ယန်လီ

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ မဖြစ်ပွားသရွေ့ ယန်ကျန့် ပေါ်လာရန် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သူ၏ သေးငယ်သော လုံခြုံရေး အစောင့်အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဆရာ လော်ဟု ခေါ်သောသူကို ကုန်တိုက် ပတ်ပတ်လည် လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကုန်တိုက် ပိုင်ရှင် မစ္စတာ ထန် နောက်ဆုံး စကားပြောလာခဲ့သည်။

သူ ပါးစပ် မဖွင့်နိုင်ခင် ဆရာ လော်က စကားဖြတ်ပြီး "မစ္စတာ ထန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကုန်တိုက်မှာ တကယ်ကို အတော်လေး ဆိုးရွားတဲ့ ပြဿနာ အချို့ ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် စောစောက ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာတင် တစ်ခုခု မှားနေတာကို ခံစားမိခဲ့တယ်။"

"ဆရာ၊ ကျွန်တော့် ကုန်တိုက်မှာ အတိအကျ ဘာတွေ မှားနေတာလဲ? ဒါကို ပြင်လို့ ရနိုင်မလား?" မစ္စတာ ထန်၏ မျက်နှာ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ သတိထားစွာ မေးလိုက်သည်။

ဆရာ လော် ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်- "ဒါက နည်းနည်း အခက်အခဲ ရှိပေမယ့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောရမယ်။ တခြား ဘယ်သူမဆို ဖြစ်ခဲ့ရင် သူတို့ ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ကံကောင်းခြင်းတွေ ရထားတယ်၊ မစ္စတာ ထန်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ပြဿနာကို တကယ် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်း နှစ်ခု ရှိတယ်—လက္ခဏာတွေကို ကုသတဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခုနဲ့ အကြောင်းရင်းကို ကုသတဲ့ နည်းလမ်း တစ်ခု။ ဘယ်တစ်ခုကို ပိုကြိုက်လဲဆိုတာ ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ဖို့ပဲ ရှိတယ်။"

"နည်းလမ်း နှစ်ခုရဲ့ ကွာခြားချက်က ဘာလဲ?" မစ္စတာ ထန် မေးလိုက်သည်။

ဆရာ လော် ရှင်းပြသည်- "လက္ခဏာတွေကို ကုသတဲ့ နည်းလမ်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ဆောင်လိုက်တာနဲ့ ကုန်တိုက် ပုံမှန် အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားပြီး နောက်ထပ် ဖြစ်ရပ်တွေ မဖြစ်တော့ပါဘူး။ သို့သော် အလားတူ ဖြစ်ရပ်တွေ အနာဂတ်မှာ ထပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် အာမ မခံနိုင်ဘူး။"

"အကြောင်းရင်းကို ကုသတဲ့ နည်းလမ်းကရော ဘယ်လိုလဲ?" မစ္စတာ ထန် စုံစမ်းလိုက်သည်။

"အကြောင်းရင်းကို ကုသဖို့ဆိုရင် ခင်ဗျားက ကုန်တိုက်ကို ပိတ်ပြီး ပြောင်းရွှေ့ဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ ညစ်ညမ်းနေရင် အလားတူ ဖြစ်ရပ်တွေ အနာဂတ်မှာ ထပ်ဖြစ်နိုင်သေးတယ်၊" ဆရာ လော်က မစ္စတာ ထန်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ မစ္စတာ ထန်။ ခင်ဗျား ကုန်တိုက်ကို ပိတ်လိုက်ကတည်းက ပျောက်ဆုံးမှုတွေ ထပ်ဖြစ်သေးလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဆရာ ပြောတာ လုံးဝ မှန်ပါတယ်။ ကုန်တိုက် ပိတ်ကတည်းက ဘာ ဖြစ်ရပ်မှ ထပ်မဖြစ်တော့ဘူး၊" မစ္စတာ ထန်က သူ၏ မျက်နှာ အံ့ဩ လေးစားမှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ သုံးစွဲခဲ့သော ငွေကြေးသည် တန်ဖိုး ရှိသည်မှာ သေချာပါသည်။

