ရွေ့လျားနေသော စက်လှေကား

နှစ်နာရီ အပြည့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေ ကလေးငယ် ပြန်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ပင်း မိသားစု၏ အခြေအနေမှာ လောလောဆယ် ပြေလည်သွားသော်လည်း ၎င်းသည် လျစ်လျူရှု၍ မရသော ကျန်ရစ်သည့် ပြဿနာတစ်ခုကို ထားခဲ့သည်။

သူ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို သနားစာနာမှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ ဖြစ်လာတာက ငါ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့တဲ့ ကိစ္စပဲ — အဲ့တုန်းကသာ ငါ မဖြစ်ခဲ့ရင် အဲ့ဒီ အိမ်သာထဲမှာ သေသွားလောက်ပြီ။

သို့သော် ဝမ်ရှန်းရှန်းမှာ တခြားလူတိုင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူမ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင် တစ္ဆေ ကလေးငယ်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်မှတ်ခဲ့မည်နည်း?

"ငါ့မှာ လုပ်စရာ အလုပ် ရှိသေးတယ်။ ငါ စောစောက ခွင့်ယူခဲ့တာ။ ဒီမှာ ကိစ္စတွေ ပြေလည်သွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါအခု သွားတော့မယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင် ငါ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်ပါ။ ဒါသာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေရင် ဝန်ဆောင်ခ ကောက်ခံရလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်၊ တက္ကဆီတစ်စီး ငှားပြီး ထွက်ခွာရန် အသင့်ပြင်နေသည်။

ဝမ်ပင်း လျင်မြန်စွာ စကားစလိုက်သည်၊ "ဒီနေ့အတွက် အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းကို ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်ရမှန်း ငါ တကယ် မသိဘူး။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ငါ မင်းကို ညစာလိုက်ကျွေးရင် ဘယ်လိုလဲ

"မလိုပါဘူးဗျာ။ ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် လူတွေ ငါ့အနီးအနား ရှိနေရင် ကောင်းတဲ့အရာ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ဘူး။"

ရုတ်တရက် ဝမ်ရှန်းရှန်း စကားစလိုက်သည်၊ "ငါ နင်နဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ရမလား?"

"ရှန်းရှန်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?" ဝမ်ဟိုင်ယန် လျင်မြန်စွာ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ သူမ၏ သမီး ယန်ကျန့်နှင့်အတူ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သူမ ယန်ကျန့်မှာ သူ မြင်တွေ့ရသလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း နားလည်ပြီး သူနှင့် အတူရှိနေခြင်းက အန္တရာယ် ပိုများလာစေလိမ့်မည်သာ။

ယန်ကျန့် ရယ်ကျဲကျဲ ရယ်လိုက်သည်၊ "နင် နင့်မိဘတွေနဲ့ နေသင့်တယ်။ သူတို့ ဒီနေ့ နင့်ကြောင့် ခက်ခဲတဲ့ အချိန် ကြုံခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ နင် ကိုယ့်ရဲ့ အခြေအနေကို သိသင့်တယ် — တစ္ဆေ ကလေးငယ် နင့်ကို ပစ်မှတ်မထားခဲ့ရင်တောင် နင့်ရဲ့ သက်တမ်း ရှည်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ နင်နဲ့ အတူရှိနေချင်တုန်းပဲ၊" ဝမ်ရှန်းရှန်း တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်၊ သူမ၏ လေသံမှာ သဘာဝကျပြီး ပွင့်လင်းသည်၊ ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် တစ်စိုးတစ်စိမျှ မရှိပေ။

"အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နင် နင့်မိဘတွေနဲ့ နေသင့်တယ်။ ကောင်းပြီ၊ ငါ သွားပြီ၊" ယန်ကျန့် အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

သူ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို အတူ လိုက်ပါခွင့် ပေးမည့် နည်းလမ်း မရှိပေ။

အပို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ရှိနေခြင်းက သူ့ကို ဆွဲချရုံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူ၏ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ဖြင့် သူ ဒုက္ခမှ ချက်ချင်း လွတ်မြောက်နိုင်သည်၊ သို့သော် တခြားတစ်ယောက်ယောက်နှင့်အတူ ဆိုလျှင် သူ သူတို့ကိုပါ ကယ်တင်ရလိမ့်မည်။

