ဤဘဝတွင် ဘယ်တော့မှ
Vol. 2 Ch. 23
ဘတ်စ်ကား ဘူတာရုံသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ ယန်ကျန့် ပထမဦးစွာ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို အိမ်သို့ အဖော်လိုက် ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့ ကြိုတင် ဖုန်းခေါ်ခဲ့သောကြောင့် သူနှင့် ဝမ်ရှန်းရှန်း အဆင့်မြင့် လူနေအိမ်ရာဝင်းတစ်ခု၏ ဂိတ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ခေတ်မီသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မကျေနပ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။
"မေမေ" ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မျက်နှာ ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။ "မင်း နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ပြန်လာဖို့ သတိရတယ်ပေါ့? မင်း တစ်ညလုံး ဘယ်ရောက်နေခဲ့တာလဲ? မင်းရဲ့ ဖုန်းကို ဆက်သွယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။ ငါတို့ ဘယ်လောက် စိတ်ပူခဲ့ရလဲ မင်း သိရဲ့လား? မင်းကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ရမှာလဲ? မင်း ဒီနေ့ ပြန်မလာခဲ့ရင် မင်းအဖေနဲ့ ငါ လူပျောက် တိုင်ချက် ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာ" ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မိခင် ဝမ်ဟိုင်ယန် ဆူပူ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျောင်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့ပါ..." ဝမ်ရှန်းရှန်း သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြောလိုက်သည်၊ "ဟုတ်ပြီ၊ အကြောင်းရင်းကို မင်းအဖေကို နောက်မှ ရှင်းပြလိုက်။ ငါ သိချင်တာက ဒီကောင်လေး ဘယ်သူလဲ? ဘာလို့ သူ မင်းနဲ့အတူ ရှိနေရတာလဲ?" "သူက ကျွန်မရဲ့ အတန်းဖော်၊ ယန်ကျန့်ပါ။ မေမေ သူ့ကို အရင်က ကျောင်းမှာ မြင်ဖူးတယ် မဟုတ်လား?" ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အတန်းဖော်? ငါက မင်းရဲ့ အတန်းဖော်အားလုံးကို ဘယ်လို မှတ်မိနိုင်မှာလဲ?" ဝမ်ဟိုင်ယန် ယန်ကျန့်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဟယ်လို၊ အန်တီ ဝမ်။ အားလုံး အဆင်ပြေနေမှတော့ ကျွန်တော် အခု ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး။ ကျွန်တော် အချိန်ရတဲ့အခါ အန်တီ့ဆီ ထပ် လာလည်ပါ့မယ်။" သူ ကြာကြာ နေရန် စီစဉ်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ "စောင့်ဦး။"
ဝမ်ဟိုင်ယန် ယန်ကျန့်ကို တားလိုက်သည်- "မင်းက ရှန်းရှန်းရဲ့ အတန်းဖော်လား? ငါ့ကို ပြော၊ မင်းတို့ ညက ဘယ်သွားခဲ့ကြတာလဲ? ဘာလို့ ရှန်းရှန်း အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာလဲ? မင်း သူမကို တစ်နေရာရာ ခေါ်သွားပြီး အလေလိုက် အပျော်ကျူးခဲ့တာလား?" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "အန်တီ ဝမ်၊ အဲ့ဒါ အန်တီ ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး။ ညက ညနေပိုင်း ကိုယ်တိုင် လေ့လာချိန်ပြီးနောက် ကျောင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းသားအားလုံး ကျောင်းမှာ ထိန်းသိမ်းခံခဲ့ရပြီး ကျွန်တော်တို့ ခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာတာပါ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်လမ်းမှာ ရှန်းရှန်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် စိုးရိမ်လို့ သူ့ကို ပြန်လိုက်ပို့ခဲ့တာပါ။"
"ငါ ဆရာ ဝမ်ကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့တယ်၊ သူ မနေ့က ကျောင်းမှာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောတယ်" ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဆရာ ဝမ်ရဲ့ ဖုန်း မနေ့က ဆက်သွယ်လို့ မရခဲ့ဘူး၊ အန်တီ။ အန်တီ နောက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။" ဝမ်ဟိုင်ယန် ဆရာ ဝမ်၏ ဖုန်း ဆက်သွယ်၍ မရခဲ့ကြောင်း ကောင်းစွာ သိသော်လည်း သူမ မသင်္ကာဖွယ်ရာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေခြင်း ရှိ၊ မရှိ သိရန် ကောင်လေးကို တမင်တကာ စမ်းသပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ထို့နောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "ရှန်းရှန်းကို