ကြောက်မက်ဖွယ် ကုန်တိုက်ကြီး

ယန်ကျန့် အလောင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော နေရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို အလေးအနက် ဖြစ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဤလူများ အမှန်တကယ် လွန်လွန်းသွားခဲ့ပြီ။ ကုန်တိုက်ထဲတွင် ချောင်းမြောင်းနေခဲ့သော တစ္ဆေမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးအားဖြင့် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ။

သို့သော် ၎င်း အခု ဘယ်မှာ ရှိနေသနည်း? ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေသည်။ လုံးဝ အမှောင်ကျနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း လူများ၏ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်များထက် ပို၍ ဘာမှ မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲသည်။ မည်သူ၏ မျက်နှာကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ပေ။

ဤအချိန်တွင် သူဌေး ထန်၊ မန်နေဂျာ လီ၊ ဆရာ လော်ဟု ခေါ်သောသူနှင့် တခြားသူများမှာ မီးများ အဘယ်ကြောင့် ပိတ်သွားသည်ကို မေးခွန်းထုတ်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ အလောင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်မှုမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားများထဲတွင် စတင် တက်လာခဲ့ပြီး တစ်ခုခု အလွန် မှားယွင်းနေသည်ဟု သူတို့ အလိုအလျောက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ တစ္ဆေ ခြောက်လှန့်ခြင်းလော?

စားပွဲပေါ်ရှိ ဖယောင်းတိုင် နှစ်တိုင်မှာ ခုထိ လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်များမှာ မှိန်သော အလင်းရောင်ထဲတွင် မတည်ငြိမ်စွာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေသည်။ သို့သော် ကုန်တိုက်မှာ အလွန် ကြီးမားသောကြောင့် ဖယောင်းတိုင် နှစ်တိုင်မှာ နေရာတစ်ခုလုံးကို အလင်းပေးရန် လုံလောက်သည်ထက် များစွာ ဝေးကွာနေသည်။ ၎င်းတို့ ချက်ချင်း ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာကိုသာ မနည်း လင်းထိန်စေနိုင်သည်။ လူများ အလင်းကို ကွယ်ထားပြီး အရိပ်များ ဟိုယိမ်းဒီထိုး ဖြစ်နေခြင်းဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်မှာ ပို၍ပင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်လာခဲ့သည်။

"မြန်မြန်၊ ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားကြရအောင်! စောစောက အစီအရင် အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ အခု အဲ့ဒီ အရာ ဒေါသထွက်နေပြီ။ ငါတို့ အခု မထွက်သွားရင် ဆိုးရွားတဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!" ဆရာ လော် အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်း လျှို့ဝှက်သော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့ တကယ့် တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ လုံးဝနီးပါး သေချာနေပြီ။ သူ ဤနေရာတွင် ကြာကြာ ဆက်နေရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းများထဲမှ တစ်ဦး အော်ဟစ်သံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေး စတင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူတို့အားလုံး ဦးတည်ရာမဲ့ ကြက်များကဲ့သို့ ပတ်ပတ်လည် ပြေးလွှားနေကြတော့သည်။

သို့သော် မကြာမီ သူတို့ ကြီးလေးသော ပြဿနာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ကုန်တိုက်မှာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ပင်မ ဝင်ပေါက်နှင့် အရေးပေါ် ထွက်ပေါက် နှစ်ခုလုံးမှာ တံဆိပ်ခတ် ပိတ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ဆရာ လော်၏ ယခင် ညွှန်ကြားချက် ဖြစ်သည်။