အခု ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းသည်။

ပိုက်ဆံမှာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ရှိနေပြီ၊ ထို့ကြောင့် သူ လျင်မြန်စွာ တက္ကဆီတစ်စီး ငှားပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည်၊ အသက်ရှင် ရပ်တည်ရေးအတွက် အလုပ်လုပ်သော သူ၏ ဘဝကို ဆက်လက်ရန် ကုန်တိုက်သို့ ပြန်ဦးတည်ခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီ လူငယ်က တကယ်ပဲ တစ်မျိုးပဲ၊" ဝမ်ပင်း ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

၂၁ ရာစုတွင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ အဘယ်နည်း? အရည်အချင်း။

ယန်ကျန့်တွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်နှင့် ထက်မြက်သော စိတ် ရှိသည်။

သူ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ငယ်ရွယ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အချိန်ပေးလိုက်လျှင် သူ ထင်ရှားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

"ငါ့သမီးသာ သူ့နဲ့အတူ ရှိနိုင်ခဲ့ရင် ဒါ မလိုက်ဖက်တဲ့ အတွဲ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ဝမ်ပင်း သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် လူငယ်မှာ ရှန်းရှန်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားပုံ မရပေ။

သူ့သမီးကလည်း ရုပ်ဆိုးသည် မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့် ယောက်ျားလေး ကြိုက်တာ ဖြစ်နိုင်မလား?

ဝမ်ပင်း ဘာစဉ်းစားနေသည်ကို ယန်ကျန့်သာ သိခဲ့လျှင် သူ သူ့ကို ဤမျှ စိတ်ဓာတ် ကျဉ်းမြောင်းသည့်အတွက် ဆူပူမိမှာ သေချာသည်။

သေလုဆဲဆဲ လူတစ်ယောက်မှာ အချစ်ဇာတ်လမ်းအတွက် အချိန်မရှိ၊ မိသားစု ထူထောင်ရန် ဆိုလျှင် ပို၍ပင်။

ကုန်တိုက်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နေရာမှာ မှောင်မည်းနေသည်၊ လုံခြုံရေး အခန်းမှလွဲ၍၊ ထိုအခန်းမှာမူ မီးများ ထွန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ရောက်သောအခါ တခြား လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း လျိုချန်မှာ သူ၏ ဖုန်းပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ဂိမ်းကစားနေသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ? မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထွက်သွားခဲ့တာလဲ? မင်း ဒီကို ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတယ်၊ ခွင့်ယူပြီးပြီလား? ကံကောင်းလို့ ငါ အစ်မ လီကို စောစောက မင်း အိမ်သာ သွားတယ်လို့ လိမ်ပြောခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်း အဆူခံရလောက်ပြီ၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ့ အတန်းဖော် အရေးပေါ် ကိစ္စ ရှိလို့ ငါ နောက်ကျသွားတာ။ နောက်ထပ် ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊" ယန်ကျန့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ကဲ၊ မင်း အချိန်ကိုက် ပြန်ရောက်လာတာပဲ။ အခု သန်းခေါင်နီးပါး ရှိပြီ၊ ကင်းလှည့်ဖို့ အချိန်ပဲ။ ငါတို့ နောက်ဆုံး အပတ် တစ်ပတ် လှည့်ရအောင်၊ ဘာမှ မမှားရင် ငါတို့ မီးပိတ်ပြီး အိပ်ဖို့ ပြန်တက်လို့ရပြီ။ ငါတို့ မနက်ဖြန် ၈:၃၀ မှာ အလုပ်ရှိတယ်၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ ဖုန်းကို ချထားပြီး သမ်းဝေလျက် အကြောဆန့်လိုက်သည်။

လျိုချန်၏ သတ္တိကို ယန်ကျန့် မလေးစားဘဲ မနေနိုင်ဘူး။

သူ ဤမျှ ကြီးမားသော ကုန်တိုက်ကို တစ်ယောက်တည်း ကင်းလှည့်ရဲသော သတ္တိ ရှိသည်။

ယခင် ယန်ကျန့် ဆိုလျှင် ဘယ်တော့မှ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

"အဆောင်က အပေါ်ထပ်မှာ။ ငါတို့ အရင်ဆုံး မြေအောက် ကားပါကင်ကို ကင်းလှည့်မယ်၊ ပြီးတော့ အဆောင်ကို ပြန်တက်တဲ့ လမ်းမှာ မီးတွေ ပိတ်မယ်။ အဲ့ဒီနည်းနဲ့ ငါတို့ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာစရာ မလိုတော့ဘူး၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဓာတ်မီးကို မမေ့နဲ့။"

