ပစ်မှတ် ပြောင်းလဲခြင်း

"ယေဘုယျ အခြေအနေကို ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံး နားလည်ပြီးလောက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အခြေအနေက ပိုဆိုးလာမှာပဲ။ ကြားလူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကတော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံးက... နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖို့ပါပဲ၊" ကား မြို့၏ စည်ကားသော နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်သွားစဉ် ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

အဖွဲ့ ကားထဲမှ ထွက်လာပြီး ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ဆွေးနွေးရန် အနီးအနားရှိ ခုံတန်းရှည်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောနိုင်ရတာလဲ?" ဝမ်ဟိုင်ယန် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား?"

"ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုလုံးက အတူတူလောက်ပါပဲ။ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပြီး နောက်တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးလိုက်ရင် အဆုံးမှာ တူညီတဲ့ ရလဒ်ဆီပဲ ဦးတည်သွားမှာပဲ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော့် စကားတွေက ကြမ်းတမ်းပုံ ရနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါတွေက အမှန်တရားတွေပဲ။ ဦးလေး ဝမ်၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ?"

အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူ ဝမ်ပင်းသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် သောက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘဲ အလွန် စိတ်ဆင်းရဲကာ သိသိသာသာ သောကရောက်နေသည်။ ယန်ကျန့် ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူ နားလည်သည်။ အမှတ်အသားကို မဖယ်ရှားခဲ့လျှင် တစ္ဆေ ကလေးငယ်သည် ရှန်းရှန်းနောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်နေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူတို့ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားခဲ့လျှင် သူတို့ နောက်တစ်ခုနှင့် အစားထိုးရမည်ဖြစ်ပြီး ရလဒ်မှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်နေဦးမည် — မလွှဲမရှောင်သာသည့်အရာကို နှောင့်နှေးစေရုံသာ။

"အဖေ၊ အမေ၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မ ကယ်တင်လို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။ ကျွန်မ တစ္ဆေ ကလေးငယ်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ပါရစေ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ပြဿနာတွေကြောင့် ခင်ဗျားတို့ကို အောက်ဆွဲချလို့ မဖြစ်ဘူး၊" ဝမ်ရှန်းရှန်း မျက်ရည်များကြားမှ ပြောလိုက်သည်။ ရလဒ်ကို သဘောပေါက်ပြီးနောက် သူမ ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်လန့်နေတော့ခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ဝမ်ဟိုင်ယန်မှာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရပြီး ငိုကြွေးခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။ မိခင်နှင့် သမီးတို့သည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာများရှေ့တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငိုကြွေးရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားကြသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့သမီး အဲ့ဒီ အရာကြောင့် ညှဉ်းပန်း သတ်ဖြတ်ခံရတာကို ငါ ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး၊" ဝမ်ပင်း ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ဆေးလိပ်ကို မြေပြင်သို့ ပစ်ချကာ ထရပ်လိုက်သည်၊ သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးပုံရသည်။ "လူငယ်လေး၊ ငါသာ ရှန်းရှန်းကို အမှတ်အသား အစားထိုးဖို့ သဘောတူခဲ့ရင် မင်း ကူညီပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိသလား?"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "နည်းလမ်းတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရလဒ်က ဘာမှ ပိုကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက သေဆုံးမယ့် အချိန်ကိုပဲ နှောင့်နှေးစေလိမ့်မယ်။ ဆိုရိုးစကားတစ်ခု ရှိတယ် — ရေငတ်ပြေရန် အဆိပ်သောက်ခြင်း။ ဒါက အတူတူလောက်ပါပဲ။"

