ကြောက်မက်ဖွယ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု
Vol. 2 Ch. 17
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ယန်ကျန့်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ သူ နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆိုပြီး ဖုန်း ကျောင်းအတွင်း၌ မြည်လာသည်ကို သူတို့ မြင်သောအခါ သူတို့ ထူးဆန်းသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဟု သူတို့ မေးမြန်းရန်ပင် မစမီ သူ အလျင်အမြန် ဖုန်းချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖြူဖျော့နေသည်ကို သူတို့ သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
"ယန်ကျန့်၊ ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?" ကျန်းဝေ၊ ယန်ကျန့် ဤမျှ ကြောက်လန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူကိုယ်တိုင် တုန်ယင်လာသည်။ "ငါ့ကို ဒီလို မခြောက်ပါနဲ့။ ငါတို့အားလုံး မင်းအပေါ် အားကိုးနေတာ။ မင်း ငါ့ကို တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နေတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြုံးလိုက်ပါ၊ မင်း ရယ်စရာကောင်းတာတစ်ခုခု ကြည့်နေတဲ့အခါ မင်း ပြုံးတဲ့ အပြုံးမျိုးလေ။ ငါ့ကို ယုံကြည်မှု နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး၊ ဟုတ်ပြီလား?"
ယန်ကျန့်၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာနှင့် လူတိုင်းကို တစ္ဆေ နယ်မြေထဲမှ ဦးဆောင် ထွက်သွားပေးနိုင်စွမ်းက သူတို့ကို အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာ ဆက်တိုက် ပြောင်းလဲနေသည်၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အလွန် တည်ကြည်ခက်ထန်နေသည်။
သူ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောမီ သူ၏ လက်ထဲမှ ဂြိုလ်တု ဖုန်း ရုတ်တရက် တစ်ဖန် မြည်လာသည်၊ ဘီပ့် ဘီပ့် အသံများ ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လျက်။ သူ ၎င်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဆံများ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ခေါ်ဆိုသူ ID ပြသနေသည်မှာ- ၁၃၈။ ၎င်းမှာ ဖိုရမ်ပေါ်တွင် "မိုးကြိုးဘုရင်" ချန်ထားခဲ့သော ဖုန်းနံပါတ် ဖြစ်သည်။ သူ ပြန်ခေါ်နေသည်။
"ဒါဆိုရင် ဒါ အမှန်ပဲ... ဒါ ထောင်ချောက်တစ်ခု၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ" ယန်ကျန့် သူ၏ သွားများကို ကြိတ်လျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ သူ ဒေါသ သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ် မသေချာပေ။ ဘီပ့်၊ ဘီပ့်။ ဖုန်း ဆက်လက် မြည်နေသော်လည်း သူ ၎င်းကို မဖြေခဲ့ပေ။ ဖုန်းခေါ်ဆိုနေသူ အသက်ရှင်နေနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။ အကယ်၍ သူ ဖြေလိုက်ပါက ဘာဖြစ်မည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း?
ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖုန်း၏ ဆက်တင်များ ရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး ဖုန်းမြည်သံ အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက် မမြည်ခဲ့ပေ။ ခဏအကြာတွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု သူ့အလိုလို ပြီးဆုံးသွားသည်။ သူ၏ ဖုန်း နောက်ထပ် မမြည်တော့ပေ။
"ဒင် ဒင် ဒင်၊ ဒင် ဒင် ဒင်..." "ငါ မင်းကို ချစ်တယ်၊ ချစ်တယ်၊ ကြွက်တစ်ကောင် ဆန်ကို ချစ်သလိုမျိုး..." "အေးမြတဲ့ လရောင်၊ မင်းအတွက် ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေ မြစ်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်..." သို့သော် အခြား ကျောင်းသားများ၏ ဖုန်းများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး မြည်လာခဲ့သည်၊ အမျိုးမျိုးသော ဖုန်းမြည်သံများ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ လူတိုင်း သူတို့၏ ဖုန်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး တူညီသော ဖုန်းခေါ်ဆိုသူ အိုင်ဒီကို တွေ့လိုက်ကြသည်- ၁၃၈။
"ယန်... ယန်ကျန့်၊ ကြည့်" ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ နှင့် ကျောက်လဲ့၊ အခြားသူများကြားတွင် သူတို့၏ ဖုန်းများကို သူ့အား ပြသလိုက်ကြသည်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "မဖြေကြနဲ့" ယန်ကျန့် လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အခြားသူများ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး ဤ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ထူးဆန်းပြီး သေချာပေါက် မဖြေသင့်ကြောင်း နားလည်ကြသည်။
ကျန်းဝေတွင် ဖုန်း မရှိပေ၊ သူ အစောပိုင်းက ယန်ကျန့်ကို ငှားခဲ့သည်။ ယခု အခြားသူများ၏ ဖုန်း ဖန်သားပြင်များကို ကြည့်ရင်း သူ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောလိုက်သည်၊ "တောက်စ်၊ အိုင်ဒီ အတူတူပဲ... ဒီ ၁၃၈ နံပါတ်က အရမ်း အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ဖုန်း တစ်ဒါဇင်လောက်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ခေါ်နေတာ။ ဒါ တစ်မျိုးမျိုးသော တစ္ဆေ နောက်ပြောင်မှုလား?" "ငါ့ဖုန်းက ၁၃၈ မပြဘူး။ အဲ့ဒါ ဆရာ ဝမ်ရဲ့ နံပါတ်ကို ပြနေတာ" ဟု ချန်ဝမ်ဟောင်ဟု အမည်ရသော ကျောင်းသားတစ်ဦး ပြောလိုက်သည်၊ သူ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြေလိုက်သည်။
"ချန်ဝမ်ဟောင်၊ မင်း ရူးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ငတုံးသက်သက်ပဲလား?" ကျောက်လဲ့ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "ငါတို့ ခုလေးတင် ဘာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှ မဖြေဖို့ ပြောခဲ့တယ်!" "စိတ်လျှော့ပါ၊ အဲ့ဒါ ဆရာ ဝမ် ခေါ်နေတာ" ချန်ဝမ်ဟောင် ပြောလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူ ငါတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ လာနေတာနေမှာ။"
"ဖုန်းချလိုက်၊ အခု!" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ ပြေးသွားကာ ဖုန်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဆရာ ဝမ် ခေါ်ဆိုခြင်း? အဲ့ဒါ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။ ဆရာ ဝမ်သည် တစ္ဆေ နယ်မြေတွင် ပထမဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အခြားလူတိုင်း သေဆုံးသွားသည်နှင့် သူ ဘယ်လို အသက်ရှင်နေနိုင်ဦးမည်နည်း?
သေချာသည့်အတိုင်းပင်။ ချန်ဝမ်ဟောင်၏ ဖုန်းမှ ဆူညံသံသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆရာ ဝမ် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် ထို့နောက် ယန်ကျန့်ကို ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်စေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "တဒုန်း၊ တဒုန်း၊ တဒုန်း..." ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ အစောပိုင်းက စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကြားခဲ့သော အသံ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ လေးလံသော၊ ဖိနှိပ်သော၊ အသက်ရှူရန် ခက်ခဲစေသည်။