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ၊" ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓာတ်မီးကို ကောက်ယူကာ လျိုချန်နှင့်အတူ ကင်းလှည့်ရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ငါ ကုန်တိုက်ကို သုံးရက်သာ လေ့လာ စောင့်ကြည့်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း အလုပ်ကို သေသေချာချာ လုပ်ဆောင်ရမည်သာ။

ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ပေ။

မြေအောက် ကားပါကင်မှာ ဗလာနီးပါး ဖြစ်နေသည်၊ ကား အနည်းငယ်သာ ပြန့်ကျဲလျက် ရှိနေသည်။

"အဲ့ဒါ ဘယ်သူ့ ကားတွေလဲ?" ယန်ကျန့် ဇိမ်ခံ ကား ငါးစီး ခြောက်စီး တန်းစီထားသည်ကို ရုတ်တရက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒါတွေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လူတွေရဲ့ ကားတွေလား?"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါတွေ သူဌေးရဲ့ ကားတွေပဲ။ သူ နေ့တိုင်း လဲလှယ် သုံးစွဲတယ်။ သူ အိမ်မှာ ဘယ်နှစ်စီး ရှိလဲ ဘယ်သူ သိမလဲ? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကားပါကင်မှာ ဘာမှ မမှားဘူး။ ငါတို့ အပေါ်ထပ် တက်ကြရအောင်၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဧရိယာကို တစ်ဖန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ကားပါကင်မှာ ဗလာ ဖြစ်နေပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာ တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိပုံရသည်။

ပုံမှန်မဟုတ်သော တစ်စုံတစ်ခု ရှိခဲ့လျှင် ၎င်း ထင်ရှားနေလိမ့်မည်။

သူတို့ ပထမထပ်တွင် သူတို့၏ ကင်းလှည့်ခြင်းကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

အမှောင်ထဲတွင် သူတို့၏ ဓာတ်မီးများဖြင့် လှည့်ပတ် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် အလင်းရောင် ကင်းမဲ့ခြင်းမှလွဲ၍ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူတို့ ဒုတိယထပ်သို့ စက်လှေကားဖြင့် တက်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ သူတို့၏ ကင်းလှည့်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့် အပေါ်မှ လာသော မှိန်သော တဂျိမ်းဂျိမ်း မြည်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒါ ဘာသံလဲ?"

ယန်ကျန့် သူ၏ ဓာတ်မီးကို အပေါ်သို့ ထိုးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မမြင်တွေ့ရပေ။

အသံမှာ စတုတ္ထထပ်နှင့် ပဉ္စမထပ်ကြားရှိ စက်လှေကားမှ လာနေပုံရသည်။

"ဒါ စက်လှေကား လည်ပတ်နေတဲ့ အသံသက်သက်ပဲ။ အစ်မ လီတို့ အဲ့ဒါကို ပိတ်ဖို့ မေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ စက်လှေကား တစ်ခုစီမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခလုတ် ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် မေ့ဖို့ လွယ်တယ်။ ငါတို့ သူတို့နောက် ရှင်းလင်းပေးလိုက်ရုံပဲ၊" လျိုချန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ဟုတ်လို့လား? ငါတို့ သွားစစ်ကြည့်ရအောင်၊" ယန်ကျန့် အကြံပြုလိုက်သည်။

လျိုချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "အလျင်မလိုပါဘူး။ ငါတို့ အရင်ဆုံး တတိယထပ်ကို ကင်းလှည့်တာ အပြီးသတ်ရအောင်၊ ပြီးတော့ စတုတ္ထထပ်ကို တက်မယ်။ ဒီမှာ ကင်မရာတွေ ရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက် ငါတို့ကို အလုပ်ခိုနေတာ မိသွားရင် ငါတို့ လစာ အဖြတ်ခံရလိမ့်မယ်။ အထူးသဖြင့် မင်း၊ လူသစ် ဖြစ်နေတာ။ မင်း အလုပ်ခိုတာ အဖမ်းခံရရင် မင်း သေချာပေါက် အလုပ်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်။"

