အလည်ရောက်လာခြင်း

နေ့အချိန်တွင် ဝမ်ပင်း ယန်ကျန့်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယန်ကျန့် ချက်ချင်းပင် ယွမ် ငါးသိန်း တောင်းဆိုခဲ့သောအခါ သူ ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦး၊ လူကြီးပင် မဖြစ်သေးသူက ဤမျှ ကြီးမားသော ပမာဏကို တောင်းဆိုရန် ရဲတင်းခဲ့သည်။ သူ့သမီး ရှန်းရှန်းက ယန်ကျန့်ကို ဆက်သွယ်ရန် အဆက်မပြတ် ပူဆာနေခြင်းသာ မရှိခဲ့လျှင် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖုန်းခေါ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ လူကြီးဖြစ်ခါစ ကလေးတစ်ဦးက ဘာများ သိနိုင်ဖွယ် ရှိမည်နည်း? တစ္ဆေများ ရှိခဲ့လျှင်ပင် သူ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်ကို သိပါ့မလား?

သူ့သမီး၏ အခြေအနေကြောင့် ဝမ်ပင်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သည်။ သူ အိမ်တွင်နေပြီး သူမနှင့် အဖော်ပြုရန် အလုပ်မှ ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ယူခဲ့သည်။

"ရှန်းရှန်းရဲ့ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာတယ်။ ဆရာဝန်က သူ့ခန္ဓာကိုယ် ကောင်းတယ်၊ ဘာရောဂါမှ မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်။ သူ့အာရုံကြော နည်းနည်း အားနည်းပြီး ကြောက်လန့်နေရုံပဲ။ မနက်ဖြန် သူ့ကို စိတ်ရောဂါကု ဆရာဝန်ဆီ ခေါ်သွားသင့်တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား?" ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မိခင် ဝမ်ဟိုင်ယန်က စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်း ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ အဲ့ဒီ ယန်ကျန့်က အရမ်း လွန်လွန်းတယ်။ သူ ဝန်ဆောင်ခအဖြစ် ယွမ် ငါးသိန်း တောင်းရဲတယ်။ ငါတို့သမီးက ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုတောင် သိကျွမ်းသွားရတာလဲ? ငါတို့ အနာဂတ်မှာ ရှန်းရှန်း သူ့နဲ့ အဆက်အသွယ် နည်းအောင် သေချာလုပ်သင့်တယ်။"

"ယန်ကျန့်လို့ အမည်ရတဲ့ အဲ့ဒီ လူငယ်ကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ကတည်းက သူ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်မှန်း ငါ ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ ယွမ် နှစ်ရာကိုတောင် တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ယူခဲ့တယ်။ သူ့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ဒါမှမဟုတ် မာန ဆိုတာ မရှိဘူး၊" ဝမ်ဟိုင်ယန်က မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား ဧည့်ခန်းထဲတွင် စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် ရှန်းရှန်း၏ အခန်းတံခါး "ဒုန်း" ဟူသော အသံကျယ်ဖြင့် ဆောင့်ပိတ်သွားသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်စုံတစ်ခု အခန်းထဲသို့ လှစ်ခနဲ ဝင်သွားသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရပုံရသည်။

ဝမ်ပင်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။ ဝမ်ဟိုင်ယန်လည်း အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်၊ "ယောက်ျား၊ ခင်ဗျား ခုနက အဲ့ဒါ မြင်လိုက်လား? ကလေးတစ်ယောက် ရှန်းရှန်းရဲ့ အခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားသလိုပဲ။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြောက်အောင် လုပ်နေတာ၊" ဝမ်ပင်း ပြောလိုက်သည်၊ သို့သော် သူ၏ အမူအရာမှာ ပုံမှန်နှင့် အလွန် ကွာခြားနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကလေးတစ်ယောက် ရှန်းရှန်း၏ အခန်းထဲ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရပုံရသောကြောင့်တည်း။ ကလေးမှာ အဝတ်အစား မဝတ်ထားဘဲ သူ၏ အရေပြားမှာ ကျန်းမာရေးမကောင်းသော မည်းပြာရောင် ဖြစ်နေသည်၊ သေဆုံးပြီး ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အရောင်ကဲ့သို့။ သို့သော် အိမ်ရှေ့တံခါးမှာ အချိန်တိုင်း ပိတ်ထားခဲ့ပြီး သူတို့ ဆယ့်ခြောက်ထပ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ ကလေးတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာနိုင်သည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။

