ကြီးထွားမှု

ဝမ်ပင်း ဖုန်းချလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ အချိန်သည် အလွန် နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ စက္ကန့်တိုင်းသည် ထာဝရကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ သူ၏ အိမ်ရှေ့တံခါး ဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ခု ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို ဝိုးတဝါး ခံစားမိလိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲမှ အခါအားလျော်စွာ အလှဆင် ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းခံရသည့် တချွင်ချွင်မြည်သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်၊ ဆော့ကစားတတ်သော ကလေးတစ်ဦးက ၎င်းတို့ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကစားနေသကဲ့သို့။ သို့သော် အသံတိုင်းက ဝမ်ပင်း၏ ရင်ခုန်သံကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။ ထိုကလေးသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် နံရံတစ်ခုသာ ခြားလျက် ရှိနေသည်ဟူသော အတွေးက သူ့ကို ရှင်းပြ၍မရသော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်စေခဲ့သည်။

သူ တံခါးဖွင့်ရန် မဝံ့ရဲ၊ ၎င်းအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ နောက်တစ်ခဏတွင် ကလေးသည် သူ၏ အခန်းအပြင်ဘက် တည့်တည့်တွင် ပေါ်လာမည်ကို သူ ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မည်မျှ ရှောင်ကြဉ်ရန် ကြိုးစားပါစေ၊ အချို့အရာများကို ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲမှ ဆူညံသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်၊ ကလေးသည် အလှဆင် ပစ္စည်းများနှင့် ကစားရသည်ကို ငြီးငွေ့သွားသကဲ့သို့။ ထို့နောက် မှိန်သော ခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာပြီး တံခါးအပြင်ဘက် တည့်တည့်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"သူ ဒီမှာပဲ။ သူ ဝင်လာတော့မယ်။ အဖေ၊ အမေ၊ ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်။ သူ ကျွန်မအတွက် လာတာ။ ကျွန်မ ခံစားလို့ရတယ်။ ခင်ဗျားတို့ သွားဖို့ လိုတယ်!" ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အသံမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။ သူမ တစ္ဆေ ကလေးငယ်၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိပုံရသည်။

"ရှန်းရှန်း၊ သမီး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? အမေ ဘယ်လိုလုပ် သမီးကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့နိုင်မှာလဲ?" ဝမ်ဟိုင်ယန် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ယောက်ျား၊ အပြင်မှာ ဘာရှိနေတာလဲ? အခြေအနေ ဆိုက်ရောက်လာရင် ငါတို့ အတူတကွ တိုက်ခိုက်ကြမယ်။"

ဝမ်ပင်း၊ သူ၏ ဇနီးကြောင့် သတိပေးခံလိုက်ရသဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှုမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ သူ စိတ်ကို မာကြောစေလိုက်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီ ချိတ်တိုင်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ၎င်း ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပိုင်းပိုင်း ရိုက်ခွဲပစ်ရန် သူ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဖေ၊ မလုပ်နဲ့! အဲ့ဒီ စုံထောက်က တစ္ဆေတွေကို သတ်လို့မရဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါတို့ ယန်ကျန့်ကို လိုအပ်တယ်။ သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ငါတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မှာ!" ဝမ်ရှန်းရှန်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဖေကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဝမ်ဟိုင်ယန် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ငါ ယန်ကျန့်ကို ခေါ်ပြီးပြီ။ ငါ သူ့ကို ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ ၅၀၀,၀၀၀ ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ သူ လာနေလောက်ပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊" ဝမ်ပင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် တံခါးပေါ်ရှိ သော့ ကလစ်မြည်သွားပြီး တံခါး ဖြည်းညှင်းစွာ ကျွီခနဲ ပွင့်လာခဲ့သည်။ အဟ ကျယ်ပြန့်လာပြီး ကလေးတစ်ဦး၏ ခေါင်း ချောင်းကြည့်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ မျက်ဆံ ကင်းမဲ့သော မည်းမှောင်သည့် မျက်လုံးများက အခန်းကို ကြောက်မက်ဖွယ် ဆိုးညစ်မှုဖြင့် စူးစမ်း ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဝမ်ရှန်းရှန်းအပေါ်တွင် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"အားးး!" ဝမ်ဟိုင်ယန်နှင့် ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "သေစမ်းကွာ၊ သေလိုက်!" ဝမ်ပင်း၊ ခင်ပွန်းနှင့် ဖခင်တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏ တာဝန်ကြောင့် တွန်းအားပေးခံရသဖြင့် သူ၏ သတ္တိ အကုန် မွေးလိုက်သည်။ သူ ကုတ်အင်္ကျီ ချိတ်တိုင်ကို တစ္ဆေ ကလေးငယ်ထံသို့ လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် ကလေးငယ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ၎င်း နံရံတစ်လျှောက် ကမန်းကတန်း ပြေးလွှားပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းထံသို့ ပြေးဝင် ပစ်တိုက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ် သဘာဝမကျစွာ ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်ဟလာပြီး အဆုံးမရှိ မည်းမှောင်သော ဟာလာဟင်းလင်းတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။ ၎င်း သူမကို တစ်ကိုယ်လုံး မျိုချရန် ရည်ရွယ်နေပုံရသည်။

