ပျောက်ကွယ်သွားသော အလောင်း

ဆရာ လော် ပြုစားခြင်းတစ်ခု ပြုလုပ်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ကုန်တိုက်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ထားခဲ့ပြီး အရေးပေါ် ထွက်ပေါက်များကိုပင် တံဆိပ်ခတ် ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ ယန်လီဟု အမည်ရသော ဤလူငယ် ကုန်တိုက်ထဲတွင် မည်သို့ ပေါ်လာခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ ယခင် ကင်းလှည့်မှုများအတွင်း မည်သူမျှ သူ့ကို မမြင်ခဲ့ပေ။ သူ ဤနေရာတွင် အစကတည်းက ရှိနေခဲ့သလား? သူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ကုန်တိုက်ထဲတွင် ကျွန်တော် ခံစားမိခဲ့သော လူလား?

ယန်ကျန့် ယန်လီဟု အမည်ရသော လူကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ပြေးလွှားနေသည်။ သို့သော် ပုပ်သိုး စပြုနေပြီဖြစ်သော အလောင်းကို မည်သို့ ရှင်းပြမည်နည်း? ကင်းလှည့်မှုများအတွင်း သူ ထိုအလောင်းကိုလည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် အလောင်း၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ပြတ်ရှရာမှာ သန့်ရှင်းပြီး တိကျသည်၊ စက်ရုံ ကြိတ်စက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့။ သို့သော် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းစွာပင် ဒဏ်ရာမှ သွေး တစ်စက်မှ စီးထွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

မစ္စတာ ထန်၊ မန်နေဂျာ လီ၊ ဆရာ လော်နှင့် သူတို့၏ အဖွဲ့သားများသည် ယန်လီ သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြသည်၊ သူမှာမူ ဂရုမစိုက်ဟန် ပေါက်နေသည်။ လူသတ်သမားလား? အရူးလား? သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ကောင်လား? အတွေးမျိုးစုံ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

ယန်လီ မစ္စတာ ထန်ဆီသို့ သူ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သော်လည်း မစ္စတာ ထန် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်ဆွဲ နှုတ်ဆက်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ အဲဒီအစား သူ ကြောက်ရွံ့စွာ မေးလိုက်သည်၊ "မင်း ဘယ်သူလဲ? မင်း ဘာလိုချင်လဲ?" "ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ စီးပွားရေး သဘောတူညီချက်တစ်ခု ဆွေးနွေးဖို့ ဒီကို လာတာပါ၊ မစ္စတာ ထန်။ ခင်ဗျား စိတ်ဝင်စားမလား သိချင်ပါတယ်?" ယန်လီ သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘယ်လို စီးပွားရေးမျိုးလဲ?" ယန်လီ ပြောသည်၊ "ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင် ဒီကုန်တိုက်ထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ကုန်တိုက်ကနေ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေ အားလုံး အဲ့ဒီ တစ္ဆေကြောင့် အသတ်ခံခဲ့ရတာ။ ပြီးတော့ အခုချိန်မှာ အဲ့ဒီ တစ္ဆေက ကုန်တိုက်ထဲက တစ်နေရာရာမှာ ခုထိ ချောင်းမြောင်းနေတုန်းပဲ၊ ငါတို့ကို ကြည့်နေတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အပြန်အလှန်အားဖြင့် ကျွန်တော် ငါးသန်း လိုချင်တယ်။"

မစ္စတာ ထန် နားလည်သွားသည် — ဤလူ သူ့ကို ငွေညှစ်ရန် ဒီကို ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ဆရာတစ်ယောက် ငှားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ဘာကြောင့် ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူကို လိုအပ်မည်နည်း?

မစ္စတာ ထန် မတုံ့ပြန်မီ ဆရာ လော် နှာခေါင်းရှုံ့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊ "လူငယ်လေး၊ မင်း ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ? မင်း စည်းမျဉ်းတွေကိုတောင် သိလို့လား? မင်း ကြည့်ရတာ အသက် နှစ်ဆယ် ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်း ဖုန်းရွှေ ဒါမှမဟုတ် ပါ့ကွားကို နားလည်လို့လား? မင်း ဖြစ်နိုင်တာက တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပျော်တမ်းသမား တစ်ယောက်ပဲ။ မစ္စတာ ထန်ရဲ့ ကိစ္စကို ဒီနေ့ ငါ ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်။ မင်းသာ ကိုယ့်အခြေအနေ ကိုယ်သိရင် ထွက်သွားလိုက်။" "မဟုတ်ရင် ငါ လုံခြုံရေးကို မင်းကို ပစ်ထုတ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

