ထွက်ခွာသွားခဲ့သော ရှစ်ယောက်

စဉ်းစားရန် အချိန် မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျန့် အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ နီးကပ်လာသော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားမိရုံသာမက အခြားသူများလည်း လုံခြုံရေး အခန်း တံခါး ပွင့်သံနှင့်အတူ ရှေ့နောက် နှစ်ဖက်လုံးမှ ချဉ်းကပ်လာသော လေးလံသည့် ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့အားလုံး ယခု ကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် သူတို့ ဒါဇင်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို သိကြသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဝေ၊ ကျောက်လဲ့၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ နှင့် အခြားသူများ ထိုခြေသံများ တစ္ဆေ တစ်ကောင်၏ ခြေသံများ ဖြစ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။

တစ္ဆေ သူတို့ဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ရွေ့လျား နီးကပ်လာနေသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်တွင် ယန်ကျန့် သူ၏ သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ မျက်လုံးတစ်လုံးကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ချလိုက်သည်။

"အား~!"

အသားများ ဆွဲဖြဲခံရသည့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူ၏ ကြွက်သားများ ပြင်းစွာသော နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ခါနေသော်လည်း သူ နာကျင်နေသည့်တိုင် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှု တိုးတက်လာသည်နှင့် ယန်ကျန့် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ အနီရောင် မျက်လုံးကို အတင်းအကျပ် ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း..."

အခြားသူများ သူ၏ အော်သံကို ကြားသောအခါ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် ကြောက်ရွံ့မှု သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

သူတို့ ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်း သွေးများဖြင့် ရောထွေးနေသော အခြေအနေ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အလွန်အကျွံ သွေးစီးဆင်းမှုကြောင့် အနီရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး ကြက်သွေးရောင် အလင်း မှိန်ဖျော့စွာ တောက်ပနေသည်။

သူ၏ အရေပြား နေရာအနှံ့ ကွဲအက်နေပြီး အပိုင်းအစများ အခါအားလျော်စွာ ပြုတ်ကျနေသည်၊ မြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရှုရန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

၎င်းမှာ သူတို့၏ ကျောရိုးများကို အေးစက်မှု စီးဆင်းသွားစေပြီး သူတို့ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။

ယန်ကျန့် တစ္ဆေ ပူးကပ်ခံလိုက်ရပြီလား?

အနီရောင် မျက်လုံး၊ ယခု ခန္ဓာကိုယ်မှ ကင်းကွာသွားပြီး ယန်ကျန့်၏ အသားအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။

၎င်း ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ကြက်သွေးရောင် အက်ကွဲကြောင်းများကို ချန်ထားခဲ့သည်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဆွဲဖြဲခံနေရသကဲ့သို့ပင်။

သွေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး သူ၏ အဝတ်များကို အနီရောင် ဆိုးသွားစေသည်။

နာကျင်မှုမှာ သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေ ကလေး သူ့ကို ကိုက်ပြီး မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါက်ထွက်စေခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ ပိုဆိုးသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို ကိုက်ခဲ့သည်မှာ တစ္ဆေ ကလေး မဟုတ်—ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

အနီရောင် မျက်လုံး ယခု သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

သို့သော် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ အနီရောင် မျက်လုံး ကိုက်ဖြတ်ခံခဲ့ရသော ဒဏ်ရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု လူးလွန့်လာခဲ့သည်။

မကြာမီ ပိုကြီးသော အနီရောင် မျက်လုံးတစ်လုံး ပြန်လည် ပေါက်ဖွားလာပြီး ဒဏ်ရာကို ဖြည့်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက် မျက်လုံး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပဉ္စမမြောက် မျက်လုံး သူ၏ အစာအိမ်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် နာကျင်စွာ အူသံရှည်ဆွဲလိုက်သည်နှင့် အနီရောင် အလင်း သူ၏ အရေပြားမှ အက်ကွဲကြောင်းများမှ စိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

တစ်ချက်၊ ထို့နောက် နှစ်ချက်၊ ထို့နောက် သုံးချက်... အနီရောင် အလင်း တဖြည်းဖြည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင်ကိုလည်း ထိခိုက်သွားသည်။

အနီရောင် အလင်း၊ ထူထဲ စေးပျစ်သော မြူခိုးကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်၊ ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုနှင့် ပြတ်သားစွာ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

