ရေချိုးခန်းထဲမှ လက်ရာ

သင်၏ အိမ်တွင် တစ္ဆေ တစ်ကောင် ပေါ်လာသောအခါ သင်၏ စိတ်ဓာတ် ကြံ့ခိုင်မှု မည်မျှပင် အားကောင်းစေကာမူ ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ယန်ကျန့်တွင် စွန့်စားရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ သူ ထို အနီရောင် သတင်းစာကို တစ်ဖန် လိုအပ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်၏ ပြန်လည် နိုးထလာခြင်းကို ကျော်လွှား ဖြတ်ကျော်ရန် သူ၏ အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီနေရာမှာ အဲ့ဒီ အကောင်ကို စောင့်မယ်။ သူ ပြန်လာမလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ယန်ကျန့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ သွားများကို ကြိတ်ကာ နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ တစ္ဆေ သူ၏ အိမ်သို့ ပြန်လာရန် စောင့်ဆိုင်းလိမ့်မည်။ တစ္ဆေ တစ်ကောင် ရှိနေကြောင်း ကောင်းစွာ သိလျက်နှင့် ၎င်း ပြန်လာရန် စောင့်ဆိုင်းဝံ့ခြင်း—ဤသည်မှာ ကြီးမားသော သတ္တိကို လိုအပ်သည်။ ယန်ကျန့်မှာမူ ထို သတ္တိကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီးဖြစ်သည်။ သူ နေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်၊ ၎င်း သေချာသော သေဆုံးခြင်းဟု ဆိုလိုလျှင်ပင်။ ယခု ထွက်ပြေးခြင်းသည် ဖြည်းညှင်းသော မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်း ပုံစံတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မျက်လုံး သူ နောက်ထပ် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိတော့သည့် အမှတ်သို့ ကြီးထွားလာသည်နှင့် သူ ပျက်စီး ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့် အိမ်တွင် တစ္ဆေ ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် တားချန်းမြို့၏ အခြား အဆင့်မြင့် လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် အခြား တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အိမ် ဖြစ်သည်။ ယမန်နေ့မတိုင်မီကတည်းက သူမ အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မချခဲ့ပေ။ သူမ အိမ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူမ သူမ၏ အိမ်တွင် ထူးဆန်းသော အရာများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေပန်းမှ ရေများ ပန်းထွက်ကျနေသည်။ သို့သော် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မျက်လုံးများ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူမ ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင် သန့်ရှင်းရေးအတွက် ရည်ရွယ်သော တိုက်ပွတ်တံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မှန်ရှေ့တွင် သူမ၏ လည်ပင်းနားမှ နေရာတစ်ခုကို အရူးအမူး တိုက်ပွတ်နေသည်။ သူမ၏ အရေပြား အလွန်အကျွံ အားဖြင့် နီရဲလာသည်၊ လူအများစုအတွက် သည်းမခံနိုင်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့တိုင် ဝမ်ရှန်းရှန်း ဘာမှ မခံစားရပုံရသည်။ အစား သူမ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွတ်လိုက်သည်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများ တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ပို၍ ကြောက်လန့်လာသည်။ မကြာမီ သူမ၏ လည်ပင်းနားမှ အရေပြား အကွက်တစ်ခု ကွဲအက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး တောက်ပသော အနီရောင် သွေးများ စိမ့်ထွက်လာ စတင်ခဲ့သည်။ သွေးများ ရေပန်းမှ နွေးထွေးသော ရေနှင့် ရောနှောသွားပြီး ကြမ်းပြင်ကို စွန်းထင်းစေသည်။ သို့သော် သူမ မည်မျှပင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွတ်ပါစေ၊ သွေး မည်မျှပင် စီးထွက်ပါစေ သေးငယ်သော၊ အနက်ရောင် အစိမ်းရောင် လက်ရာ နှစ်ခု သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော အရေပြားပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ သူမ၏ အသားထဲသို့ ပေါက်ဖွားဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ကြည့်ရသည်၊ သူမ မွေးဖွားကတည်းက ပါလာခဲ့သော မွေးရာပါ မှဲ့များကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတို့ကို ဆေးကြော၍ ဖယ်ရှားရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်တွင် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မိခင်၊ ဝမ်ဟိုင်ယန် ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်၊ စိုးရိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူမ၏ လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှန်းရှန်း ရေချိုးခန်းထဲ ရောက်နေတာ နှစ်နာရီကျော်နေပြီ။ သူ ဒီမနက် ရေချိုးပြီးသားပဲ။ သူ နေမကောင်း ဖြစ်နေတာလား? သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာလား?" သူမ၏ ဖခင်၊ ဝမ်ပင်း၊ အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသူလည်း စိုးရိမ်ပုံရသည်။ "သူ မနေ့ မနက်က ကျောင်းက ပြန်လာကတည်းက သူ ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေခဲ့တာ။ သူ အစာ မနည်းမနောပဲ စားတယ်၊ တစ်နေကုန် သူ့အခန်းထဲမှာ သော့ခတ် နေတယ်၊ ပြီးတော့ နေ့ခင်းဘက်မှာတောင် မီးအားလုံး ဖွင့်ထားဖို့ အခိုင်အမာ တောင်းဆိုတယ်။ သူ အမှောင်ကို ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့နေတယ်။ ပြီးတော့ အခု သူ တစ်နေကုန် ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေရင် ငါတို့ သူ့ကို မနက်ဖြန် ဆရာဝန်ဆီ ခေါ်သွားသင့်တယ်။"