ယန်လီ လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်၊ "ဘာမှမသိတဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက်က ခုထိ ဖုန်းရွှေအကြောင်း ပြောနေသေးတာလား? အဲ့ဒါက သူဌေး ဖြစ်ခါစတွေအပေါ်မှာ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ ဖုန်းရွှေက ဒီမှာ အသုံးမဝင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တကယ့် တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေလို့ပဲ။ အဲ့ဒီ တစ္ဆေသာ ပေါ်လာခဲ့ရင် ခင်ဗျားရဲ့ မက်မွန်သား ဓား ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီ အသုံးမကျတဲ့ စက္ကူ အင်းတွေက ကူညီလိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်သလား? ခင်ဗျားသာ ဘုရားကျောင်းကနေ ဘုရားရှင်ကိုယ်တိုင်ကို ပင့်ဆောင်လာခဲ့ရင်တောင် သောက်ကျိုးနည်း ဘာမှ လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။" "ပြီးတော့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သတိပေးပါရစေ၊ ခင်ဗျားရဲ့ လေသံကို သတိထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျား နှလုံးသားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ခင်ဗျား လည်ချောင်းထဲ ထိုးထည့်ပစ်လိုက်မယ်။"

ယခင်က ပြုံးနေသော ယန်လီ ရုတ်တရက် အေးစက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လာခဲ့သည်။ သူ ဆရာ လော်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အံ့ဩဖွယ် ခွန်အားဖြင့် သူ့ကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ မကောင်းဆိုးဝါး လေသံမှာ သူ စကားလုံးတိုင်းကို ဆိုလိုရင်းအတိုင်း ပြောနေကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိစေခဲ့ပေ။

ဆရာ လော်၏ နဖူးမှ ချွေးများ ယိုကျလာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု ဖျပ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့မှ လူကို သူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းမှ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ဤလူမှာ ထောင်ထဲရှိ အရက်စက်ဆုံး လူသတ်သမားကဲ့သို့ ဖြစ်သည် — သွေးအေးပြီး ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သည်။ မဟုတ်ဘူး၊ အရက်စက်ဆုံး လူသတ်သမားပင်လျှင် သူ့လောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီလူက သေချာပေါက် တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲ၊" ယန်လီ၏ လူမဆန်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ ယန်လီသည် သူ့ကဲ့သို့ပင် သူ့အတွင်းရှိ တစ္ဆေ၏ ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်မှာ သူ သေချာသည်။ တစ္ဆေတစ်ကောင် လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း နေထိုင်သောအခါ ၎င်းသည် သူတို့ကို အဆက်မပြတ် လွှမ်းမိုးသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုမှာ သိမ်မွေ့စွာ၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပွားသည်။ ယန်ကျန့် ဤ ပြောင်းလဲမှုကို စတင် ခံစားနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"လုံခြုံရေး! လုံခြုံရေး! မြန်မြန်၊ ဒီလူကို နှိမ်နင်းလိုက်! ဆရာ လော်ကို လွှတ်ပေးခိုင်းလိုက်!" မန်နေဂျာ လီ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး အရေးတကြီး အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။ လျိုချန် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ရှေ့တိုးရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ လုံခြုံရေး? ဘာလို့ မကူညီတာလဲ? မင်း အလုပ်ကို လိုချင်သေးလား? ဒီကို လာခဲ့!" မန်နေဂျာ လီ၊ ယန်ကျန့် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ အမိန့်များကို လျစ်လျူရှုနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျား စောစောက အလုပ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဒီကုန်တိုက်အတွက် လုံခြုံရေး အစောင့် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်တော် ဒီဝတ်စုံကို နောက်မှ ပြန်ပေးမယ်။ ဒါက ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ အာဏာစက်အောက်မှာ မရှိတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဒါကို ကိုယ့်ဘာသာ ကိုင်တွယ်ရလိမ့်မယ်။" "ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ဟစ်နေတာ ရပ်လိုက်ပါ။ ခင်ဗျားက မန်နေဂျာ ဖြစ်နေရင်တောင် ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို အရမ်း ဖိအားပေးရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ထိုးကြိတ်ဖို့ စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"သေစမ်းကွာ!" မန်နေဂျာ လီ၏ မျက်နှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားသည်။ လုံခြုံရေး အစောင့်တွေ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် ရဲတင်းသွားတာလဲ? သူ ယန်ကျန့်ကို စောစောက အလုပ်ထုတ်ခဲ့တယ်၊ အခု ဒီကောင်က သူ့ကို ရင်ဆိုင်နေပြီ။

