မင်းအတွက် စိတ်ပျက်ဖွယ် သီချင်းတစ်ပုဒ်

ဖုန်းဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ယန်ကျန့်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်နီးပါး အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သို့သော် မကြာမီ သူ ဟန်ဆောင် ရဲရင့်မှုဖြင့် ယန်ကျန့်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "ဘာလဲ? မင်း ငါ့ကို ရိုက်နိုင်မယ် ထင်နေလား? ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ၊ ငါ အခုချက်ချင်း ရဲခေါ်မယ်။ မင်းက ဒီမှာ ခိုးရာပါ ပစ္စည်း လာရောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက်ပဲ။ မင်း ဒုက္ခ မလိုချင်ရင် မင်းရဲ့ အမှိုက်တွေ ယူပြီး ထွက်သွား၊ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို ထောင်ထဲ ထည့်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါ မင်းကို ကြောက်တယ်လို့ မထင်နဲ့!"

"အားလုံးပဲ လာကြည့်ကြ! ဒီကောင်က ဒီမှာ ခိုးရာပါ ပစ္စည်း လာရောင်းဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ရဲခေါ်ပြီး သူ့ကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်ကြ!" သူ ယန်ကျန့်ထံမှ ဖုန်းကို လိမ်လည်ရယူရန် ကြိုးစားရုံသာမက သူ ယန်ကျန့်အပေါ် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နေခဲ့သည်။ အနီးအနားရှိ လူအချို့ ပိုင်ရှင်၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယန်ကျန့် ဤ ကောက်ကျစ်သော စီးပွားရေးသမား မည်မျှ ဆိုးယုတ်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့သည်။ "သူဌေး၊ ခင်ဗျား တောင်းဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်ကို ကရုဏာမဲ့တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့။ ခင်ဗျား ဖုန်းတွေ အရမ်း ကြိုက်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား? ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်တစ်လုံး ပေးမယ်။" အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူ ဖုန်းတစ်လုံး ကောက်ယူပြီး ကောက်ကျစ်သော စီးပွားရေးသမား၏ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ မှိန်သော အနီရောင် အလင်းတစ်ခု သူ၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပနေပြီး သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ မျက်လုံးတစ်လုံး ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။

ဒုန်း! ယန်ကျန့် ဖုန်းကို စီးပွားရေးသမား၏ နဖူးသို့ ရိုက်လိုက်သည်၊ သို့သော် သူ သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါ သူ ကိုင်ထားခဲ့သော ဖုန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း တကယ် ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်? ငါ အခုချက်ချင်း ရဲခေါ်နေပြီ။ မင်း ပြေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့!" စီးပွားရေးသမား ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားပြီး ဖုန်းကို ကောက်ယူကာ ရဲခေါ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် သူ အပြစ်ရှိနေသည်။ သူ ဖုန်းပေါ်ရှိ ခလုတ်များကို နှိပ်လိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်း ခေါ်ဆိုရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ စောင့်ကြည့် ကင်မရာ မှတ်တမ်းက သူ၏ လှည့်စားမှုကို ဖော်ထုတ်ခဲ့လျှင် ထောင်ထဲသို့ ရောက်သွားမည့်သူမှာ ဖုန်းရောင်းသော လူငယ် မဟုတ်ဘဲ — သူ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဆက်လုပ်လေ။ ကျွန်တော်လည်း ဖုန်းခေါ်ဖို့ လိုတယ်။" ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူ သူ၏ ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး နံပါတ်တစ်ခု ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ မကြာမီ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဆက်သွယ်မှု ရရှိသွားသည်။

