လွတ်မြောက်ခြင်း

"ခင်ဗျားတို့ ဘာဆိုးကျိုးမှ မဖြစ်စေချင်ရင် ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီ တစ္ဆေ ကလေးငယ်က ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ပစ်မှတ်ထားနေပုံရတယ်၊ ပြီးတော့ သူ ပို အားကောင်းလာနေတယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို နောက်ဆုံး မြင်ခဲ့တုန်းက သူ တစ္ဆေ နယ်ပယ်တောင် မသုံးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခု သူ အဲ့ဒါကို ကျွမ်းကျင်လာတဲ့ လက္ခဏာတွေ ပြနေပြီ။ နောက်တစ်ခါ သူ ဘာဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ?"

"ကျွန်တော် ခံစားမိနေတယ်။ အဲ့ဒီ အရာသာ အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်သွားရင် သူ ယူဆောင်လာမယ့် ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်က စိတ်ကူးဖြင့် မမှန်းဆနိုင်လောက်အောင်ပဲ။" ယန်ကျန့် ဝမ်ပင်း၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး ချက်ချင်း စကားစပြောလိုက်သည်။

"မင်း... မင်းက လူလား ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေလား?" ဝမ်ပင်း ကြောက်ရွံ့သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော် မသိဘူး။ ကျွန်တော် လူ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကျွန်တော် တစ္ဆေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တောင် လုံးလုံး မသေချာဘူး။ ဒါပေမယ့် အရေးကြီးတာက ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ အသက်တွေကို ကယ်တင်နိုင်တယ် ဆိုတာပဲ။ ဒါပေမယ့် အခု ဒါကို ဆွေးနွေးဖို့ အချိန် မဟုတ်ဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်။ ငါ ပစ္စည်းအချို့ သွားထုပ်ပိုးလိုက်မယ်၊" ဝမ်ပင်း နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တွေဝေမှုမှ လွတ်မြောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ အရာ သေပြီလား? သူ ပြန်လာဦးမှာလား?" ဝမ်ဟိုင်ယန်၊ ခုထိ တုန်လှုပ်နေဆဲ၊ ဘေးမှ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောသည်၊ "သူ မသေဘူး။ သူ ပြန်လာနိုင်ခြေက များတယ်။" ဝမ်ဟိုင်ယန် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်လာသည်။ "ဘာလဲ? ဒါဆို မင်း ဘာလို့ သူ့ကို မသတ်ခဲ့တာလဲ? ငါတို့ မင်းကို အဲ့ဒီ တစ္ဆေကို ဖြေရှင်းဖို့ အထူးသဖြင့် ငှားခဲ့တာ။ အခု မင်း သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ။ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ? မင်းသာ သူ့ကို မသတ်နိုင်ရင် ငါတို့ မင်းကို ပိုက်ဆံ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း သူ့ကို တမင်တကာ လွှတ်ပေးလိုက်တာလား ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ?"

"ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ ကျွန်တော် အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် မျက်နှာသာက မျက်နှာသာ၊ စီးပွားရေးက စီးပွားရေးပဲ။ အန်တီ ပြောနေပုံအရဆိုရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ငွေပေးချေမှု ရှောင်လွှဲဖို့ ကြိုးစားနေပုံရတယ်?" ယန်ကျန့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ပြဿနာ မဖြေရှင်းဘဲ ပိုက်ဆံကို ဒီအတိုင်း ယူလို့ရမယ် ထင်နေလား? ယွမ် ၅၀၀,၀၀၀ က ရဖို့ အဲ့လောက် လွယ်တယ်လို့ မင်း ထင်နေလား?" ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အလေးအနက် ပြောသည်၊ "အန်တီ၊ ခင်ဗျား မှားနေတယ်။ ဒါ ၅၀၀,၀၀၀ မဟုတ်ဘူး။ တစ်သန်း။" "ဘယ်သူက တစ်သန်းလို့ ပြောလို့လဲ? ငါ့ယောက်ျား မင်း ၅၀၀,၀၀၀ တောင်းတယ်လို့ ပြောတာ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့တယ်၊" ဝမ်ဟိုင်ယန် ငြင်းခုံလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ "ဒါ ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းကိုက်စေတယ်။ ကျွန်တော်က မူရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်။ မျှတတာက မျှတတာပဲ။ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော်နဲ့ ငြင်းခုံချင်ရင် ကျွန်တော် မကူညီနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် စာအုပ်တွေ အများကြီး မဖတ်ဖူးဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ ဘဝ အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိဘူး။ ခင်ဗျားတို့လို အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူတွေကို ကျွန်တော် မနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ဒီခရီးစဉ်ကို ဝမ်ရှန်းရှန်း အတွက် အခမဲ့လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ။" "စကားမစပ်၊ အန်တီ ဝမ်၊ ခင်ဗျား ပုံမှန် ဘယ်လို ပန်းမျိုး ကြိုက်လဲ?"