"…" ယန်ကျန့် လျိုချန် အနည်းငယ် ခေါက်ရှာရှာနိုင်လွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ကောင်းပြီ၊ သူတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်ကြမည်။

ကုန်တိုက်မှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဗလာ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့် ပြဿနာများမဆို သူ၏ အရေး မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး တတိယထပ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ကင်းလှည့်ခဲ့ကြပြီးနောက် စတုတ္ထထပ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ စက်လှေကားသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ကုန်တိုက်၏ စက်လှေကားများမှာ ဒေါင်လိုက် အမျိုးအစား မဟုတ်ဘဲ အလျားလိုက်၊ သယ်ဆောင် ပို့ပေးသည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

"တွေ့လား? ငါ ဒါ ဘာမှ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ သူတို့ ပါဝါ ပိတ်ဖို့ မေ့သွားရုံပဲ။ သွားရအောင်၊" လျိုချန် လျှောက်သွားပြီး စက်လှေကား၏ ပါဝါ ခလုတ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် နောက်ထပ် ဘာမှ မပြောတော့ပေ၊ သူ အလွန်အကျွံ သတိထားနေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။

သူတို့ ပဉ္စမထပ်သို့ စက်လှေကားဖြင့် တက်ခဲ့ကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ၎င်း သူ၏ စိတ်ကူးသက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။

ထို မှိန်သော ပုပ်သိုးနံ့မှာ တစ်ဖန် ပြန်ရောက်လာသည်၊ လေထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသည်၊ လျစ်လျူရှုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ ၎င်းကို စောစောက တတိယထပ်တွင် အနံ့မရခဲ့ပေ။

"ပဉ္စမထပ်… တစ်ခုခု မမှန်ဘူး၊" ယန်ကျန့် သူ၏ ဓာတ်မီးဖြင့် လျိုချန်နောက်သို့ လှည့်ပတ် လိုက်ပါရင်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကြမ်းပြင်မှာ ဗလာ ဖြစ်နေသည်၊ ပိတ်ထားသော ဆိုင်များနှင့် စင်အချို့သာ ရှိသည်။

အရာအားလုံး တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ခု အနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူ ဓာတ်မီးကို အတွင်းသို့ ထိုးလိုက်သည်။

လူရုပ်တုများ ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲ၊ ကျိုးပဲ့ပြီး မပြည့်စုံ၊ နေ့အချိန်ကအတိုင်းပင်။

ပြောင်းလဲမှု မရှိ။

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါတို့ အိပ်ဖို့ ပြန်ကြရအောင်၊" လျိုချန် သမ်းဝေရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

ယန်ကျန့် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး လျိုချန်နောက်သို့ ဝန်ထမ်း လမ်းပေါက်မှတဆင့် ဝန်ထမ်း အဆောင်သို့ ပြန်လိုက်ပါခဲ့သည်။

လမ်းတွင် သူ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်၊ "စကားမစပ်၊ စတုတ္ထထပ်က စက်လှေကားကို မပိတ်ခဲ့ရင် ဒါ အချိန်တိုင်း လည်ပတ်နေသင့်တယ်။ ငါတို့ အဲ့ဒီကို ရောက်သွားတုန်းက ဘာလို့ ဒါ မလှုပ်ရှားနေခဲ့တာလဲ?"

"ဒါက လှုပ်ရှားမှု အာရုံခံ စနစ်နဲ့။ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေမှ ဒါ လှုပ်ရှားတယ်။ အနီးအနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိရင် ဒါ လည်ပတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" လျိုချန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါသာ လှုပ်ရှားမှု အာရုံခံ စနစ်နဲ့ဆိုရင် ဒါက စောစောက ဒါ စတင် လည်ပတ်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက် စက်လှေကားကို အသုံးပြုနေခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား? ဒါပေမယ့် ငါတို့ကလွဲရင် ကုန်တိုက်ထဲမှာ တခြား ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ဘယ်သူက ဒါကို အသုံးပြုနေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလဲ?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

လျိုချန် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်၊ "ဒါ ချို့ယွင်းသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက် ရှိခဲ့ရင် ငါတို့ ကင်းလှည့်တုန်းက သူတို့ကို မြင်ခဲ့မှာပေါ့။"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ ပြန်သွားပြီး စစ်ဆေးချင်သော်လည်း ၎င်း မလိုအပ်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ သူဌေး မနက်ဖြန် လာသည့်အထိ စောင့်ပြီး စုံစမ်း စစ်ဆေးလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်နှင့် လျိုချန် အဆောင်သို့ အိပ်ရန် ပြန်သွားကြစဉ် ကုန်တိုက်သည် တစ်ဖန် မှိန်သော တဂျိမ်းဂျိမ်း မြည်သံဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

