လူရုပ်တု အတု

"ညီလေး၊ မင်း ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေ လုပ်နေလဲ? မင်း ငါ့ကို မေ့သွားပြီလား? ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်တာလဲ? ငါ အရမ်း ပျင်းနေပြီ။ ငါ မင်းဆီ လာလည်ရမလား? ငါ နောက်မှ မင်းကို ညဘက် အပြင်မှာ လိုက်ကျွေးမယ်လေ?"

ယန်ကျန့် ကုန်တိုက်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် ကျန်းဝေထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

"ငါ့ဆီ လာတာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါ့အဖေ အဲ့ဒီမှာ ရှိနိုင်တယ်။ ငါ မနေ့ညက သူ့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူ ငါ့ကို သတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငါ အခု အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရင်း နေနေတာ၊" ယန်ကျန့် အဝတ်လဲခန်းထဲတွင် သူ၏ လုံခြုံရေး ဝတ်စုံကို လဲဝတ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စောင့်ပါဦး၊ မင်း ငါ့ကို မင်းအဖေ ဆုံးသွားပြီလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား?" ကျန်းဝေ နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ "သူ ဆုံးသွားခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ အစားအသောက်နဲ့ နေစရာ ပေးတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ ငါ အိမ်မှာ ဆက်မနေရဲတော့ဘူး၊" ယန်ကျန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သေစမ်းကွာ၊ ဒါဆို မင်းအိမ် တစ္ဆေခြောက်နေတာလား?" ကျန်းဝေ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ တစ္ဆေခြောက်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ချန်ဝမ်ဟောင် အဘိုးကြီးလောက် မကြောက်စရာ မကောင်းဘူး။ ငါ လောလောဆယ် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါဆို ဘာကိစ္စလဲ? မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ သိပ်မရှိပါဘူး။ ငါ ဒီရက်ပိုင်း အိမ်မှာပဲ ပိတ်မိနေပြီး ပျင်းနေလို့။ မင်းနဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းချင်လို့ပါ၊" ကျန်းဝေ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ အရင် ဖုန်းဆက်လိုက်တာ ကံကောင်းသွားသည်။

"စကားမစပ်၊ မင်း အခု ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလဲ?" "ကုန်တိုက်တစ်ခုမှာ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူတို့ အလုပ်ခေါ်နေလား? ငါ မင်းနဲ့ လာပူးပေါင်းလို့ရတယ်။ ငါ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ဘာမှ လုပ်စရာ မရှိဘူး၊" ကျန်းဝေ အကြံပြုလိုက်သည်။

"ပိုကောင်းတာက မလာတာပဲ။ ဒီနေရာကလည်း တစ္ဆေခြောက်နိုင်တယ်။ ငါ ဝင်လာတာနဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အသားနံ့လို တစ်ခုခု အနံ့ရခဲ့တယ်။ ဒီကုန်တိုက်မှာ လူတွေ ပျောက်ဆုံးသွားဖူးတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ ရဲက ပတ်လည် အစောင့်အကြပ် ချထားပေမယ့် အမှုက မပြေလည်သေးဘူး။ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေက ဆွေးမြေ့ ပုပ်သိုးနေလောက်ပြီ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ အလောင်းတွေကို ရှာမတွေ့သေးဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"..." "မင်း ပုံမှန် နေရာတစ်ခုမှာ အလုပ်ရှာလို့ မရဘူးလား? မင်း တကယ် နေစရာ မရှိရင် မင်း ငါ့ဆီမှာ လာတည်းလို့ရတယ်။ ငါ့ကုတင်က ကြီးပြီး နွေးတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ မင်းအတွက် အစားအသောက် တာဝန်ယူမယ်၊" ကျန်းဝေ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်းက နောက်ပိုင်း ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေတယ်။ တစ်ခုခု သူ့နောက် လိုက်နေတယ်လို့ သူ ဆက်ပြောနေတယ်။ သူ အဲ့ဒီ တစ္ဆေ ကလေးငယ်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့အဖေ ဒီနေ့ ငါ့ကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ မင်းလည်း သတိထားသင့်တယ်။ အဲ့ဒီ တစ္ဆေ ကလေးငယ်က တခြားသူတွေနောက် လိုက်မလားဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး။ မင်း အချိန်ရရင် အဖွဲ့ကို အသိပေးလိုက်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ညီလေး၊ တော်တော့။ ငါ ခုတင် ကွန်ပျူတာအသစ် ဝယ်ထားတယ်။ ငါ့ဆီ လာခဲ့၊ ငါတို့ ဂိမ်းဆော့ကြရအောင်။ ငါတို့ ဒီအတိုင်း အချိန်ဖြုန်းကြရအောင်။ အန်နီမေးတွေနဲ့ ဂိမ်းတွေ ရှိနေရင် ဘယ်သူက အလုပ် လိုအပ်လို့လဲ? အဲ့ဒီလို ဖြစ်လာရင် ငါ မင်းကို စောင့်ရှောက်မယ်၊" ကျန်းဝေ မျက်ရည်လုနီးပါး ဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ ဒီလောကကြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘာလို့ အဲ့ဒီ အရာတွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေရတာလဲ? အသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ငါ့ညီလေးနားမှာ ကပ်နေဖို့ပဲ ထင်တယ်။

