ပိတ်ထားသော ကုန်တိုက်

ယန်ကျန့်သည် မရိုးသားသော ကုန်သည်ကို တစ်နာရီကျော်ကြာ ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်ခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် ထိုလူမှာ စိတ်ဓာတ် လုံးဝ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့် ဖုန်း ပြင်ဆိုင်သို့ ပြန်သွားပြီး ကုန်သည်၏ ခေါင်းထဲသို့ သူ ထိုးသွင်းခဲ့သော ဖုန်းကို ပြန်လည် ရယူခဲ့သည်။

ကုန်သည်၏ ကော်လံကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ယန်ကျန့် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "မင်း ဒီ ဖုန်း လဲလှယ် လိမ်လည်မှုကို လူပေါင်းများစွာအပေါ် လုပ်ခဲ့ဖူးမှာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား? မင်း တခြားသူတွေဆီက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် လိမ်လည် ရယူခဲ့လဲ ဘယ်သူ သိမလဲ။ ငါ မင်းကို တစ်ခု ပြောပြမယ် — ငါ သာမန်လူတစ်ယောက်လို မင်းနဲ့ မျှမျှတတ စီးပွားရေး လုပ်လို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ မင်းထက် ဆယ်ဆ ပိုဆိုးပြီး မင်း ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့မိတာကို နောင်တရစေနိုင်တယ်။ ငါ ဒီနေရာကနေ မကြာခဏ ဖြတ်သွားနေမှာ။ မင်း ဒီလို လှည့်ကွက်မျိုး ထပ်လုပ်တာ ငါသာ မိရင် နောက်တစ်ခါ ငါ မင်းခေါင်းထဲ ဖုန်းတစ်လုံး ထိုးထည့်ရုံနဲ့ ရပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အ-အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် နောက်ထပ် မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုပါတယ်!" ကုန်သည် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်လျက် ထစ်ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့လို လူစားမျိုးတွေက ပိုက်ဆံရှာတဲ့အခါ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အသိစိတ် မရှိကြဘူး။ မင်းတို့ မမိသေးချိန်မှာ ဘဝင်မြင့်ပြီး အထက်စီးဆန်ကြတယ်၊ တခြားသူတွေကိုတောင် ခိုးရာပါ ပစ္စည်း ရောင်းတယ်လို့ စွပ်စွဲသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ အဖမ်းခံရတဲ့အခါ ရိုးရှင်းတဲ့ တောင်းပန်မှုတစ်ခုနဲ့ အရာအားလုံး ပြီးသွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ကြသလား? အဲ့ဒါ မင်းတို့အတွက် အရမ်း လွယ်လွန်းတယ်။ လူတွေကို လိမ်လည်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်း နည်းလွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့လို လူစားမျိုးတွေ ဒီလောက် များနေတာ။ ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ဘေးအန္တရာယ် ရှောင်ရှားဖို့ ပေးဆပ်ခိုင်းမယ်။ ဒါကို သင်ခန်းစာတစ်ခုလို့ မှတ်ယူလိုက်။ နောက်တစ်ခါ မင်းအသက်ကို သတိထား။"

ကုန်သည်ကို ပြင်းထန်စွာ သတိပေးပြီးနောက် ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ "စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နစ်နာကြေး" အတွက် ငွေ ပမာဏ များများနဲ့အတူ လျှောက်လှမ်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူ၏ နည်းလမ်းများမှာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်ဟု အတိအကျ မဆိုနိုင်သော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ လူသားလည်း မဟုတ်၊ တစ္ဆေလည်း မဟုတ်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူသာ အဲ့ဒီ တစ္ဆေကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့လျှင် သူ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကြာရှည်စွာ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ မသေခင်မှာ ငါ့အမေ အသက်ကြီးပိုင်းမှာ ထောက်ပံ့ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပိုက်ဆံ ရှာဖို့ လိုတယ်။ နည်းလမ်းတွေ နည်းနည်း ညစ်ပတ်နေရင်တောင် အရေးမကြီးဘူး။ ငါသာ သေသွားရင် သူ့ကို ဘာဖြစ်သွားမလဲ? သူ့ကျန်းမာရေးကလည်း သိပ်မကောင်းဘူး၊" ယန်ကျန့် သူ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"နိုင်ငံတွင်းမှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေအတွက် တရားဝင် ဆုငွေတွေ မရှိတာ ရှက်စရာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါ အသက် စွန့်စားပြီး သန်းပေါင်းအနည်းငယ်၊ ဆယ်သန်းပေါင်းများစွာ ဒေါ်လာတောင် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့မှာ။"

