ကားမောင်း ကျွမ်းကျင်မှု

ဝမ်မိသားစု သုံးဦးသား သူတို့၏ အိမ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ တုန်ယင်လျက် စုပြုံ ကွေးကွေးလေး နေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အိမ်သို့ တက္ကစီဖြင့် အလျင်အမြန် သွားနေခဲ့သည်။

"အစ်ကို ယာဉ်မောင်း၊ ခင်ဗျား နည်းနည်း ပိုမြန်လို့ မရဘူးလား? ကျွန်တော် အလျင်လိုနေတယ်၊" ယန်ကျန့် စိုးရိမ်စွာ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "ညီလေး၊ မြို့ထဲမှာ အမြန်နှုန်း ကန့်သတ်ချက် ရှိတာ မင်း မသိဘူးလား? နေရာတိုင်းမှာ အမြန်နှုန်းတိုင်း ကင်မရာတွေ ရှိတယ်။ ငါသာ ကန့်သတ်ချက် ကျော်သွားရင် ငါ ဒဏ်ရိုက်ခံရပြီး အမှတ်တွေ လျှော့ခံရလိမ့်မယ်၊" တက္ကစီ ယာဉ်မောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါ ငါ သွားနိုင်သလောက် အမြန်ဆုံးပဲ။ မင်းသာ ပိုမြန်ချင်ရင် မင်း လေယာဉ်ပျံ စီးရလိမ့်မယ်။"

"ဒီအမြန်နှုန်းနဲ့ဆို ကျွန်တော် ပြေးရင်တောင် ခင်ဗျားကို ကျော်တက်နိုင်မယ်လို့ ခံစားရတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ ယာဉ်မောင်း ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ညီလေး၊ ငါ ကားမောင်းလာတာ နှစ်နှစ်ဆယ် ရှိပြီ။ ငါ့ကားမောင်းတာ ထိုက်ရှန်တောင်လို တည်ငြိမ်တယ်။ စိတ်ရှည်ရှည် ထားပါ။ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက် — ငါ့ကားထက် ပိုမြန်တဲ့ ကား တစ်စီးမှ မင်း မြင်လား?"

ယန်ကျန့် အမြန်နှုန်းတိုင်းကိရိယာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းဆိုလျှင် သူ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အိမ်သို့ ရောက်ချိန်တွင် သူ ထိုမိသားစု၏ အလောင်းများကို ကောက်ရန်သာ ရောက်ရှိနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။ သူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်း? မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။