စက်လှေကား တစ်ဖန် စတင် လည်ပတ်လာခဲ့သည်။

ပဉ္စမထပ်မှ စတုတ္ထထပ်သို့ စက်လှေကား လင်းလာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျား စတင်ခဲ့သည်။

တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ၎င်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထို့နောက် စတုတ္ထထပ်မှ တတိယထပ်သို့ စက်လှေကား စတင် လည်ပတ်လာခဲ့သည်။

တဂျိမ်းဂျိမ်း…

၎င်း ခဏတာ လည်ပတ်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် တတိယထပ်မှ ဒုတိယထပ်သို့ စက်လှေကား ရွေ့လျား စတင်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပထမထပ်သို့ စက်လှေကား စတင် လည်ပတ်ခဲ့သည်။

ခဏတာ ကြာပြီးနောက် ကုန်တိုက် တစ်ခုလုံး တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

အခန်း ၄၁ - အလောင်းနံ့ တစ်ဖန် ပေါ်လာခြင်း

နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ကျန့် အလွန် စောစော နိုးထလာခဲ့သည်။

တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ ဖြစ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထို တစ္ဆေ မျက်လုံး ရှိနေကတည်းက သူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပြောင်းအလဲ အချို့ကို တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလာခဲ့သည်။

အသိသာဆုံး ပြောင်းလဲမှုမှာ သူ အိပ်ချိန် နည်းနည်းပဲလိုအပ်လာသည်ကို တွေ့ရှိရခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မခံစားရပေ။

"အိပ်ချိန် ခြောက်နာရီပဲလား?" ယန်ကျန့် သူ၏ မျက်နှာကို သစ်ပြီး မှန်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အသွင် မရှိပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူ အေးစက်ပြီး ချဉ်းကပ်ရခက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် မရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ အနီရောင် စက္ကူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ညတာ ကြာပြီးနောက် သူ တစ္ဆေ မျက်လုံး၏ ပြန်လည် ရှင်သန်မှု ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်မှုကို မခံစားခဲ့ရပေ။

အဲဒီအစား သူ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။

သို့သော် အနီရောင် စက္ကူပေါ်တွင် ယခု မှိန်သော အက်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဒီ အနီရောင် စက္ကူက ယာယီ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု သက်သက်ပဲလား? ဒါမှမဟုတ် ဒါက အပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မပြည့်စုံလို့လား?" ယန်ကျန့် အကြည့် လွှဲလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို မပွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ငါ့ရဲ့ ဒီအခြေအနေကို ဖြေရှင်းရတာ ငါ ထင်သလောက် မလွယ်ဘူး ထင်တယ်။"

အမှန်တကယ်ပင် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကပ်ဘေးနှင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ဖြစ်ပွားနေသော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကြောင့် တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ အားလုံး အသက်ရှင်ရန် နည်းလမ်း ရှာဖွေရာတွင် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို မည်သို့ ရှာဖွေနိုင်မည်နည်း? အနီရောင် စက္ကူက တစ္ဆေ၏ ပြန်လည် ရှင်သန်မှုကို ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းသော တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

"စောင့်၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး။"

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် သားရေ ပေလိပ်ကို သတိရလိုက်သည်။

သူ ၎င်းကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး ဖြန့်ခေါက်လိုက်သည်။

ပေလိပ်ပေါ်တွင် စာတစ်ကြောင်း ရှိနေသည်-

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် အရမ်း စောစော နိုးထခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ် တစ္ဆေ မျက်လုံးကြောင့် လွှမ်းမိုးခံနေရတာကို ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလာခဲ့တယ်။ ဒီ လွှမ်းမိုးမှုက သိမ်မွေ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ဒီရက်ပိုင်း အိပ်ချိန် နည်းနည်းနဲ့ လျော့နည်းလာလို့ပဲ။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် ကျွန်တော် မကြာခင် လုံးဝ အိပ်စက်ဖို့ မလိုအပ်တော့မှာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တစ္ဆေတွေ မအိပ်စက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်၊ ဒါ မှန်နိုင်တယ်။"