အိမ်ပြန် လိုက်ပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှန်းရှန်းက တင်းကျပ်တဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှု ရှိတယ်။ သူ အပြင်မှာ ဘယ်တုန်းကမှ အလေလိုက် အပျော်မကျူးခဲ့သလို မနှစ်မြို့ဖွယ် လူတွေနဲ့လည်း မပေါင်းသင်းခဲ့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒါက သူမရဲ့ အထက်တန်း နောက်ဆုံးနှစ်မှာ အရေးပါတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပြီး သူမ စာပေအပေါ် အာရုံစိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဒီ အတန်းဖော်က သူမရဲ့ စာသင်ကြားမှုကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ မျှော်လင့်ပါတယ်။" သွယ်ဝိုက်သော အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းသည်- ယန်ကျန့် ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် ဝေးဝေးနေသင့်ပြီး သူမ၏ သမီးအပေါ် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မထားသင့်ပေ။
ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ဟိုင်ယန် သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ယွမ် နှစ်ရာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်- "မင်း ရှန်းရှန်းကို ဒီလောက် မနက်စောစော ပြန်လိုက်ပို့ရတာ ပင်ပန်းခဲ့ရမှာပဲ။ မင်း မနက်စာတောင် မစားရသေးလောက်ဘူး။ ဒီမှာ မနက်စာအတွက် ယွမ် နှစ်ရာ။ ရှက်မနေနဲ့၊ ယူလိုက်။" ယန်ကျန့် သူ၏ လက်ထဲမှ ယွမ် နှစ်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ အပြုံး မှေးမှိန်သွားပြီး သူ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အန်တီ။" ထိုသည်နှင့် သူ ပိုက်ဆံကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။
ယန်ကျန့် ထွက်သွားသည်နှင့် ဝမ်ရှန်းရှန်း မျက်ရည်များ ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်- "မေမေ၊ မေမေ အရမ်း ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်။ ယန်ကျန့်က အဆင့် အကောင်းဆုံး မဟုတ်နိုင်ပေမယ့် သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ မေမေ သူ့ကို အဲ့လို ပိုက်ဆံ ပေးလိုက်တာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? အဲ့ဒါ အရှက်ရစေတာ မဟုတ်ဘူးလား?" "မင်း ဘာသိလို့လဲ၊ သမီး? ငါ သူ့ကို စမ်းသပ်နေခဲ့တာ။ ကြည့်၊ သူ ယွမ် နှစ်ရာကိုတောင် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ ယူသွားခဲ့တယ်။ သူ ရည်မှန်းချက် မရှိတဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းနေတာပဲ။ မင်း အနာဂတ်မှာ အဲ့လို လူတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေသင့်တယ်။ ချိုသာတဲ့ စကားတွေနဲ့ အလိမ်မခံနဲ့" ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြောလိုက်သည်။
"မေမေကပဲ နားမလည်တာ။ ညက ကျောင်းမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မေမေ သိလား? ယန်ကျန့်သာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်မ သေနေလောက်ပြီ။ ယန်ကျန့် ကျွန်မကို လိုက်ပို့ချင်ခဲ့တယ်လို့ မေမေ ထင်နေတာလား? ကျွန်မ သူ့ကို အိမ်လိုက်ပို့ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တာ။ ဒီနောက်ပိုင်း သူ့ကို ကျွန်မ ဘယ်လို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရမှာလဲ?" "ဒီလို သတ္တိမရှိတဲ့ လူမျိုး၊ သူ့ကို နောက်ထပ် မတွေ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ မိသားစုက ဘယ်သူ့ကိုမဆို လက်ခံတဲ့ မိသားစု မဟုတ်ဘူး။" "ဝူးဝူး..." ဝမ်ရှန်းရှန်း စိတ်ပျက်စွာ ငိုယိုလိုက်ပြီး ဒေါသဖြင့် ထွက်သွားသည်။
ဤအတောအတွင်း ယန်ကျန့်၊ ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ၊ သူ၏ လက်ထဲမှ ယွမ် နှစ်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မိခင်၏ အမူအရာ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ ၎င်းမှာ မထီမဲ့မြင်ခြင်းနှင့် အရှက်ရစေခြင်း ရောနှောနေသည်။ အခြား မည်သူမဆို ဒေါသထွက်လိမ့်မည်။ သို့သော် ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်ပြီး တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ဒေါသထွက်ခြင်းက ဘာ အကျိုးရှိမှာလဲ?