"ငါတို့သာ အမှတ်အသားကို မဖယ်ရှားရင် ရှန်းရှန်း သုံးရက်ထက် ပိုပြီး အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?" ဝမ်ပင်း မေးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ သူ ဒီနေ့ကိုတောင် ကျော်လွန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှန်းရှန်း စောစောက တိုက်ခိုက်မခံခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူ့လက်ပေါ်က အမှတ်အသား ခုထိ မပျောက်ကွယ်သေးလို့ပဲ၊ ဒါကြောင့် တစ္ဆေ ကလေးငယ် သူ့နောက်ကို မလိုက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခု အမှတ်အသား ပျောက်သွားပြီ ဆိုတော့ တစ္ဆေ ကလေးငယ် တစ်နာရီအတွင်း သူ့ဆီ လာဖို့ များတယ်... ဒါမှမဟုတ် ပိုစောနိုင်တယ်။"

"ငါတို့သာ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင်ကော?" ဝမ်ပင်း မေးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ရှင်းပြသည်၊ "သူသာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးနဲ့ အသက် သေရေးရှင်ရေး မျှဝေလိုက်ရင် သူ နောက်ထပ် လအနည်းငယ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မယ်။ အခြေအနေက အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် အဆုံးသတ် ရလဒ်ကတော့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ။ ပြီးတော့ တခြား ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမ မခံနိုင်ဘူး။"

"ဒါသာ အဆိပ်ဖြစ်ရင်တောင် ငါတို့ အခု သောက်ရတော့မယ်။ ငါတို့ အနည်းငယ်ဆုံး အခွင့်အရေးကိုတောင် လက်လွှတ်လို့ မဖြစ်ဘူး၊" ဝမ်ပင်း သွားကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "လူငယ်လေး၊ ငါ မင်းရဲ့ အကူအညီကို တောင်းချင်တယ်။ မင်း နာမည်တပ်တဲ့ ဘယ်ဈေးနှုန်းမဆို ငါ ပေးချေပါ့မယ်။"

ယန်ကျန့် ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် သူမ၏ မိခင်၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ရင်း ငိုကြွေးနေဆဲ ဖြစ်သော သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ဒါက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် မဟုတ်သလို တစ္ဆေနဲ့ တိုက်ပွဲလည်း မဟုတ်ဘူး။ တကယ့် စွန့်စားမှု မပါဝင်ဘူး။ ဦးလေး ဝမ် ဘယ်လောက် ပွင့်လင်း ရိုးသားလဲ ဆိုတာကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်တော် ဒါကို အခမဲ့ လုပ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် ရှန်းရှန်း နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် အာမ မခံနိုင်ဘူး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါ လုံလောက်ပါပြီ။ ဘယ် အကျိုးဆက်အတွက်မဆို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ တာဝန်ယူပါ့မယ်။ နောက်ပိုင်း ရှန်းရှန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်တောင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊" ဝမ်ပင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ပြတ်သားမှုနှင့် ရဲစွမ်းသတ္တိမှာ အောင်မြင်သော လူတစ်ဦး၏ အမူအရာကို အမှန်တကယ် ထင်ဟပ်နေသည်၊ ဝမ်ဟိုင်ယန်၏ ပိုမို တုံ့ဆိုင်းပြီး အလွန် သတိကြီးသော သဘာဝနှင့် မတူပေ။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ငါတို့ အခု စလိုက်ကြရအောင်။ တစ္ဆေ ကလေးငယ် လမ်းမှာ ရှိနေလောက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ကြောက်တယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်းရှန်း၊ ဒီကို လာ၊" ဝမ်ပင်း ခေါ်လိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်း သူမ၏ ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်၊ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုထား၍ ဖောင်းအစ်နေသည်၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျရင်း သူမ၏ အဖေနှင့် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ မင်းသာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးရင် ငါ့ကို မင်းလက် ပေး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ "သွားလိုက်။ အနာဂတ်ကို ရောက်လာမှ ငါတို့ ရင်ဆိုင်ကြမယ်။ ဒီကိစ္စကို အရင် ကျော်ဖြတ်လိုက်ရအောင်၊" ဝမ်ပင်း စိတ်ဆင်းရဲသော အမူအရာ ရှိနေဆဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်က သူ၏ သမီးကို ကယ်တင်မည်လော သို့မဟုတ် ဒုက္ခပေးမည်လော သူ မသိပေ။