"အသက် သုံးချောင်း... ပြီးတော့ ယွမ် ငါးသိန်း၊" ယန်ကျန့် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ သူ၏ လက်ဖမိုးကို တို့ထိလိုက်သည်၊ သူ၏ အရေပြားအောက်ရှိ ငုပ်လျှိုးနေသော မျက်လုံးကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူသာ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကို အသုံးပြုခဲ့လျှင် သူ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အိမ်သို့ အချိန်တိုအတွင်း ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် ကုန်ကျစရိတ်မှာ တစ္ဆေ စွမ်းအား အသုံးပြုမှု တစ်ကြိမ်ကို အလဟဿ ဖြစ်စေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ တစ္ဆေ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခြင်းသည် အဆိပ် မျိုချခြင်းထက် ပို၍ အန္တရာယ်များသည်။ ကျောင်းတွင်တုန်းက သူ တစ္ဆေကို အတင်း နှိုးပြီး တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကို အသုံးပြုရန် မျက်လုံးတစ်လုံး မျိုချခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်တွင် သူ လုံးဝနီးပါး ပြိုလဲကျခဲ့ပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ အိပ်ယာထဲ လဲနေခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ တစ္ဆေ မျက်လုံးတစ်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသော အနီရောင် စက္ကူတစ်ရွက် ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ဂနာမငြိမ်မှုကို မနည်း ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ယန်ကျန့် အနီရောင် စက္ကူက သူ့အတွင်းရှိ တစ္ဆေကို မည်မျှကြာအောင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည်ကို မသေချာပေ။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများ မာကျောသွားပြီး သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို ယာဉ်မောင်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ အမြန်နှုန်းက ကျွန်တော့်ကို တကယ် စိတ်ပူစေတယ်။ ခင်ဗျား ခရီးသည် ထိုင်ခုံကို ရွှေ့ပြီး ကျွန်တော့်ကို မောင်းခွင့်ပေးဖို့ စိတ်ထဲ မရှိဘူး မဟုတ်လား?" ယန်ကျန့် ယာဉ်မောင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်း မောင်းမယ်?" ယာဉ်မောင်း နှာခေါင်းရှုံ့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊ "မင်း ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကားကိုလား? ငါ ကားမောင်းလာတာ နှစ်နှစ်ဆယ် ရှိပြီ၊ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကားတွေကို ကျော်တက်ခဲ့ပြီးပြီ။ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ငါ မကျော်တက်နိုင်တဲ့ ကား မရှိဘူး။ မင်းသာ ရဲရင် ယွမ် တစ်ထောင် ထပ်ထည့်၊ ငါ မင်းကို ဆယ်မိနစ်အတွင်း အဲ့ဒီကို ရောက်အောင် ပို့ပေးမယ်။ ငါးထောင် ထပ်ထည့်၊ ငါ မီးပွိုင့် အနီ ဖြတ်မောင်းပြီး မင်းကို ငါးမိနစ်အတွင်း ရောက်အောင် ပို့ပေးမယ်။"

"ငါးမိနစ်? အရမ်း နှေးတယ်။ ငါသာ မောင်းရင် ငါ တစ်မိနစ်အတွင်း ရောက်နိုင်တယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "လူငယ်လေး၊ နှိမ့်ချတာက ပိုကောင်းတယ်။ မင်းသာ အဲ့ဒီ ရပ်ကွက်ကို တစ်မိနစ်အတွင်း ရောက်နိုင်ရင် ငါ မင်းကို အခကြေးငွေ မယူဘူး၊" ယာဉ်မောင်း ပြောလိုက်သည်၊ သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မယုံကြည်ပေ။ "ငါ တာချန်းမြို့ ပတ်ပတ်လည် ကားမောင်းလာတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ။ အဲ့ဒီကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် ကြာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေလား?"

ယန်ကျန့် ထပ်မံ မငြင်းခုံတော့ပေ။ သူ၏ အဝတ်အစားများအောက်တွင် သူ၏ အရေပြား နာကျင်စွာ စုတ်ပြဲသွားပြီး မျက်လုံးများ စတင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ အနီရောင် အလင်းတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကာ တက္ကစီ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ "ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာနော်၊ အစ်ကို ယာဉ်မောင်း။ ကျွန်တော်သာ ရပ်ကွက်ကို တစ်မိနစ်အတွင်း ရောက်ရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အခကြေးငွေ ယူမှာ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်..." ယာဉ်မောင်း စတင် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ စကားမဆုံးမီ ရုတ်တရက် သူ သူ့ကိုယ်သူ ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူ အလိုအလျောက် ဘရိတ်ကို နင်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ဘာမှ မရှိပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်မှာ ယခု ယာဉ်မောင်း ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘာ... ဟေ့ကောင်၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ?" ယာဉ်မောင်း လန့်ဖျပ်သွားသည်၊ သူ တစ္ဆေတစ်ကောင် မြင်လိုက်ရသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ ယန်ကျန့် ရှင်းမပြခဲ့ပေ။ သူ စတီယာရင်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လီဗာကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

"ဝှစ်!" ကား ရှေ့သို့ ပစ်ထွက်သွားသည်၊ ရုတ်တရက် အရှိန်မြင့်တင်မှုက သူတို့ကို ထိုင်ခုံများထဲသို့ ဖိကပ်သွားစေခဲ့သည်။ အမြန်နှုန်းတိုင်းကိရိယာ ၄၀ မှ ၈၀ သို့၊ ထို့နောက် ၁၀၀၊ ၁၁၀ သို့ ခုန်တက်သွားသည်...