ဤအခိုက်တွင် မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ရဘဲ သိုးသားရေ စာလိပ်ပေါ်တွင် စာသားတစ်ကြောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်-

"၅:၃၀ တွင် မျက်လုံးတစ်လုံး မျိုချပြီးနောက် ငါ ဆဋ္ဌမမြောက် မျက်လုံးကို အောင်မြင်စွာ ပေါက်ဖွားစေခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသော အနီရောင် အလင်း ငါ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အနီရောင် အလင်း ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရိယာမှာ ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေ နယ်မြေ၊ ငါ ပိုင်ဆိုင်သော နယ်မြေ ဖြစ်ကြောင်း ငါ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ငါ့အတွင်းမှ တစ္ဆေ အဆက်မပြတ် ပြန်လည် ရှင်သန်နိုးထလာနေသည်ကိုလည်း ငါ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ငါ မကြာမီ တစ္ဆေ ၏ လုံးဝ လွှမ်းမိုး သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံရပြီး သတိလစ်ကာ ငါကိုယ်တိုင် တစ္ဆေ တစ်ကောင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။"

"ငါ တစ္ဆေ နယ်မြေ ကို ဖွင့်လိုက်သည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနီးအနားမှ အခြား တစ္ဆေ များ ရောက်ရှိလာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် တစ္ဆေ ၏ အသတ်ခံလိုက်ရသည်။"

သိုးသားရေ စာလိပ်ပေါ်မှ စကားလုံးများကို အတည်ပြုလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြူဖျော့သော လက်တစ်ဖက် အမှောင်ထဲမှ ဆန့်ထွက်လာပြီး တုန်ယင်နေသော အတန်းဖော်တစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

အေးစက်၊ တောင့်တင်းသော လက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အားဖြင့် ထို ကျောင်းသားကို အမှောင်ထဲသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး! ကူညီပါ! ငါ့ကို ကယ်ပါ!" အတန်းဖော် ရူးမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ သူ၏ လက်မောင်းများကို ယမ်းခါလျက် တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

သူ လျင်မြန်စွာ အမှောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ သူ၏ အော်ဟစ်သံများ မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ရေထဲသို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ကျသွားသကဲ့သို့ပင်၊ လှိုင်းဂယက်တစ်ခုသာ ဖန်တီးပြီးနောက် မျက်နှာပြင် ငြိမ်သက်မှုသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

အခြားသူများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်၊ သူတို့၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် အေးစက်သွားသည်။

သူတို့အားလုံး ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ကြားဝင်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြပေ။

သူတို့၌ သတ္တိ မရှိခဲ့ကြပေ။

ချန်ဝမ်ဟောင် ငိုယိုနေခဲ့ပြီး ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရား အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် လှည့်ကာ ပြေးသွားသည်၊ သူ ဘယ်ကို သွားနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သူ ဤနေရာ၊ ဤ ငရဲကဲ့သို့ နေရာမှ ထွက်ခွာသွားနိုင်သရွေ့။

သို့သော် သူ လှည့်လိုက်သည်နှင့် သူ တောင့်တင်းသော အလောင်းတစ်ခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိလိုက်သည်။

ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး၊ အလောင်းကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူ အမှောင်ထဲတွင် ရပ်နေသည်၊ သူ့ကို အသက်မဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် လူသား စိတ်ခံစားမှု အရိပ်အယောင် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိ၊ ထုံထိုင်းသော၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ဗလာနတ္ထိသာ ရှိသည်။

ချန်ဝမ်ဟောင် တစ်ဖန် ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် နောက်ထပ် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အဘိုးအို ဖြည်းညှင်းစွာ သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ချန်ဝမ်ဟောင်၏ မျက်နှာဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

"အား~!" စူးရှသော အော်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်၊ အရိုးထိအောင် အေးစက်ဖွယ်။

"ငါ့အနားကို မလာနဲ့၊ ငါ့အနားကို မလာနဲ့၊ ငါ့အနားကို မလာနဲ့!"

