အော်ပရေတာ
Vol. 2 Ch. 21
ယန်ကျန့် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော လူများ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်လည်ဝင်လာကြသည်။
"စကားမစပ်၊ ယန်ကျန့် ငါတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ၊ ငါတို့ သူ့ကို ကျေးဇူးတောင် မတင်ရသေးဘူး။ အဲ့ဒါ နည်းနည်း ရိုင်းစိုင်းရာ မကျဘူးလား?" မြောင်ရှောင်ရှန်း ပြောလိုက်သည်။
ကျောက်လဲ့ အကြံပြုလိုက်သည်၊ "ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာပြီး ယန်ကျန့်ကို အပြင်မှာ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ကြရင်ကော?"
"ဖြစ်နိုင်ရင် အသားကင်?"
ကျန်းဝေ၊ အနီးအနားတွင် ရပ်နေသူ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "အသားကင်? မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား? ငါ သူ့ကို ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ စားသောက်ပွဲကြီးနဲ့ ဖိတ်ကျွေးမယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကို ကာရာအိုကေ ဘားတစ်ခုကို ခေါ်သွားမယ်။ နောက်ပိုင်း ငါ ငါ့အဖေနဲ့ စကားပြောပြီး ငါတို့နေရာနားမှာ သူ့အတွက် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးလို့ ရမလား ကြည့်မယ်။ သူ့မိသားစု အိမ်ငှားနေတယ်၊ သူတို့ရဲ့ နေထိုင်မှု အခြေအနေတွေ မကောင်းဘူးလို့ ငါ ကြားတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီကောင့်ကို သေချာပေါက် တွယ်ကပ်နေမှာ။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ငါ့ဆီကနေ ယူဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ အထူးသဖြင့် မင်း၊ မြောင်ရှောင်ရှန်း။ မင်းနဲ့ ယန်ကျန့် အလယ်တန်းကျောင်းမှာ အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။"
ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "ပြီးတော့ မင်း သူ့ကို သွေးဆောင်ဖြားယောင်းဖို့ မကြိုးစားနဲ့။"
"ကျန်းဝေ၊ မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?" မြောင်ရှောင်ရှန်း ပါးပြင် နီမြန်းသွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"အဲ့ဒါ နည်းနည်း လွန်မနေဘူးလား?" ကျောက်လဲ့ အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်သည်။
ကျန်းဝေ ဟားတိုက် ရယ်လိုက်သည်၊ "လွန်တယ်? ငါ သူ့နဲ့ နေ့တိုင်း အိပ်ချင်နေတာ။"
အနီးအနားမှ အခြားသူများ တုန်လှုပ်သွားပြီး ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ကျန်းဝေထံမှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ခွာလိုက်ကြသည်။
အခြား မိန်းကလေးများသည်လည်း ကျန်းဝေကို တုန်လှုပ်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှု ရောယှက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လူတိုင်း ကျန်းဝေ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သည်ကို သိကြသော်လည်း ဤသည်မှာ အလွန် လွန်ကဲလွန်းသည်၊ မဟုတ်ဘူးလား?
"ဘာလဲ? ငါ့ကို မယုံဘူးလား? ဒါဆိုရင် ငါ မင်းတို့ကို မေးမယ်၊ မင်းတို့ တစ္ဆေ တစ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ချင်လား ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျန့်နဲ့ နေ့တိုင်း အိပ်ချင်လား?" ကျန်းဝေ မေးလိုက်သည်။
အဖွဲ့သားများ ယခင်ညက ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ကြပြီး ကြောက်ရွံ့မှု သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် လွှမ်းမိုးလာသည်။
ကျောက်လဲ့ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သတိထားစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ ထင်တာတော့ အတူတူ အိပ်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"
တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဤ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူတိုင်း ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် ယခင် ရွေးချယ်စရာဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားကြသည်။
မိန်းကလေးများပင် ပါးပြင် နီမြန်းသွားကြသည်၊ ယန်ကျန့် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ကယ်တင်ခဲ့ပုံနှင့် သူမ သူ့ကို သူမ၏ အသက်ဖြင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမိကြရင်း။
အမှန်ပင် ယန်ကျန့် အနီးအနားတွင် ရှိနေခြင်းက သူတို့ကို ခိုင်မာသော လုံခြုံမှု ခံစားချက်တစ်ခု ပေးသည်။
ကျန်းဝေ ယခု ပို၍ လေးနက်စွာ စကားပြောလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒီ ကျိုးကျန့် ပြောခဲ့တယ် ဒီလို သဘာဝလွန် အဖြစ်အပျက်တွေ အနာဂတ်မှာ ဆက်ဖြစ်နေဦးမယ်တဲ့။ အဲ့ဒါ တဖြည်းဖြည်း ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီနေ့ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ပေမယ့် မနက်ဖြန်အတွက်ကော?
