ငါ ငါ့ခြေထောက်တွေကိုတောင် ရွှေ့ဖို့ မဝံ့ရဲခဲ့ဘူး။"

"ငါ ဖန်းကျင်းကို ဖုန်းခေါ်လို့ ရခဲ့ပေမယ့် သူ တစ္ဆေ တစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖွယ် ရှိတယ်။" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ ငါ အစောပိုင်းက စာသင်ခန်း တံခါးကို ခေါက်နေခဲ့တဲ့ အဘိုးအိုကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီ ဧရိယာက အခု ဝင်ရောက်ခွင့် ပိတ်ပင်ထားပြီ။ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စက ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့ပဲ။ ငါတို့ နောက်ထပ် ကြာကြာ နေခဲ့ရင် လူ ဘယ်နှစ်ယောက် ထပ် သေဆုံးဦးမလဲ ငါ မသိဘူး။"

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် အခြားသူများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်၊ သူတို့၏ မျက်နှာများ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဟုတ်သည်။ သူတို့ ပြေးစတင်ခဲ့သည်မှာ နာရီအနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်သေးသည်၊ ယခုထိ သူတို့ထဲမှ အလွန် နည်းပါးစွာသာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တော့သည်။ အခြားလူတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တစ္ဆေ ခြောက်သော နေရာတစ်ခုတွင် "ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း" ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။ ဤသည်မှာ အိပ်မက် သို့မဟုတ် ရုပ်ရှင်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ တကယ့် တစ္ဆေ အဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပြီး လူများ သေဆုံးနေကြသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်း မရှိရင် ငါတို့ သေချာပေါက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကံကြမ္မာတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှာ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက် ငါတို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဖန်းကျင်း မင်းကို အိမ်သာထဲ တွန်းပို့တုန်းက ငါတို့ သူ့ကို မတားခဲ့ဘူး။ နောက်ပိုင်းကျမှ ငါတို့ ဖန်းကျင်းက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်။ သူ ကျောက်ချန်ကို နောက်ချန်ထားခဲ့တယ်၊ သူ ဝမ်ကန်းကို နောက်ချန်ထားခဲ့တယ်၊ သူ အမျိုးသမီး အတန်းဖော်တွေကိုတောင် သူတို့ဘာသာ သူတို့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ထားခဲ့တယ်။"

"အဲ့ဒီကောင် တိရစ္ဆာန်ပဲ။"

သူ၏ နောက်မှ အတန်းဖော်များ စကား စပြောလာကြသည်၊ ဖန်းကျင်းကို ကျိန်ဆဲရင်း ယန်ကျန့်ကို သူတို့၏ တောင်းပန်စကားများလည်း ဖော်ပြကြသည်။ သူတို့ လေးယောက် ရှိသည်၊ ဖန်းကျင်းနှင့်အတူ ရှိခဲ့သော အတန်းဖော်များ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့် သူတို့ကို စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်အုပ်မှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ သူ ဖန်းကျင်း သေသင့်သည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း အခြားသူများ မသေသင့်ပေ။ သူ သူတို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကို အတူတကွ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ အတန်းဖော်များ ဖြစ်ကြသည်၊ နောက်ဆုံးတွင်။ ဒီလောက် သွေးအေးနေစရာ မလိုပေ။

"ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ အရမ်း စောလွန်းသေးတယ်။ မင်းတို့အားလုံး မြင်ခဲ့ကြတယ်—ငါတို့ ခုထိ ကျောင်းထဲမှာပဲ၊ တစ္ဆေ နယ်မြေအတွင်းမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်။ ငါတို့ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မလားဆိုတာ ခုထိ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ။" ယန်ကျန့် သူ၏ ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး အခု ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပေမယ့် ဒါ နားချိန် မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ တစ္ဆေ နယ်မြေအကြောင်း အများကြီး မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ ခုထိ ကြိုးစားရဦးမယ်။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ကျောင်းကနေ ထွက်နိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့။"

ဤအခိုက်တွင် သူ အဖွဲ့၏ ကျောရိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ နားနေခဲ့သော လူအနည်းငယ် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကြသည်။

"တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး... ငါတို့ထဲက ဆယ့်သုံးယောက်ပဲ အခု ကျန်တော့တယ်။ နောက်ထပ် ဘယ်သူ သေဆုံးဦးမလဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ? ငါ ဒါ ဖြစ်လာမယ်လို့ သိခဲ့ရင် ငါ အဲ့ဒီနေ့က ခွင့်ယူခဲ့မှာပဲ။ ကျောင်းသွားတာ ဘာ အဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ? တခြားသူတွေအတွက် ကျောင်းက ပိုက်ဆံ ကုန်တယ်။ ငါတို့အတွက်တော့ အသက် ကုန်တယ်။" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ လေသံ စိတ်တိုနေသည်။

အခြားသူများ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောကြ၊ သူတို့၏ ခေါင်းများ ငုံ့ထားကြသည်၊ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းနေပြီး သူတို့၏ အခြေအနေများ ကောင်းမွန်ပုံ မရပေ။

