သေခြင်းတရား ချဉ်းကပ်လာခြင်း

ယန်ကျန့် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို အရူးအမူး စဉ်းစားနေသည်။

အစောပိုင်းက ဖုန်းမှ တံခါးခေါက်သံများ ထို အဘိုးအိုကို သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်လိမ့်မည်ဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ကောင်းစွာ သိနေသည်။

ထို အဘိုးအို ပေါ်လာသည်နှင့် ရလဒ်မှာ ထင်ရှားလိမ့်မည်။

ဖိုရမ်၊ ဇာတ်လမ်း၊ တံခါးခေါက်နေသော အဘိုးအို၏ အသံဖိုင်၊ နှင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု—ဤ အချက်အလက်အားလုံး ယန်ကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်မိပြီး ရှုပ်ထွေးပွေလီမှု ဖန်တီးနေသည်။

သူ ပုံစံ၏ အနည်းငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်မိခဲ့သော်လည်း သူ ပိုမိုသော သတင်းအချက်အလက်ကို ကောက်ချက် မချနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ သူ တစ္ဆေ တစ်ကောင်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ထိုသို့သော အရာများနှင့် ယခင်က ဘယ်တုန်းကမှ ထိတွေ့ ဆက်ဆံမှု မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အတော်လေး အထင်ကြီးလောက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့် အရာအားလုံးကို သိရှိသည်ဟု အခိုင်အမာ ဆိုခဲ့သော ဖန်းကျင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။

"စောင့်ဦး၊ ဖန်းကျင်း... အနာဂတ်..."

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အဲ့ဒီ သားရေချပ်!"

အလျင်အမြန် သူ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အညိုရင့်ရောင် သားရေချပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ယန်... ယန်ကျန့်၊ ကြည့်၊ အဲ့ဒီကို ကြည့်..."

ကျန်းဝေ၏ တုန်ယင်နေသော အသံ ကျောင်းဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေလက်များကို အေးစက်မှုတစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

မီတာ ရာပေါင်းများစွာ အကွာတွင် ထူထဲပြီး မင်ကဲ့သို့ အမှောင်ထု ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန့်နှံ့လာသည်၊ ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းမှ အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုနေသည်။

သူတို့ ပတ်လည်မှ မြေပြင် ဆွေးမြေ့လာသည်၊ သစ်ပင်များ ညှိုးနွမ်း ပုပ်ဆွေးလာသည်၊ ဘိလပ်မြေ မှိုတက်ပြီး ဆွေးမြေ့လာကာ လမ်းမီးများ သံချေးတက်လျက် မရေရာစွာ ယိမ်းထိုးနေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလောင်းကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု၊ သေမင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် ခွက်ဝင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် တောင့်တင်းစွာ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။

တစ်လှမ်းချင်းစီ၊ မြန်လည်းမမြန်၊ နှေးလည်းမနှေး။

"တောက်စ်၊ သူ ရောက်လာပြီလား?" ယန်ကျန့်၏ နှလုံး ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဘာ... ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ? ငါတို့ သေတော့မှာလား?" ကျန်းဝေ မျက်ရည်များ ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ငါ မသေချင်ဘူး! ငါ ခုထိ အရမ်း ငယ်သေးတယ်၊ ငါ ခုထိ လူပျိုစင်ပဲ! ယန်ကျန့်၊ တစ်ခုခု စဉ်းစားပါဦး! ဖန်းကျင်းက မင်း အနာဂတ်မှာ တကယ် အစွမ်းထက်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မင်းမှာ နည်းလမ်း ရှိရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

"ငါတို့ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာလား?" ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ သူမ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့လျက် သူ၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ အသံ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကျောက်လဲ့၊ ချဉ်းကပ်လာသော အမှောင်ထုကို မြင်သောအခါ ထိန်းချုပ်မရဘဲ တုန်ယင်ကာ နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်နေသည်၊ ကျောင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားလျက်။

သို့သော် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တူညီသော ထူထဲသည့် အမှောင်ထု နောက်မှလည်း နီးကပ်လာနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့ အမှောင်ထုဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသည်၊ ထွက်ပေါက် မရှိပေ။