"သော့တွေ! သော့တွေ ဘယ်မှာလဲ? လုံခြုံရေး၊ တံခါးတွေ ဖွင့်!" သူဌေး ထန် ပင်မ တံခါးကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ၎င်း သော့ခတ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိရသောအခါ ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို စောစောက ပြောခဲ့တယ်၊ ဘာလို့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တံခါးတွေ သော့ခတ်ခဲ့တာလဲ? မင်းသာ တစ္ဆေကို အထဲမှာ ပိတ်လှောင်ချင်ခဲ့ရင် မင်းလည်း ဒီထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို မင်း မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလား? အခု မင်း တကယ် ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်လိုက်ပြီ၊" ယန်ကျန့် သူ၏ ဓာတ်မီးကို ဖွင့်ရင်း ဧရိယာကို အလင်းပေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး၊ ပင်မ တံခါး သော့တွေ ဘယ်မှာလဲ? မြန်မြန်၊ ဖွင့်လိုက်!" သူဌေး ထန် ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ သော့တွေ မရှိဘူး။ ကျွန်တော် ဒီမှာ အသစ် — ဒါ အလုပ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယနေ့ပဲ ရှိသေးတယ်။ လီအစ်မက သော့တွေ တာဝန်ခံ။ ကျွန်တော် တံခါးတွေ သော့ခတ်လို့ ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် သော့ဖွင့်လို့ မရဘူး။ ဒါ့အပြင် တစ္ဆေ ဖမ်းဆီးရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူက ခင်ဗျား ဘေးနားမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ သူဌေး ထန်? ဘာလို့ ခင်ဗျား သူ့ကို သူ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ပြသပြီး တစ္ဆေကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်တာလဲ? အဲ့ဒီနည်းနဲ့ ငါတို့အားလုံး ဘေးကင်းသွားမှာပေါ့။" သူ စကားပြောနေစဉ် ဆရာ လော်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမှာမူ ယခု ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီ။

"မင်း ဒါကို ပြောရဲတယ်? ဒါ အားလုံး မင်း စောစောက ငါ့ကို ကြားဖြတ် နှောင့်ယှက်ခဲ့လို့ပဲ! မင်းသာ ကိစ္စတွေ ရှုပ်အောင် မလုပ်ခဲ့ရင် ဒီလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု အဲ့ဒီ အရာ ဒေါသထွက်နေပြီ၊ ပြီးတော့ ဒါကို ကိုင်တွယ်ရတာ လွယ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊" ဆရာ လော် ပက်ခနဲ ပြောလိုက်သည်၊ ယန်ကျန့်ကို တိုက်ရိုက် အပြစ်တင်လျက်။

"ခင်ဗျားက လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ အရှက်မရှိ အပြစ်ကို ကျွန်တော့်အပေါ် လွှဲချနေတာလား? ခင်ဗျား ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေအကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိမှုတောင် မရှိဘူးလား? ခင်ဗျား တစ္ဆေတောင် ဖမ်းနိုင်လို့လား? ခင်ဗျား ဘယ်လောက် ကြောက်နေလဲ ကြည့်ပါဦး။ တစ္ဆေသာ တကယ် ပေါ်လာခဲ့ရင် ခင်ဗျား ပထမဆုံး သေမယ့်သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။

ဆရာ လော် ပြန်ပြောသည်၊ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ မပြောနဲ့! ငါသာ ဒီအရာကို မကိုင်တွယ်နိုင်ရင်တောင် ငါ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ဒါ ဘယ်သူ့ကိုမှ အန္တရာယ်ပြုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။" "သူဌေး ထန်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ခင်ဗျား ဒီကနေ ဘေးကင်းစွာ ထွက်သွားရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်။ ခင်ဗျားကို ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊" သူ ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သူ့ကို လုံးဝ ယုံကြည်သော သူဌေး ထန် လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ကျွန်တော် အရာအားလုံးကို ခင်ဗျားကိုပဲ အပ်လိုက်ပါ့မယ်။" "ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊" ဆရာ လော် ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏ ယုံကြည်မှု ပြန်လည် ရရှိလာပြီး သူ၏ လူလိမ် ပုံစံသို့ ပြန်လည် ချော်ထွက်သွားစဉ်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဆရာ လော် မစ္စတာ ထန်ကို ဤကဲ့သို့ လှည့်စားနိုင်ခဲ့ပုံမှာ အထင်ကြီးလောက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ရုတ်တရက် ယန်ကျန့် တစ်စုံတစ်ခု သူတို့ထံသို့ လိမ့်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ သူ၏ ဓာတ်မီးကို ရွှေ့ပြီး အနီးအနားရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုးလိုက်သည်။ အလင်းရောင်အောက်တွင် ခေါင်းတစ်လုံး သူတို့ထံသို့ လိမ့်လာခဲ့သည်။ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်မှာ သပ်ရပ်စွာ ဖီးထားပြီး ၎င်းမှာ အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးနှင့် သက်ဆိုင်သည် — ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးမှာ ဝေရှောင်ဟုန်၊ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အလောင်း စောစောက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ငွေရှင်း ကောင်တာဝန်ထမ်း။