"ယောက်ျား၊ ရှင် လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ညက ကျောင်းမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ရှာတွေ့ခဲ့လား? ကျွန်မ သူ့ ဆရာမကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ဆက်သွယ်လို့ မရခဲ့ဘူး" ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မနေ့က ကျောင်းကို သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာ တစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျောင်းကို တံဆိပ်ခတ် ပိတ်ထားပြီး ကျောင်းသားအားလုံး အနားယူဖို့ အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ခံခဲ့ရတယ်။ ကျောင်းက အတန်းတွေ ဘယ်တော့ ပြန်စမယ်ဆိုတာ မကြေညာသေးဘူး။ ငါ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတုန်း တခြား မိဘ အများအပြားနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့တယ်" ဝမ်ပင်း ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ စီးကရက်မှ အငွေ့ပြင်းပြင်း ရှိုက်လိုက်ရင်း သူ၏ မျက်ခုံး စိုးရိမ်မှုဖြင့် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ "တခြား မိဘတွေက သူတို့ ကလေးတွေ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ညကတည်းက အိမ်ပြန်မရောက်သေးဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ ပျောက်ဆုံးနေကြတယ်။ သူတို့ ဖုန်းတွေကို ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး၊ သူတို့ကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး—ကျောင်းသား အများအပြား ပျောက်ဆုံးနေတယ်။"

ဝမ်ဟိုင်ယန် အသက်ရှူမှားသွားသည်။ "ဒီလို ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?" "ကျောင်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရမယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ ဘာလဲဆိုတာ ခုထိ မသိသေးဘူး။ ငါ ရှန်းရှန်းကို မေးချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ငါ သူ့ကို ဖိအား မပေးချင်ခဲ့ဘူး" ဝမ်ပင်း ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ စီးကရက်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်းရှန်း တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရမှာ သေချာတယ်။ သူ အသိဉာဏ် လွတ်သွားလောက်အောင် ကြောက်လန့်နေပုံပဲ။"

ဝမ်ဟိုင်ယန် မှန်းဆခဲ့သည်၊ "ယောက်ျား၊ ရှင် ထင်လား ရှန်းရှန်း လူဆိုး တချို့နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရနိုင်မလား? သူမ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်မလား?" "လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အကြီးစား ကျောင်းသား ပျောက်ဆုံးမှုပဲ။ ကျောင်းက တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတယ်။ စကားမစပ် မနေ့ မနက်က ရှန်းရှန်းကို သူ့အတန်းဖော်က ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?" ဝမ်ပင်း မေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီ အတန်းဖော်။ ကျွန်မ သူ့ကို တွေ့ဖူးတယ်။ သူ့နာမည် ယန်ကျန့်" ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူ ရှန်းရှန်းကို ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ သိရမယ်။ ငါတို့ သူ့ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး မေးသင့်တယ်" ဝမ်ပင်း အကြံပြုလိုက်သည်။