အကယ်၍ သူတို့ မကြာမီ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် မျှော်လင့်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မမြင်နိုင်ခဲ့လျှင် ယန်ကျန့် သူတို့ မကြာမီ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုကွဲသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သူ မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသော အမျိုးသမီး အတန်းဖော်တစ်ဦး မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်ကို မြင်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့။" ယန်ကျန့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုကွဲမှုများအကြောင်း ယခု စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မပြုနိုင်တော့ပေ။ မေးခွန်းမှာ သူတို့ အသက်ရှင်ရပ်တည်ပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်မလား ဖြစ်သည်။

သူ ဦးဆောင် လမ်းပြသည်နှင့် အဖွဲ့ လမ်းပျောက်ခြင်းကို နောက်ထပ် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူတို့ တစ္ဆေ နယ်မြေမှ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာလာနေပုံရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထု အလွန် မထူထဲပေ။ ကောင်းကင် ခုထိ မှိန်ဖျော့နေသော်လည်း သူတို့ လမ်းနှင့် သူတို့ ပတ်လည်မှ အဆောက်အဦများကို မြင်နိုင်သည်။

မကြာမီ။ သူတို့ ကျောင်းဂိတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လုံခြုံရေး ကင်းတဲ ဗလာကျင်းနေသည်။ လမ်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေသည်၊ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လမ်းမီးများ ပိတ်ထားပြီး အမြင်အာရုံတွင် ယာဉ် တစ်စီးတစ်လေမျှ မရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးဆန်းစွာ ခံစားရသည်၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အသံများမှလွဲ၍ အသံ မရှိပေ။

ယန်ကျန့် ပိတ်ထားသော လုံခြုံရေး ကင်းတဲ၏ တံခါးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်လုံးများ သတိထားမှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူ မည်သည့် တံခါးကိုမျှ ချဉ်းကပ်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ သူ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်ပါက ကြောက်မက်ဖွယ် အရာတစ်ခုခု ခုန်ထွက်လာမည်လား မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း? ထို့အပြင်...

အပြင်ဘက်မှ အသက်မဲ့သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ ကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားလျှင်ပင် ၎င်းမှာ အရေးမကြီးကြောင်း သူ သိသည်။ သူတို့ တစ္ဆေ နယ်မြေအတွင်း၌ ရှိနေသရွေ့ သူတို့ ဘယ်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

"အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ? ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မရှိတာလဲ? ဒီအချိန်မှာ ကလေးတွေကို လာကြိုကြတဲ့ မိဘတွေ ရှိသင့်တာ။" မြောင်ရှောင်ရှန်း မေးလိုက်သည်၊ သူမ၏ အသံ ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင် သန်းနေသည်။ အမှန်တကယ်ပင်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျောင်းအပြင်ဘက် ဧရိယာမှာ လူများနှင့် ကားများဖြင့် စည်ကားနေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်၊ သူတို့မှလွဲ၍ အမြင်အာရုံတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။

"ငါ သွား ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။" ကျန်းဝေ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်၊ အကာအရံ တန်းကို ကျော်တက်ပြီး လမ်းပေါ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ လမ်းတစ်လျှောက် ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အဆုံး အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်၊ ငရဲ၏ နက်ရှိုင်းရာသို့ ဦးတည်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော နေရာကိုလည်း အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ဧရိယာတစ်ခုလုံး ကမ္ဘာနှင့် အထီးကျန် ကင်းကွာနေပုံရသည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး။ ငါတို့ ဒီကနေ လမ်းလျှောက် ထွက်လို့ မရဘူး။ မင်းရဲ့ အားအင်ကို မဖြုန်းတီးနဲ့။" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို… အဲ့ဒါ ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား? ငါ… ငါ မသေချင်ဘူး။" အမျိုးသမီး အတန်းဖော်တစ်ဦး ချက်ချင်း ပြိုလဲကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျကာ မျက်ရည်များ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တသွင်သွင် စီးကျလာသည်။ အမျိုးသား အတန်းဖော်များ၊ ပြိုလဲမကျသော်လည်း ရှင်းလင်းစွာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် သေခြင်းတရား၏ ကြောက်ရွံ့မှု ရှိနေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ တစ်ခုခု စဉ်းစားပါဦး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ကို ကယ်ပါ။ ငါ… ငါ နောက်ထပ် တစ္ဆေ တွေနဲ့ မကြုံတွေ့ချင်တော့ဘူး။" ဝမ်ရှန်းရှန်း သူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်၊ သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများ တောင်းပန်နေသည်။ ယန်ကျန့် တိုတောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ "ငါ သေချာ စဉ်းစားပါရစေ။"

