ကောက်ကျစ်သော ကုန်သည်

"အဲ့ဒီ တစ္ဆေ လာတာ ရပ်သွားပြီလား?"

ယန်ကျန့် တစ်ညလုံး အိမ်တွင် နေခဲ့သည်၊ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင် လွှမ်းနေပြီး တံခါးရှိရာ လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

တံခါးကို ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

အဲ့ဒီ တစ္ဆေ ပေါ်လာခဲ့လျှင် သူ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုခဲ့သည်။

သို့သော် အရာများမှာ သူ စိတ်ကူးခဲ့သလောက် ပြည့်စုံစွာ မဖြစ်လာခဲ့ပေ။

"ငါ ဒီမှာ တစ္ဆေ ပေါ်လာဖို့ ဒီအတိုင်း ဆက်စောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူသာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ပြန်လာဖို့ အစီအစဉ် မရှိတော့ရင် ငါ အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ။ ပြီးတော့ အခုချိန်မှာ အချိန်က ငါ့အတွက် အရမ်း အဖိုးတန်တယ်။"

ယန်ကျန့် သူ၏ သွေးရောင် လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ဖြေလျှော့ကာ ကြည်လင်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ တစ်ညလုံး တင်းမာနေခြင်းက မည်သူ့ကိုမဆို ရူးသွပ်သွားစေလိမ့်မည်။

"ငါသာ တစ္ဆေကို အချိန်တိုအတွင်း ရှာမတွေ့နိုင်ရင် ငါ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုတယ်၊" ယန်ကျန့် ဆိုဖာမှ ထရပ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ ရေချိုး၊ သူ၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုဟု ဆိုသည်မှာ - ပထမ၊ သူ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ ဆက်လက် အသက်ရှင်ရန် နည်းလမ်း ရှာဖွေလိမ့်မည်။

ဒုတိယ၊ သူ တကယ် သေရတော့မည်ဆိုလျှင် သူ၏ မိဘများ အသက်ကြီးပိုင်းတွင် စောင့်ရှောက်ခံရမှု သေချာစေရန် ပိုက်ဆံအချို့ ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။

သူ၏ ပခုံးများပေါ်တွင် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးနှင့်အတူ ယန်ကျန့် အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းသော လူနေ အဆောက်အဦထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ပူလောင်သော နေရောင်ခြည်ကို မော့ကြည့်ရင်း သူ အနည်းငယ် ခေါင်းမူးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမယ့် တစ္ဆေတွေက နေရောင်ခြည်ကို မကြောက်ကြဘူး ထင်တယ်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ လက်ဖမိုးကို တို့ထိရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထိုနေရာရှိ မျက်လုံးမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော တုံ့ပြန်မှု တစ်စုံတစ်ရာကို သူ မခံစားခဲ့ရပေ။

ဤသည်မှာ နေ့အချိန်တွင်ပင် တစ္ဆေများ ခုထိ ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ရိုးရာပုံပြင်များတွင် တစ္ဆေများ ညအချိန်တွင်သာ ပေါ်လာကြသည်၊ သို့သော် ယခုအခါ ထိုယုံကြည်မှုမှာ မှောက်လှန်ခံလိုက်ရပုံရသည်။

နေ့၏ လင်းထိန်မှုက လူများကို လုံခြုံမှု ခံစားချက် ပေးစွမ်းပြီး သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့မှု နည်းပါးစေသည်ဟုသာ ဆိုနိုင်ပေမည်။

"သူဌေး၊ ဖုန်း အဟောင်း ဝယ်သလား?"