"အိုး ဘုရားသခင်!" ဆရာ လော်၏ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားပြီး သူ နံရံကို မှီ၍ ပြိုလဲကျကာ မြေပြင်သို့ လျှောကျသွားခဲ့သည်။ သူ ဘောင်းဘီထဲတွင် သေးထွက်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ အလွန် ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။

သူဌေး ထန်နှင့် မန်နေဂျာ လီ၏ မျက်လုံးများ ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ စောစောက သူတို့ အလောင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကြောင့်သာ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခု ခဏလေး အတွင်းကမှ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေခဲ့သော ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ ခေါင်း သူတို့ထံသို့ လိမ့်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဤသည်မှာ သာမန် တစ္ဆေ ခြောက်လှန့်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေ သတ်ဖြတ်ခြင်း စတင်ပြီလား?" ယန်ကျန့် မျက်မှောင် နက်ရှိုင်းစွာ ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ သူ၏ တစ္ဆေ မျက်လုံး၏ စွမ်းအားကို ခုထိ အသုံးမပြုရသေးပေ။ သူ လုံးဝ မလွှဲမရှောင်သာလျှင်မှ လွဲ၍ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ စွမ်းအားကို ချေးငှား အသုံးပြုမည် မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ရရှိရန် အကျိုးကျေးဇူး မရှိသောအခါ။

သိချင်စိတ်ကြောင့် သူ လျှောက်သွားပြီး ဝေရှောင်ဟုန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ သူ၏ ဓာတ်မီးကို ထိုးလိုက်သည်။ "လည်ပင်းမှာ သွေး မရှိဘူး၊" သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ ငုံ့ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို စစ်ဆေးကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညှစ်ကြည့်လိုက်သည်။ ပုပ်သိုးသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု သူ့ထံသို့ ထိုးဝင်လာခဲ့သည်။ "ပြီးတော့ သူ ခုမှ သေသွားပုံ မပေါ်ဘူး။ သူ ရက်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးနေခဲ့သလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလောက် ကြာပြီးနောက် သူ့ခေါင်း ဒီလောက် ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?" "ဒါ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး။ သူ ခဏလေး အတွင်းကမှ အသက်ရှင်နေခဲ့တာ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ ဘယ်လိုလုပ် ဆွေးမြေ့ ပုပ်သိုး စတင်နိုင်မှာလဲ? တစ္ဆေက သူ့ရဲ့ တစ္ဆေ နယ်ပယ်ကိုတောင် အသုံးမပြုခဲ့ဘူး။ ခန္ဓာကိုယ် ဒီလောက် လျင်မြန်စွာ ပုပ်သွားဖို့ မဖြစ်သင့်ဘူး။"