သူ လမ်းများတစ်လျှောက် ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လျှောက်သွားရင်း ပိုက်ဆံရှာရန် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ကြော်ငြာအမျိုးမျိုးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လမ်းမီးတိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ "သားတစ်ယောက်အတွက် ဆုငွေ၊ ယွမ် နှစ်သန်း။" "ဘာမှ သိပ်မဟုတ်ပါဘူး၊ ကြော်ငြာ ကပ်ထားရုံပါ။"

ယန်ကျန့် ပတ်ပတ်လည် လျှောက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် တစ်ဝက် စုတ်ပြဲနေသော ကြော်ငြာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "ငါ ဒါကို စမ်းကြည့်သင့်လား?" "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ယွမ် တစ်သန်းကျော်တယ်။ ငါသာ တကယ် အဲ့ဒါကို ရှာနိုင်ရင် ဒါ ငါ့အမေ အငြိမ်းစားယူဖို့ လိုအပ်တာရဲ့ တစ်ဝက်ကို ကာမိလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ အရင် ဖုန်းမဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အဲဒီအစား ၎င်း တရားဝင် ဟုတ်မဟုတ် သိရှိရန် ကြော်ငြာပေါ်ရှိ လိပ်စာသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါသာ လိမ်လည်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ သူ၏ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးမည် မဟုတ်ပေ။ ကြန့်ကြာမှု မရှိဘဲ သူ တက္ကဆီတစ်စီး ငှားပြီး ကြော်ငြာပေါ်တွင် ရေးထားသော လိပ်စာသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

စည်ကားသော လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် လူနေ အဆောက်အဦများနှင့် ရပ်ကွက်များဖြင့် ဝန်းရံလျက် ကြီးမားသော ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ကြော်ငြာပေါ်ရှိ လိပ်စာမှာ ဤကုန်တိုက်ကြီးကိုပင် ညွှန်ပြနေသည်။ ယန်ကျန့် တက္ကဆီခ ပေးချေပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ကုန်တိုက်ကြီးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ခုထိ မဖယ်ရှားရသေးသော ရဲ အတားအဆီးများ ရှိနေသည်၊ မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ကုန်တိုက်ကြီး ကိုယ်တိုင်မှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဝယ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မမြင်တွေ့ရပေ။ မီးအများစုမှာ ပိတ်ထားပြီး လုပ်ငန်း ပိတ်ထားပုံရသည်။ ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး အဝင်ဝတွင် ကပ်ထားသော အလုပ်ခေါ် ကြော်ငြာ အများအပြားကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊ လစဉ် လစာ ယွမ် ခြောက်ထောင်၊ စားစရိတ် နှင့် နေစရာ အပါအဝင် ကမ်းလှမ်းထားသည်။

"ကြည့်ရတာတော့ ဒီမှာ တစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါ သဘာဝလွန်နဲ့ ပတ်သက်သလားဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး၊" ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ အလွန်အကျွံ မစဉ်းစားဘဲ သူ ကုန်တိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