ထိုအခါမှ ချန်ဝမ်ဟောင် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏ လက် တုန်ယင်ကာ သူ လျင်မြန်စွာ ဖုန်းကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ ဖုန်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်၊ ဖန်သားပြင် ကွဲအက်သွားသော်လည်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ချိတ်ဆက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "တဒုန်း၊ တဒုန်း၊ တဒုန်း..." ကြောက်မက်ဖွယ် တံခါးခေါက်သံ ဖုန်းမှ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။
"တဒုန်း၊ တဒုန်း၊ တဒုန်း။" ယန်ကျန့် ပြေးသွားပြီး အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ချန်ဝမ်ဟောင်၏ ဖုန်းကို ကောက်ယူကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ "ချန်ဝမ်ဟောင်၊ မင်း လူငတုံး! မင်း သေချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ သွားသေလိုက်။ ငါတို့ကို အောက်ကို ဆွဲမချနဲ့!" ကျောက်လဲ့ ချန်ဝမ်ဟောင်၏ ကော်လံကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ့ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ သို့သော် သူ၏ ဒေါသ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြေပြီးနောက် ဘာဖြစ်မည်ကို သူ မသိခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သေချာနေခဲ့သည်။
"တောက်စ်၊ သူတို့ ပြောတာ မှန်တယ်- 'ကြောက်ရမှာက ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ ရန်သူကို မဟုတ်၊ ဝက်ကဲ့သို့ အသင်းဖော်ကိုပဲ။' အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေမှာ အမြဲတမ်း တစ်ချို့ လူငတုံးတွေ သူတို့ အသက်ကို စွန့်စားဖို့ ရဲရင့်စွာ ရှေ့တိုးထွက်လာတယ်၊ သူတို့ ကိုယ်တိုင်ကို အန္တရာယ်ပြုရုံသာမက တခြားသူတွေကိုပါ အန္တရာယ်ပြုတယ်။ ချန်ဝမ်ဟောင်၊ မင်း တကယ် ကောင်း တယ်။ မင်း ငါ့ကို အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစေလွန်းလို့ ငါ မင်းကို သတ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်တယ်။ ငါ မသင်မနေရ ပညာရေး ကိုးနှစ် တက်ခဲ့တယ်၊ မင်းလောက် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ တစ်ယောက်ကို ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ဖူးဘူး။" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်၊ "စာသင်ခန်းအပြင်ဘက်က အဘိုးအိုက မင်းအဘိုးလား? မင်း သူ့ကို အရမ်း ချစ်ရင် ဘာလို့ သူနဲ့ သွား စကားမပြောပြီး ငါတို့ကို သက်ညှာခွင့်လွှတ်ဖို့ မတောင်းဆိုတာလဲ?"
"ငါ... ငါ တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖန်သားပြင်ပေါ်က နာမည်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆရာ့နာမည် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ အကယ်၍ အဲ့ဒါ တခြား တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ နံပါတ် ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ ဖြေခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး" ချန်ဝမ်ဟောင် ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ ဖြစ်နေလို့ပဲ မင်း ဖြေခဲ့တာလား? ဆရာက မင်းကို သေခိုင်းရင် မင်း သွားသေမှာလား?" ကျန်းဝေ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သူ့ကို ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ "တော်လောက်ပြီ၊ အားလုံး စိတ်လျှော့ကြ။ ဒါ ဒီလို လုပ်ရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူး။ ဒါ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ငါ့အမှားလည်း ပါတယ်၊ ငါ မင်းတို့ကို အစောပိုင်းက သတိပေးခဲ့သင့်တယ်" ယန်ကျန့် လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ငြင်းခုံခြင်းနဲ့ ရန်ဖြစ်ခြင်းက ငါတို့ကို အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ ကူညီပေးမှာလား? ငါတို့ ရောက်နေတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ကြဦး။" လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြေခဲ့ရင် ဘာဖြစ်သွားနိုင်မလဲ?" မြောင်ရှောင်ရှန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ? မကြာခင်မှာ ချန်ဝမ်ဟောင်ရဲ့ 'အဘိုး' ငါတို့နဲ့ စကားစမြည် လာပြောလိမ့်မယ်။" "ဘာလဲ?" လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်တကြား ပြူးကျယ်သွားသည်။
ဟုတ်သည်၊ ထို အဘိုးအို သေချာပေါက် ဒီကို လာလိမ့်မည်။ ဖုန်းမှ တံခါးခေါက်သံ ကြောက်မက်ဖွယ် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ရှိသည်—၎င်း ထို အဘိုးအိုကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်မည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ထင်ရှားနေသည်။ ပြီးတော့...