"စံပယ်ပန်း။ မင်း ဘာလို့ မေးတာလဲ?" ဝမ်ဟိုင်ယန် ပြန်ဖြေသည်။ ယန်ကျန့် ပြောသည်၊ "နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် သင်္ချိုင်းဂူ သွားလည်တဲ့အခါ ခင်ဗျားအတွက် နည်းနည်း ယူလာခဲ့မယ်။ ခင်ဗျားသာ အဲ့ဒီ တစ္ဆေနဲ့ ထပ်ကြုံတွေ့ရင် ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားလို ပါးစပ် စောင်းမာတာနဲ့ဆိုရင် တစ္ဆေ ကလေးငယ်ကို မသတ်ဖို့ ခင်ဗျား ပြောဆို ဖျောင်းဖျနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် သေချာတယ်။ ကျွန်တော် အခု ထွက်သွားတော့မယ်။ ခင်ဗျား နောက်မှ ဒီအဆောက်အဦထဲကနေ ခုထိ လမ်းလျှောက် ထွက်နိုင်သေးမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ထွက်ခွာရန် ထရပ်လိုက်သည်။ သူ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အမေ ပိုက်ဆံကို ပိုဂရုစိုက်သလား သို့မဟုတ် သူမ၏ အသက်ကို ပိုဂရုစိုက်သလား ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ သူ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ငြင်းခုံမှုများဖြင့် အချိန်ဖြုန်းရန် အချိန်မရှိပေ။

ယန်ကျန့် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ဟိုင်ယန်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ လျင်မြန်စွာ အပြုံး ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "စောင့်၊ စောင့်၊ စောင့်! ဘာလို့ အလျင်စလို လုပ်နေတာလဲ? ငါတို့ ဒီကိစ္စ ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ အန်တီ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းနဲ့ ရှန်းရှန်းက အတန်းဖော်တွေပဲ။ အချင်းချင်း ကူညီတာက သဘာဝကျတာပဲ မဟုတ်လား? ရှန်းရှန်းက ဒီရက်ပိုင်း မင်းအကြောင်း တွေးနေခဲ့တာ။"

