လမ်းများ

ဒချန်မြို့ လူသွားလမ်း။

နံနက် ၅:၃၀ ခန့်တွင် မိုးကောင်းကင် အလင်းစပြုလာပြီဖြစ်သည်။

အချိန်က စောလွန်းနေသေးပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် စည်ကားပြီး အသက်ဝင်လှသော ကုန်သွယ်ရေး လမ်းသည် လုံးဝ ဗလာကျင်းနေသည်။

ဆိုင်တိုင်း ပိတ်ထားသည်၊ သူတို့ ဖွင့်ရန် အချိန် မရောက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လမ်းမီးများ မီးဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ အလင်းရောင်ကို ဧရိယာပေါ်သို့ ဖြန့်ကျက်ထားသည်။

သို့သော် ဤအခိုက်တွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

လူသွားလမ်းပေါ်ရှိ လမ်းမီးတန်း၊ အဖြူရောင် အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သော လမ်းမီးတန်းသည် ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

မီးခွက်အဖုံးများအတွင်းမှ လုံးဝန်းသော မီးလုံးများ အနီရောင် မျက်လုံးပုံသဏ္ဌာန်များကို ထင်ဟပ်နေသည်၊ ဖန်ပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ခုတည်းသော ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာမှာ ဤမျက်လုံးများ အသက်ဝင်လာပုံရသည်၊ မှိန်ဖျော့စွာ ရွေ့လျားပြီး ပြောင်းလဲနေသည်။

သို့သော် ဤ ထူးခြားဆန်းပြားသော မြင်ကွင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လမ်းမီးများ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်သွားခြင်းဖြင့် အရာအားလုံး ပုံမှန်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

အနီရောင် အလင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးလုံးများပေါ်ရှိ မျက်လုံးပုံရိပ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ် ထူးဆန်းသည်မှာ ယခင်က ဗလာကျင်းနေသော လူသွားလမ်းပေါ်တွင် လူ 8 ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့တွင် ယောက်ျားလေးရော မိန်းကလေးပါ နှစ်ဦးစလုံး ပါဝင်သည်၊ အားလုံး အတော်လေး ငယ်ရွယ်ကြပြီး ကျောင်းသားများ ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် သူတို့အားလုံး အလွန် ပုံမှန်မဟုတ်သော ပုံပေါက်နေကြသည်—မျက်နှာများ ဖြူဖျော့နေသည်၊ တုန်ယင်နေသည်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်၊ သူတို့ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြပုံရသည်။

“ဒါ ကျောင်း မဟုတ်ဘူး… ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?”

နာကျင်မှုကြောင့် ကွဲထွက်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသော ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်၊ လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ဖန်တံခါးကို မှီလျက် အသက်ရှူရန် အားယူနေသည်။

ထိုအခြေအနေမှာ အလွန် နီးစပ်ခဲ့သည်။

သူတို့ စက္ကန့်ပိုင်းလေးလောက် နောက်ကျခဲ့လျှင်ပင် လူတိုင်း ထို တစ္ဆေ နယ်မြေထဲတွင် သေဆုံးကြပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းစွာပင် အရေးပါသော အခိုက်အတန့်တွင် သူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တစ္ဆေ နယ်မြေ ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။

အခြားသူများ ယခုထိ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေဆဲ၊ စိုးရိမ်တကြီး တစ်ဦးကို တစ်ဦး ငေးကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့သော မျက်လုံးများ ပတ်ပတ်လည်သို့ ပစ်ကြည့်နေသည်၊ အမှောင်ထု သူတို့ကို တစ်ဖန် လွှမ်းခြုံလာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

သို့သော် သူတို့ တောက်ပသော လမ်းမီးများနှင့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသော နေကို မြင်သောအခါ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သက်သာရာရမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှု ခံစားချက် သူတို့အပေါ် သက်ရောက်လာသည်။