"အားးး!" နောက်တစ်ခဏတွင် ရှန်းရှန်း၏ အခန်းထဲမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ပင်း အလျင်စလို ပြေးသွားပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အခန်းမှာ မည်းမှောင်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှန်းရှန်း ရက်ပေါင်းများစွာ ဖွင့်ထားခဲ့သော မီးမှာ ယခု ပိတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ပင်း လျင်မြန်စွာ မီးခလုတ်ကို ကမန်းကတန်း စမ်းလိုက်သည်၊ သို့သော် အဲဒီအစား သူ၏ လက်မှာ သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သော၊ ကလေးတစ်ဦး၏ အရေပြားကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုကို ထိမိလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်၊ နွေးထွေးမှု လုံးဝမရှိ၊ အလောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသကဲ့သို့။ "ဒါ ဘာကြီးလဲ?" သူ၏ ရင်ခုန်သံ ရပ်သွားပြီး သူ လျင်မြန်စွာ သူ၏ လက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းရှန်း၊ ဖြူဖျော့ပြီး တုန်ယင်လျက် ဝမ်ပင်းကို တွန်းဖယ်ကာ အခန်းထဲမှ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ "ရှန်းရှန်း၊ ဘာဖြစ်တာလဲ? ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?" ဝမ်ဟိုင်ယန် သူမ၏ သမီးကို ပွေ့ဖက်ပြီး စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ ရှန်းရှန်း အလွန် ကြောက်လန့်နေသဖြင့် သူမ၏ မိခင်၏ လက်မောင်းများထဲတွင် တုန်တက်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ပင်း၊ သူ၏ သတ္တိကို မွေးရင်း မီးကို တစ်ဖန် ဖွင့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် သူ အဲ့ဒီ အေးစက်သော လက်ငယ်လေးကို မထိမိတော့ပေ။ မီးရောင်အောက်တွင် အခန်းမှာ ဗလာ ဖြစ်နေသည်။ ကလေးတစ်ဦးကိုမှ မမြင်တွေ့ရပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ အခန်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ညစ်ပတ်သော ခြေရာငယ်လေးများ ရှိနေသည်၊ ကုတင်ပတ်လည်တွင် ပေပွစွာ ပြန့်ကျဲနေပြီး နံရံများနှင့် မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင်ပင် ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ပင်း၏ တည်ငြိမ်မှု လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်များ တုန်ယင်လာပြီး သူ လျင်မြန်စွာ သူ၏ ဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ယန်ကျန့်၏ နံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မှန်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ အိမ်တွင် အမှန်တကယ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"ဟိုင်ယန်၊ ရှန်းရှန်းကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွား။ ငါတို့ ဟိုတယ်မှာ ရက်အနည်းငယ် နေကြမယ်။ အိမ်က အခု မလုံခြုံတော့ဘူး၊" ဝမ်ပင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ပစ္စည်းတချို့ ထုပ်ပိုးလိုက်မယ်၊" ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ အိမ်တွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု သူမလည်း ခံစားနေရသည်။

ဖုန်း ဝင်သွားသည်။ "ဟယ်လို၊ ဒါ ယန်ကျန့်လား?" ဝမ်ပင်း မေးလိုက်သည်။ လုံခြုံရေး အခန်းတွင် အနားယူနေသော ယန်ကျန့် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ "ဦးလေး ဝမ်၊ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ?"

"မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ? မင်း ငါ့နေရာကို ချက်ချင်း လာပေးလို့ရမလား? ငါတို့ စောစောက ဆွေးနွေးခဲ့တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းနဲ့ စကားပြောချင်တယ်။ ငါတို့ ဈေးနှုန်း ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်၊" ဝမ်ပင်း အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အခု အလုပ်မှာ။ အရေးတကြီး မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဖုန်းပေါ်မှာ စကားပြောလို့ရပါတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဝမ်ပင်း ပြောသည်၊ "ငါ အိမ်က ထွက်တော့မလို့။ မင်း ဘယ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလဲ? ငါ မင်းဆီ လာခဲ့မယ်။" သူ အိမ်တွင် တစ်ခုခု အလွန် မှားယွင်းနေသည်ဟု သူ ယခုပင် ခံစားနေရပြီး သူ ယန်ကျန့်နှင့် လူကိုယ်တိုင် စကားပြောရန် လိုအပ်သည်။ ယောက်ျား အချင်းချင်း ဆွေးနွေးမှုအတွက် အချိန်ကျပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖူရန် ကုန်တိုက်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ လာနေပြီ၊" ဝမ်ပင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ ခုတင် ဖိနပ်စီးပြီး တံခါးဖွင့်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် တံခါး လှုပ်မရသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ထပ်မံ ကြိုးစားသော်လည်း တံခါးမှာ ခိုင်မြဲစွာ ပိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ယောက်ျား၊ ဘာဖြစ်တာလဲ? ငါတို့ မသွားတော့ဘူးလား?" ဝမ်ဟိုင်ယန် မေးလိုက်သည်။