ငါတို့လို သာမန် လူတွေက တစ္ဆေ တွေကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။ ကျိုးကျန့်လို လူတွေကပဲ သူတို့ကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်က သူတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာပုံပဲ။"
"ငါတို့ ယန်ကျန့်ကို သိကျွမ်းရတာ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ အနာဂတ်မှာ သူက ငါတို့ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသော သူ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
ဤအချိန်တွင် သူ နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
ယန်ကျန့် ဤအခိုက်တွင် မည်မျှ အထူးခြားပြီး အရေးပါသည်ကို ကျန်းဝေ အလွန် ကောင်းစွာ နားလည်သည်။
ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုနှင့် တူသည်၊ သူ ဘယ်တော့မှ ထပ်မကြုံတွေ့ချင်တော့သော တစ်ခု။
အကယ်၍ သူ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပါက သူ ယခုအချိန်ထိ ယန်ကျန့်ကို တွယ်ကပ်နေလောက်ပြီ။
ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လျှင် ဝမ်ရှန်းရှန်း အလွန် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နေသည်။
သူ ဘတ်စ်ကား မှတ်တိုင် ဦးတည်ရာဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
အစောပိုင်းက ဝမ်ရှန်းရှန်း ယန်ကျန့် သူမကို အိမ်လိုက်ပို့ရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ထိုအခိုက်တွင်။
ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင်။
ယန်ကျန့် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထိုင်နေသည်၊ ရင်းနှီးသော လမ်းများ၊ ရင်းနှီးသော လူအုပ်များ၊ နှင့် ရင်းနှီးသော ဆူညံသံများကို ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ငေးကြည့်နေသည်။
ဆူညံနေသော်လည်း ၎င်းမှာ နှစ်သိမ့်မှုပေးသလို ခံစားရသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာတွင် တစ္ဆေ များ မရှိပေ။
ဝမ်ရှန်းရှန်း အမှန်တကယ် ယန်ကျန့်ကို တွယ်ကပ်နေခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး ထိုအဆင့်အထိ မရောက်သေးခဲ့လျှင် သူမ သူ့နေရာတွင် လာနေရန် တောင်းဆိုလောက်ဖွယ် ရှိသည်။
သို့တိုင် သူမ သူ့ကို သူမ၏ အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။
"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့ အနာဂတ်မှာ ဒီလိုမျိုး တစ်ခုခုနဲ့ ထပ် ကြုံတွေ့ရဦးမှာလား?"
ဝမ်ရှန်းရှန်း ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို တွယ်ကပ်ထားသည်၊ လွှတ်ရန် ဆန္ဒမရှိပေ။
အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြာပြီးနောက် သူမ နောက်ဆုံးတွင် ဤမေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။
"ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ထပ်ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါ ငါတို့ရဲ့ ကံအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ငါတို့ ကံကောင်းရင် ငါတို့ ထပ်မကြုံတွေ့နိုင်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကမ္ဘာကြီးက အရမ်း ကြီးမားတယ်။ သဘာဝလွန် အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပွားခဲ့ရင်တောင် မြို့တိုင်း ဒါမှမဟုတ် ရပ်ကွက်တိုင်းမှာ ဖြစ်ပွားမယ့် ဖြစ်တန်ခြေက အတော်အတန် သေးငယ်သင့်သေးတယ်။ အဲ့ဒါ မြေငလျင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ရေလွှမ်းမိုးမှုတွေလို မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါတွေက အကြီးစား သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်တွေလေ။"
ယန်ကျန့် သူ စကားပြောနေစဉ် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤသည်မှာ သူ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ပြောခဲ့သော စကားမျှသာ ဖြစ်သည်။
တစ်ခုခု ဖြစ်မည်၊ မဖြစ်မည်ကို အချိန်ကသာ ပြောပြလိမ့်မည်။
ထို့နောက်။
သူ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ လည်ပင်းဘေးတွင် အနက်ရောင် အစိမ်းရောင် လက်ရာ နှစ်ခု၊ တက်တူးများကဲ့သို့၊ ယခုထိ မမှေးမှိန်သေးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။
"ဒါ တစ္ဆေ ကလေးရဲ့ အညိုအမည်းစွဲတာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက အမှတ်အသားတစ်ခုနဲ့ ပိုတူတယ်။"