"ဒါပေမယ့် ငါတို့သာ မပြောင်းရွှေ့ရင် ဒီဟာကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းနိုင်မလဲ? ဆရာ စဉ်းစားလို့ ရတဲ့ ဖြေရှင်းနည်း ရှိပါသလား?" မစ္စတာ ထန် ထပ်မေးလိုက်သည်။

သူ အရေးအကြီးဆုံး ဂရုစိုက်သော အရာမှာ သူ၏ ကုန်တိုက် ဘယ်အချိန် ပြန်ဖွင့်နိုင်မလဲ ဆိုတာဖြစ်သည်။

ရက်တိုင်း ပိတ်ထားလေ အကျိုးအမြတ် လျော့ပါးလေ ဖြစ်ပြီး ဆုံးရှုံးမှုတွေက အတော်လေး ကြီးမားသည်။

ဆရာ လော် ရယ်မောပြီး ပြောသည်- "ကျွန်တော် ဒီအထိ ရောက်လာတာ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ကျွန်တော် ဒီလုပ်ငန်းမှာ ဘယ်လို နာမည် ဆက်လုပ်နိုင်မလဲ? ဒါက ကျွန်တော့် ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးလိုက်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဟုတ်ပါတယ်၊ အခကြေးငွေ နည်းနည်းနဲ့တော့ မရဘူး။"

"နားလည်ပါတယ်၊ နားလည်ပါတယ်။ ဆရာ စိတ်ချပါ၊ လိုအပ်တဲ့ ကုန်ကျစရိတ် အားလုံးကို ကျွန်တော် ကျခံပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦး၊" မစ္စတာ ထန် ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်သည်။

ဆရာ လော် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်- "စောစောက ခင်ဗျားရဲ့ ကုန်တိုက် ပတ်ပတ်လည် လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြောင်းရင်းကို ကုသချင်တယ်ဆိုရင် ပင်မ ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ပြီး တောင်ဘက်မှာ ဝင်ပေါက် အသစ်တစ်ခု ဖွင့်ဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။ ညာဘက်ခြမ်းမှာရှိတဲ့ ကားပါကင် ဝင်ပေါက်ကိုတော့ မပြောင်းလဲဘဲ ထားသင့်ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အသေးစိတ် ဆောက်လုပ်ရေး အစီအစဉ်ကို ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်။ ဒီမှာ ဆက်ဆွေးနွေးဖို့ အဆင်မပြေဘူး။"

မစ္စတာ ထန် ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်သည်၊ လုံးဝ ယုံကြည်သွားပြီး ဆရာ လော်၏ စကားထဲတွင် လုံးဝ စိတ်နှစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ချောင်းမြောင်း နားထောင်နေသော ယန်ကျန့် ဤ ဆရာ လော်မှာ အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိပုံရသည်ဟု မထင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ လိမ်လည်သူနဲ့ မတူဘဲ သူ ဘာလုပ်နေလဲ တကယ် သိသောသူနဲ့ ပိုတူသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ အထင်အမြင်များ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

မကြာခင် ဆရာ လော်၏ တပည့်များ ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းများ စုပုံလျက် ယူဆောင်လာကြသည်၊ လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေပုံရသည်။

"ပင်မ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါ၊" ဆရာ လော် ရုတ်တရက် သူ၏ တပည့်များကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ကြားကြလား? တံခါးကို ပိတ်လိုက်!" ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၊ သူက မန်နေဂျာနဲ့ တူသည်၊ ယန်ကျန့်နှင့် လျိုချန်ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်၊ ကြန့်ကြာမနေနဲ့!"