"ငါ မင်းကို ဖန်ကျင်းဆီက ရတုန်းက သူ မင်းက တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတွေ ဘယ်လို အသက်ရှင်နိုင်လဲ သိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်? သူ ငါ့ကို လိမ်ညာခဲ့တယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်း ဒီ လျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ သော့ချက်ကို ကိုင်စွဲထားရမယ်။"

ယန်ကျန့် ပေလိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"မင်းသာ ငါ့ကို ပြောဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ငါ မင်းရဲ့ တည်ရှိမှုကို ပြန်လည် စဉ်းစားနိုင်တယ်။"

ပေလိပ် ရုတ်တရက် နောက်ထပ် စာသားများ ဖော်ပြလာသည်- "ကျွန်တော် တကယ် အသက်ရှင်ချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ နာကျင်မှုကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့ပြီ—သေခြင်းတရားရဲ့ အမြဲတမ်း ဖိအား၊ တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည် ရှင်သန်မှုအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှု၊ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပြောင်းလဲမှုတွေ။ ဒါတွေက ကျွန်တော့် အသက်အရွယ်မှာ ကျွန်တော် ခံနိုင်ရည် ရှိသင့်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် အဲ့ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ လူ့အရေပြားကို မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ အဖြေကို မရခဲ့ဘူး။ လူ့အရေပြားက ကျွန်တော့်ကို အသုံးဝင်တာ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်နိုင်တာက အဲ့ဒီထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဝှက်ထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက မပြောရုံပဲ။ သူ ဘာကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ?"

ဤစကားများကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ တစ်ချိန်က ပေလိပ်တွင် ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးသည်၊ သို့သော် ကျောင်းမှ ထွက်ခွာလာကတည်းက ၎င်း သူ့ကို လမ်းညွှန်ခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အဘိုးကြီး၏ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ထဲတွင်တုန်းက ပေလိပ်၏ လမ်းညွှန်မှုသာ မရှိခဲ့လျှင် သူ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်း ငါ့ကို ဘာ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်မှ မပေးမှတော့ မင်း ငါ့အတွက် အသုံးမကျဘူး။ ငါ မင်းကို မီးရှို့လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ လူ့အရေပြား တစ်ခုကို တစ်နေ့လုံး သယ်ဆောင်သွားရတာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းတယ်။"

သူ၏ နံနက်ခင်း လုပ်စရာများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ယန်ကျန့် ပေလိပ်ကို ယူပြီး ဓာတ်ငွေ့ မီးဖိုပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

သူ မီးတောက်ကို ညှိလိုက်သည်။

သို့သော် ဓာတ်ငွေ့ မီးဖို၏ မီးအောက်တွင် ပေလိပ်မှာ လုံးဝ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

မီးက ၎င်းကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ဘာတွေ မီးရှို့နေတာလဲ? ခေါက်ဆွဲ ချက်နေတာလား?" လျိုချန်၊ ဓာတ်ငွေ့နံ့ ရသောကြောင့် သူ၏ အခန်းထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် ခုထိ ထိခိုက်မှု မရှိသေးသော ပေလိပ်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်လိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ မီးဖို အလုပ်လုပ်လား စမ်းသပ်ကြည့်နေတာ။"

"မင်းသာ ခေါက်ဆွဲ ချက်နေရင် ငါ့ဆီမှာ ဝက်ပေါင်ခြောက် နည်းနည်း ရှိတယ်၊" လျိုချန် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

"ငါ့ဆီမှာလည်း နည်းနည်း ရှိတယ်။"

"ငါ ဒီအရာကို ဘယ်သူမှ ဘယ်တော့မှ ရှာမတွေ့နိုင်မယ့် တစ်နေရာရာမှာ မြှုပ်နှံလိုက်သင့်တယ် ထင်တယ်၊" ယန်ကျန့် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်း လျှို့ဝှက်သော အရာတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ရန် သေချာပေါက် မလိုလားပေ။