ဤဝမ်းမြောက်မှု တဖြည်းဖြည်း သူတို့၏ စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို အစားထိုးလိုက်ပြီး သူတို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်လာစေရန် ကူညီပေးသည်။

"ဒါ… ဒါက လူသွားလမ်းနဲ့ တူတယ်" မြောင်ရှောင်ရှန်း တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် သတိကြီးစွာ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ရှုနေသည်။

"ဒါက လူသွားလမ်းပဲ။ ငါ ငယ်ငယ်တည်းက ဒီမှာ လာကစားခဲ့တာ။ ငါ မှားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ငါ့အိမ်က ဒီနားမှာပဲ ရှိတာ" ကျန်းဝေ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပါဝင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါတို့ အသက်ရှင်ခဲ့ကြပြီ! ငါတို့ အဲ့ဒီ ကျောင်းကနေ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီ! ကြည့်စမ်း၊ လမ်းမီးတွေ ဖွင့်ထားတယ်၊ မိုးကောင်းကင် တောက်ပနေတယ်၊ ပြီးတော့ ကားတွေတောင် ဖြတ်သွားနေသေးတယ်။ ငါ ဟွန်းသံကိုတောင် ကြားနေရတယ်!"

သူ ထင်ရှားစွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်၊ သူ အရင်က နေ့စဉ်ဘဝ၏ သာမန် မြင်ကွင်းများနှင့် အသံများကို တန်ဖိုးထားခဲ့ဖူးပုံ မရသည့်အလား။

"ဒါ တကယ် လူသွားလမ်းပဲ။ ငါတို့ ကျောင်းကနေ ထွက်လာခဲ့ပြီ" ကျောက်လဲ့ ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ လက်များ ယခုထိ တုန်ယင်နေဆဲ။

သူ မြင်နေရသည့်အရာကို သိပ်မယုံနိုင်သေးပေ။

ခဏလေးတင် သူတို့ အဲ့ဒီ မှောင်မိုက်တဲ့ ကျောင်းထဲမှာ ရှိနေခဲ့ကြသည်။

သူတို့ မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ရုတ်တရက် ဤနေရာ လူသွားလမ်းပေါ်တွင် ရောက်နေကြသည်။

ယန်ကျန့်မူ သတိရှိမြဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ လေ့လာစူးစမ်းပြီးနောက် သူတို့ အမှန်တကယ် ကျောင်းနှင့် တစ္ဆေ နယ်မြေကို စွန့်ခွာလာခဲ့ကြောင်း သူ အတည်ပြုလိုက်သည်။

သူတို့ ကျောင်းအပြင်ဘက်အစား ဤနေရာတွင် ဘာကြောင့် ပေါ်လာရသည်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ၎င်းအကြောင်းကို စွဲစွဲမြဲမြဲ စဉ်းစားနေရန် အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သားအားလုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကို အပြည့်အဝ လက်ခံနိုင်ရန် လမ်းပေါ်တွင် နှစ်နာရီကြာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်လောက်တွင် သူတို့၏ စိတ်ထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုလည်း သက်သာသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျောင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော စွဲလမ်းခြောက်ခြားဖွယ် ဖြစ်ရပ်က သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အမာရွတ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

“ကျန်တဲ့သူတွေ… သူတို့ အားလုံး သေသွားလောက်ပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား?” ကျန်းဝေ နောက်ဆုံးတွင် ရှည်လျားသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အနားယူနေစဉ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်၊ ထိုအဖြစ်မှန်ကို လက်ခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

မည်သူမျှ ကျန်းဝေကို ပြန်မဖြေခဲ့ကြပေ။

အစား ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသူ ယန်ကျန့်ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်၊ "ယန်ကျန့်၊ ငါတို့ အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ?"