"အေးမြသော လရောင်ခြည်က ငါ့ရဲ့ တမ်းတမှုကို မြစ်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲ..." ရုတ်တရက် ဖုန်းမြည်သံတစ်ခု ဆိုင်ငယ်လေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သို့သော် ဖုန်းမြည်သံမှာ ယန်ကျန့်၏ ဖုန်း သို့မဟုတ် ကောင်တာမှ လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ စီးပွားရေးသမား၏ ခေါင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"အား!" စီးပွားရေးသမား သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော ဝေဒနာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ တက်နေပြီး သူ၏ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်နှင့် မျက်လုံးများမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့် လျင်မြန်စွာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ဘဏ်အကောင့် နံပါတ်တစ်ခု ရေးချရန် ဘောပင်တစ်ချောင်း ကောက်ယူလိုက်သည်။ "ငါ အဲ့ဒီ ဖုန်းကို တစ်သောင်း တန်ဖိုးဖြတ်ထားတယ်။ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ငါ့ဆီကို ငွေလွှဲလိုက်။ ပိုက်ဆံသာ မရောက်ရင် မင်းခေါင်းထဲက ဖုန်းမြည်သံ ထပ်စလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ငါ့ဖုန်းနံပါတ် ဒီမှာ။ မင်းခေါင်းထဲက အဲ့ဒီ ဖုန်းကို ဘယ်တော့ ဖယ်ရှားချင်လဲဆိုတာ ငါ့ကို အသိပေး။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူ တခြား ဖုန်းများကို ယူ၊ သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ပခုံးပေါ် လွယ်ပြီး ဖုန်း ပြင်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ငါ့ကို လိမ်လည်ရဲတယ်? ငါ မင်းကို ဒုက္ခပေးမယ်၊ ဒီ ကောက်ကျစ်တဲ့ စီးပွားရေးသမား။

ယန်ကျန့် ထွက်သွားပြီး အတန်ကြာမှ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်နေခဲ့သော၊ နှာခေါင်းနှင့် မျက်လုံးများမှ သွေးများ စီးကျနေသော စီးပွားရေးသမား နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ထရပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ သူ၏ ခေါင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။ သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ ပြင်ပ အရာတစ်ခုခု အတင်း ထိုးသွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ အလွန် နာကျင် ကိုက်ခဲနေသည်၊ ၎င်းကို ကလန့်ဖွင့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ထိုးထည့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့။ သူ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံကို ဖွင့်ပြီး ၎င်းကို ဆွဲထုတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သူ ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျောပိုးအိတ်နှင့် ဒုတိယလက် ဖုန်းများ ရောင်းချသော လူငယ်မှာ ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရတော့ပေ။ ကောင်တာပေါ်တွင် ဖုန်းနံပါတ်နှင့် အကောင့်တစ်ခု ပါသော စာတိုတစ်စောင် ရှိနေသည်။ တစ်သောင်း? ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဤလူထံသို့ တစ်သောင်း လွှဲပေးရမည်၊ သို့မဟုတ် သူ၏ ခေါင်းထဲရှိ ဖုန်းမြည်သံ ထပ်စလိမ့်မည်?

စီးပွားရေးသမား ထို ခေါင်းကွဲမတတ် ခံစားရသော နာကျင်မှုကို ထပ်မံ မကြုံတွေ့ချင်တော့ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူ လျင်မြန်စွာ သူ၏ ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး ထိုအကောင့်သို့ တစ်သောင်း လွှဲပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ငွေလွှဲခြင်းကို အတည်ပြုတော့မည့် အချိန်တွင် သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ထိုလူ သူ့ကို လိမ်လည်နေခြင်းသာ ဆိုလျှင်ကော? ၎င်းအားလုံးမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု၊ မတော်တဆမှုတစ်ခုသာ ဆိုလျှင်ကော? ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် တစ်သောင်း လွှဲပေးခြင်းက ယနေ့အတွက် အကြီးအကျယ် ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုဟု ဆိုလိုမည်။

မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ သူ ပိုက်ဆံ လွှဲလို့ မဖြစ်ဘူး။ စီးပွားရေးသမား ရေသောက်ပြီး ခဏတာ အနားယူလိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခု စိုက်ဝင်နေသကဲ့သို့ လေးလံနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ကထက် ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူ နောက်မှ ဆေးရုံသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိမ့်မည်။