အေးစက်မှုတစ်ခု သူ၏ နှလုံးသားကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ ၎င်းကို ထုတ်ပြောသင့်၊ မပြောသင့် မသေချာခဲ့ပေ။
သို့သော် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ ယခုထိ ကျိုးပဲ့လွယ်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို ထောက်ထား၍ ယန်ကျန့် ၎င်းကို မဖော်ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကြောက်လန့်အောင် လုပ်တာကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒါက အမာရွတ်တစ်ခု သက်သက်ပဲ၊ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
"ဒီ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သတိထားပါ။ မင်း တစ်ခုခု အခက်အခဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် မင်း ငါ့ကို ဖုန်းခေါ်လို့ ရတယ်" ယန်ကျန့် ကြင်နာစွာ သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။
"ကျေး-ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဝမ်ရှန်းရှန်း သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ဒင်လင်လင်၊ ဒင်လင်လင်။"
ရုတ်တရက် ထိုအခိုက်တွင် ယန်ကျန့်၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းတစ်လုံး မြည်လာခဲ့သည်။
"အား~!"
သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ရှန်းရှန်း လန့်သွားလွန်း၍ သူမ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သာမန် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပါ။"
သူ သူ ပိုင်ဆိုင်သော ဖုန်းအစုအပုံထဲတွင် မွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ ဝေါ့ကီတော်ကီ ပုံစံ ဖုန်းတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ ကျိုးကျန့် တပ်ဆင်ထားခဲ့သော ဂြိုလ်တု တည်နေရာပြ ဖုန်း ဖြစ်သည်။
ဤဖုန်း အင်တာနက်ကို အသုံးပြု၍ မရ၊ ၎င်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
၎င်းမှာ အုတ်ခဲတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော အရာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်မည်ကို ယန်ကျန့် နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဟယ်လို၊ ကျိုးကျန့်၊ ခင်ဗျားရဲ့ အခြေအနေကို အစီရင်ခံပါ" ဟု အမျိုးသမီး အော်ပရေတာတစ်ဦး၏ အသံ ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ကျိုးကျန့် သေပြီ။"
"သေပြီ? သူ ဘယ်လို သေဆုံးခဲ့တာလဲ?"
ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "သူ ကလေးမွေးဖွားရင်း သေဆုံးခဲ့တာ။"
"ကလေးမွေးဖွားရင်း?" အခြားတစ်ဖက်မှ အော်ပရေတာ ရှင်းလင်းစွာ မှင်တက်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ကလေးမွေးဖွားရင်း။ ဒါက ခွဲစိတ်မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ခွဲစိတ်ကုသမှု ပြုလုပ်ဖို့ အချိန် လုံလောက်မှု မရှိခဲ့ဘူး။ ကလေးက မစောင့်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒါ သူ့ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ဆွဲဖြဲ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ကိုယ့်မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကလေးက သိပ် အပြုအမူ မကောင်းခဲ့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကျွန်တော် မွေးဖွားရာမှာ မကူညီခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးနေခဲ့တာနေမှာ။ အဲ့ဒါ မွေးဖွားလာတာနဲ့ ချက်ချင်း ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ကိုက်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်ကို စားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်" ဟု ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်မှ အော်ပရေတာ၊ လျိုရှောင်ယွီ စိတ်ဖောက်ပြန်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။