ဤအခိုက်တွင် ယန်ကျန့်မှာ အဖွဲ့၏ အချက်အချာ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသော အနည်းငယ်သာ သူ၏ လမ်းညွှန်မှုကို မျှော်လင့်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို အသက်ရှင်ရန် ဦးဆောင်ခဲ့သူမှာ ယန်ကျန့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်မှ ဒဏ်ရာကို ထိလိုက်သည်၊ ယင်းမှာ အစအနမကျန်ဘဲ အနာကျက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရေပြားအောက်တွင် သူ တစ်စုံတစ်ခု—မျက်လုံးတစ်လုံး၏ ပုံရိပ် ယောင်၊ ဖုံးကွယ်နေပြီး မည်သည့်အခိုက်အတန့်တွင်မဆို ထွက်ပေါ်လာရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အရာတစ်ခု—ကို ခံစားနိုင်သည်။

ဤ ထူးဆန်းသော ခံစားမှုက သူ့အား ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အိပ်မက် မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

၎င်းအားလုံး အလွန် အစစ်အမှန် ဖြစ်ခဲ့သည်။

"ငါတို့ တခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ? ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်ခဲ့ကြပြီ၊ ကျောင်းကနေ ထွက်လာခဲ့ကြပြီ၊ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာမရကြဘူးဆိုမှတော့ ငါတို့ အိမ်ပြန်ပြီး နားသင့်တယ်။ ငါတို့ မိဘတွေကို စိတ်ပူပန်စေဖို့ မလိုဘူး" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့ တကယ်ပဲ အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်တော့မှာလား?" ကျောက်လဲ့ ထရပ်လိုက်သည်၊ သူ၏ အသံ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင် သန်းနေသည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း တခြား ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားသေးလဲ?"

ကျောက်လဲ့ ယန်ကျန့်၏ အကြည့်၏ လေးနက်မှုကို ခံစားမိပြီး ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

"ယန်ကျန့် ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒါ ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာကကို အံ့ဖွယ်တစ်ခုပဲ" မြောင်ရှောင်ရှန်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို… ငါတို့ တကယ်ပဲ ပြန်ပြီး အိပ်တော့မှာပေါ့?" ကျန်းဝေ မှင်တက်သွားသည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီးနောက် အိပ်ရန် ပြန်သွားခြင်းမှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နိုင်လွန်းပုံရသည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ငါတို့ အိမ်မပြန်ရင် မင်း ကျောင်းကို နံနက်ခင်း စာဖတ်ခြင်းအတွက် ပြန်သွားဖို့ စီစဉ်နေတာလား?"

ကျောင်းကို ပြန်သွားမည်?

ထိုအတွေး သူတို့၏ ကျောရိုးများကို အေးစက်မှု စီးဆင်းသွားစေသည်။

သူတို့ ထိုကျောင်းသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားရန်၊ ၎င်းအနီးသို့ပင် မသွားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့ ကျောင်းပြောင်းခြင်း သို့မဟုတ် တားချန်းမြို့မှ လုံးဝ ထွက်ခွာခြင်းကိုပင် စဉ်းစားနေကြသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများနှင့် တက္ကသိုလ်ကို မေ့လိုက်တော့။

သူတို့ ရိုးရှင်းပြီး အထူးအထွေမရှိသော ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်ရန် ပို၍ လိုလားကြသည်။

"ငါ လုံးဝ အားကုန်နေပြီ။ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်တော့မယ်။ တစ်ခုခု ပေါ်လာရင် ငါ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်" ယန်ကျန့် သမ်းဝေရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်၊ သူ ထိုနေရာ မြေပြင်ပေါ်တွင်ပင် အိပ်ပျော်သွားနိုင်သကဲ့သို့ပင်။

"အိုး၊ နောက်ထပ် တစ်ခု" သူ သူ၏ ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းက အဘိုးအိုနဲ့ ပတ်သက်လို့… မင်းတို့အားလုံး မကြာသေးမီက အွန်လိုင်း သွားတာကို ရှောင်သင့်တယ်၊ အထူးသဖြင့် အဲ့ဒီ တစ္ဆေ ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ ဖိုရမ်ကိုပေါ့။"