ဝမ်ရှန်းရှန်း ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပြီး လှပသည်။ သူမ သူကဲ့သို့ အရှုံးသမားတစ်ဦးနှင့် နေ့စဉ် ပတ်သက်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ရုတ်တရက် သူမကို အိမ်လိုက်ပို့ပေးခြင်း၊ သူမ၏ မိဘများ သူကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သဘာဝအတိုင်း ငြင်းပယ်ပြီး သူ့ကို ဝိုင်းပယ်ရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်။ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒေါသထွက်ခြင်းက သူ့ကို မိုက်မဲပုံ ပေါက်စေရုံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ ယွမ် နှစ်ရာအတွက် ဝမ်ဟိုင်ယန်ကို ခုန်ပေါက်ပြီး ရိုက်နှက်နိုင်သကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ယခု ယန်ကျန့်အတွက် ဤသည်မှာ အရေးမပါသော ကိစ္စတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ကယ်တင်ခဲ့သည်၊ အပြန်အလှန် တစ်စုံတစ်ရာ မျှော်လင့်ခြင်း မရှိဘဲ။
"လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ မလွယ်ဘူး။ တစ္ဆေ တွေ ပေါ်လာတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး။" ယန်ကျန့် သူ၏ လက်ဖမိုးကို ထိလိုက်သည်၊ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ယွမ် နှစ်ရာကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ သူ၏ အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူ လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းနေခဲ့သည်။
အခြား ကျောင်းသားများသည်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့ကြပြီ။ အဖြစ်အပျက် မည်မျှပင် ကြီးမားစေကာမူ သူတို့ အိမ်ပြန်ရဦးမည်၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဤအခိုက်တွင် ကျန်းဝေ သူ၏ မိသားစု ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ မလိမ်ခဲ့၊ သူ အမှန်တကယ် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် အမွေဆက်ခံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ သို့သော် သူ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ပြီး ပုံမှန် ဆိုးသွမ်းသော အပြုအမူများတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။
"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ? မင်းရဲ့ ဖုန်းကို ဆက်သွယ်လို့ မရခဲ့ဘူး။ မင်း တစ်ညလုံး ဘာလုပ်နေခဲ့တာလဲ?" ကျန်းဝေ ဝင်လာသည်နှင့် သူ၏ ဖခင်၊ ကျန်းရှန်းကွေ့ တံခါးဖွင့်သံ ကြားလျက် သူ၏ အခန်းမှ ထွက်လာပြီး သူ့ကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းဝေ သူ၏ လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်သည်- "ကျောင်း… ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ခဲ့တာ။" ကျောင်း တစ္ဆေ ခြောက်ကြောင်းနှင့် သူ ငရဲကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကြောင်း သူ ပြောလိုခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ ပြောဆိုခြင်းက သူ၏ ဖခင်၏ ဉာဏ်ရည်ကို စော်ကားရာ ရောက်မည်ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ လိမ်ညာရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
"သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ခဲ့တယ်? နောက်တစ်ခါ အဲ့လို မလုပ်နဲ့တော့။" ကျန်းရှန်းကွေ့ သူ့ကို အလွန် ပြင်းထန်စွာ မဆူပူခဲ့၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ရုံသာ- "မနက်စာ စားပြီးရင် ကျောင်းသွားဖို့ သတိရ။ နောက်မကျစေနဲ့။" ကျောင်းသွားမည်? ကျန်းဝေ၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်တကြား ပြူးကျယ်သွားသည်- "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ကျောင်း မသွားဘူး။" "ကျောင်း မသွားရင် မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ?" ကျန်းရှန်းကွေ့ မေးလိုက်သည်။ "ကျောင်းကလွဲရင် ဘာမဆို" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။