ဝမ်ဟိုင်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဲ့ဒါ စဉ်းစားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သူ့ ဖုန်းနံပါတ် မရှိဘူး။" ထိုစဉ် ရေချိုးခန်းမှ သွေးပျက်ဖွယ် အော်သံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဝမ်ပင်းနှင့် သူ၏ ဇနီး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ သူတို့ ရေချိုးခန်း တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကြသော်လည်း ၎င်း သော့ခတ်ထားပြီး ဖွင့်မရခဲ့ပေ။

"ရှန်းရှန်း၊ တံခါးဖွင့်! ဘာဖြစ်နေတာလဲ? မေမေ ဒီမှာပဲ ရှိတယ်!" ဝမ်ဟိုင်ယန် တံခါးကို ထုနှက်လိုက်သည်၊ သူမ၏ အသံ အရေးတကြီး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ရေချိုးခန်း အတွင်းမှ အော်သံများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဝမ်ပင်း၊ အခြေအနေ ဆိုးရွားနိုင်သည်ကို သဘောပေါက်လျက် နောက်ထပ် တံခါးခေါက်ခြင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တံခါးကို ဆောင့်တိုက်လိုက်သည်၊ ကျယ်လောင်သော ပြိုကျသံဖြင့် ၎င်းကို အတင်းအကျပ် ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝမ်ဟိုင်ယန် ပထမဆုံး ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ၏ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူမ သူမ၏ သမီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သွေးများ သူမ၏ လည်ပင်းမှ စီးကျနေပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းကို လက်မောင်းများထဲတွင် မြှုပ်ထားသည်၊ သူမ တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ "ရှန်းရှန်း၊ ဘာ မှားနေတာလဲ?" ဝမ်ဟိုင်ယန်၏ နှလုံးသား နာကျင်သွားပြီး သူမ မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"အဲ့ဒါ ဒီမှာ! အဲ့ဒါ ဒီမှာ! အဲ့ဒါ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ! အဲ့ဒါ ငါ့ကို ရှာနေတာ!" ဝမ်ရှန်းရှန်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ အနားကို မလာနဲ့! အနားကို မလာနဲ့!" "ဘာ အရာလဲ? ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ဘာမှ မရှိဘူး၊ ရှန်းရှန်း။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မခြောက်ပါနဲ့" ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြောလိုက်သည်၊ ရေချိုးခန်း ပြတင်းပေါက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မမြင်ခဲ့ပေ။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ! အဲ့ဒါ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်!" ဝမ်ရှန်းရှန်း သူမ၏ မိခင်၏ လက်မောင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ "ယန်ကျန့်! ငါ ယန်ကျန့်ကို လိုအပ်တယ်! ငါ ယန်ကျန့်ရဲ့ အိမ်ကို သွားချင်တယ်! ငါ ဒီမှာ နောက်ထပ် မနေချင်တော့ဘူး၊ မေမေ! ငါ မသေချင်ဘူး! ငါ မသေချင်ဘူး! လူတိုင်း သေသွားပြီ! သူတို့အားလုံး သေသွားပြီ! ဆုလဲ့၊ ကျောက်ယန်၊ လျိုကျားယိ... သူတို့အားလုံး သေသွားပြီ!" "ဝူးဝူး... ငါ မသေချင်ဘူး" ဝမ်ရှန်းရှန်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုယိုလိုက်သည်၊ သူမ၏ မျက်နှာကို သူမ၏ မိခင်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မြှုပ်ထားလျက်။ "ရှန်းရှန်း၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်း အခု ဘေးကင်းနေပြီ။ မင်း ဘေးကင်းနေပြီ။ မေမေ ဒီမှာ ရှိတယ်" ဝမ်ဟိုင်ယန် သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်၊ မျက်ရည်များ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တသွင်သွင် စီးကျလျက်။