သူ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့်၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မှိန်သော၊ ထူးခြားသော အနံ့တစ်ခု လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့လာသည်။ ၎င်းမှာ သိမ်မွေ့ပြီး မသိမသာနီးပါး ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ မှားယွင်းစရာမရှိ — ပုပ်သိုးနေသော အသားနံ့။ သူ ၎င်းကို လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ ကျောင်းတွင် အနံ့ရခဲ့ဖူးသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကုန်တိုက်၏ အတွင်းပိုင်း နက်ရှိုင်းရာသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အလင်းရောင် ထွန်းထားသော အဝင်ဝနားရှိ ဧရိယာမှလွဲ၍ ကုန်တိုက်၏ ကျန်အစိတ်အပိုင်းများမှာ အမှောင်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဖိနှိပ်သော လေထုတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။ ယန်ကျန့် အရိပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခု သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ဖယ်ရှား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။

"တောက်၊ တောက်၊ တောက်~!" ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသော ခြေသံများ ဗလာဖြစ်နေသော ကုန်တိုက်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊ ရှေ့မှ အမှောင်ထုထဲမှ လာနေသည်။ ပုံရိပ်မည်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်စွာ ရွေ့လျားလာသည်။ ယန်ကျန့် ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ဖြင့် တင်းမာသွားပြီး သူ၏ အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်သည်။ ဒါ တစ္ဆေတစ်ကောင်လား?

ပိုနီးကပ်လာသည်၊ ၎င်း ပိုနီးကပ်လာသည်၊ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ သူ့ထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာနေသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကုန်တိုက်က ပြုပြင်မွမ်းမံဖို့ ပိတ်ထားပါတယ်။ ခင်ဗျား တစ်ခုခု ဝယ်ဖို့ လိုအပ်ရင် ရှေ့မှာ စူပါမားကတ်ငယ်လေးတစ်လုံး ရှိပါတယ်၊" အမှောင်ထုထဲမှ အသံတစ်ခု အော်ခေါ်လိုက်သည်။ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော ပိန်ပါးသော လူငယ်တစ်ဦး အလင်းရောင်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။

"ဟမ်? ခင်ဗျား ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲ့လို စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ?" လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းက အကြောင်ရိုက်လျက် မေးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်၊ "အစ်ကို၊ ခင်ဗျား ခုနက ဘယ်မှာ ရှိနေခဲ့တာလဲ?"

"ကျွန်တော် အိမ်သာထဲမှာ ရှိနေခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲ? ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား?" ဝန်ထမ်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား အိမ်သာ သွားတဲ့အခါ ဘာလို့ မီးတွေ မဖွင့်ခဲ့တာလဲ?"

"လျှပ်စစ်မီတာခက ဈေးကြီးတယ်။ သူဌေးက ကျွန်တော်တို့ကို မီးတွေ ဖွင့်ခွင့် မပြုဘူး။ ခင်ဗျားသာ ဈေးဝယ်ဖို့ ဒီကို လာတာ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား ထွက်သွားသင့်တယ်။ ကုန်တိုက် ပိတ်ထားတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက် ခိုးဝင်လာရင် ကျွန်တော် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ကလေးတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့ပြီး ကျွန်တော် သူ့ကို ရှာဖွေရင်း အလုပ်ပြုတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် ဈေးဝယ်ဖို့ ဒီကို လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျား သူဌေးကို တွေ့ဖို့ ဒီကို လာတာ။" "သူဌေး ဒီနေ့ ဒီမှာ မရှိဘူး၊" ဝန်ထမ်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။ "သူက လုပ်ငန်း ကိစ္စ ခရီးထွက်နေတယ်။ သူ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်လာလိမ့်မယ်၊" ဝန်ထမ်း ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေရတာလဲ? ခင်ဗျား ဒီကို ပြဿနာရှာဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အလုပ် လျှောက်ဖို့ ဒီကို လာတာ။" "အလုပ် လျှောက်ဖို့?" ဝန်ထမ်း ယန်ကျန့်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီကုန်တိုက်မှာ လူတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အမှုအခင်းတွေ ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား? တချို့လူတွေ ဒီမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ခုထိ ပြန်မတွေ့သေးဘူး။"