"ဒါက ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားနေ၊" ယန်ကျန့် ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။ သူ သူ၏ လုံခြုံရေး ဝတ်စုံကို လဲဝတ်ပြီး အဝတ်လဲခန်းထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် နှေးနေတာလဲ?" အခြား လူငယ်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အမည်မှာ လျိုချန်၊ မကြာသေးမီက ကောလိပ် ဘွဲ့ရခဲ့ပြီး မကြာသေးမီက ကုန်တိုက်တွင် အလုပ် စတင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ "စည်းကမ်းအရ ငါတို့ တစ်နေ့ကို ကုန်တိုက်တစ်ခုလုံး ငါးကြိမ် ကင်းလှည့်ရတယ် — မနက်တစ်ကြိမ်၊ နေ့လည်တစ်ကြိမ်၊ နေ့လည်ခင်းတစ်ကြိမ်၊ ညဘက် နှစ်ကြိမ်။ အခု ညနေ ၄ နာရီ ရှိပြီ၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ စောစော စလိုက်ရအောင်၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်၊ "ကုန်တိုက်တစ်ခုလုံးမှာ ငါတို့ လုံခြုံရေး နှစ်ယောက်တည်းလား?" "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ။ အရင်က နောက်တစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ သူတို့ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အလုပ် မခန့်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ ဝင်လုပ်လိုက်တာ၊" လျိုချန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ပျောက်ဆုံးသွားတယ်? ဒီမှာ ပျောက်ဆုံးမှုတွေက အရမ်း များတယ်။ မင်း ဘာလို့ အလုပ် မထွက်သေးတာလဲ? မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီမှာ ဆက် အလုပ်လုပ်နိုင်သေးတာလဲ?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။ "ငါက နယ်က လာတာ။ ဘွဲ့ရပြီးပြီးချင်း အစားအသောက်နဲ့ နေစရာ ပေးပြီး လစာ ကောင်းတဲ့ အလုပ် ရှာရတာ မလွယ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ ဆက်လုပ်နေတာ။ မင်း အထက်တန်းကျောင်း တက်နေတုန်းပဲလား? မင်း တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား?" လျိုချန် မေးလိုက်သည်။

"ငါ ကျောင်းပိတ်ရက် ရထားတယ်။ ငါ စာမေးပွဲ ဖြေဖြစ်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ လျိုချန် ထပ်မံ မမေးမြန်းတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်၊ "ပုံမှန်အားဖြင့် ငါက ပဉ္စမထပ်ကနေ အောက်ကို ကင်းလှည့်တယ်။ မြေအောက် ကားပါကင်မှာ တစ်ပတ် ပတ်ပြီးရင် အလုပ် ပြီးမြောက်ပြီ။ ကုန်တိုက် မီးပျက်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ဓာတ်လှေကားတွေ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ ငါတို့ လှေကားကနေ သွားရလိမ့်မယ်။"

"မင်း ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေကတည်းက ဒီကုန်တိုက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု သတိထားမိဖူးလား?" ယန်ကျန့် သူ၏ ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ရင်း ဧရိယာကို အလင်းပေးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ထူးဆန်းတာ? တကယ်တော့ မရှိပါဘူး၊" လျိုချန် နားမလည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဥပမာ၊ မင်း ကုန်တိုက်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တွေ တစ်ခါမှ မရဖူးဘူးလား?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။ "တစ်ခါတစ်ရံတော့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ ထင်တာတော့ ဒါက ရေခဲသေတ္တာတွေထဲမှာ အေးခဲ အစားအစာ တချို့ ပုပ်သွားတာပဲ။ သူတို့ ဆိုင်မဖွင့်ခင် ရှင်းလင်းလိုက်မှာပါ၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဆိုလိုတာက ဒီကုန်တိုက် တစ္ဆေခြောက်နိုင်တယ်လို့ မင်း ထင်လား?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။ "တစ္ဆေခြောက်?" လျိုချန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း ခုထိ အထက်တန်းကျောင်း တက်နေတုန်းပဲ။ မင်း ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီ အရာတွေကို ယုံကြည်နိုင်မှာလဲ? တကယ်သာ တစ္ဆေခြောက်ခဲ့ရင် ငါ ဒီရက်တွေ ကင်းလှည့်နေတုန်း တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလား? သူဌေးကတော့ ယုံကြည်တယ်လေ။ သူ အဲ့ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ ဆရာတစ်ယောက်တောင် ငှားခဲ့တယ်။ ခဏတုန်းက ဆရာတစ်ယောက် လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သူဌေးက ဆရာက အရည်အချင်း မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ပိုနာမည်ကြီးတဲ့ တစ်ယောက် ရှာဖို့ တခြားမြို့ကို သွားခဲ့တယ်။"