သို့သော် ဆယ်မိနစ် ကြာပြီးနောက်။ လမ်းတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်နေသော ယန်ကျန့် သူ၏ ဖုန်းပေါ်တွင် မည်သည့် ငွေလွှဲ အကြောင်းကြားချက်မှ လက်ခံရရှိခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိဘဲ သူ ထိုနံပါတ်ကို ထပ်မံ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"အေးမြသော လရောင်ခြည်က ငါ့ရဲ့ တမ်းတမှုကို မြစ်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲ..." ဖုန်းမြည်သံ တစ်ဖန် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊ ဤတစ်ကြိမ် စီးပွားရေးသမား၏ ခေါင်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။ ဖုန်း၏ တုန်ခါမှုကြောင့် သူ ပြင်းထန်သော ဝေဒနာဖြင့် တစ်ဖန် ပြိုလဲကျသွားသည်၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် တက်နေသည်၊ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်နေသည်၊ မျက်လုံးများနှင့် နှာခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။

"အား!" ဆယ်စက္ကန့် ကြာပြီးနောက် ယန်ကျန့် ဖုန်းချလိုက်သည်။ သူ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ လမ်းတစ်လျှောက် ဆက်လက် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ ဤ ကောက်ကျစ်သော စီးပွားရေးသမား၏ အသက်မှာ ယခု သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ ငါ့ကို လိမ်လည်ရဲတယ်? ဒီကစားပွဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကစားကြရအောင်။

ဤတစ်ကြိမ် ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ငွေလွှဲ အကြောင်းကြားချက် အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်သောင်း! တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်၏ လက်ထဲရှိ အခြား ဖုန်းတစ်လုံး မြည်လာခဲ့သည်။

သူ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် စီးပွားရေးသမား၏ တောင်းပန်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "အစ်-အစ်ကို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ လွှဲပြီးပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ။" "ပိုက်ဆံ? ဘာပိုက်ဆံလဲ? ငါ ဘာမှ လက်ခံမရသေးဘူး။ မင်း မှားယွင်းတဲ့ အကောင့်ကို လွှဲလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းမှာ သုံးမိနစ် အချိန်ရှိတယ်။ ပိုက်ဆံသာ မရောက်ရင် ငါ မင်းကို ထပ်ခေါ်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ဒါ တစ်သောင်း မဟုတ်တော့ဘူး — နှစ်သောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ယန်ကျန့် တည့်တည့် လိမ်ညာပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။ လာစမ်းပါ၊ အချင်းချင်း လှည့်စားကြရအောင်။ စီးပွားရေးသမားမှာ နာကျင်မှုကို မြည်းစမ်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် လျင်မြန်စွာ နောက်ထပ် နှစ်သောင်း လွှဲပေးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်၏ ဖုန်းမှ ငွေလွှဲခြင်း အသံ တစ်ဖန် မြည်လာခဲ့သည်။

"အစ်-အစ်ကို၊ ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ အကောင့်ကို သုံးကြိမ် စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။ ခင်ဗျား ရလိုက်ပြီလား?" စီးပွားရေးသမား ငိုကြွေး တောင်းပန်ရင်း ထပ်မံ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ ရလိုက်ပြီ။ ငါ မင်းကို နောက် ဆယ်မိနစ်အတွင်း ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီနောက်မှာ စည်းမျဉ်း အတူတူပဲ — တစ်သောင်း။" သူ ထပ်မံ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ဘာလဲ? ဆယ်မိနစ်အတွင်း နောက်တစ်ခေါက် ခေါ်ဆိုဦးမှာလား? သူသာ ထပ်ခေါ်ခဲ့လျှင် သူ တကယ် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။ ဆိုင်ထဲရှိ စီးပွားရေးသမားမှာ မျက်ရည် လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး စိတ်ပျက်မှုဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်နေမိသည်။ သေစမ်းကွာ၊ သူ တကယ် အရူးပဲ။ သူ အဲ့ဒီ ဖုန်းအတွက် လောဘ မကြီးခဲ့သင့်ဘူး။ သူ ယခင်က ဤသို့ အကြိမ်များစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးပြီး ဘာဒုက္ခမှ မရှိခဲ့ပေ၊ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် သူ တကယ့် မလွယ်သော လူတစ်ယောက်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူ ဆက်တိုက် ခေါ်ဆိုနေသည်၊ ယန်ကျန့်ကို သူ့ကို လွှတ်ပေးရန်နှင့် ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် တောင်းပန်နေသည်။ သို့သော် ယန်ကျန့် ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အချိန်တိုအတွင်း စီးပွားရေးသမား ဆက်လက် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူ နောက်ထပ် တစ်သောင်း လွှဲပေးပြီး ထပ်မံ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် ယန်ကျန့် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ ဘယ်လောက် ဈေးကြီးတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုလဲ။ တစ်ခေါက်ခေါ်ဆိုမှု တစ်သောင်း။