သတ္တမ အထက်တန်းကျောင်းကို ပြန်သွားဝံ့သလား? အဲ့ဒီ နေရာ တစ္ဆေ ခြောက်တယ်။ သူ နာရီအနည်းငယ် အကြာကမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ကျောင်းကို ပြန်သွားခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းနှင့် တူညီလိမ့်မည်။ မဟုတ်ဘူး၊ အကယ်၍ ၎င်းမှာ မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းဟု ဆိုလိုလျှင်ပင် သူ ဤဘဝတွင် ထိုကျောင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခြေချလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
"မင်း အရိုက်ခံချင်နေတာလား၊ ကျောင်းပြေးလို့?" ကျန်းရှန်းကွေ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွေ နီးကပ်လာပြီ။ မင်းရဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?" "အဖေ၊ ကျွန်တော် အဖေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောမယ်။ အဲ့ဒီ နေရာ တစ္ဆေ ခြောက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သွားလို့ မဖြစ်ဘူး" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်သည်။
" တစ္ဆေ ခြောက်တယ်? မင်း စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီလား? လာ၊ ငါ မင်းကို ကျောင်း လိုက်ပို့မယ်။ အကယ်၍ တကယ် တစ္ဆေ ခြောက်နေရင် ငါ မြင်ချင်တယ်။ ငါ့ဘဝမှာ တစ္ဆေ တစ်ကောင်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူး" ကျန်းရှန်းကွေ့ ကျန်းဝေ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ကျန်းဝေ ချက်ချင်း သူ၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ခုန်ထလိုက်သည်၊ တစ်ဝက် ဒေါသထွက် တစ်ဝက် ကြောက်ရွံ့လျက်- "ကျွန်တော့်ကို လွှတ်! ကျွန်တော် ကျောင်း မသွားဘူးလို့ ပြောပြီးပြီ၊ ကျွန်တော် တကယ် ဆိုလိုတာ။ ကျွန်တော် သေရင်တောင်မှ၊ ကျွန်တော် အဆောက်အဦပေါ်ကနေ ခုန်ချရင်တောင်မှ၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ကျွန်တော့်ခေါင်းကို သေနတ်နဲ့ ချိန်ထားရင်တောင်မှ၊ ကျွန်တော် ဤဘဝတွင် သတ္တမ အထက်တန်းကျောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခြေချမှာ မဟုတ်ဘူး။" "ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မှာ၊ အဖေ။ အဖေ ကျွန်တော့်ကို မယုံကြည်ရင် စမ်းကြည့်လိုက်။"
"မင်း ကျောင်း မသွားရင် မင်း ခုကစပြီး မုန့်ဖိုး တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောက်ပံ့ရလိမ့်မယ်" ကျန်းရှန်းကွေ့ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "…" ကျန်းဝေ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏ အခန်းသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ ကျန်းရှန်းကွေ့ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း သတ္တိရှိရင် မင်းအခန်းထဲမှာ နေပြီး အပြင်မထွက်နဲ့။"
ခဏအကြာတွင် ကျန်းဝေ စာအုပ် နှစ်အုပ်ဖြင့် ထွက်လာသည်- "အဖေ၊ ကျွန်တော် ကျောင်းသွားတော့မယ်။" "ကောင်းတယ်" ကျန်းရှန်းကွေ့ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကျန်းဝေ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ ကျောင်းသွားမည်? ဤဘဝတွင် ဘယ်တော့မှ၊ နောက်ဘဝတွင်ပင် မဟုတ်။ ဘယ်သူက စာအုပ်တွေ သယ်ဆောင်ခြင်းက ကျောင်းသွားခြင်းကို ဆိုလိုတယ်လို့ ပြောခဲ့လဲ? သူ အဲ့ဒီအစား အင်တာနက် ကဖေးကို သွားလို့ မရဘူးလား?
"ဒီနေ့ ငါ၊ ကျန်းဝေ၊ အင်တာနက် ကဖေးမှာ ကြက် အကောင် နှစ်ဆယ် စားမယ်" ကျန်းဝေ အင်တာနက် ကဖေးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ သို့သော် ကျန်းဝေ အင်တာနက် လျှောက်ကြည့် စတင်ပြီး မကြာမီ အထူး ဝန်ထမ်း နှစ်ဦး သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ "ခင်ဗျား သတ္တမ အထက်တန်းကျောင်းက ကျန်းဝေလား?" သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး မေးလိုက်သည်။ ကျန်းဝေ မှင်တက်သွားသည်၊ ထို့နောက် သူ၏ ခြေထောက်များကို ချိတ်လိုက်ပြီး နက်နဲဟန်ဆောင်လိုက်သည်- "ညီလေး၊ မင်း လူမှားနေပြီ။ ငါက ယန်ကျန့်။ ကျန်းဝေက ငါ့ အတန်းဖော်။"
"ကောင်တာတွင် မှတ်ပုံတင်ထားသော ID က ခင်ဗျားဟာပါ။ အမှား မရှိဘူး။ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။ ငါတို့ ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့ အမှုတစ်ခု ရှိတယ်။" "…" ကျန်းဝေ ပဟေဠိဖြစ်သွားသော်လည်း သူ မကြာမီ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။