သူမ ပြောလိုက်သည်၊ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ! ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ? ခင်ဗျား ကျိုးကျန့်ရဲ့ ဂြိုလ်တု ဖုန်းကို ဘယ်လို ရနေတာလဲ? ခင်ဗျား အခု အထူး အမှုတစ်ခုကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နေတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သဘောပေါက်ရဲ့လား? ကျွန်မက လျိုရှောင်ယွီ၊ ကျိုးကျန့်ရဲ့ သီးသန့် အော်ပရေတာ။ ကျိုးကျန့်ရဲ့ အခြေအနေကို အမှန်အတိုင်း အစီရင်ခံဖို့ ခင်ဗျားကို တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် ကျွန်မမှာ ရှိတယ်။"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ မင်းကို ပြောပြီးပြီလေ၊ ကျိုးကျန့် သေပြီလို့။ မင်း အမှန်တရားကို သိချင်ရင် ဘာလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စုံစမ်း စစ်ဆေးဖို့ မလွှတ်တာလဲ? ဒါမှမဟုတ် ငါ ကျိုးကျန့် တစ္ဆေ ပြန်လည် ရှင်သန်နိုးထလာခြင်းကြောင့် သေဆုံးခဲ့တယ်လို့ ပြောပြီး ဒီ ဘတ်စ်ကားပေါ်က လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်စေသင့်လား? မင်း မူလတန်းကျောင်းတုန်းက စာဖတ် နားလည်မှုတောင် လုပ်ခဲ့ရဲ့လား? အဓိက အချက်က ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား? မင်းရဲ့ နားလည်မှု စွမ်းရည်တွေက မင်း အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ အော်ပရေတာတစ်ယောက်တောင် ဟုတ်ရဲ့လားဆိုတာ ငါ့ကို သံသယဝင်စေတယ်။"
"ငါ မင်းနဲ့ ဆက်မပြောချင်တော့ဘူး။ ပိုပြီး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖုန်းကိုင်ခိုင်းလိုက်။"
ထိုအခိုက်တွင်။
တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများ ဌာနချုပ်၊ အာရှ ဌာနခွဲတွင်။
သက်ဆိုင်ရာ ဌာနထဲ၌။
ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော အော်ပရေတာ လျိုရှောင်ယွီ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သူမ သူမ၏ သွားများကို ကြိတ်နေခဲ့သည်။
သူမ သူမ၏ 2B ခဲတံကို ထက်မြက်အောင် သွေးထားခဲ့ပြီး စက္ကူတစ်ရွက်ပေါ်တွင် ဒေါသတကြီး ခြစ်ဆွဲနေသည်၊ သူမ လိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ မောက်မာသော ကောင်စုတ်လေးကို ထိုးစိုက်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။
"ဒေါသမထွက်နဲ့၊ ဒေါသမထွက်နဲ့။ ကွင်းဆင်း အေးဂျင့်တွေ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အသေအရှင် အခြေအနေတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ငါ့ရဲ့ ဒေါသက ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။"
လျိုရှောင်ယွီ အသက်ပြင်းပြင်း အနည်းငယ် ရှူလိုက်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျင် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဆရာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးပါ။"
"ဟက်" အခြားတစ်ဖက် ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး ရယ်သံတစ်ခုဖြင့်သာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဆရာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ။"
"ဟက်။"
"ဆရာ၊ ခင်ဗျား တစ်ခုခု သိထားရမယ်လို့ ကျွန်မ သိပါတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျား လူအများ ရှိသော နေရာမှာ ရှိနေလို့ အခု စကားပြောဖို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ခင်ဗျားကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါးမိနစ် ပေးနိုင်ပါတယ်။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး ကျိုးကျန့်အကြောင်း အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို အမှန်အတိုင်း အစီရင်ခံပါ" ဟု လျိုရှောင်ယွီ ပြောလိုက်သည်။
"ဟက်။"
"ဘာ ကောင် 'ဟက်' လဲ?" (မူရင်းမှ ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးကို လျှော့ပေါ့ ဘာသာပြန်ထားပါသည်)
လျိုရှောင်ယွီ အတွင်းစိတ်မှ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
သူမ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်၊ မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ဆရာ၊ ခင်ဗျား စကားပြောရန် ဆန္ဒမရှိမှတော့ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို အနည်းဆုံး ပြောပြနိုင်မလား? ကျွန်မတို့ နောက်ပိုင်း သက်သေခံ အထောက်အထား စုဆောင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်ပါ့မယ်။"
"မင်း ငါ့ကို စုံစမ်း စစ်ဆေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? ကောင်းပြီ၊ ငါ ပြောပြဖို့ မကြောက်ဘူး။ ငါ့နာမည် ကျန်းဝေ။ ကျန်းဝေ၊ အဲ့ဒါ ငါပဲ။ မင်း သတ္တိရှိရင် လာရှာလေ။ မရှိရင် မင်းက သူရဲဘောကြောင်သူပဲ" ဟု ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပြီ၊ မင်း စောင့်နေလိုက်။"
လျိုရှောင်ယွီ သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားသည်၊ ပုံမှန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်အော်လိုက်သည်။