ယန်ကျန့် ဤအခိုက်တွင် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

ချွေးများ အလွန်အကျွံ ထွက်နေလျက် သူ သူ၏ လက်များထဲမှ သားရေချပ်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အရေးပါသော သတင်းအချက်အလက် အချို့ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေသည်။

သားရေချပ်ပေါ်တွင် ရှင်းလင်းပြီး ထင်ရှားသော စာလုံးများ တစ်တန်း သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်-

"ဇွန်လ ၂၂ ရက် နံနက် ၅:၀၀ နာရီတွင် တစ္ဆေ နယ်မြေ ငါတို့ ရှေ့မှောက်တွင် တစ်ဖန် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဟုတ်သည်၊ အဲ့ဒီ တစ္ဆေ ပြန်ရောက်လာပြီ။ ဇွန်လ ၂၂ ရက် နံနက် ၅:၃၀ နာရီတွင် ငါတို့အားလုံး သေဆုံးခဲ့သည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်မရှင်ခဲ့ပေ။ ငါ ယန်ကျန့်။ မင်း ဒါကို ဖတ်တဲ့ အချိန်မှာ ငါ သေပြီးလောက်ပြီ။"

"မင်း ငါတို့ကို သေတယ်လို့ ရေးခဲ့တာလား? မဟုတ်တာ! ဒီကနေ ထွက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိရမယ်။ ငါ အရင်က အိမ်သာထဲ ဆွဲခေါ်ခံရတုန်းက အဲ့ဒီ အဘိုးအို ငါ့နောက် လိုက်မလာခဲ့ဘူး။ ငါ ဘာကြောင့်လဲ သိချင်တယ်။ မင်း အခု ငါ့ကို မပြောရင် ငါ မင်းကို တစ်နေရာရာမှာ မြှုပ်ပစ်မယ်၊ မင်း တစ်သက်လုံး နေ့အလင်းရောင်ကို ပြန်မြင်ရဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့။"

ယန်ကျန့် သူ၏ သွားများကို ကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ လေသံ ခြိမ်းခြောက်မှု စွက်ဖက်နေသည်။

သားရေချပ် သူ၏ စကားများကို တုံ့ပြန်ပုံရသည်။

၎င်းပေါ်မှ စာလုံးများ ဝေဝါးလာပြီး ထို့နောက် စာလုံးအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စာလုံးအသစ် တစ်တန်း ပေါ်ထွက်လာသည်-

"ဇွန်လ ၂၁ ရက် ည ၉:၀၀ နာရီတွင် ငါ တစ္ဆေ တစ်ကောင်ရဲ့ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး အိမ်သာထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ငါ မသေဆုံးခဲ့ဘူး၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်သာထဲတွင် ပို၍ပင် ကြောက်စရာကောင်းသော တစ္ဆေ တစ်ကောင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် အခြား တစ္ဆေ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ငါ ကြောက်မက်ဖွယ် အရာအချို့ကို တွေ့ခဲ့သည်၊ သို့သော် ငါ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သဘောမပေါက်ခဲ့ပေ။ ဇွန်လ ၂၁ ရက် ည ၉:၃၀ နာရီတွင် ငါ အိမ်သာထဲတွင် လမ်းပျောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် အဘိုးအို အိမ်သာတံခါး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ တံခါးခေါက်နေသည်၊ ငါ့ကို ရှာဖွေနေသည်။ သို့သော် ငါ သူ့ကို မကြားခဲ့ပေ၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထို့ကြောင့် ငါ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။"

ယန်ကျန့် ဤသည်ကို ဖတ်သောအခါ သူ၏ နှလုံး တစ်ချက် ခုန်ရပ်သွားသည်။

သူ အစောပိုင်းက အိမ်သာထဲတွင် လမ်းပျောက်နေခဲ့စဉ် အဘိုးအို တံခါးကို ခေါက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား?