သူ သူ၏ ဖုန်းပေါ်မှ ပို့စ်ကို သူတို့ကို ပြလိုက်သည်။

"ဒီက အသံဖိုင်ကို မြင်လား? သတိရပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါကို မနှိပ်ပါနဲ့။ အဲ့ဒီ အသံက တံခါးခေါက်သံပဲ၊ ချန်ဝမ်ဟောင် သူ့ဖုန်းပေါ်မှာ ကြားခဲ့ရတဲ့ အတိုင်းပဲ။ မင်းတို့ အဲ့ဒါကို နားထောင်ခဲ့ရင် အဘိုးအို မင်းတို့ဆီ လာလိမ့်မယ်။"

သူ စာမျက်နှာကို အပေါ်သို့ ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး အဘိုးအို၏ ဓာတ်ပုံကို သူတို့ကို ပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါကို ဖယ်လိုက်! မြန်မြန်၊ ဖယ်လိုက်!" ကျန်းဝေနှင့် အခြားသူများ အဘိုးအို၏ ဓာတ်ပုံကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဓာတ်ပုံ သူ့ချည်းသက်သက်က အန္တရာယ်မရှိဘူး။ ငါ စမ်းသပ်ပြီးပြီ။ အန္တရာယ်ရှိတာက အသံဖိုင်ပဲ။ ခုချိန်ထိ ဒီပို့စ်ကို ဖယ်ရှားခြင်း မခံရသေးဘူး။ တစ်နိုင်ငံလုံးက လူ သောင်းပေါင်းများစွာ ဒီဇာတ်လမ်းကို မြင်ပြီး အသံကို နှိပ်ခဲ့လောက်ပြီ။ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် လာမယ့် ရက်တွေမှာ အဲ့ဒီ အဘိုးအို တစ်နိုင်ငံလုံးက မြို့တွေကို လာရောက်လည်ပတ်ပြီး တံခါးတွေကို တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် ခေါက်နေလိမ့်မယ်။"

"တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် မနေ့က ငါတို့နဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ဆက်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် သားကောင်တွေက ငါတို့ မဟုတ်တော့ဘူး။"

"ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတာတွေ ပြောတာ ရပ်လိုက်စမ်းပါ! ငါ ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်!" ကျန်းဝေ သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါ ရပ်လိုက်မယ်။ ဒီမှာ၊ မင်းဖုန်း ပြန်ယူ။"

ကျန်းဝေ လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မလိုချင်ဘူး! မင်း အဲ့ဒါကို ပစ်လိုက်သင့်တယ်။ အဲ့ဒီ ၁၃၈ နံပါတ် ထပ်ခေါ်လာရင်ကော?"

"ဒါပေမယ့် ဒါ နောက်ဆုံးပေါ် အသီး X လေ။ မင်း အဲ့ဒါကို ကိုးထောင်ကျော် ပေးပြီး ဝယ်ခဲ့တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ညီလေး၊ ငါ အခု အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်တော့မယ်။ ငါ့ရဲ့ တကယ့် မည်သူမည်ဝါက ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ သူဌေးသားပဲ။ လူသွားလမ်းတစ်လျှောက်က အဲ့ဒီ ဆိုင်တွေကို မြင်လား? အဲ့ဒါတွေ အားလုံး ငါ့ဟာပဲ။ ငါ၊ ကျန်းဝေ၊ ငွေ အနည်းငယ်လောက်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ ငါ့အဖေကို နိုကီယာတစ်လုံး ဝယ်ခိုင်းလိုက်ရုံပဲ။ မဟုတ်ဘူး၊ စောင့်ဦး၊ ပေဂျာက ပို လုံခြုံလိမ့်မယ်။ အဲ့လိုဆိုရင် ဘာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှ ဝင်လာလို့ မရတော့ဘူး။"