ဝမ်ပင်း၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်မှု နှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် သူမ၏ မိခင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွယ်ကပ်ရင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် အိပ်ခန်း မီးများ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလာပြီး အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်၊ မီးလုံးသည် သွေးနီရောင် မျက်လုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့။ လေထုမှာ ပို၍ပင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်လာခဲ့သည်။

"ဘောင်း!" ကျယ်လောင်သော တိုက်မိသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တစ္ဆေ ကလေးငယ် အခန်း၏ တစ်ဖက်သို့ လွင့်စဉ်သွားကာ အဝတ်ဗီရိုကို ဆောင့်တိုက်မိသွားသည်။ ယန်ကျန့် အိပ်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ ဖုန်းတစ်လုံးကို ကိုင်ထားလျက်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနီရောင် အလင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာနှင့် လက်များမှာ နီရဲသော မျက်လုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်၊ မျက်လုံး တစ်လုံးစီတိုင်းမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေပြီး တစ္ဆေ ကလေးငယ်အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ မဖြေဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ သေပြီလို့ ထင်ခဲ့ပြီး ခင်ဗျားတို့ အလောင်းတွေကို သတင်းပို့တော့မလို့။ မီးသင်္ဂြိုလ်စက်တွေ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များနေရမယ်။ တန်းစီစရာ ရှိမလား မသိဘူး၊" ယန်ကျန့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်၊ သို့သော် သူ၏ နှလုံးမှာမူ အပြေးအလွှား ခုန်နေခဲ့သည်။ သူ တစ္ဆေ ကလေးငယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောင်းတွင်တုန်းက ၎င်း မြေပြင်ပေါ်တွင် တွားသွားနေခဲ့သည်။ ယခုမူ ၎င်း အရပ် ပိုရှည်လာပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲ ကြီးထွားနေသည်။ ထို လူ့အရေပြားပေါ်မှ စကားလုံးများ မှန်ကန်ခဲ့သည်။ ကျိုးကျန့်၏ အစာအိမ်ထဲမှ အရာသည် သာမန် တစ္ဆေတစ်ကောင် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ၎င်း အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာသည်နှင့် မည်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း?

"ယန်… ယန်ကျန့်?" ဝမ်ရှန်းရှန်း မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှု ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာရမှုဖြင့် အစားထိုးသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျန့် သူမ၏ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ "မင်း… မင်းက ယန်ကျန့်လား? မင်း ဘယ်လို ဝင်လာတာလဲ?" ဝမ်ပင်း ခုထိ ထိတ်လန့်နေဆဲ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်သာ တံခါးကိုတောင် ဖြတ်မဝင်နိုင်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ ၅၀၀,၀၀၀ ကို ဘယ်လို ယူနိုင်မှာလဲ? ပေးရတဲ့ဈေးနဲ့ တန်အောင်ရတာပါပဲ၊ ဦးလေး ဝမ်။ ဒီအရာက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်။ ကျွန်တော် အခုတောင် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား မသေချာတော့ဘူး။ ဒါကြောင့်… ဈေးနှုန်းက တက်သွားပြီ၊" ယန်ကျန့် နောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူ မျက်လုံး လေးလုံး ရှိခဲ့စဉ်က သူ တစ္ဆေ ကလေးငယ်ကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ၎င်း တစ္ဆေ ကလေးငယ်သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ — ၎င်းသည် တစ္ဆေ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ တိုးမြင့်လာခဲ့သည်။

"မျက်လုံး ခြောက်လုံးရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို မကျော်လွန်တာ ပိုကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ ပြေးရလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် မိသားစုကို တစ်ချက် ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ သူ သူ မနည်း သိကျွမ်းသော လူများအတွက် သူ၏ အသက်ကို စွန့်စားရန် ဆန္ဒ မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ပင်း၊ ယန်ကျန့်၏ တုံ့ဆိုင်းမှုကို နားလည်သဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "တစ်သန်း။ ငါ မင်းကို တစ်သန်း ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ဒါပြီးသွားရင် နောက်ထပ် ရှိဦးမယ်။" ယန်ကျန့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် လူချမ်းသာတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ စောစောက ပိုတောင်းခဲ့သင့်တယ်။" တစ်သန်းဆိုသည်မှာ စွန့်စားရကျိုး နပ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဒီရက်ပိုင်း အရာများ ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ပုံပဲ။