"ယန်ကျန့်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊" ဝမ်ရှန်းရှန်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။ သူမ ခုထိ အသက်ရှင်ချင်သေးသည်။ သူမ သေဆုံးရန် မလိုချင်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခု၏ လက်ထဲတွင်။

"ငါတို့ အတန်းဖော်တွေပဲလေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဒါ့အပြင် ငါ ပိုက်ဆံ ရပြီးပြီ၊" ယန်ကျန့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ သူ ကျောင်းတွင်တုန်းက ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ "သူ့လည်ပင်းပေါ်က ပတ်တီးကို ဖြေလိုက်။ ငါ အမှတ်အသားကို မြင်ဖို့ လိုတယ်။" စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ဝမ်ဟိုင်ယန် ပတ်တီးကို ဂရုတစိုက် ဖြေလိုက်သည်။ လူငယ် မိန်းကလေး၏ နူးညံ့သော အရေပြားပေါ်တွင် အသားများ စုတ်ပြဲနေပြီး ထိုနေရာမှာ ဆေးဖြင့် အနီရောင် စွန်းထင်းနေသည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အစိမ်းရင့်ရောင် လက်ရာ နှစ်ခုမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သာနေသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ဖျပ်ခနဲ လင်းသွားပြီး သူ၏ ယခင် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်သည်။ သူ ရှန်းရှန်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာကာ မျက်လုံးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ မျက်လုံးမှ မှိန်သော အနီရောင် အလင်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ သူ၏ လက်ချောင်းများမှ စိမ့်ဝင်လာပြီး ရှန်းရှန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ထဲသို့ စတင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ယခင်က အတိုင်း တူညီသော နေရာ ဖြစ်သည်။ အနီရောင် အလင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့် သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ အစိမ်းရင့်ရောင် လက်ရာများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ၎င်းတို့၏ အရောင်မှာ ကျဆင်းသွားသည်။

"ဒါ... ဒါ အလုပ်ဖြစ်နေပြီ!" ဝမ်ပင်း သူ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ သူ ဤ အံ့ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေစဉ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါ အလုပ်ဖြစ်နေသည်။ ယန်ကျန့် ရှန်းရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တစ္ဆေ မျက်လုံး၏ တည်ရှိမှုကို ခံစားမိနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ တစ္ဆေ၏ စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု သူမထံသို့ လွှဲပြောင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်၊ ၎င်း အတိအကျ တူညီခြင်း မဟုတ်သော်လည်း။ တစ္ဆေ၏ စွမ်းအား အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ ယခု သူမအတွင်း၌ တည်ရှိနေပြီ။

ခဏတာ ကြာပြီးနောက် ရှန်းရှန်း၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ အစိမ်းရင့်ရောင် လက်ရာ နှစ်ခုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ ရှန်းရှန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ရှင်းလင်းသော တစ္ဆေ မျက်လုံး အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊ အနီရောင် မျက်လုံး တက်တူးတစ်ခုနှင့် တူညီသည်။ ၎င်းမှာ ထူးခြားစွာ ထင်ရှားပြီး မှိန်သော အနီရောင် အလင်းဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ဒါ ပျောက်သွားပြီ! လက်ရာတွေ တကယ် ပျောက်သွားပြီ!" "ရှန်းရှန်း၊ မင်း အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ? မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဝမ်ပင်းနှင့် သူ၏ ဇနီးမှာ သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ရှန်းရှန်း သူမကိုယ်သူမ အကဲဖြတ်ရန် ခဏတာ အချိန်ယူလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာမှ မှားယွင်းတာ မခံစားရဘူး။ ကျွန်မ အဆင်ပြေတယ်... နည်းနည်း ထူးဆန်းသလိုပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ တိတိကျကျ မရှင်းပြတတ်ဘူး။ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ကျွန်မ အရင်ကထက် အများကြီး နေလို့ ပိုကောင်းတယ်၊" သူမ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်၏ လက်ပေါ်ရှိ မျက်လုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ပုံမှန်နှင့် ကွဲပြားနေသည်၊ မည်သို့ ကွဲပြားသည်ကို တိတိကျကျ ပြောရန် ခက်ခဲသော်လည်း။