"အမေ! ဘရိတ်နင်း! ဘရိတ်! ငါတို့ တိုက်မိတော့မယ်! ရှေ့မှာ ပြိုင်ကားတစ်စီး ရှိတယ်။ ငါတို့ အဲ့ဒါကို တိုက်မိလို့ မဖြစ်ဘူး! စတီယာရင် လှည့်!" ယာဉ်မောင်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ ဤကောင်လေး ဤမျှ မဆင်မခြင် မောင်းနှင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူ ယာဉ်မောင်း အသစ် ဖြစ်ရမည်၊ ကလပ်ကို ဘရိတ် ထင်မှားနေတာ ဖြစ်ရမည်။

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ၊ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲ။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ အဲ့ဒါကို ဖြတ်သန်းသွားရုံပဲ။" ဖြတ်သန်းသွားမယ်? မင်း ဖြတ်သန်းသွားမှာလား ဒါမှမဟုတ် ကျော်တက်မှာလား?

ယာဉ်မောင်း တုံ့ပြန်ချိန် မရမီ တက္ကစီသည် ပြိုင်ကား၏ နောက်ပိုင်းကို ဟိန်းဟောက် ကျော်ဖြတ်သွားပြီးနောက် တစ်ဖန် အရှိန်မြင့်တင်လိုက်သည်။ ကားတစ်ခုလုံးမှာ ပြိုင်ကား၏ ကိုယ်ထည်ကို တည့်တည့် ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဝေဝါးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ "ကယ်ကြပါ!" ယာဉ်မောင်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ပြိုင်ကား မောင်းနှင်နေသော သူဌေးသားမှာ ဘာဖြစ်နေသည်ကိုပင် သိရှိခြင်း မရှိသေးမီ တက္ကစီတစ်စီး ရုတ်တရက် သူ့ကို အရှိန်ဖြင့် ကျော်ဖြတ်သွားပြီး အိတ်ဇောငွေ့ အတန်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။ "ဘာ သောက်ကျိုးနည်းလဲ! တက္ကစီတစ်စီး ဒီလောက် မြန်မြန် မောင်းနေတာလား? သူတို့ ဝင်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? သူတို့ ငါ့ကို ကျော်တက်ရဲတယ်! ငါ့ရဲ့ သန်းချီတန် ပြိုင်ကားရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်ပြီ!" သူဌေးသား သူ၏ ဖုန်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဂီယာ ပြောင်းကာ လီဗာကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။

"ဗရွမ်း!" ပြိုင်ကား၏ အင်ဂျင် ဟိန်းထွက်လာပြီး ရှေ့သို့ ပစ်ထွက်သွားကာ တက္ကစီကို လျင်မြန်စွာ အမီလိုက်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၏ တက္ကစီမှာ ပုံမှန် ယာဉ်တစ်စီးဟု မသတ်မှတ်နိုင်တော့ပေ။ သူ ၎င်းကို သူ၏ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ဧရိယာရှိ လက်တွေ့ဘဝကို ပုံပျက်စေခဲ့သည်။ ကားမှာ တစ္ဆေ ကားတစ်စီး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူမှာမူ အတွင်းရှိ တစ္ဆေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ဒေါသထွက်နေသော သူဌေးသားမှာ သူတို့နောက်သို့ သူ၏ ပြိုင်ကားဖြင့် အပူတပြင်း လိုက်နေခဲ့သည်။ "ဘီး ဘီး!" ပြိုင်ကား ဟွန်းတီးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူဌေးသား သူ၏ ကားမှန်ကို ချပြီး ယန်ကျန့်ကို လက်ခလယ် ထောင်ပြလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ထုတ်ကာ လက်ခလယ် နှစ်ချောင်း ပြန်ထောင်ပြလိုက်သည်။ "သေစမ်း၊ အရမ်း ကြွားတာပဲ!" သူဌေးသား ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ စတီယာရင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပြန်ထောင်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို မျက်နှာသေဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်၊ ရှေ့ရှိ လမ်းကိုပင် မကြည့်ဘဲ သူ့ကို ဆက်လက် ထောင်ပြနေသည်။ "မင်း သတ္တိ ရှိတယ်၊" သူဌေးသား တီးတိုး ရေရွတ်ရင်း ရှေ့သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ မီးပွိုင့် စိမ်းနေပြီး ရှေ့တွင် ကားများ မရှိပေ။ သူ သွားကြိတ်ပြီး သူ၏ လက်နှစ်ချောင်းကို ထောင်ထားဆဲ၊ ယန်ကျန့်ကို စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ လာစမ်းပါ၊ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်နေလဲ? ဘယ်သူ အရင် လက်ချလဲ သူ အရှုံးသမားပဲ။