သူ သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို တစ္ဆေ ကလေးငယ်ထံသို့ ပြန်လွှဲလိုက်သည်။ သူ၏ တစ္ဆေ နယ်ပယ်မှာ အသက်ဝင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ ဤအခွင့်အရေးကို အလဟဿ မဖြစ်စေနိုင်ပေ။ တစ္ဆေ ကလေးငယ် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်၊ သူ၏ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မည်းမှောင်သော မျက်လုံးများက ယန်ကျန့်ကို လေ့လာနေသည်။ ၎င်း၏ ပြာလဲ့လဲ့ မီးခိုးရောင် အရေပြားမှ သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။ စောစောက ကန်ချက်/ပစ်လွှင့်ချက်မှာ ၎င်းကို လုံးဝ မထိခိုက်ခဲ့ပေ။ ၎င်း ယန်ကျန့် သူ၏ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ထဲတွင် ရှိနေသောကြောင့်သာ တွန်းလှန်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေများကို သတ်၍မရပေ။ တစ္ဆေများကို တစ္ဆေများကသာ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ ဤဖော်ပြချက် နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မဆန့်ကျင်ပေ။ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ဖြေရှင်းခြင်းသည် ၎င်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဟု မဆိုလိုပေ။

"ဒါဆို ကျိုးကျန့် ဆိုလိုတာက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကသာ တခြား တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို တွန်းလှန်နိုင်တယ် ဆိုတာလား?" ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို တဖြည်းဖြည်း ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ကိုယ်တိုင် တစ္ဆေတစ်ဝက် ဖြစ်လာသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"မင်းမှာ အသိဉာဏ် ရှိသလား ဒါမှမဟုတ် မင်း လူစကား နားလည်နိုင်သလား ငါ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ မင်းကို အခု ပြောနေတယ် — ဒီမိသားစု ငါ့ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ ရှိတယ်။ မင်း ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး နောက်ဆုတ်ပေးလို့ရမလား?" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ သူ စကားမဆုံးမီ တစ္ဆေ ကလေးငယ်၏ ပတ်လည်တွင် ပြာလဲ့လဲ့ မီးခိုးရောင် မြူခိုးတစ်ခု ဝေ့ဝဲ စတင်လာခဲ့သည်။ မြူခိုး ပျံ့နှံ့လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သက်ရောက်စေခဲ့သည်။

"ဒါက… တစ္ဆေ နယ်ပယ်လား?" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်၊ သူ၏ ရင်ခုန်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။ သေစမ်းကွာ၊ ဒါက သင်ယူပြီး ကြီးထွားနေတာပဲ။ ဤ တစ္ဆေ ကလေးငယ်မှာ သာမန် သတ္တဝါတစ်ကောင် မဟုတ်ပေ။

"ဒီအရာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ဒါကို အရင်ဆုံး မောင်းထုတ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊" ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် တစ္ဆေ ကလေးငယ်၏ ခြေထောက် ချော်သွားပြီး ၎င်း ကြမ်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ အောက်သို့ ထိုးကျသွားခဲ့သည်။ ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်၊ သူ၏ အနီရောင် အလင်း ဖျပ်ခနဲ လင်းသွားပြီး ဝမ်ပင်း၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တစ္ဆေ နယ်ပယ်သည် ကလေးငယ် ပြုတ်ကျသွားသည်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ဆယ့်ခြောက်ထပ်… ဆယ့်သုံးထပ်… ကိုးထပ်… ပထမထပ်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် ယန်ကျန့် သူ၏ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ "ဘောင်း!" တစ္ဆေ ကလေးငယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ကျသွားသည်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြားကပ်သွားခဲ့သည်။ ယန်ကျန့် အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်ရင်း မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်း သေဆုံးခြင်း မရှိကြောင်း သူ သိသည်။

အချိန်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ သူ၏ တစ္ဆေ နယ်ပယ် ကန့်သတ်ချက်မှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ "ပထမဆုံး ငါ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ သူ့မိသားစုကို ဒီကနေ ထုတ်သွားမယ်။ ငါ ဒီအရာကို နောက်မှ ဖြေရှင်းမယ်၊" ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ တစ္ဆေများနှင့် သူ၏ အတွေ့အကြုံမှာ နည်းပါးကြောင်း သူ သိသည်၊ ထို့ကြောင့် သူ သတိဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ သူ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ ထွက်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် ပြားချပ်ချပ် ဖြစ်နေခဲ့သော တစ္ဆေ ကလေးငယ်မှာ တွန့်လိမ် လှုပ်ရှား စတင်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ခန္ဓာကိုယ် ဖြည်းညှင်းစွာ ထလာပြီး တစ်ဖန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။