"အဲ့ဒါ ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားပြီ! အဲ့ဒါ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ! ငါ သေတော့မယ်! ဝူးဝူး..." ဝမ်ရှန်းရှန်း ငိုယိုလိုက်သည်။ ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြတင်းပေါက်ကို တစ်ဖန် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "အပြင်မှာ တကယ် ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ငါတို့ ၁၆ လွှာမှာ နေတာ။ အပြင်မှာ ဘာမှ ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်လိုက်။" "မေမေ၊ အဲ့ဒါ တကယ် ဒီမှာ ရှိနေတာ! ကျွန်မ ယန်ကျန့်ရဲ့ အိမ်ကို သွားချင်တယ်! ကျွန်မ မသေချင်ဘူး!" ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆက်လက် ငိုယိုလိုက်သည်၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လျက်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ပင်း၊ ယခုထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သူ စကား စပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ ရှန်းရှန်းကို သူ့အခန်းကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး သူ့ကို အဝတ်အစား လဲပေးကြစို့။ ငါတို့ သူ့ကို အောက်ထပ်က ဆေးခန်းကို ခေါ်သွားပြီး သူ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးမယ်။ မနက်ဖြန် ငါ အဲ့ဒီ ယန်ကျန့်ကို ဆက်သွယ်ပြီး ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ မေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာမယ်။" ဝမ်ဟိုင်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရေချိုးခန်းထဲမှ ကူညီ ထုတ်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

မိခင်နှင့် သမီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝမ်ပင်း ရေချိုးခန်း၏ ရေနွေးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ သွေးများကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။ သူ ထွက်ခွာရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် သူ ရုတ်တရက် ရေချိုးခန်း ပြတင်းပေါက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက် ပိတ်ထားသည်။ ဝမ်ပင်း ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်သည်၊ အပြင်ဘက်တွင် တကယ် တစ်စုံတစ်ခု ရှိ၊ မရှိ ကြည့်ရန်။ သူတို့ ၁၆ လွှာတွင် နေထိုင်သည်—အပြင်ဘက်တွင် ဘာ ရှိနိုင်မည်နည်း?

သေချာသည့်အတိုင်းပင် ဝမ်ပင်း ဘာမှ မမြင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် သူ တောင့်ခဲသွားသည်။ ပြတင်းပေါက် ရေငွေ့များ ငွေ့ရည်ဖွဲ့ခြင်း အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရှင်းလင်းသော လက်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ လက်ရာမှာ သေးငယ်သည်၊ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦး၏ လက်ရာ မဟုတ်ဘဲ လေးနှစ် သို့မဟုတ် ငါးနှစ် အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ရာနှင့် ပိုတူသည်။ လက်ရာများ ပြတင်းပေါက်တွင် မရပ်တန့်—၎င်းတို့ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဆန့်တန်းဝင်ရောက်နေသည်၊ နံရံများနှင့် မျက်နှာကြက်ကိုပင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်၊ ရှန်းရှန်း လုံးဝ မရောက်ရှိနိုင်သော နေရာများ။ သေးငယ်သော လက်ရာများ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်၊ ရှင်းလင်းပြီး မမှားနိုင်ပေ။

ဝမ်ပင်း၏ နှလုံး တစ်ချက် ခုန်ရပ်သွားသည်။ တစ်ခုခု အလွန် မှားယွင်းနေသည်။

ထိုညက ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မိသားစု တစ်မှေးမျှ အိပ်မပျော်ခဲ့ကြပေ။ ကျန်းဝေလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူ အပြင်မှ ခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဖခင်၊ ကျန်းရှန်းကွေ့ သူ တစ်ခုခု မှားယွင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု ထင်လျက် သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး သူ၏ အခန်းတွင် အိပ်စက်ခြင်းကို တားမြစ်ခဲ့သည်။ ကျန်းဝေ ဝရန်တာပေါ်တွင် ရပ်နေသည်၊ ညဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ၏ မျက်ခုံး ကျုံ့ဝင်နေပြီး သူ တစ်ညလုံး စဉ်းစား ဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။ ဘယ်သူ သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သလဲ