ယန်ကျန့် အတွေး နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ဘယ်လို တစ္ဆေမျိုးက ဒီကုန်တိုက်ကို ခြောက်လှန့်နေတာလဲ? လုံလောက်သော သတင်းအချက်အလက် မရှိဘဲနှင့် တစ္ဆေကိုပင် မမြင်တွေ့ရသေးဘဲနှင့် သူ ၎င်း၏ စွမ်းရည်များ သို့မဟုတ် အပြုအမူ ပုံစံများကို စတင် နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူတို့၏ သဘောတူညီချက် စည်းကမ်းများ ပြေလည်ခြင်း မရှိသေးသောကြောင့် သူ မလိုအပ်ဘဲ အားစိုက်ထုတ်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ စွမ်းအင်ကို အလဟဿ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဖြင့် သူ ထရပ်ပြီး တခြားသူများထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဒါ အလေးအနက် ကိစ္စပဲ။ ကုန်တိုက်ထဲမှာ တကယ် တစ္ဆေ ရှိနေတယ်။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အသက်လု ပြေးပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် အကြံပြုတယ်။" "ဒါပေမယ့် တံခါးတွေ အားလုံး သော့ခတ်ထားတယ်! ငါတို့ ဘယ်လို ထွက်သွားသင့်လဲ? လီအစ်မကကော? သူ့မှာ သော့တွေ မရှိဘူးလား? ခင်ဗျား ငါတို့ကို သူ့ကို ရှာပြီး တံခါးတွေ ဖွင့်ခိုင်းဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား?" မန်နေဂျာ လီ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကုန်တိုက်က အကြီးကြီးပဲ။ လီအစ်မ သူ့ ထိတ်လန့်မှုထဲမှာ ဘယ်ကို ပြေးသွားလဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ? ကျွန်တော် သူ့ကို သွားရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့သာ လိုချင်ရင် ဆက်လုပ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် စေတနာ ကောင်းဖြင့် ခင်ဗျားတို့ကို အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးမယ်။ ပထမထပ်က သော့ခတ်ထားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပဉ္စမထပ်က အရေးပေါ် ထွက်ပေါက် မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့သာ အဲ့ဒီကို တက်သွားရင် ခင်ဗျားတို့ စင်မြင့်ကို ယူပြီး ထွက်ခွာဖို့ တခြား နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်တယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! ဘာလို့ ငါ အဲ့ဒါကို မတွေးမိခဲ့တာလဲ? ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူငယ်လေး! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" မန်နေဂျာ လီ အလွန် ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ကျန်တဲ့သူတွေကကော? ခင်ဗျားတို့ မထွက်သွားကြဘူးလား?" ယန်ကျန့် ဆရာ လော်၊ သူဌေး ထန်နှင့် တခြားသူများကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

သူ၏ သတိပေးချက်ကြောင့် တခြားသူများ လျင်မြန်စွာ သူတို့၏ တွေဝေမှုမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဝန်ထမ်း အများအပြား ချက်ချင်း မန်နေဂျာ လီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး ထိတ်လန့်တကြား လှေကားများအတိုင်း ပြေးတက်သွားကြသည်။ "သတိပေးချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူငယ်လေး။ ကျွန်တော် အရမ်း ကျေးဇူးတင်တယ်၊" သူဌေး ထန် ယန်ကျန့်၏ လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း ဖော်ရွေမနေပါနဲ့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးခဲ့ရုံပဲ။ ခင်ဗျား ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်နိုင်မလားဆိုတာ ခုထိ မသေချာ မရေရာသေးဘူး။ မြန်မြန် သွားပါ။ အချိန်မဖြုန်းနဲ့၊" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ သူတို့၏ ထွက်ပြေးခြင်းက တစ္ဆေကို ဆွဲထုတ်/ဖော်ထုတ်လာမလား ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ အိမ်သာ သုံးဖို့လည်း တကယ် လိုအပ်နေခဲ့သည်။

"မင်း ငါတို့နဲ့အတူ မလိုက်ဘူးလား လူငယ်လေး?" သူဌေး ထန် မေးလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး အိမ်သာ သုံးဖို့ လိုတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အရင် သွားနှင့်ပါ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။ သူဌေး ထန် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ အိမ်သာ သုံးဖို့ စဉ်းစားနိုင်ရတာလဲ?