"ငါတို့ အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်တာ မှန်တယ်၊ အချင်းချင်း ကူညီတာက သဘာဝကျတယ်။ ငါ ခုနက ခင်ဗျားတို့ မိသားစုကို ကူညီခဲ့တယ်၊ အခု ငါ ဆင်းရဲပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတယ်။ အန်တီက ငါ့ကို တစ်သန်းလောက်နဲ့ ကူညီသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ငါက အမြဲတမ်း မျက်နှာသာ ပေးနေရပြီး ခင်ဗျားက စီးပွားရေး ပြောတာမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါက စီးပွားရေး ပြောတဲ့အခါ ခင်ဗျားက မျက်နှာသာ အကြောင်း ဆွဲထည့်တယ်။ ဒါက ငါက အမြဲတမ်း အားနည်းချက်မှာ ရှိနေပြီး အကျိုးကျေးဇူး အားလုံးက ခင်ဗျားတို့ လူချမ်းသာတွေဆီ ရောက်သွားသလိုပဲ။" "ဒါကြောင့် ငါ နည်းနည်း ပိုပါးနပ်လာဖို့ သင်ယူခဲ့တယ်။ တစ်သန်းထက် တစ်ပြားမှ မလျော့ဘူး၊" ယန်ကျန့် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ သူ သူတို့ရှေ့တွင် စိတ်မတိုခြင်းဖြင့် အလွန် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနှင့် ထောက်ထားညှာတာစွာ ပြုမူနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဟိုင်ယန် မျက်နှာပူသွားသည်။ ယန်ကျန့် ဘာကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိသည် — သူ သူမ သမီးကို အိမ်ပြန်ပို့ပြီးနောက် သူမ သူ့ကို ယွမ် ၂၀၀ ပေးခဲ့သော အချိန်။

ယန်ကျန့် ပြောသည်၊ "အန်တီ၊ ရင်းနှီးချင်ယောင် မဆောင်ကြရအောင်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ ကျွန်တော် အတန်းဖော်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အကြိမ် အနည်းငယ်ပဲ တွေ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဆက်ဆံရေးကို အပေးအယူ ဆန်ဆန် သက်သက် ထားတာက ပိုကောင်းတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ပေး၊ ကျွန်တော် ကူညီမယ်။ ဒါ မျှတတယ်။ ခင်ဗျားတို့က ခင်ဗျားတို့ အသက်တွေကို ဝယ်နေတာ၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့် ဝန်ဆောင်မှုတွေကို ရောင်းနေတာ။ ဒါလည်း မျှတတယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ဒါ မျှတတယ်။ ဒါပေမယ့် လူငယ်လေး၊ ငါတို့ ပိုက်ဆံ ပေးပြီးပြီ။ မင်းလည်း ငါတို့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့ အဲ့ဒီ အရာက တခြားသူတွေကို မဟုတ်ဘဲ ငါတို့ မိသားစုကို ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ?" ဝမ်ဟိုင်ယန် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောသည်၊ "ဒါ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုနောက် လိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ ဝမ်ရှန်းရှန်းနောက် လိုက်နေတာ။ ကျွန်တော် ဒါကို ကျောင်းမှာ စောစောက ပြောချင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီမှာ ပို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေခဲ့လို့ ကျွန်တော် မပြောခဲ့တာ။" "ကျွန်တော် ထင်တာတော့ ဒါက ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ လည်ပင်းပေါ်က လက်ရာ နှစ်ခုကြောင့်ပဲ။ သူ ကျောင်းမှာ တစ္ဆေ ကလေးငယ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ခါ ခံခဲ့ရပြီး ကျွန်တော် အဲ့ဒီတုန်းက သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် တစ္ဆေ ကလေးငယ်က သူ့ကို အမှတ်အသား ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် သူ သူ့နောက်ကို ထပ်လိုက်လာနေတာ။" "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်တော့် ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပဲ။ ကျွန်တော် အသေးစိတ် ပိုသိရဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ တိုင်ပင်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။"

ဝမ်ဟိုင်ယန် မေးသည်၊ "ဒါကို ဖြေရှင်းလို့ ရနိုင်လား?" "အရင် ပေး၊ ပြီးမှ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောမယ်၊" ယန်ကျန့် သူမကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တီး။" ရုတ်တရက် သူ၏ ဖုန်းမှ အသိပေးချက် အသံတစ်ခု တုန်ခါ မြည်လာခဲ့သည်။ စာသားမှာ - သင် ယွမ် ၁,၀၀၀,၀၀၀ လက်ခံရရှိသည်။ "?"