မကြာမီ သားရေချပ်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် စာလုံးများ ပေါ်လာခဲ့သည်-

"...အဲ့ဒီ အဖြစ်အပျက်နောက်ပိုင်း ငါ တစ္ဆေ နယ်မြေက အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးရဲ့ သော့ချက် ဖြစ်တယ်လို့ ငါ မှန်းဆခဲ့တယ်။ အကယ်၍ ငါ တစ္ဆေ နယ်မြေကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ရင် ဖြစ်နိုင်တာက ငါ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ခဲ့မှာ။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ အခု... တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ။ ကျိုးကျန့် မှန်တယ်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်သာ အခြား တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ အခြား တစ္ဆေ နယ်မြေတစ်ခုသာ တစ္ဆေ နယ်မြေတစ်ခုမှ လွတ်မြောက်နိုင်တယ်။ ဇွန်လ ၂၂ ရက် နံနက် ၅:၁၅ နာရီတွင် အဘိုးအို ပေါ်လာခဲ့သည်။ ငါ တစ္ဆေ နယ်မြေကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့သည်၊ သို့သော် ငါ ကျရှုံးခဲ့သည်။ ငါ့ရဲ့ အစွမ်း မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ ဇွန်လ ၂၂ ရက် နံနက် ၅:၃၀ နာရီတွင် ငါတို့အားလုံး သေဆုံးခဲ့သည်..."

ယန်ကျန့် ဤသည်ကို ဖတ်သောအခါ သူ၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ရလဒ်မှာ ၅:၃၀ တွင် သေဆုံးခြင်း ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

တစ္ဆေ နယ်မြေ!

ဟုတ်သည်၊ ဤ အဘိုးအို၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုက တစ္ဆေ နယ်မြေတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

ယခု သူသည်လည်း တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့် သူ တစ္ဆေ နယ်မြေကို အသုံးမပြုနိုင်ရတာလဲ?

အကယ်၍ ကျိုးကျန့် ဤနေရာတွင် ရှိခဲ့လျှင် သူ ယန်ကျန့်၏ အကြံဉာဏ်ကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ဖြစ်နိုင်ခြေများစွာ တွေ့ရှိလိမ့်မည်။

တစ္ဆေတိုင်း တစ္ဆေ နယ်မြေတစ်ခုကို မဖန်တီးနိုင်ပေ။

တစ္ဆေ နယ်မြေများ ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသော တစ္ဆေများမှာ အလွန် ရှားပါးသည်... နှင့် ထိုနည်းတူစွာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ငါ ကြိုးစားရမယ်။ တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး" ယန်ကျန့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး သားရေချပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ငါ့ကို ပြော၊ ငါ တစ္ဆေ နယ်မြေကို ဘယ်လို အသုံးပြုရမလဲ?"

သားရေချပ် နောက်ထပ် စာလုံးများဖြင့် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်-

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ? ကြည့်၊ ငါတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံး ပုံမှန်မဟုတ် ဖြစ်လာနေပြီ။ ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ?"

ကျန်းဝေ မျက်ရည်များ ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်၊ သူ၏ မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ယန်ကျန့်အပေါ် ပုံအပ်ထားပြီး သူ့ထံမှ သတင်းဆိုး ကြားရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား! ငါ စဉ်းစားနေတယ်။ ငါ့ကို အချိန်နည်းနည်း ပေး" ယန်ကျန့် ဟောက်လိုက်သည်၊

သူ၏ အသံ အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။

သူ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးအို ခုထိ ချဉ်းကပ်လာနေဆဲ၊ ယခု မီတာ တစ်ရာအောက်သာ ဝေးတော့သည်။

သူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်၊ သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်၊ သူလည်း ထိုနည်းတူပင်။

နောက်ဆုံးတွင် မည်သူမျှ သေဆုံးရန် မလိုလားပေ။

သားရေချပ် ဆက်လက်၍ နောက်ထပ် စာလုံးများ ဖော်ပြနေသည်-

"ဇွန်လ ၂၂ ရက် နံနက် ၅:၂၀ နာရီတွင် ငါ၏ ကနဦး ကျရှုံးမှုနောက်ပိုင်း ငါ့အတွင်းမှ တစ္ဆေ လုံးဝ နိုးထမလာသေးသောကြောင့်ဟု ငါ ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ အကယ်၍ ငါ မျက်လုံးများ ပိုမို ဖွင့်နိုင်ခဲ့လျှင် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မည်။"

မျက်လုံး အရေအတွက်?