သူ ပေလိပ်ကို သိမ်းဆည်းတော့မည် အပြုတွင် နောက်ထပ် စာတစ်ကြောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်- "ငါ ဒီပေလိပ်ဆီကနေ နောက်ထပ် ဘာ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်မှ မရနိုင်တော့ဘူး။ အနာဂတ်ကို စဉ်းစားရင်း ငါ ဒါကို စွန့်ပစ်ပြီး တခြား ဘယ်သူမှ ဒါကို ရှာမတွေ့အောင် သေချာလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒါပေမယ့် ငါ တွေးမိတယ်၊ ငါသာ ဒီပေလိပ်ကို တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖမ်းဆီးဖို့ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ရင် ငါ ရှာဖွေနေတဲ့ အဖြေကို ငါ ရနိုင်လောက်တယ်။"

"တစ္ဆေ ဖမ်းဆီး? မင်း ငါ့ကို သေအောင် လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ၊" ယန်ကျန့် ၎င်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်၊ ၎င်း၏ စကားတစ်လုံးမှ မယုံကြည်ပေ။

သူ ၎င်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြှုပ်နှံရန် စီစဉ်ရင်း။

နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် ကုန်တိုက် ဖွင့်ခဲ့သည်။

၎င်း ပိတ်ထားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယန်ကျန့်နှင့် လျိုချန်မှာမူ ခုထိ အလုပ်လုပ်ရန် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

နံနက် ၈:၃၀ တွင် သူတို့ သူတို့၏ ကင်းလှည့်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။

"စကားမစပ်၊ စက်လှေကား မနေ့က ပိတ်မထားခဲ့ဘူးလား? ဘာလို့ အခု ဖွင့်ထားတာလဲ?" ယန်ကျန့် စက်လှေကားပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူတို့ ယခင်ည အနားယူရန် မသွားမီ မီးများ ပိတ်ပြီး ဓာတ်လှေကား ပိတ်ခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ယုတ္တိနည်းအရ စက်လှေကားမှာ ဤမျှ နံနက်စောစောတွင် ဖွင့်ထားသင့်သည် မဟုတ်ပေ။

"လီကျဲမှာ သော့တွေ ရှိတယ်။ ကြည့်လေ၊ ကုန်တိုက် တံခါးတွေ ဖွင့်ထားတယ်။ သူဌေး ဒီနေ့ ပြန်လာနိုင်တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်၊ ဒါကြောင့် လီကျဲ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်း ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို ဒီလောက် ဂရုစိုက်နေတာလဲ?" လျိုချန် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း မေးကြည့်တာပါ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယနေ့ ကုန်တိုက်ထဲရှိ မီးအားလုံးမှာ ထွန်းထားသည်၊ ၎င်းမှာ ပုံမှန် အမှောင်ကျနေခြင်းနှင့် ကွဲပြားသည်။

ခဏတာ ကင်းလှည့်ပြီးနောက် ယန်ကျန့် ထူးခြားသော တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ရှိနေပုံရသည်။

သို့သော် ဤ ပုံမှန် အခြေအနေက ယန်ကျန့်ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူပင်လျှင် မည်သည့် ပြဿနာမှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့လျှင် ကုန်တိုက်ထဲတွင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ မရှိသင့်ပေ။

သို့ဆိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် လူများ ပျောက်ဆုံးနေကြသနည်း? ထို့အပြင် ယန်ကျန့် ကုန်တိုက်ထဲတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်၊ သို့သော် သူ ၎င်းကို အတိအကျ ပြောနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

နံနက် ၁၀ နာရီခန့်တွင် ဇိမ်ခံ ကားအနည်းငယ် ကုန်တိုက် အဝင်ဝတွင် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

လူတစ်စု ကားထဲမှ ဆင်းလာခဲ့သည်၊ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အနည်းငယ် ပုသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဦးဆောင်လာသည်။

"သူဌေး ရောက်လာပြီ။ သတိထား၊ သူ ကုန်တိုက် ပိတ်ထားလို့ နောက်ပိုင်း စိတ် အခြေအနေမကောင်းဘူး၊" လျိုချန် တိုးတိုး သတိပေးလိုက်သည်။

ပုသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားမှာ ထန်အန်းဟု အမည်ရပြီး ကုန်တိုက်၏ ပိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။

သူ ယခင်က အိမ်ခြံမြေ လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခဲ့သော်လည်း မကြာသေးမီက ဤကုန်တိုက်ကို လုပ်ကိုင်ရန် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

"ဆရာ လော်၊ ဒါ ကျွန်တော့် ကုန်တိုက်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက် ကြည့်ရှုပြီး ဘာမှားနေလဲ ကြည့်ပေးပါ။ လူတွေ မကြာသေးမီက ရက်အနည်းငယ်တိုင်း ပျောက်ဆုံးနေကြတယ်။ ဆရာ လော်၊ ခင်ဗျား ခြေလှမ်း သတိထားပါ..."