"ကျွန်တော် အရင်က မသိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ သိပြီ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ခင်ဗျား ခုထိ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ချင်သေးတယ်?" "ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ လစဉ် လစာနဲ့ဆိုရင် ဘာလို့ ကျွန်တော် မလုပ်ချင်ရမှာလဲ? ဒါက ပျောက်ဆုံးမှုတွေသက်သက်ပဲ၊ တစ္ဆေတွေ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အစ်မ လီ ဆီ ခေါ်သွားမယ်။ သူက ဝန်ထမ်း ခေါ်ယူရေးကို တာဝန်ယူတယ်။" ယန်ကျန့် ဝန်ထမ်းနောက်သို့ ကုန်တိုက်အတွင်းရှိ ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ဆိုင်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်း လေးငါးဦး ဆိုဖာများပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်/လှဲနေကြသည်၊ အချို့မှာ တီဗီ ကြည့်နေကြပြီး အချို့မှာ သူတို့၏ ဖုန်းများကို ကစားနေကြသည်။ သူတို့ ပျင်းရိပြီး အလုပ်မရှိပုံ ပေါက်နေသည်။

"အစ်မ လီ၊ တစ်ယောက်ယောက် အလုပ် လျှောက်ဖို့ ဒီကို ရောက်နေတယ်၊" ဝန်ထမ်း ပြောလိုက်သည်။ အလုပ် ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး မော့ကြည့်ပြီး အပြုံးဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ "ကုန်တိုက် မကြာခင် ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်တော့မှာ၊ ကျွန်မတို့ ဝန်ထမ်း အင်အား နည်းနေတယ်။ ကျွန်မတို့ အရည်အချင်း သို့မဟုတ် အလုပ် အတွေ့အကြုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိပ် မတင်းကျပ်ပါဘူး။ လစာက တစ်လကို ယွမ် ခြောက်ထောင်၊ စားစရိတ် နဲ့ နေစရာ ထောက်ပံ့ပေးပါတယ်။ အလုပ်ချိန်ကတော့ နည်းနည်း ရှည်တယ်ပေါ့။ ခင်ဗျားသာ အဲ့ဒါနဲ့ အဆင်ပြေရင် ဘယ်တော့ စတင်နိုင်မလဲ?"

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်တော် ဒီနေ့ စတင်နိုင်ပါတယ်။" "သုံးရက် စမ်းသပ် ကာလ ရှိပါတယ်။ ရာထူး အနေနဲ့ကတော့ ကျွန်မတို့ ဧည့်ကြို ဝန်ထမ်း၊ ဝယ်ယူရေး၊ ငွေကိုင်နဲ့ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတွေ လိုအပ်နေပါတယ်။ ခင်ဗျားမှာ ဦးစားပေးမှု တစ်ခုခု ရှိသလား?" အစ်မ လီ အလုပ် လိုအပ်ချက်များနှင့် အလုပ်ချိန်များကို ဆက်လက် ရှင်းပြသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် တကယ်တမ်း အာရုံစိုက် နားထောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ရန် မဟုတ်ဘဲ သူဌေးနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ပိုက်ဆံအချို့ ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ အလုပ် အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် လုံခြုံရေး ရာထူးအတွက် လျှောက်ပါ့မယ်။ စကားမစပ် ကျွန်တော် အပြင်မှာ သူဌေးက နတ်နှင်ခြင်း နဲ့ ယတြာတွေ ပြုလုပ်ဖို့ ဆရာကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် တာအို ဘုန်းကြီးတွေ ငှားရမ်းခဲ့တယ်လို့ ပြောတဲ့ လက်ကမ်း ကြော်ငြာတစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ အမှန်လား?"

အစ်မ လီ၏ အပြုံး မှေးမှိန်သွားသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒါ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ဘူး။ ဝန်ထမ်းသစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အားလုံး ခင်ဗျားကို သိကျွမ်းသွားအောင် ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရင် မိတ်ဆက်လိုက်ပါလား?" သူမ ထိုခေါင်းစဉ်ကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားနေပုံရသည်။

ယန်ကျန့် ဤကုန်တိုက်နှင့် ပတ်သက်၍ ပုံမှန်မဟုတ်သော တစ်စုံတစ်ခု သေချာပေါက် ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။