"အစ်ကို၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ။ ပြန်လာခဲ့ပါ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျား ဖုန်းကို ပြန်ပေးပါ့မယ်၊ ဟုတ်ပြီလား? ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်တာ ရပ်ပေးပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လေးသောင်း ပေးပြီးပါပြီ။" စီးပွားရေးသမား ဆက်လက် တောင်းပန်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း စောစောက အရမ်း မောက်မာနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? ရဲခေါ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့တာ? မင်းသာ ငါ မင်းကို ငွေညှစ်နေတယ်လို့ ထင်ရင် ဆက်လုပ်ပြီး ရဲခေါ်လိုက်လေ။ ငါ အနီးအနားမှာပဲ လျှောက်သွားနေတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက် ဆယ်မိနစ် — တစ်သောင်း။" သူ ထပ်မံ ဖုန်းချလိုက်သည်။

ခုနစ်မိနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်မိနစ် ကြာပြီးနောက် နောက်ထပ် တစ်သောင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စီးပွားရေးသမား ထပ်မံ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်၊ ဤတစ်ကြိမ် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးနေသည်။ "အစ်ကို၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒူးထောက်ပြီး ဦးချပါ့မယ်။ ခင်ဗျားက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော်က လူယုတ်မာပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျား ဖုန်းကို လိမ်လည် မယူခဲ့သင့်ဘူး။ ကျွန်တော် ဒီလောက် မောက်မာ မနေခဲ့သင့်ဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဖမ်းခံပြီး ထောင်ကျပါ့မယ်။ ဘယ်လိုလဲ?"

"ထောင်ကျတာက မင်းရဲ့ ကိစ္စ။ ဒါ ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ ငါက မင်းနဲ့ စီးပွားရေး လုပ်နေရုံပဲ။ ငါ မင်းကို ပေးဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက် ဆယ်မိနစ် — တစ်သောင်း။" "ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် အကောင့်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ လုံးဝ မကျန်တော့ဘူး။" စီးပွားရေးသမား၏ အသံမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ငါးသောင်း ပေးပြီးပါပြီ။"

"ပိုက်ဆံ မရှိဘူး? ဒါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ အွန်လိုင်း ချေးငွေ ပလက်ဖောင်း အနည်းငယ် သိတယ်။ အတိုးက နည်းနည်း များတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ မြန်ဆန်ပြီး အားကိုးရတယ်။ ငါ ထင်တာတော့ သူတို့ မင်းနဲ့ ကောင်းကောင်း ကိုက်ညီလိမ့်မယ်။ ပိုက်ဆံသာ ဆယ်မိနစ်အတွင်း မရောက်ရင် ငါ မင်းကို နောက်ထပ် စိတ်ပျက်ဖွယ် သီချင်းတစ်ပုဒ် ပို့ပေးမယ်။" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... ဒါ ဓါးပြတိုက်မှုပဲ!" စီးပွားရေးသမား၏ အသံ တုန်ယင်နေသည်။ ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ မပြောနဲ့။ ဓါးပြတိုက်မှုက ဒီလောက် မမြန်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ဖုန်း ဘေ ကုန်တော့မယ်။" ကလစ်။