သူဌေး ထန်က ခנוམ་ခစားစွာ ပြုံးရင်း အသက်ငါးဆယ်ကျော် ဝဖြိုးသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ဦးဆောင် ခေါ်လာခဲ့သည်၊ သူ့နောက်တွင် အခြံအရံ အနည်းငယ် လိုက်ပါလာသည်။

ဆရာ လော်ဟု ရည်ညွှန်းခံရသော အမျိုးသား ရုတ်တရက် အမူအရာပြလိုက်သည်၊ "ငါတို့ ပင်မ တံခါးကနေ ဝင်လို့ မဖြစ်ဘူး။ တခြား ဝင်ပေါက် ရှိသေးလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ကုန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်ရေး ဝင်ပေါက် ရှိပါတယ်၊" သူဌေး ထန် လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို အဲ့ဒီကနေ ဝင်ကြရအောင်၊" ဆရာ လော် ပြောလိုက်သည်။

အဝင်ဝတွင် ရပ်နေသော ယန်ကျန့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လူလိမ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိမှုများနှင့် လှည့်ကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တခြား လူတိုင်း ပင်မ တံခါးမှ ဝင်ရောက်ကြသည်၊ ဖောက်သည်များ အပါအဝင်။

သို့သော် ဤ ဆရာဟု ခေါ်သောသူ မဝင်နိုင်ဘူးလား? တစ္ဆေများ ရှိခဲ့လျှင်တောင် ယန်ကျန့် သူ၏ ကင်းလှည့်စဉ်အတွင်း သူတို့ကို သတိပြုမိသင့်သည်။

ဤ ဆရာ လော်မှာလည်း တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ့ထက် ပိုမို အားကောင်းသည် ဆိုလျှင်မှ လွဲ၍။

သို့သော် သူ၏ ဝဖြိုးပြီး လန်းဆန်း တက်ကြွသော ပုံပန်းအရ ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီမှာပဲ နေပြီး တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်မဝင်စေနဲ့။ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ကျွန်မ ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်လိုက်မယ်၊" လီကျဲ အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး သူဌေးကို နှုတ်ဆက်ရန် အမျိုးသမီး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အနည်းငယ်ကို ဦးဆောင် ခေါ်သွားण्याခင် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဆရာ လော် ဘေးတံခါးမှ ကုန်တိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်၊ သူဌေး ထန်၊ မန်နေဂျာ၊ လီကျဲနှင့် တခြားသူများကို ဦးဆောင်လျက်။

သူတို့ ကုန်တိုက် ပတ်ပတ်လည် လှည့်လည်သွားလာကြသည်၊ ဘယ်ညာ ကြည့်ရှုကြသည်၊ ထို့နောက် ကုန်တိုက်ထဲရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို လုံးဝ နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

သူတို့ ဘာကို နားလည် သဘောပေါက်ခဲ့သည်မှာ မရှင်းလင်းပေ၊ သို့မဟုတ် သူတို့ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခု ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ရုံသာလား။

ယန်ကျန့် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။

သူ ဆရာ လော်မှာ လိမ်လည်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူ သူ့ကို မဖော်ထုတ်ခဲ့ပေ။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ မရှိခဲ့လျှင် ဤ ယွမ် တစ်သန်း အခကြေးငွေမှာ ထို လူလိမ်ထံသို့သာ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ စိုးရိမ်စရာ ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

"ဟွန်း?" ထိုစဉ် ယန်ကျန့်၏ နှာခေါင်း ရှုံ့သွားပြီး သူ အလောင်းနံ့ကို တစ်ဖန် မှိန်ဖျော့စွာ အနံ့ရလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ အနံ့ ပြန်လာပြီ၊ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါတော့... ပိုနီးကပ်ပုံရတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါ အရင်ကထက် ပိုပြင်းထန်နေလို့ပဲ။"

သူ စုံစမ်း စစ်ဆေးရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း ကုန်တိုက်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထူးခြားသော တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။