"ဒါ မန်နေဂျာ လီ၊ သူဌေးရဲ့ ညာလက်ရုံးပဲ။ သူ့ကို မစော်ကားနဲ့၊" လျိုချန်က ယန်ကျန့်ကို တီးတိုး ပြောပြီး ကုန်တိုက်၏ တံခါးများ ပိတ်ရန် အလျင်အမြန် စတင်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်ပြီး မပူမပင် ဖြစ်ဟန် ပြကာ တံခါးများ ပိတ်ရန် ကူညီရန် လှည့်လိုက်ရုံသာ။

"သော့ခတ်လိုက်။ သော့ခတ်ပြီးတာနဲ့ ဘာပဲ ရှိရှိ အထဲက ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" ဆရာ လော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သော့ခတ်လိုက်ရမှာလား? ယန်ကျန့် ခဏတာ ကြောင်အသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ ပြောသည်- "ငါတို့ တံခါးတွေ သော့ခတ်လိုက်ရင် အထဲမှာ တစ္ဆေ ရှိခဲ့ရင်တောင် ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သော့ခတ်ထားသလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ နောက်မှ ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ လိုအပ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"ဟေ့၊ လူသစ်၊ မင်း ဘာတွေ ရွတ်နေတာလဲ? ဆရာ ပြောတာ မင်း မကြားဘူးလား? တံခါးကို သော့ခတ်!" မန်နေဂျာ လီက ယန်ကျန့် နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားနေတာကို သတိထားမိသောအခါ သူ့ကို ဆူပူလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့။

တကယ်သာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ထောင်ချောက်မိမယ့်သူတွေက ခင်ဗျားတို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ငါ တံခါးကို သော့ခတ်သည်ဖြစ်စေ မခတ်သည်ဖြစ်စေ ငါ့အတွက် ဘာမှ မကွာခြားဘူး။

ကလစ်။

သူ ပင်မ တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဆရာ လော် ခေါင်းကို ယမ်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုး ရေရွတ်နေသည်ကို သူ ကြည့်နေစဉ် ယန်ကျန့် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် တေးသွားတစ်ခု တီးခတ်နေသည်ကို စိတ်ကူးဖြင့် မကြားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ရုတ်တရက် ဆရာ လော်မှာ ထူးဆန်းစွာ ရယ်စရာကောင်းနေပုံရသည်။

"ဖီး—"

ယန်ကျန့် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ မသင့်လျော်ကြောင်း လျင်မြန်စွာ သိရှိလိုက်ပြီး သူ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ? ဘယ်သူ ခုနက ရယ်လိုက်တာလဲ?" ဆရာ လော် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ လှည့်လာခဲ့သည်။

"မင်းလား? မင်းက သာမန် လုံခြုံရေး အစောင့်တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ အခမ်းအနားကို နှောင့်ယှက်နေတာလား? တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် မင်း တာဝန်ယူမှာလား?" ဆရာ လော် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အလေးအနက် ပြန်ဖြေသည်၊ "ဆရာ၊ ခင်ဗျား နားလည်မှု လွဲနေပါပြီ။ ကျွန်တော် ခုနက နှာချေလိုက်တာပါ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီကနေ အထူး လေ့ကျင့်မှု ခံယူထားပါတယ်။ ကျွန်တော်က တာဝန်သိတဲ့ လုံခြုံရေး အစောင့်တစ်ယောက်ပါ၊ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာမှ ကျွန်တော် ရယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

လျိုချန် သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မင်း ဘယ်တုန်းက လေ့ကျင့်မှု တစ်ခုခု ရခဲ့လို့လဲ?

"နောက်ထပ် မဖြစ်စေနဲ့တော့၊" ဆရာ လော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကျေမနပ် ဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်လည်း မန်နေဂျာ လီထံမှ စူးရှသော စိုက်ကြည့်မှုကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းကို လျစ်လျူရှုရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

မကြာမီ ဆရာ လော် သူ၏ အခမ်းအနားကို ပြန်လည် စတင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် သူ၏ ခေါင်းယမ်းခြင်း စည်းချက်မှာ အလွန် စုံလင်စွာ တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် ယန်ကျန့် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ထို ရယ်စရာ တေးသွားကို တစ်ဖန် မကြားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ တိုးညှင်းသော ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆရာ လော်၏ နားများမှာ အလွန် ထက်မြက်နေသဖြင့် အမှိန်ဖျော့ဆုံး အသံကိုပင် ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်း ထပ်ရယ်နေတာလား? ငါ သွားပြီ!" ဆရာ လော်၊ စိတ်ထိခိုက်လွယ်ပုံရသူ၊ သူ၏ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"မင်း အလုပ်ထုတ်ခံရပြီ! မနက်ဖြန် အလုပ်လာဖို့ စိတ်မကူးနဲ့တော့၊" မန်နေဂျာ လီ ချက်ချင်း လျှောက်လာပြီး ယန်ကျန့်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒီလအတွက် လစာ ရဖို့တောင် စိတ်မကူးနဲ့!"