မစ္စတာ ထန် ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်၊ "လူငယ်လေး၊ ငါက ဒီကုန်တိုက်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ။ မင်းသာ ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိရင် မင်း ခုထိ ကုမ္ပဏီရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပဲ။ ငါ မင်းကို လစာတောင် တိုးပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ?" "ကျွန်တော် ထင်တာတော့ ဒီအလုပ်က နည်းနည်း အန္တရာယ် များလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် တခြား တစ်ခုခု ရှာတာ ပိုကြိုက်တယ်၊" ယန်ကျန့် ဂရုမစိုက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ ကမ်းလှမ်းမှုကို ကျွန်တော် တန်ဖိုးထားပါတယ်။"

မစ္စတာ ထန် စိတ်ပျက်မှု နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ယန်ကျန့်ကို အပြစ်မတင်ဘဲ အဲဒီအစား မန်နေဂျာ လီကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီမန်နေဂျာက လူငတုံးပဲ။ သူ သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး အစားထိုးလိမ့်မည်။ ကုန်တိုက်မှာ လူ ငှားရမ်းရန် ယခုပင် ရုန်းကန်နေရသည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် အားကောင်းပြီး ငယ်ရွယ်သော လုံခြုံရေး အစောင့်နှစ်ဦး ရှာတွေ့ခဲ့သည်၊ သူတို့ အလိုအပ်ဆုံး အချိန်ရောက်မှ ဒီမန်နေဂျာက ဂိုက်ဖမ်းပြီး သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို အလုပ်ထုတ်ခဲ့ရသည်။ အခု ဒီကောင်က ကူညီရန် ငြင်းဆန်နေပြီ။ မင်းသာ အော်ဟစ်တာ ဒီလောက် ကောင်းနေရင် မင်း ကိုယ်တိုင် ရှေ့ထွက်ပြီး ဒါကို ဘာလို့ မဖြေရှင်းတာလဲ?

"ရဲခေါ်လိုက်၊" မစ္စတာ ထန် သူ၏ ဒေါသကို ချုပ်တည်းပြီး သူ၏ လက်ထောက်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ လက်ထောက်ဖြစ်သူ လီအစ်မ လျင်မြန်စွာ တွေဝေမှုမှ လွတ်မြောက်လာပြီး ရဲကို ဖုန်းခေါ်ဆို စတင်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားပါ…" လျိုချန် ချဉ်းကပ်ရန် သူ့ကိုယ်သူ အတင်း ကြိုးစားလိုက်သည်၊ ဤ ထူးဆန်းသော လူငယ်ကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ရဲပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဒီကို လစာအတွက် ရောက်နေတာ။ သူ့အသက်ကို စွန့်စားရလောက်အောင် မတန်ဘူး။

"ငါ တည်ငြိမ်နေပါတယ်။ ငါသာ မတည်ငြိမ်ခဲ့ရင် မင်းတို့အားလုံး အခုချိန် သေနေလောက်ပြီ၊" ယန်လီ အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ ဖြူဖျော့နေသော ဆရာ လော်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ နှိမ့်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို မြေပြင်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။