မိန်းကလေးတစ်ဦး၊ သူမ၏ ဆံပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေလျက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်၊ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊ သူမ၏ စိတ် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လုံးဝ ကျိုးပဲ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့လျှင်ပင် သူမ ဘဝအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမာရွတ်များ ရရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ကျောက်လဲ့ ပြေးရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ။

သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရုံသာ၊ သူ၏ ဝိညာဉ် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ။

မြောင်ရှောင်ရှန်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသည်၊ သူမ၏ နားများကို ပိတ်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကို ဒူးများထဲတွင် ဖွက်ထားသည်၊ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုပြီး တုန်ယင်နေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ တွယ်ကပ်ထားသည်၊ သူ၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို လုံးဝနီးပါး မြှုပ်နှံထားသည်။

သူမ ယန်ကျန့်ကို ယခု လုံးဝ ကြောက်မက်ဖွယ်ဟု မတွေ့ရှိတော့—သူမ ပို၍ ကြောက်ရွံ့သည်မှာ အမှောင်ထဲမှ မည်သည့်အခိုက်အတန့်တွင်မဆို ပေါ်လာနိုင်သော တစ္ဆေ များ ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အတန်းဖော် အနည်းငယ် သေဆုံးသွားမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တစ္ဆေ များ သူတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုများကို ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပုံရသည်။

သို့သော် အမှောင်ထု အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေပြီး အော်ဟစ်သံများပင် ရပ်စဲသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤ ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှု ကြာရှည်စွာ မတည်တံ့ခဲ့ပေ။

မကြာမီ။

"တောက်။ တောက် တောက်။"

ခြေသံများ အမှောင်ထဲတွင် တစ်ဖန် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းမှာ ခြေသံ တစ်စုံတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ အများအပြား ဖြစ်သည်။

ရှေ့မှ၊ နောက်မှ၊ ပတ်ပတ်လည်မှ...

ဖြူဖျော့သော လက်များ အမှောင်ထဲမှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆန့်ထွက်လာသည်။

လက်တစ်ဖက် ကျန်းဝေ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်၊ အခြားတစ်ဖက် အမျိုးသမီး အတန်းဖော်တစ်ဦး၏ ဆံပင်ကို ဆွဲဆုပ်လိုက်သည်၊ နောက်ထပ် တစ်ဖက် မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်...

လူတိုင်း ထိုအခိုက်တွင် တစ္ဆေ များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဖုန်းပေါ်မှ အချိန် ပြသသည်မှာ- ၅:၃၀။

သိုးသားရေ စာလိပ် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အတိအကျ။

၅:၃၀ တွင် လူတိုင်း သေဆုံးခဲ့သည်။

"ထွက်သွား!" သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် ဖိနှိပ်ထားသော နာကျင်မှု ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်၊ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် တိုက်ပွဲဝင်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ကျန့် ထရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ အရေပြား ကွဲအက်နေပြီး အက်ကွဲကြောင်းများမှတဆင့် အတွင်းထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနီရောင် အလင်းရောင်တစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ပတ်လည် ငါးမီတာခန့် ဧရိယာကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အနီရောင် အလင်းရောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်စေပြီး အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှား ပျောက်ကွယ်စေသည်။

ဖြူဖျော့သော လက်များ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအို၊ အလောင်းကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသူ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အနီရောင် အလင်း ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရိယာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏ မီးခိုးဖြူရောင် မျက်လုံးများ ယန်ကျန့်ကို ထုံထိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အဘိုးအို ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။

သူ အနီရောင် အလင်း ဖုံးလွှမ်းထားသော ဧရိယာထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ပတ်လည်မှ အနီရောင် အလင်း မတည်ငြိမ်သော လျှပ်စစ်မီးလုံးကဲ့သို့ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ကျန်းဝေ၊ ကျောက်လဲ့၊ နှင့် အခြား သုံးဦးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အဘိုးအို ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသော်လည်း ဧရိယာ ယခု ဗလာကျင်းနေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လုံခြုံရေး အခန်း၏ တံခါး တစ်ဖန် ဒုန်းခနဲ ပိတ်သွားသည်။

အမှောင်ထု ဒီရေကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

သိုးသားရေ စာလိပ်ပေါ်တွင် အခြား စာသားတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်- "၅:၃၀ တွင် လူတိုင်း သေဆုံးခဲ့သည်... သို့သော် ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။"

"၅:၃၁: ငါ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့သည်... စုစုပေါင်း ရှစ်ယောက် ကျောင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်... ဟီးဟီး။"

ထူးဆန်းသော ပြုံးနေသော မျက်နှာတစ်ခု သိုးသားရေ စာလိပ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။