ယန်ကျန့် လမ်းဘေးရှိ ဖုန်း ပြင်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး ပြောသည်၊ "ငါတို့ အုတ်ခဲ ဖုန်း အဟောင်းတွေ မယူဘူး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က စမတ်ဖုန်းတွေပဲ ယူတယ်။"

ယန်ကျန့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ကျွန်တော် သုံးနေတဲ့ ဖုန်းကို ရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ဒါတွေကို ရောင်းမှာ။"

သူ ကျန်းဝေ၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ကျောက်လဲ့နှင့် တခြားသူများ စွန့်ပစ်ခဲ့သော ဖုန်းများကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"အများကြီးပဲ? မင်း ဒါတွေကို ဘယ်က ခိုးလာတာလဲ?" ဆိုင်ရှင် ကြက်သေသေသွားပြီး စမတ်ဖုန်း အမျိုးမျိုးကို ကြည့်ကာ ယန်ကျန့်ကို သံသယ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ ဒါတွေကို မလိုချင်တော့လို့ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်သာ ခိုးခဲ့ရင် ဒါတွေ ဒီလောက် အသစ်နီးပါး ဖြစ်နေပါ့မလား? သူဌေး၊ ကျွန်တော့်ကို ဈေးနှုန်းတစ်ခု ပေးပါ။ မျှတရင် ကျွန်တော် အကုန်လုံး ခင်ဗျားကို ရောင်းမယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင် ဖုန်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ အမှန်တကယ် အရည်အသွေးကောင်းပြီး အများစုမှာ အတော်လေး အသစ်နီးပါး ဖြစ်သည်။

ဈေးကွက်တွင် ဖုန်းတစ်လုံးစီမှာ နှစ်ထောင်မှ သုံးထောင်အထိ ကုန်ကျမည်ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ ခုနစ်ထောင် သို့မဟုတ် ရှစ်ထောင်အထိပင် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

"ဒီတစ်လုံးက သိပ် တန်ဖိုးမရှိဘူး။ ငါ မင်းကို သုံးရာ ပေးမယ်။"

"ဒီတစ်လုံးက ကောင်းတယ်။ ငါ တစ်ထောင်နဲ့ ယူမယ်။ ဒီတစ်လုံး၊ ငါ မင်းကို တစ်ထောင့်သုံးရာ ပေးမယ်၊" ဆိုင်ရှင် ဈေးနှုန်းများကို ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်တာပေါ်ရှိ ဖုန်းများထဲမှ တစ်လုံး ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် ၎င်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသနေသည် - "အဖေ။"

ဤသည်မှာ မည်သည့် အတန်းဖော်၏ အဖေ ဖြစ်သည်ကို သူ လုံးဝ မသိခဲ့ပေ။

"ပိုင်ရှင်က ခေါ်နေတာ ဟုတ်လား?" ဆိုင်ရှင် ရယ်ကျဲကျဲ ရယ်လိုက်သည်။

"သူတို့သာ ဒါကို လာရှာရင် ငါ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ ငါ မင်းကို ဒီတစ်လုံးအတွက် ငါးရာပဲ ပေးနိုင်မယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ဖုန်းကို ပိတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ၎င်းကို ကောက်ယူပြီး ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်၊ "ဒါ ပိုင်ရှင် မဟုတ်ဘူး။ ဒါ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းရဲ့ အဖေ။"

"ဟယ်လို။"

ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါ ယန်ကျန့်လား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်ပါ။ ဒါ ဘယ်သူလဲ?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှန်းရှန်းရဲ့ ဖုန်း မင်းဆီမှာ ရှိနေတာကိုး။ ငါက ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အဖေ၊ ဝမ်ပင်းပါ။ ငါ မင်းနဲ့ စကားပြောစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။ မင်း အားလား? ငါ မင်းကို တွေ့ချင်တယ်၊" ဝမ်ပင်း ပြောလိုက်သည်။

"သြော်၊ ဦးလေး ဝမ် ပါလား။ ကျွန်တော် ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်း အလုပ်များနေတယ်။ ကျွန်တော် အခု တကယ် မအားဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်း ပြောသည်၊ "ဒါ မင်းအချိန် အများကြီး မယူပါဘူး။ မင်း ဘယ်မှာလဲ? ငါ ကားမောင်းပြီး မင်းကို လာကြိုလို့ရတယ်။"

"ဦးလေး ဝမ်၊ ခင်ဗျား ပြောစရာ ရှိရင် ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အခု တကယ် အလုပ်မအားလို့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်း ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ပြောသည်၊ "ဒါ ငါ့သမီး ရှန်းရှန်းနဲ့ ပတ်သက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်က ကျောင်းမှာ သူ့ကို ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မင်း သိလား?"