ယန်ကျန့် သူ၏ ဖုန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ ဖိုရမ်ပေါ်မှ မိုးကြိုးဘုရင် တင်ခဲ့သော ပို့စ်ကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။ "ဒါ ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။ ဖိုရမ်ပေါ်က ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံး ထောင်ချောက်တစ်ခုပဲ။ မိုးကြိုးဘုရင် အဲ့ဒီ အဘိုးအို သူ့အိမ်မှာ သူ့တံခါးကို ခေါက်တာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ အစောပိုင်းက စာသင်ခန်းထဲမှာ ဖြစ်ခဲ့တာအရ အဘိုးအို ပထမ တံခါးကို ခေါက်တဲ့အခါ တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးတယ်။ ဒါပေမယ့် မိုးကြိုးဘုရင်ရဲ့ အိမ်မှာ တံခါးနှစ်ချပ် ရှိခဲ့တယ်—ပင်မတံခါးနဲ့ အိပ်ခန်းတံခါး။" "ဒါ ဆိုလိုတာက မိုးကြိုးဘုရင် အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေပြီး အဘိုးအို ပထမ တံခါးကို ခေါက်တဲ့အခါ သူ သေပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ ဖိုရမ်ပေါ်က နောက်ဆက်တွဲ ပို့စ်တွေကို သူ တင်ခဲ့တာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဖုန်းနံပါတ်နဲ့ အသံဖိုင်တွေကလည်း သူ့အလုပ် မဟုတ်ဘူး။ ဒီလို လုပ်နိုင်ခဲ့မယ့် တစ်ခုတည်းသော အရာက..."
" တစ္ဆေ တစ်ကောင်!" ယန်ကျန့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ဟုတ်သည်။ ပို့စ်ရဲ့ အစောပိုင်း အပိုင်းတွေကို သက်ရှိလူသား မိုးကြိုးဘုရင်က တင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အဆုံးပိုင်းမှာတော့ သူ သေပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ အဲ့ဒီနောက်က ပို့စ်တွေကို တစ္ဆေ တစ်ကောင်က တင်ခဲ့တာ။
သူ့ရဲ့ သီအိုရီကို အတည်ပြုရန် သူ ဖိုရမ်ကို တစ်ဖန် ဖွင့်လိုက်ပြီး အဆုံးထိ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။ သေချာသည့်အတိုင်းပင်။ သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ခဲ့သည်။ ဖိုရမ် ပို့စ်ထဲက နောက်ဆုံး အဖြေပြန်ကြားချက် အနည်းငယ် စာလုံးပေါင်း အမှားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ မိုးကြိုးဘုရင်၏ အစောပိုင်း ပို့စ်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။ ပို့စ်များကြားတွင် နာရီဝက် ကွာဟချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ ဤ… မှာ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တစ်ခုမှ ဖြန့်ဝေသော ကျိန်စာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တံခါးခေါက်သံကို ကြားရသူ မည်သူမဆို အဘိုးအို၏ လာရောက် လည်ပတ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ယခုအချိန်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနေသည်။
"မင်း အွန်လိုင်း ဒါမှမဟုတ် မင်းဖုန်းပေါ်မှာ တံခါးခေါက်သံကို ကြားရင် အဘိုးအို မင်းဆီ လာလိမ့်မယ်၊ မင်း မမြင်နိုင်တဲ့ ကိုဩဒိနိတ်တစ်ခုနဲ့ အမှတ်အသား ပြုခံရသကဲ့သို့ပဲ။ မင်း လက်တွေ့ဘဝမှာ တံခါးခေါက်သံကို ကြားရင် မင်း ချက်ချင်း သေဆုံးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ အစောပိုင်းက အိမ်သာထဲမှာ အသံဖိုင်ကို ဖွင့်တုန်းက အဘိုးအို ဘာလို့ ပေါ်မလာခဲ့တာလဲ?" ယန်ကျန့် ချွေးများ အလွန်အကျွံ ထွက်နေပြီး သူ တွေးတောနေသည်။ သူ အဘိုးအို၏ ပုံစံများနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ အားလုံး အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက်။