"ဒါသာ တစ္ဆေမခြောက်ဘူးဆိုရင် ပျောက်ဆုံးမှုတွေကို မင်း ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ? လူတွေ ကုန်တိုက်ထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်၊ ကုန်တိုက်က အဲ့လောက် မကြီးဘူး။ သူတို့ကို ရှာမတွေ့နိုင်ရင် သူတို့ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ရဲတွေမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေရဲ့ ကုန်တိုက်ထဲက နောက်ဆုံး တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ နေရာရဲ့ ဗီဒီယို မှတ်တမ်းပဲ ရှိတယ်။ ဒါက လူ ပြန်ပေးဆွဲမှု ဒါမှမဟုတ် လုယက်မှု ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကုန်တိုက် ပိတ်ပြီးနောက်မှာ ပျောက်ဆုံးမှုတွေက လုံးဝနီးပါး ရပ်သွားခဲ့တယ်၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်ပါဦး၊" ယန်ကျန့် သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်၊ သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ ညီလေး?" လျိုချန် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "မင်း ကုန်တိုက်ကို ကင်းလှည့်တာ ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား? ဒါဆို အဲ့ဒါ ဘာလဲ?" အမှောင်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်၊ လူရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့၊ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံသာ။

လျိုချန် သူ၏ ဓာတ်မီးကို ၎င်းပေါ်သို့ ထိုးလိုက်ရာ လူရုပ်တု အတုတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဒါက လူရုပ်တုတစ်ခုပါပဲ။ ဒီလောက် အရေးမလုပ်ပါနဲ့၊" လျိုချန် ပြောလိုက်ပြီး လျှောက်သွားကာ ၎င်းကို ကောက်ယူပြီး အနီးအနားရှိ ဆိုင်တစ်ခုထဲသို့ ထားလိုက်သည်။ အမှောင်ကျနေသော ဆိုင်မှာ လက်များ သို့မဟုတ် ခြေများ မရှိသော၊ တစ်ခုမှ မပြည့်စုံသော လူရုပ်တု ဒါဇင်ကျော်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းတို့ကို ဖြစ်ကတတ်ဆန်း စီစဉ်ထားသည်၊ အချိန်အတော်ကြာ လျစ်လျူရှုခံထားရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"သွားကြရအောင်။ နောက်တစ်ထပ်ကို ကင်းလှည့်ဖို့ အချိန်ကျပြီ၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်၊ "ဘာလို့ အဲ့ဒီ လူရုပ်တုက စင်္ကြံလမ်း အလယ်မှာ ရှိနေတာလဲ? မင်းရဲ့ အရင် ကင်းလှည့်မှုတွေတုန်းက မတွေ့ခဲ့ဘူးလား?"

"ငါ့ နေ့လည် ကင်းလှည့်မှုတုန်းက မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဒါ ငါ သတိထားမိတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ လီအစ်မတို့ အဖွဲ့ ဒါကို အဝတ်အစား ဝတ်စမ်းဖို့ သုံးနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့လိုလား?" ယန်ကျန့် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဒါ သူ၏ စိတ်ကူးသက်သက် ဟုတ်မဟုတ် သူ မသေချာပေ၊ သို့သော် သူ စောစောက သတိထားမိခဲ့သော ပုပ်သိုးနေသည့် အသားနံ့မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လမ်းလျှောက် ထွက်ခွာသွားစဉ် သူတို့ ခုနက ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော ဆိုင်ဆီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အမှောင်ထဲတွင် လူရုပ်တုသည် တစ်ဖန် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြန်သည်၊ ၎င်း၏ ခေါင်းမှာ ယန်ကျန့်နှင့် လျိုချန် ပျောက်ကွယ်သွားသော လမ်းကြောင်းဘက်သို့ လှည့်နေပုံရသည်။

ကုန်တိုက်ကို သူတို့ ကင်းလှည့်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက် တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။ ယန်ကျန့် မှားယွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး သဘာဝလွန် တစ်စုံတစ်ရာနှင့် မဆက်စပ်ပေ။ ကုန်တိုက် ပိုင်ရှင်၏ ယွမ် တစ်သန်းမှာ ရယူရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ သုံးရက်တာ စမ်းသပ် ကာလအတွက် ဆက်လက် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာမှ မဖြစ်လာခဲ့လျှင် သူ အလုပ်ထွက်လိမ့်မည်။ ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

သူ သူ၏ ကင်းလှည့်မှု ပြီးဆုံးပြီး အနားယူရန် လုံခြုံရေး အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူ၏ ဂြိုလ်တု ဖုန်း မြည်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ပင်း၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အဖေ ဖြစ်သည်။