"ဝမ်ရှန်းရှန်းက ခင်ဗျားကို ကျောင်းက တစ္ဆေအကြောင်း မပြောပြခဲ့ဘူးလား?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျောင်းက တစ္ဆေ?

ဝမ်ပင်း ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ခဏတာ ကြက်သေသေသွားသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဤကဲ့သို့ ရယ်စရာ ကိစ္စမျိုး ခုထိ ရှိနေသေးသလား?

"ကျောင်းက တစ္ဆေ? မင်းတို့ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေ ခုထိ အဲ့ဒါကို ယုံကြည်နေကြတုန်းပဲလား?" သူ အနည်းငယ် သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အရင်က မယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ယုံပြီ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ? သူ တစ္ဆေနဲ့ ထပ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလား?"

ဝမ်ပင်း ပြောသည်၊ "သူ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကြောက်လန့်နေရုံ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူ တစ်ခုခု သူ့နောက် လိုက်နေတယ်၊ သူ့ကို ရှာနေတယ်လို့ ဆက်ခံစားနေရတယ်။ ပြီးတော့ ရှန်းရှန်းက မင်း သူ့ကို ကူညီနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

"တစ်ခုခု သူ့နောက် လိုက်နေတယ်?" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ဖျပ်ခနဲ လင်းသွားပြီး ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လား?"

ကလေးငယ်?

ဝမ်ပင်း ရေချိုးခန်းထဲရှိ လက်ရာငယ်လေးများကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ ကလေးငယ် လက်ရာများ မဟုတ်ဘူးလား?

"ငါ့အိမ်မှာ တစ္ဆေ ရှိတယ်လို့ မင်း ထင်သလား?"

ဝမ်ပင်း ပြောသည်၊ "ငါ မင်းကို ဒါကို အလေးအနက် မေးနေတာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တစ္ဆေအကြောင်း ပြောပြီး ငါ့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မပယ်ချပါနဲ့။ ရှန်းရှန်းရဲ့ အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ မင်း တစ်ခုခု သိရင် မင်း ငါ့ကို ရိုးသားစွာ ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ငါ မင်းကို နစ်နာစေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူက အောင်မြင်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူ တစ္ဆေကဲ့သို့သော ဤ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် အရာများကို မည်သို့ ယုံကြည်နိုင်မည်နည်း?

ယန်ကျန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဖုန်းပေါ်မှ ဝမ်ပင်း၏ လေသံနှင့် သဘောထားအရ ဝမ်ရှန်းရှန်း အမှန်တကယ် တစ္ဆေနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူ သိရှိနိုင်သည်။

၎င်းမှာ ကျောင်းမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော တစ္ဆေ ကလေးငယ် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

တစ္ဆေ ကလေးငယ်မှာ တံခါးခေါက်သော အဘိုးကြီးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် မဟုတ်သော်လည်း ဝမ်ရှန်းရှန်းမှာ သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သူမသာ ၎င်းနှင့် အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရလျှင် သူမ ခုထိ အသက်ရှင်နေမည် မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေများသည် သတ်ဖြတ်သောအခါ ညှိနှိုင်းခြင်း မရှိပေ။

"ဟယ်လို? ငါ ပြောတာ ကြားလား?" ယန်ကျန့် တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ဝမ်ပင်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ အတွေးများမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ပြောသည်၊ "ကျွန်တော် ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါက အရမ်း ဒုက္ခများတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ကျွန်တော် ခင်ဗျား သမီးကို အခမဲ့ ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ကျောင်းထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် စေတနာနဲ့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် အခမဲ့ ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဦးလေး ဝမ်၊ ခင်ဗျား ဈေးနှုန်း ပြောပါ။ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ ခင်ဗျား ဘယ်လောက် ပေးချေဖို့ ဆန္ဒရှိလဲ?"