ကျန်းဝေ လုံးဝ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အဲ့လောက် ချမ်းသာရင် ဘာလို့ ရေဒီယိုတစ်လုံးပဲ သယ်မထားတာလဲ?" ယန်ကျန့် နောက်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ အကြံကောင်းပဲ။ ငါ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦးမယ်။"

အခြားသူများ၊ ကျန်းဝေ ကြောက်မက်ဖွယ် ၁၃၈ နံပါတ်ကို ဖော်ပြသည်ကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ ဖုန်းများကို သိမ်းထားရန် အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

သူတို့ ၎င်းတို့ကို ညစ်ညမ်းနေသကဲ့သို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ ဖုန်းတွေ မလိုချင်ရင် ငါ့ကို ပေး။ ပစ်လိုက်တာ အရမ်း နှမြောစရာ ကောင်းတယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း… မင်း ခုထိ ယူဦးမှာလား? အဲ့ဒီ ဖုန်းတွေကို တစ္ဆေ တစ်ကောင်က ခေါ်ခဲ့တာ! အဲ့ဒါ မင်းနောက် လိုက်လာရင်ကော?" မြောင်ရှောင်ရှန်း သူ့ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဆင်းရဲမှုက ကျွန်တော့်ကို မကြောက်ရွံ့စေဘူး။ ဒါ့အပြင် ငါ အဲ့ဒါတွေကို အသုံးမပြုရင် ငါ အမြဲတမ်း ရောင်းလို့ ရတယ်" ယန်ကျန့် စွန့်ပစ်ထားသော ဖုန်းများကို ကောက်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အဲ့ဒါတွေကို ပြန်မလိုချင်တာ သေချာလား?"

"မဟုတ်ဘူး!" သူတို့အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ယန်ကျန့် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့အားလုံး ချမ်းသာကြတယ်။ ငါ ဒါတွေကို တစ်ပတ်ရစ် ဖုန်းတွေအဖြစ် ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံကို သိမ်းထားမယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မင်းတို့ကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ ငါတို့ အတူတူ အပြင်ထွက် စားရင်တောင် မင်းတို့ ပိုက်ဆံရှင်းရမယ်။"

"…"

"ငါ သွားပြီ" သူ ပြောလိုက်သည်၊ ဖုန်းအစုအပုံကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

"စောင့်ဦး၊ ငါ့ကို ခေါ်သွား" ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်၊ ခုထိ ကြောက်ရွံ့နေပုံရပြီး ယန်ကျန့်နောက်သို့ လိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

"ငါ အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်မလို့။ မင်း ငါ့နေရာမှာ လာအိပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း တိုးဖွဖွ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ မင်းနေရာမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေရတာ စိတ်ထဲမထားပါဘူး။"

"ဟမ်?"

ယန်ကျန့် အပါအဝင် လူတိုင်း အံ့ဩတကြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း အတန်းရဲ့ အလှဘုရင်မ အတိအကျ မဟုတ်သော်လည်း သူမ ခုထိ အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

သူမ ယခင်က အက လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ငြင်းဆိုဖွယ်မရှိ ကောင်းမွန်သည်—ခါးသေးပြီး ခြေတံရှည်ကာ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများ။

သို့သော် ဤသည်မှာ သာမန် ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သော ယန်ကျန့်နှင့် ဘာမှ မပတ်သက်ပေ။

သူတို့ ယခင်က အထူးသဖြင့် ရင်းနှီးခြင်း မရှိခဲ့ကြ၊ သို့ဖြစ်ရာ တစ်ညတာ အပြီးတွင် ဝမ်ရှန်းရှန်း ရုတ်တရက် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် တွယ်ကပ်နေရသနည်း?

အခြားသူများ နားမလည်ခဲ့ကြသော်လည်း ယန်ကျန့် သိသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ဤသို့ ပြုလုပ်နေခြင်းမှာ သူမ သူ့ကို သဘောကျသွားသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ တစ္ဆေ ကလေးနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ ခုထိ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေပြီး တစ်ယောက်တည်း မနေလိုခဲ့ပေ။