သူ ဆက်လက် ရွေ့လျားရန် စီစဉ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အစား သူ အနီးအနားမှ ကျောက်တုံးခုံတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ခဏ နားရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဤမျှ ကြာမြင့်စွာ ပြေးပြီးနောက် သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်။ သူ သူ၏ လက်ထဲမှ ကျန်းဝေ၏ ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် အရင်က အကူအညီ ဖုန်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားဖူးလား?" "ငါ… ငါ အရင်က ကြိုးစားဖူးတယ်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဝင်သွားတယ်၊ ဒါပေမယ့်…" အတန်းဖော်တစ်ဦး ပြောလိုက်သည်။ "ကျောက်လဲ့၊ ဒါပေမယ့် ဘာလဲ?" "အသံ မရှိဘူး။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုရဲ့ အခြားတစ်ဖက်က လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါ ချိတ်ဆက်သွားခဲ့တယ်။ ငါ… ငါ နောက်ထပ် ဖုန်းခေါ်ဖို့ မဝံ့ရဲတော့ဘူး။" ကျောက်လဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု ခဏတာအပြီး ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အသံ မရှိ၊ သို့သော် ၎င်း ချိတ်ဆက်သွားခဲ့သည်။ ယန်ကျန့်၏ နှလုံး တင်းကျပ်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် တစ္ဆေ ခြောက်နေပြီးသားဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များနှင့်အတူ အကူအညီ ဆက်လက် ခေါ်ဆိုရန် အမှန်တကယ် အလွန် စွန့်စားရပေမည်။

"ဒါပေမယ့် စာသင်ခန်းထဲမှာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ခုထိ ချိတ်ဆက်လို့ ရသေးတယ်။ ဒီ အခြေအနေက ငါတို့ စာသင်ခန်းကနေ ထွက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ စတင် ဖြစ်ပွားခဲ့တာ။" ရုတ်တရက် မြောင်ရှောင်ရှန်း သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "အရင်က ကျန်းဝေ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လူနာတင်ယာဉ် ခေါ်ခဲ့သေးတယ်။" "ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်။" ကျန်းဝေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စာသင်ခန်းမှ ထွက်ပြီး မကြာမီ... အကယ်၍ သူ အချိန်ကို တွက်ချက်ခဲ့လျှင် ၎င်းမှာ တစ္ဆေ နယ်မြေ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည့် အချိန် ဖြစ်ရမည်၊ ၎င်းမှာ ယန်ကျန့် ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေပြီး စင်္ကြံလမ်း မီးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ပိတ်သွားသည့် အချိန် ဖြစ်သည်။ "ဟုတ်လို့လား? ငါ တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖုန်းခေါ် ကြိုးစားကြည့်မယ်။" ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နံပါတ်ကို စဉ်းစားမိလိုက်ပြီး ၎င်းကို ကြိုးစားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ ကျန်းဝေ၏ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်၊ ဖိုရမ်သို့ ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး သူ ကျိုးကျန့် ပေးခဲ့သော ဂြိုလ်တု ဖုန်းကို အသုံးပြု၍ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ၁၃၈။ ဤသည်မှာ မိုးကြိုးဘုရင် ဖိုရမ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော နံပါတ် ဖြစ်သည်။ သူ မိုးကြိုးဘုရင် အခက်အခဲ တစ်စုံတစ်ရာ ကြုံတွေ့ခဲ့သလား သိချင်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု သူ့ထံ ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် သူ၏ ဖုန်း သက်သေခံပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ်တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သဘာဝလွန် အမှုများကို ကိုင်တွယ်သော ကျိုးကျန့်ကဲ့သို့ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများ ရှိခဲ့လျှင် ဤအမှုအတွက် တာဝန်ရှိသူ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ ကြိုးစားကြည့်လိုက်ကြစို့။

ဖုန်း လိုင်းမပျောက်ခဲ့ပေ။ အစား ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သို့သော် အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုဆိုးသည်။ ဒင်လင်လင်၊ ဒင်လင်လင်... ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဖုန်းမြည်သံ တိတ်ဆိတ်သော ကျောင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်ကာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ် ရှင်းလင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဖုန်းကို ကိုင်ထားသော ယန်ကျန့်၏ လက် တောင့်ခဲသွားသည်။ "မိုးကြိုးဘုရင်ရဲ့ ဖုန်း ဒီကျောင်းထဲမှာ ရှိနေတာလား?" သူ၏ မျက်ဆံများ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူ လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်သည်၊ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်၊ ဖုန်းမြည်သံ၏ အရင်းအမြစ်ကို ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ရှာဖွေလျက်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချွေးစေးများ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိုးကြိုးဘုရင်၊ ထို ဖိုရမ် အသုံးပြုသူမှာ အခြား ပြည်နယ်မှ အရေးပေါ်ခန်း ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ဖုန်း မြည်သံ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ၎င်းမှာ သူလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

"ဒူး…" သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဖြေကြားခံလိုက်ရသည်၊ သို့တိုင် အခြားတစ်ဖက်မှ အသံ မလာခဲ့ပေ။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကျောင်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဖုန်းမြည်သံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ယန်ကျန့် သင်ကြားရေး အဆောက်အဦတစ်ခု၏ တတိယထပ်ရှိ ဖုန်းတစ်လုံးမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် သူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသော အရိပ်သဏ္ဌာန် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မသဲမကွဲ မြင်နိုင်သည်၊ သူတို့ ဦးတည်ရာဘက်သို့ ကြည့်နေပုံရသည်။

"တောက်စ်။" ယန်ကျန့် ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ချလိုက်သည်။