ဝမ်ပင်း ခဏတာ ကြက်သေသေသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့သည်။

"ရှန်းရှန်းသာ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားနိုင်ရင် ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ နှစ်သောင်း ပေးနိုင်တယ်။ မင်းသာ ငါ့သမီးကို မကူညီနိုင်ရင် မင်း တစ်ပြားမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ ယန်ကျန့်ဟု အမည်ရသော ဤကျောင်းသား ဤမျှ စီးပွားရေး ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ၊ သူ၏ ဝန်ဆောင်မှုများအတွက် ငွေတောင်းရန် ယခုပင် သိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ လေသံ ချက်ချင်း ပိုမို စိမ်းကားသွားခဲ့သည်။

"နှစ်သောင်း? ကျွန်တော် ခင်ဗျား နှစ်သိန်း ပြောလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ နှစ်သောင်းက အရမ်း နည်းလွန်းတယ်။ ဒါက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု၊ ခင်ဗျား ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ ကျွန်တော်သာ ဝင်မပါရင် ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ယောက်တည်း အန္တရာယ် ကြုံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား မိသားစု တစ်ခုလုံး သေဆုံးနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီ အရာက သတ်ဖြတ်တဲ့အခါ သနားညှာတာမှု မပြဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

သူသာ တစ္ဆေ ကလေးငယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် သူ သူ့အတွင်းရှိ တစ္ဆေ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်လိမ့်မည်။

ပြီးတော့ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက တစ္ဆေ၏ ပြန်လည် ရှင်သန်မှုကို အရှိန်မြှင့်စေလိမ့်မည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူ ကူညီရန် သူ၏ အသက်ကို စွန့်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တခြားသူများကို ကူညီရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို စတေးခြင်းသည် ဖယောင်းတိုင်၏ အခန်းကဏ္ဍ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများအတွက် ပိုက်ဆံအချို့ ရှာဖွေရန် လိုအပ်သည်။

ထို့အပြင် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာပြီး သူမှာမူ လက်တွေ့တွင် ပိုက်ဆံပြတ်နေသည်။

"ငါးသောင်း၊ ဘယ်လိုလဲ?" ဝမ်ပင်း တန်ပြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေး ဝမ်၊ ခင်ဗျား ဒီလို ကိစ္စမျိုးရဲ့ ဈေးကွက် ပေါက်ဈေးကို နားမလည်ဘူး ထင်တယ်။ နိုင်ငံတကာမှာ အလားတူ အမှုအခင်းတစ်ခု ဖြေရှင်းတာ ဒေါ်လာ ငါးသန်းကနေ စတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က မျှတတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ငါတို့ အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ငါးသိန်းနဲ့ လုပ်ပေးမယ်၊" ယန်ကျန့် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"သေစမ်းကွာ၊ ငါးသိန်း? မင်း ရူးနေတာလား? ပြီးတော့ ငါတို့ အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်လို့လို့ ပြောရဲသေးတယ်?" ဝမ်ပင်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ကောင်းရှိသူ၊ ဤဈေးနှုန်းကြောင့် စိတ်တိုခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ယန်ကျန့် စိတ်မဆိုးဘဲ ပြုံးလိုက်ရုံသာ။