ယန်ကျန့် ပြုံးပြီး ပြောသည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် တကယ် ထိန်းထားဖို့ အရမ်း ခက်ခဲတာမျိုး မဟုတ်ရင် ပုံမှန်အားဖြင့် မရယ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ဆက်လုပ်ကြပါ၊ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ကျွန်တော် ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထွက်သွားမှာပါ။ ဒါ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် လစာ ရသည်ဖြစ်စေ မရသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး။"

မန်နေဂျာ လီ အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး ကျိန်ဆဲချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း ယန်ကျန့်နှင့် ပတ်သက်၍ သူ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိခဲ့ပေ။

သူ တီးတိုး ရေရွတ်သည်၊ "ဘယ်သူ ဒီ လုံခြုံရေး အစောင့်ကို ငှားခဲ့တာလဲ? တစ်ယောက်ယောက်တော့ ဒီအတွက် တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။"

သို့သော် ထိုအချိန်လေးမှာပင် တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက် အပေါ်ထပ်မှ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

ဘုန်း!

အလွန် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ကုန်တိုက်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်၊ လေးလံသော တစ်စုံတစ်ခု မြေပြင်ကို ထိမှန်သွားသဖြင့်။

"ဘာ ပြုတ်ကျတာလဲ?" အားလုံး လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ စုရုံး ကြည့်ရှုသောအခါ သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

ပို၍ သူရဲဘောကြောင်သော သူအချို့မှာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်ပင်။

အလောင်းတစ်လောင်း။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ ခေါင်းမရှိသော၊ ကိုယ်လုံးတီး အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုပ်သိုး စပြုနေပြီ ဖြစ်ပြီး အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဒီလောက် အရေးမလုပ်ကြပါနဲ့။ ဒါက အလောင်းတစ်လောင်းပါပဲ။ ကျွန်တော် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်နေတုန်း တွေ့ခဲ့တာ။ ဒါ ခင်ဗျားတို့ ကုန်တိုက်ကနေ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ဒီနေရာက တစ္ဆေခြောက်နေတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ငွေလိမ်ဖို့ လိမ်လည်သူတစ်ယောက် ငှားခဲ့တာ ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ သူသာ နည်းနည်း ကောင်းခဲ့ရင် ငါတို့လို လူတွေ တည်ရှိဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး။"

အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိ လူငယ်တစ်ဦး၊ လက်တို ရှပ်အင်္ကျီနှင့် လက်အိတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသူ၊ စတုတ္ထထပ်မှ ဓာတ်လှေကားဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူ... ဘယ်သူလဲ မင်းက? လုံခြုံရေး!" မစ္စတာ ထန် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လုံခြုံရေး ခေါ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်တော့်နာမည် ယန်လီပါ။ ကျွန်တော် အရင်က ပိုက်ပြင်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အလုပ် ပြောင်းခဲ့ပြီ။ အခု ကျွန်တော် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာမှာ အထူးပြုတယ်။ မစ္စတာ ထန်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။"

ယန်လီဟု အမည်ရသော လူငယ်သည် အပြုံးဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။

သူ ပြုံးနေသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ပြီး ချဉ်းကပ်ရခက်နေသည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ချက်ချင်း လေးနက်သွားခဲ့သည်။

ဒီကောင်ကလည်း တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်လား? သူသာ ဟုတ်ခဲ့ရင် သူ စီးပွားရေး လာလုတာပဲ။