"တံခါး လက်ကိုင် ကျိုးနေပုံပဲ။ ဒါ ပွင့်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ဝမ်ပင်း ပြောလိုက်သည်။ ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြောသည်၊ "တစ်ခုခု ညပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။" "ငါ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်မယ်၊" ဝမ်ပင်း တံခါး မျက်လုံးပေါက်မှ ချောင်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်၊ အဝတ်မပါသော၊ မည်းပြာရောင် အရေပြားနှင့် ကလေးတစ်ဦး။ ကလေး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ဆံ မရှိ၊ မည်းမှောင်သော ဟာလာဟင်းလင်းများသာ။ ၎င်း တံခါး မျက်လုံးပေါက်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ ၎င်း၏ မည်းမှောင်သော မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး ဆိုးညစ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝမ်ပင်း၏ မျက်နှာ သေလောက်အောင် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ ထိတ်လန့်တကြား ယိုင်နဲ့ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ "ဟယ်လို၊ ဦးလေး ဝမ်? ခင်ဗျား ရှိနေသေးလား? တခြား ဘာမှ မရှိရင် ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်၊" ယန်ကျန့် ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ဖုန်းမချပါနဲ့!" ဝမ်ပင်း ဖုန်းကို အသက်ကယ် ကြိုးကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "အဲ့ဒီ ကလေး ငါ့တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတယ်။ ငါ ထွက်လို့မရဘူး။ မင်း ငါတို့ကို လာကူညီပေးလို့ရမလား? ငါတို့ ပိုက်ဆံကို နောက်မှ ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်။"

ယန်ကျန့် ခဏတာ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ တစ္ဆေ ကလေးငယ် ရှန်းရှန်း၏ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ? "ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အဲ့ဒီကို ရောက်အောင် ကြိုးစားမယ်။ သတိထားပြီး အဲ့ဒီ အရာနဲ့ ဝေးဝေးနေပါ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး ဖုန်းချကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။

"ဟေး၊ ယန်ကျန့်၊ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ?" တစ်စုံတစ်ယောက် မေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ အရေးတကြီး ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်တော် မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားစဉ် ခုတင် ဖုန်းချလိုက်သော ဝမ်ပင်းမှာ တံခါး လက်ကိုင် ဖြည်းညှင်းစွာ လည် စပြုနေသည်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ အရာက တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ဝမ်ပင်း အမြန် စဉ်းစားဉာဏ် အနည်းငယ်ကို မွေးလိုက်သည်။ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို လျစ်လျူရှုရင်း သူ အလျင်စလို ပြေးသွားပြီး တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်၊ သူ ရှာတွေ့နိုင်သမျှ သော့များနှင့် မင်းတုပ်များအားလုံးဖြင့် လုံခြုံအောင် လုပ်လိုက်သည်။

"သူ လာနေပြီ! သူ ဝင်လာနေပြီ! ယန်ကျန့်၊ ယန်ကျန့် ဘယ်မှာလဲ? ငါ ယန်ကျန့်ကို လိုအပ်တယ်!" ရှန်းရှန်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ စိတ် ပြိုကွဲလုနီးပါး။ ဝမ်ပင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်၊ သူ၏ နှလုံး ခုထိ အပြေးအလွှား ခုန်နေဆဲ။ သူ ယခု တိတ်ဆိတ်နေသော တံခါးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်၊ သို့သော် စိတ်သက်သာရာရမည့်အစား သူ ပို၍ပင် တင်းမာလာခဲ့သည်။

"ယောက်ျား၊ အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?" ဝမ်ဟိုင်ယန် အခြေအနေကို ခုထိ မသိသေးဘဲ မေးလိုက်သည်။ "မမေးနဲ့။ ငါတို့ အခန်းထဲ ပြန်သွားရအောင်၊" ဝမ်ပင်း ပြောလိုက်သည်၊ သူတို့ အိမ်ရှေ့တံခါးမှ ထွက်ခွာ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးကို အဓိက အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ ဖွင့်နိုင်သမျှ မီးအားလုံးကို ဖွင့်ပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ တံခါးကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဘာမှ ဖြစ်မလာပုံရသောအခါ သူ သက်ပြင်းငယ်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

သို့သော် ထို့နောက် ရုတ်တရက် ဝမ်ပင်း ဧည့်ခန်းထဲရှိ အိမ်ရှေ့တံခါး ဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး၊" သူ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ သူ၏ စိတ်ဓာတ် ကျဆင်းသွားသည်။ သူ တံခါးကို မင်းတုပ်များနှင့် သော့များ အများအပြားဖြင့် သော့ခတ်ထားခဲ့သည်။ သော့တစ်ချောင်းနှင့်ပင် ဤမျှ အလွယ်တကူ ဖွင့်ရန် မဖြစ်နိုင်သင့်ပေ။ သူ စောစောက တံခါး မျက်လုံးပေါက်မှ မြင်ခဲ့ရသော ကလေးမှာ အမှန်တကယ်… တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ? ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ?" ဝမ်ပင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တကြား လည်ပတ်နေသည်။ သူ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ ဆယ့်ခြောက်ထပ်တွင် ရှိနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်း မရှိ၊ ဘေး တိုက်ခန်းသို့ တက်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာလည်း အတူတူ အန္တရာယ်ရှိသည်။ အမှား တစ်ချက်၊ သူတို့ ပြုတ်ကျ သေဆုံးလိမ့်မည်။ သူတို့ ဒီမှာ ထိုင်ပြီး သေခြင်းကို စောင့်နေကြရတော့မှာလား?