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်၊ လက်ခလယ်များ ထောင်ထားလျက်၊ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုကြပေ။ သုံးစက္ကန့် ကြာသွားသည်၊ သူဌေးသား၏ ခန္ဓာကိုယ် တင်းမာလာသည်၊ မည်သည့်အချိန်မဆို ဘရိတ်နင်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ လေးစက္ကန့်၊ သူ ချွေးစေးများ စတင် ထွက်လာသည်။ ငါးစက္ကန့်၊ သူ ရှေ့သို့ ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် သူ့ထံမှ မျက်လုံးကို ဘယ်တော့မှ မခွာခဲ့ပေ၊ သူ၏ လက်ခလယ် နှစ်ချောင်းမှာ တည်ငြိမ်နေသည်၊ သူ၏ ခြေထောက်မှာ လီဗာကို ကြမ်းပြင်ထိ နင်းထားသည်။ သူ လုံးဝ အရှိန် မလျှော့ခဲ့ပေ။ ရှေ့ရှိ လမ်းအတွက်မူ သူ၏ ဒုတိယ မျက်လုံး အတွဲက ကြည့်ရှုနေသည်။

ခြောက်စက္ကန့်မြောက်တွင် ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ သူဌေးသားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်၊ ထို့နောက် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဘာ သောက်ကျိုးနည်းလဲ!"

သူဌေးသား ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ပစ်ကပ် ကားတစ်စီး၏ ဘရိတ်မီးများ ရုတ်တရက် လင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘရိတ်ကို ဆောင့်နင်းကာ စတီယာရင်ကို ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။ တာယာ ကြိတ်သံများ လမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပြိုင်ကား နှစ်ပတ် လည်သွားပြီးနောက် လမ်းဘေး သစ်ပင်ခြုံနွယ်များထဲသို့ ထိုးကျသွားခဲ့သည်။

"သေစမ်းကွာ၊ အဲ့ဒီ အရူးကောင် သေကြောင်းကြံသလို မောင်းနေတာပဲ!" သူဌေးသား ကားထဲမှ ထွက်လာသည်၊ ခုထိ တုန်လှုပ်နေဆဲ။ သူ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ မှိန်သော အနီရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသော တက္ကစီသည် မီးပွိုင့် အနီကို ဖြတ်မောင်းသွားပြီး ကား ခုနစ်စီး ရှစ်စီးခန့်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကျော်တက်ကာ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအမြန်နှုန်းမှာ အနည်းဆုံး ၁၈၀ ကီလိုမီတာ/နာရီ ရှိရမည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ သူ အရူး မဟုတ်ဘူး။ သူက ဆရာတစ်ယောက်ပဲ။" သူဌေးသား ဆေးလိပ်တစ်လိပ် မီးညှိပြီး အားရပါးရ ရှိုက်ဖွာလိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လေးစား အထင်ကြီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ စတီယာရင်ကို လွှတ်ထားခြင်း၊ ရှေ့သို့ မကြည့်ခြင်း၊ လီဗာကို အဆုံးထိ နင်းခြင်း — ၎င်းမှာ ကားမောင်း ကျွမ်းကျင်မှုသက်သက်သာ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် သတ္တိတို့နှင့် ပတ်သက်သည်။ သူ ဤမျှ တည်ငြိမ်သော လူတစ်ဦးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ၊ ထိုက်ရှန်တောင် သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပြိုကျလျှင်တောင် သူ မျက်တောင်ပင် ခတ်မည် မဟုတ်သကဲ့သို့။