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ပင်း အခန်းထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ပြောသည်၊ "လူငယ်လေး၊ ငါ ခုနက မင်းဆီကို ပိုက်ဆံ လွှဲပေးလိုက်ပြီ။ မင်း ရှန်းရှန်းရဲ့ ကိစ္စမှာ ပို ကြိုးစားပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ မင်းမှာ တခြား တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုခု ရှိရင် ပြောဖို့ မတွန့်ဆုတ်ပါနဲ့။ ငါတို့ တတ်နိုင်သလောက်တော့ ငါတို့ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဦးလေး ဝမ်၊ ခင်ဗျားက ပွင့်လင်း ရိုးသားတယ်။ ခင်ဗျားက အောင်မြင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်တော် ပြောနိုင်တယ် — ပြတ်သားပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့် ဘဏ်အကောင့် နံပါတ်ကို ဘယ်လို ရခဲ့တာလဲ?" "ငါ Credit ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ ဒါက အလုပ်အကိုင် အလေ့အထတစ်ခုပဲ။ ငါ ကျောင်းက မိဘဆရာ အစည်းအဝေးတစ်ခုမှာ စာရွက်စာတမ်း တချို့ကို ဓာတ်ပုံ ရိုက်ခဲ့တယ်၊" ဝမ်ပင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ ထိုင်ခုံက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေက ကလေးတွေနဲ့ အမြဲ ဝန်းရံခံနေရတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့လို ဆင်းရဲတဲ့ ကလေးတွေက အဝေးမှာ ထိုင်ခဲ့ရတယ်။ ဦးလေး ဝမ်၊ ခင်ဗျား ရှန်းရှန်းရဲ့ အနာဂတ် ဆက်သွယ်မှုတွေအတွက် တိတ်တဆိတ် အုတ်မြစ်ချနေခဲ့တာကိုး၊" ယန်ကျန့် ဝမ်ပင်းကို အနည်းငယ် အထင်ကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ အထက်တန်းကျောင်းမှာတောင် သူ သူ၏ သမီးအတွက် ကွန်ရက်တစ်ခု တည်ဆောက်နေခဲ့ပြီ။

ဝမ်ပင်း အပြုံး မပီမသ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထပ်မံ မပြောတော့ပေ။ ၎င်းမှာ လုံးလုံး သူ၏ အကြံဉာဏ် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ချမ်းသာသော မိဘ အနည်းငယ်က ၎င်းကို စီစဉ်ခဲ့ပြီး သူ လိုက်လျောခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ထွက်ခွာဖို့ အချိန် ကျပြီ၊" ယန်ကျန့် အချိန် စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ တစ္ဆေ နယ်ပယ်မှာ တစ်မိနစ်အောက်သာ ကျန်တော့သည်။

မကြာမီ သူတို့ ရပ်ကွက်မှ ထွက်ခွာပြီး လျင်မြန်စွာ ကားမောင်း ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ တစ္ဆေ နယ်ပယ် ခုထိ အသက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သူတို့ တစ္ဆေ ကလေးငယ်နှင့် မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ တစ္ဆေ နယ်ပယ်က တခြား တစ္ဆေများကို သူတို့ကို ရှာမတွေ့အောင် ပိတ်ဆို့နိုင်ပုံရသည်။ ဤသည်မှာ အရေးကြီးသည်။ သူ ၎င်းကို မှတ်သားထားရန် လိုအပ်သည်။ ယန်ကျန့် စိတ်ထဲ မှတ်သားလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်။" ကားထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ငြိမ်သွားသော ဝမ်ရှန်းရှန်း တိတ်တဆိတ် ယန်ကျန့်၏ လက်ကို ဆွဲပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန် မနေနဲ့။ ငါ ပိုက်ဆံကြောင့်ပဲ လာခဲ့တာ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊" ဝမ်ရှန်းရှန်း ကျေးဇူးတင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