"သူဌေး၊ ရဲကို ခေါ်ပြီးပါပြီ၊" လီအစ်မ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ မစ္စတာ ထန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "မဆင်မခြင် ဘာမှ မလုပ်နဲ့။ ဒီလူကို ထိန်းချုပ်ထားဖို့ ကြိုးစားကြရအောင်။" အနီးအနားရှိ ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ယန်လီမှာ လူသတ်သမား ဖြစ်နိုင်ခြေ များသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကုန်တိုက်ထဲရှိ ယခင် ပျောက်ဆုံးမှုများမှာလည်း သူ၏ လက်ချက် ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"မစ္စတာ ထန်၊ ကျွန်တော်တို့ စောစောက ဆွေးနွေးမှုကို ဆက်လုပ်လို့ရမယ် ထင်တယ်။ ငါးသန်း၊ ကျွန်တော် အဲ့ဒီ တစ္ဆေကို ခင်ဗျားအတွက် ဖမ်းဆီးပေးမယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကုန်တိုက်ကို ပြန်ဖွင့်ခွင့် ပြုမယ်။ ဘယ်လို သဘောရလဲ?" ယန်လီ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဈေးနှုန်းက အရမ်း မြင့်တယ်၊" မစ္စတာ ထန် သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ လေးနက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကုန်တိုက်ထဲမှာ ချောင်းမြောင်းနေတဲ့ အရာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ကျွန်တော့် ဈေးနှုန်းက တော်တော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်၊" ယန်လီ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသာ နည်းနည်း လျှော့ပေးရင် ငါ စဉ်းစားနိုင်လောက်တယ်၊" မစ္စတာ ထန် အချိန်ဆွဲရန် ကြိုးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ ယန်လီမှာ လူသတ်သမား ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ပြီး ရဲကို ခေါ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ယန်လီနှင့် မစ္စတာ ထန် ဈေးဆစ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ယန်လီမှာ အလွန် မဆင်မခြင် ဖြစ်နေသည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း ပိုမို အဖြစ်များလာသော်လည်း လူအများစုမှာ ၎င်းတို့ကို ခုထိ မယုံကြည်ကြသေးပေ။ ငါးသန်း ကြိုတင် တောင်းဆိုခြင်း? မည်သူမျှ ထိုသို့ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ မစ္စတာ ထန် တကယ် တစ္ဆေကို မြင်တွေ့ပြီး ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို နားလည်မှသာ ညှိနှိုင်းမှုမှာ လက်တွေ့ကျလာလိမ့်မည်။ ယခင်က ဝမ်ပင်းနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယန်ကျန့် ဤကိစ္စတွင် အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ် ရှိသည်။

သို့သော် အခြေအနေ တင်းမာလာစဉ် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ ကုန်တိုက်ထဲရှိ မီးများ ပိတ်သွားခဲ့သည်။ နေရာတစ်ခုလုံး အမှောင်ထဲ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ မီးပျက်တာလား?

အားလုံး ကြက်သေသေသွားကြသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊" ယန်လီ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ကုန်တိုက်၏ ပဉ္စမထပ်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မှိန်သော အလင်းရောင်ထဲတွင် အရိပ် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပဉ္စမထပ်ရှိ ဖန် လက်ရန်းဘေးတွင် ရပ်နေသည်၊ သူတို့ကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေပုံရသည်။ ပြီးတော့ ထို ပုံရိပ်မှာ ခေါင်းမရှိပုံ ပေါက်နေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ထင်ပြပြီ ဟုတ်လား?" ယန်လီ၏ မျက်နှာ ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် လိမ်ကောက်သွားသည်။ ဒုတိယ အတွေး မရှိဘဲ သူ တခြား လူတိုင်းကို လျစ်လျူရှုပြီး ပဉ္စမထပ်ဆီသို့ စက်လှေကားမှ အသားကုန် ပြေးတက်သွားခဲ့သည်။

"ဟွန်း?" ယန်ကျန့် သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်၊ ပဉ္စမထပ်ရှိ ပုံရိပ်ကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော် ထို့နောက် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုပ်သိုးနံ့မှာ ပထမထပ်မှ လာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေက အပေါ်ထပ်မှာလား သို့မဟုတ် အောက်ထပ်မှာလား?

"အား!" ရုတ်တရက် အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတစ်ဦး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပထမထပ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ဝန်ထမ်းမှာ ဝေရှောင်ဟုန်၊ အသက် နှစ်ဆယ် အလယ်ပိုင်းအရွယ် ငွေကိုင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဒါက မီးပျက်တာပဲ။ အော်ဟစ်နေတာ ရပ်လိုက်၊" မန်နေဂျာ လီ ဆူပူလိုက်သည်။ "လူသတ်သမား ထွက်သွားတုန်း ငါတို့ တံခါးတွေ ဖွင့်ပြီး ထွက်သွားရအောင်။ တစ်ယောက်ယောက် ဒါကို နောက်မှ ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်။"

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး… အလောင်း… သူ စောစောက ပစ်ချခဲ့တဲ့ အလောင်း… ပျောက်သွားပြီ!" ဝေရှောင်ဟုန် ထစ်ငေါ့ ပြောလိုက်သည်၊ အလောင်း လဲလျောင်းနေခဲ့သော နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း။ သူတို့ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာမှာ ဗလာ ဖြစ်နေသည်။ အလောင်းမှာ အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

အားလုံး၏ မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်သွားပြီး သူတို့၏ ကျောရိုးများထဲသို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု စိမ့်တက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ပုပ်သိုးနံ့မှာ လေထုထဲတွင် ခုထိ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ခဏချင်း ပိုမို ပြင်းထန်လာနေသည်။