သူ၏ အဖေ မှန်ခဲ့သည်။ လောကတွင် ဤကဲ့သို့သော လူများ အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။ ဤ ကားမောင်း ယှဉ်ပြိုင်မှုအပြီးတွင် သူဌေးသား ယန်ကျန့်ကို လေးစား အထင်ကြီးလာခဲ့သည်။ သူသာ သူ့ကို ထပ်မံ ကြုံတွေ့ခဲ့လျှင် သူ အကြံဉာဏ်အချို့ သေချာပေါက် တောင်းလိမ့်မည်။

"အဲ့ဒီလူ... ငါ သူ့ကို မသိတောင် မသိဘူး။ ဘာလို့ သူ ငါ့ကို လက်ခလယ် ထောင်ပြခဲ့တာလဲ? ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲ့ဒါ စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ အသက်ကယ်တာနဲ့ ပိုက်ဆံရှာတာက ပိုအရေးကြီးတယ်။" ယန်ကျန့် စတီယာရင်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဆိုရိုးစကားအရ အမှတ်နှစ်ခုကြားရှိ အနီးဆုံး အကွာအဝေးမှာ မျဉ်းဖြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ကားများကို ဖြတ်သန်း၊ သစ်ပင်ခြုံနွယ်များကို ဖြတ်သန်း၊ အဆောက်အဦများကို ဖြတ်သန်း မောင်းနှင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရပ်ကွက် အဝင်ဝသို့ တစ်မိနစ်မပြည့်မီ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ကား ရပ်တန့်လိုက်သည်နှင့် ယာဉ်မောင်း ယိုင်နဲ့ ထွက်လာပြီး လမ်းဘေးတွင် အန်ကျလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခု ရေရွတ်နေသည်၊ "ဒီကောင်လေး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ် ကားမောင်း ကျွမ်းကျင်မှုတွေက သူ့နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ သူ မိုးကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ပြီး နေမင်းနဲ့ ယှဉ်တွဲ ရပ်တည်လိမ့်မယ်။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့် ကားထဲမှ ထွက်လာသည်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မှိန်သော အနီရောင် အလင်း ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ယာဉ်မောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းများကို ယာဉ်မောင်းထံမှ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ယာဉ်မောင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ယန်ကျန့်မှာ မဆင်မခြင် မောင်းနှင်နေခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ထင်ယောင်ထင်မှားများ ဖန်တီးခြင်းသည် တစ္ဆေ နယ်ပယ်၏ အခြေခံအကျဆုံး စွမ်းရည်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကို တစ်ကြိမ်လျှင် ငါးမိနစ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက် သူ့အတွင်းရှိ တစ္ဆေမှာ အနည်းငယ် ပိုမို နိုးထလာလိမ့်မည်။ သူ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူ ဤအခွင့်အရေးကို အလဟဿ ဖြစ်စေလို့ မဖြစ်ပေ။

ယန်ကျန့် ဝမ်ပင်းကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်၊ "ဟယ်လို၊ ဦးလေး ဝမ်? ခင်ဗျားတို့ ဘယ်အဆောက်အဦ ဘယ်အလွှာမှာ နေတာလဲ? ကျွန်တော် လာနေပြီ။" သူ သူတို့ ခုထိ အသက်ရှင်နေသေးမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။ သူတို့သာ သေဆုံးပြီး ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ သူတို့၏ အလောင်းများကို ကောက်ရန်သာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။