ကားမောင်းနေသော ဝမ်ပင်း မေးလိုက်သည်၊ "လူငယ်လေး၊ ငါတို့ အခု ဘယ်သွားသင့်လဲ?" "ဘယ်နေရာမဆို အဆင်ပြေတယ်၊ အဲ့ဒီ ရပ်ကွက်နဲ့ လုံလောက်အောင် ဝေးနေသရွေ့ပေါ့။ အဲ့ဒီ အရာသာ လာရှာရင်တောင် အချိန် အနည်းငယ် ယူရလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့သာ ပြည်ပ သွားရင် အဲ့ဒီ တစ္ဆေကို လွတ်မြောက်နိုင်မလား?" ဝမ်ဟိုင်ယန် ဘေးမှ မေးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ပြောသည်၊ "ခင်ဗျားသာ လွတ်မမြောက်နိုင်ရင်ကော? ပြီးတော့ ပြည်ပမှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ မရှိဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေလား? တကယ်တော့ အဲ့ဒီမှာ ပိုဆိုးတယ်။ အဲ့လို အမှုအခင်းတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အထူးပြု အဖွဲ့ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် လူတွေ တခြားသူတွေကို ငှားရတယ်။ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ကိုင်တွယ်ဖို့ အစ ပြုဈေးက ဒေါ်လာ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိတယ်။ ဦးလေး ဝမ်၊ ခင်ဗျား မယုံရင် ရှာဖွေကြည့်လို့ ရတယ်။ ကျွန်တော် စောစောက ဖုန်းထဲမှာ လိမ်ပြောနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို ရှန်းရှန်းရဲ့ လည်ပင်းပေါ်က လက်ရာတွေကို မင်း တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်မလား?" ဝမ်ဟိုင်ယန် ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်၊ သူမ စိတ်တိုရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ သူတို့ ပိုက်ဆံ ပေးပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်သာ စိတ်ဆိုးပြီး ကူညီရန် ငြင်းဆိုခဲ့လျှင် သူတို့ ဘာလုပ်ကြမည်နည်း?

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်၊ "ကျွန်တော် မေးကြည့်ရုံပဲ မေးကြည့်နိုင်တယ်။ ဖြေရှင်းလို့ မရရင်တော့ ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဝမ်ရှန်းရှန်း ကံကြမ္မာကို အပ်နှံရလိမ့်မယ်။"

သူ ချက်ချင်း သူ၏ ဂြိုလ်တု ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး သူ၏ ကိုင်တွယ်သူ လျိုရှောင်ယွီကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အခြေအနေကို အသုံးပြုလျက် သူ တစ္ဆေများအကြောင်း ပိုမို လေ့လာနိုင်သည်၊ ၎င်းမှာ အနာဂတ်တွင် သူ့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ မကြာမီ လျိုရှောင်ယွီ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းလား?" "ကျွန်တော်ပါ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ကိုင်တွယ်သူတွေ ၂၄ နာရီ၊ ၇ ရက် ရရှိနိုင်တာလား? ကျွန်တော် ဘယ်အချိန်ပဲ ခေါ်ခေါ် ခင်ဗျား အမြဲတမ်း ဖုန်းကိုင်တယ်။"

"ငါတို့ တစ်ဦးချင်း ဝန်ဆောင်မှု ပေးတယ်။ တစ္ဆေ ထိန်းချုပ်သူ တစ်ယောက်စီမှာ သီးသန့် ကိုင်တွယ်သူ တစ်ယောက် ရှိတယ်။ ငါက မင်းရဲ့ သီးသန့် ကိုင်တွယ်သူပဲ။ မင်းနဲ့ ဆက်ဆံတာကလွဲရင် ငါ တခြား ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘူး၊" လျိုရှောင်ယွီ ကျွမ်းကျင် ပိုင်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် ဒီ ပရောပရည် စကားတွေ မပြောချင်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "?" လျိုရှောင်ယွီ နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော် ဒုက္ခ နည်းနည်း ကြုံတွေ့နေရတယ်။ ကျွန်တော် အခြေအနေကို ရှင်းပြမယ်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးနိုင်မလား ကြည့်ပေးပါ။"