ကုန်တိုက်၏ ပဉ္စမထပ်တွင် ယန်လီ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ သူ နောက်ဆုံးတွင် လက်ရန်းနားတွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့သည်။ သူ တောင့်ခဲသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်မှာ လူတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ ပလတ်စတစ် လူရုပ်တုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ လူသားတစ်ဦးနှင့် ထပ်တူ ဖြစ်ပြီး မှိန်သော အလင်းရောင်ထဲတွင် ကွာခြားချက်ကို ပြောရန် လုံးဝနီးပါး မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ဤ လူရုပ်တုမှာ သူ စောစောက တွေ့ရှိခဲ့သော ပုပ်သိုးနေသည့် အလောင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ခေါင်း မရှိပေ။

"တစ္ဆေ ပဉ္စမထပ်မှာ မရှိဘူး၊" ယန်လီ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူ ငုံ့ပြီး အောက်ထပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျယ်လောင်သော ကလစ် ဟူသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကုန်တိုက်တစ်ခုလုံး မီးပျက်သွားခဲ့သည်။ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်မှာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေသော ဖယောင်းတိုင် နှစ်တိုင်မှ လာသည်။ ထို့နောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံ အောက်ထပ်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊ နောက်ဆက်တွဲတွင် လူများ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ပြီး လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးသို့ ပြန့်ကျဲသွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အာရုံလွှဲမှုလား?" ယန်လီ သူ့ကိုယ်သူ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ စကားစု သူ၏ စိတ်ထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသည်။ သို့သော် တစ္ဆေတစ်ကောင် တကယ်ပဲ ထိုမျှ ပါးနပ်နိုင်ပါ့မလား? "သေစမ်းကွာ။"

သူ ၎င်းအကြောင်း စဉ်းစားရန် အချိန် မရှိတော့ပေ။ သွားကြိတ်ရင်း သူ ပထမထပ်သို့ ချက်ချင်း ဆင်းသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန် အတိအကျတွင် သူ၏ မျက်လုံး ဒေါင့်မှ ယန်လီ ကျောရိုးထဲသို့ စိမ့်တက်သွားစေသော တစ်စုံတစ်ခုကို ခိုးကြည့်မိလိုက်သည်။ လက်ရန်းနားတွင် ရပ်နေခဲ့သော ခေါင်းပြတ် ပလတ်စတစ် လူရုပ်တုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ၎င်းကို ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်း လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တောက်၊ တောက်။ မှိန်သော ခြေသံတစ်ခု သူ၏ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "တစ်ခုခု မှားနေပြီ၊" ယန်လီ သူ လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်ရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ ခေါင်းပြတ် ပလတ်စတစ် လူရုပ်တုမှာ ယခု သူ့နောက်တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်။ ၎င်း၏ လက်များမှာ မြှောက်ထားလျက် သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် လက်လှမ်းနေသကဲ့သို့။

"မင်း ဒုက္ခရှာနေတာပဲ!" ယန်လီ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ သူ လူရုပ်တု၏ ဆန့်တန်းထားသော လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်များ နီရဲရဲ အရောင်သို့ ပြောင်းသွားပြီး သွေး၏ ပြင်းထန်သော သတ္တုနံ့ ထုတ်လွှတ်နေသည်၊ သွေးစက်များ သူ၏ လက်ချောင်းများမှ ယိုကျလာပြီး တစက်စက် ဟူသော အသံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

လူရုပ်တု၏ လက်များမှာ ယခု သွေးဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီး ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ဘောင်း! ဟူသော အသံဖြင့် ပြုတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ ခြေလက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြမ်းပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။ ဧရိယာမှာ တစ်ဖန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"အဲ့ဒါ တစ္ဆေလား?" ယန်လီ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အလေးအနက် ဖြစ်နေလျက် လူရုပ်တု၏ ပြန့်ကျဲနေသော အပိုင်းအစများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေစဉ်။ ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ သူ၏ သွေးဖြင့် စိုရွှဲပြီးနောက်တွင်ပင် ၎င်း ပြောင်းလဲမှု လက္ခဏာများ မပြခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ သာမန် လူရုပ်တုတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ ရှိတဲ့ ဒီအရာက ကိုင်တွယ်ရ မလွယ်ဘူး၊" ယန်လီ သူ၏ မျက်မှောင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးများမှာ သက်ရှိကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ လက်ပေါ်သို့ ပြန်လည် တွားတက်လာကာ သူ၏ အရေပြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။