"ဦးလေး ဝမ်၊ စိတ်ဆိုးဖို့ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျား မိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ငါးသိန်းက နည်းနည်း နာကျင်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါ ခင်ဗျား မတတ်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားရဲ့ အိမ်တွေထဲက တစ်လုံးက အနည်းဆုံး လေးသန်း တန်ဖိုးရှိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ရအောင်။ စဉ်းစားကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ဆက်သွယ်ပါ။ မြန်လေ ကောင်းလေပဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရမ်း နောက်ကျသွားရင် ဝမ်ရှန်းရှန်း သေသွားလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် သေသွားလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ ထောက်ပံ့ရမယ့် အမေတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ဒီပိုက်ဆံ ရှာဖွေတာက ကျွန်တော့်အတွက် အသက် သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စတစ်ခုပဲ။

ဒါ မလွယ်ဘူး။ အရမ်း နောက်ကျသွားရင် ကူညီဖို့ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ရှာရတာ ပိုက်ဆံ သုံးရုံသက်သက်လောက် မရိုးရှင်းတော့ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီနံပါတ်ကို ထပ်မခေါ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့် တခြား ဖုန်းကို ခေါ်ပါ။ အဲ့ဒီ တစ်လုံးက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုအတွက် ပိုက်ဆံ မကုန်ဘူး။"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ဝမ်ပင်းကို ကျိုးကျန့်၏ ဂြိုလ်တု ဖုန်း နံပါတ် ပေးပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်း၊ ဒီဖုန်းတွေ အားလုံး ပေါင်းအတွက် ငါ မင်းကို ငါးထောင် ပေးမယ်၊" ဆိုင်ရှင် ထိုအချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်။

ငါးထောင်?

ယန်ကျန့် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့လောက် နည်းတာလား? သူဌေး၊ ခင်ဗျား နောက်နေတာလား?"

"ဒီဖုန်းတွေက သိပ် တန်ဖိုးမရှိဘူး။ ဥပမာ၊ ဒီ နောက်ဆုံးပေါ် မော်ဒယ် အသီး ဖုန်းက အတု၊" ဆိုင်ရှင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မယုံရင် ငါ ဖြုတ်ပြီး မင်းကို ပြမယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူ အမှန်တကယ် ဖုန်းကို ဖြုတ်ပြလိုက်ရာ ၎င်း အမှန်တကယ် အတု ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

အတု?

ဒီ ကောက်ကျစ်တဲ့ ကုန်သည်ဆီက ဘာမဟုတ်တဲ့ စကားတွေလဲ။

ယန်ကျန့် ကျန်းဝေ၏ ဖုန်း အစစ်လား အတုလား ကောင်းကောင်း သိသည်။

သူ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

"သူဌေး၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော် ဖုန်းပြောနေတုန်းက ဖုန်းတွေကို လဲလှယ်လိုက်တာလား?"

"ငါ ရိုးသားတဲ့ စီးပွားရေး လုပ်တာ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လို လုပ်နိုင်မှာလဲ? ဒီဖုန်းတွေက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အတုတွေပဲ။ မင်းသာ မရောင်းချင်ရင် ပြန်ယူသွား။ ငါ တခြားဟာတွေကိုလည်း ဝယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဆိုင်ရှင် ဂရုမစိုက်သလို ပြုမူလိုက်သည်၊ သူ၏ သဘောထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ယန်ကျန့်ကို လက်ယပ် မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ထရပ်ပြီး ထိုလူ၏ ကော်လံကို ဆွဲလိုက်သည်။

သူ၏ သွေးရောင် လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများ မှိန်သော အနီရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အေးစက်မှုကို သယ်ဆောင်ရင်း သူ ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း သေချင်နေတာလား၊ ဒီ ကောက်ကျစ်တဲ့ ကုန်သည်? မင်း သေချင်ရင် စကားလုံး ပြောလိုက်ရုံပဲ၊ ငါ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်။ မင်း ငါ့ကို လိမ်လည်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ကြိုးစားရဲတာလဲ?"

ဆိုင်ရှင် ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဤသည်မှာ လူသားတစ်ဦး၏ အကြည့်လော?

အေးစက်၊ စိတ်ခံစားချက်မဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ထူးဆန်းမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။