ယန်ကျန့် အလွန်အကျွံ စဉ်းစားရန် အချိန် မရှိခဲ့ပေ။

၅:၃၀ အထိ ဆယ်မိနစ်သာ ကျန်တော့သည်။ သူ သားရေချပ်မှ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြခံရပြီး ဤနေရာတွင် သေဆုံးရန် မလိုလားခဲ့။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ အရေပြား ကွဲအက်သွားပြီး သွေးနီရောင် မျက်လုံး ငါးလုံး တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပွင့်လာခဲ့သည်။

မျက်လုံး တစ်လုံးချင်းစီ မှိန်ဖျော့သော အနီရောင် အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"နံနက် ၅:၂၂ နာရီတွင် ငါ မျက်လုံး အရေအတွက် တိုးမြှင့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်" ဟု သားရေချပ် ပြသလိုက်သည်။

"နည်းလမ်း။ ငါ နည်းလမ်း လိုအပ်တယ်!" ယန်ကျန့် သားရေချပ်ကို မာန်ဖီလိုက်သည်။

"ငါ သေသွားရင် မင်း နောက်ကျန်ရစ်လိမ့်မယ်။ မင်း အရင်က ငါ့ရဲ့ ပစ်ပယ်ခြင်းကို မခံချင်ခဲ့ဘူး။ ငါ သေသွားရင် တခြား တစ်ယောက်ယောက် မင်းကို ကောက်ယူလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်လား?"

သားရေချပ်ပေါ်မှ စာလုံးများ တစ်ဖန် ဝေဝါးသွားပြီး ထို့နောက် စာကြောင်းအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်-

"နံနက် ၅:၂၄ နာရီတွင် စမ်းသပ်မှု အချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ငါ လက်မောင်းပေါ်မှ မျက်လုံးတစ်လုံးကို စားခဲ့ပြီး မျက်လုံး အရေအတွက် အောင်မြင်စွာ ပေါင်းထည့်ခဲ့သည်။ မျက်လုံး ခြောက်လုံးဖြင့် ငါ ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေနယ်မြေ ကို အောင်မြင်စွာ အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်... ငါ ပို၍ ပို၍ တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူလာသည်။ နံနက် ၅:၃၀ နာရီတွင် ငါ တစ္ဆေနယ်မြေ ကို အသက်မသွင်းခဲ့။ ငါတို့အားလုံး သေဆုံးခဲ့သည်။"

မျက်လုံးတွေကို စားမလား?

ယန်ကျန့် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ ထူးဆန်းသော သွေးနီရောင် မျက်လုံး ငါးလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ လုံးဝ မှင်တက်သွားသည်။

သို့သော် သူ နောက်ဆုံး စာကြောင်း—

"နံနက် ၅:၃၀ နာရီတွင် ငါတို့အားလုံး သေဆုံးခဲ့သည်"—ကို မြင်သောအခါ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် အမှောင်ထု တိုးဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လျင်မြန်စွာ မှိန်သွားသည်။

အဘိုးအို ယခု မီတာ နှစ်ဆယ်အောက်သာ ဝေးတော့သည်။

"ကျွတ်..."

အမှောင်ထု သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်နှင့် အနီးအနားမှ လုံခြုံရေး အခန်း တံခါး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီး ဖြူဖျော့သော လက်ဖဝါးတစ်ဖက် ဆန့်ထွက်လာသည်။

ခြံစည်းရိုး၏ အလွန်တွင် အမှောင် လမ်းမပေါ်မှ အရိပ်သဏ္ဌာန် ပုံရိပ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်။

အနီးအနားတွင် ဖုန်းမီး အလင်းရောင် အနည်းငယ်၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင် အမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်လာသည်၊ အရင်က လမ်းခွဲသွားခဲ့သော အတန်းဖော်များ သူတို့၏ ဖုန်းများဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသကဲ့သို့ပင်။

ယန်ကျန့်၊ ကျန်းဝေ၊ ကျောက်လဲ့၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ ချန်မန်ဟောင်—သူတို့အားလုံး တစ္ဆေများဖြင့် ဝန်းရံခံထားရသည်။