"ဒါ အရမ်း ကောင်းတာပဲ!" ဝမ်ဟိုင်ယန် သူမ၏ သမီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားရန် ခဏတာ အချိန်ယူလိုက်သည်။ မည်သည့် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများမှ မရှိခဲ့ပေ။ သူ အနည်းငယ် အားကုန်သလို ခံစားလိုက်ရသည်၊ သူ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့သကဲ့သို့။

"တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူများသာ တစ္ဆေ အစေခံများ ရှိရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီတယ်။ ဒါပေမယ့် အသက်ရှင်သော တစ္ဆေ အစေခံတစ်ဦးက တစ္ဆေ၏ အစေခံတစ်ဦးနဲ့ ဘယ်လို ကွာခြားလဲ ငါ သိချင်တယ်။ ရှန်းရှန်းက သေချာပေါက် သာမန်လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဘယ်လို ပြောင်းလဲလာမလဲ ငါတို့ လေ့လာ စောင့်ကြည့်ရလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် သူ့ကိုယ်သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားနေစဉ်မှာပင် မဝေးသော လမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် သေးငယ်သော အသားမည်း ကလေးငယ်တစ်ဦး သဘာဝမကျသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်၊ ရှန်းရှန်း၏ နေရာသို့ တည့်တည့် ဦးတည်နေသည်။ "ခင်ဗျား ခုနက ဟိုမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ပြေးသွားတာ မြင်လိုက်လား?" လမ်းပေါ်ရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ သူတို့၏ အဖော်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဘယ် ကလေးလဲ? မင်း စိတ်ထင် မြင်ယောင်နေတာ ဖြစ်ရမယ်။"

သို့သော် တစ္ဆေ ကလေးငယ် အလွန် ဝေးဝေးသို့ မရောက်မီမှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အမှတ်အသား ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း သူ၏ ရှင်းလင်းသော ပစ်မှတ်ကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ အဓိက ပစ်မှတ် မရှိဘဲနှင့် ၎င်း လမ်းပေါ်ရှိ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများကို ကျပန်း ရွေးချယ်ပြီး ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်း စတင်လိမ့်မည်။

"ဝိုး၊ ငါ ခုနက ဘာနဲ့ တိုက်မိလိုက်တာလဲ?" ထိုအချိန်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လူငယ်တစ်ဦး၊ သူ၏ ဖုန်းကြောင့် အာရုံပျံ့လွင့်နေသူ၊ တစ္ဆေ ကလေးငယ်နှင့် မတော်တဆ တိုက်မိပြီး လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် ဘာမှ မရှိပေ။ သို့သော် သူ ဆက်လက် လမ်းလျှောက်ရန် ပြန်လှည့်လိုက်သောအခါ သူ တောင့်ခဲသွားသည်။ ကိုယ်လုံးတီး၊ အသားမည်း ကလေးငယ်တစ်ဦး သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်၊ ၎င်း၏ ခေါင်းမှာ ဘေးသို့ စောင်းထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လူငယ်သည် တစ္ဆေ ကလေးငယ်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ ကလေးမှာ အိမ်ခြေမဲ့ ကလေး သို့မဟုတ် စိတ် မတည်ငြိမ်သူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ ပါဝင် ပတ်သက်ရန် မလိုလားသဖြင့် သူ ၎င်းကို ပတ်ရှောင်သွားပြီး သူ၏ လမ်းအတိုင်း ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ အဝေးသို့ မရောက်မီမှာပင် တစ္ဆေ ကလေးငယ် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ၎င်း လှည့်လိုက်သည်၊ ရှန်းရှန်းဆီသို့ ဦးတည်တော့ခြင်း မရှိတော့ဘဲ အဲဒီအစား လူငယ်နောက်သို့ စတင် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ထိတ်လန့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေသည်၊ ပစ်မှတ် အသစ်တစ်ခုဖြင့်သာ။