စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်း

ကုန်တိုက်အတွင်းရှိ သေးငယ်ပြီး မထင်မရှားသော ပစ္စည်း သိုလှောင်ခန်းတစ်ခုထဲတွင် ဖုန်း ဓာတ်မီး အလင်းရောင် အနည်းငယ်က နေရာလွတ်ကို ထွန်းလင်းပေးထားသည်။

အတွင်းရှိ လူတိုင်း အသက်ရှူ အောင့်ထားကြသည်၊ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့ပြီး ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ထဲတွင် မစ္စတာ ထန်၊ ဆရာ လော်၊ မန်နေဂျာ လီ၊ လီအစ်မနှင့် အလွန် ထူးခြားသော လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး — ယန်လီတို့ ပါဝင်သည်။

ယန်လီ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ အထူးသဖြင့် တင်းမာနေပြီး သူ သူ၏ ရှေ့မှ တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

တံခါးမှာ ထူထဲသော နီရဲသည့် သွေးများဖြင့် သုတ်လိမ်းထားသည်၊ ၎င်းမှာ ခဲသွားခဲ့သော်လည်း သစ်သားအတွင်းမှ စိမ့်ထွက်နေပုံရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ယိုစီးကျနေသည်။

သွေးများမှာ အိုင်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် စုပုံနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆူညံသံ ရပ်သွားပြီ။ တစ္ဆေ အခုလောလောဆယ် ဝင်လို့မရဘူး ထင်တယ်၊" ယန်လီ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ သူ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ခုထိ တင်းမာနေဆဲ။

"ဆ-ဆရာ၊ အခု လုံခြုံပြီလား?" မစ္စတာ ထန် မေးလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။

စောစောက သူတို့ ပဉ္စမထပ်သို့ အရေးပေါ် ထွက်ပေါက်မှတစ်ဆင့် လွတ်မြောက်ရန် စီစဉ်လျက် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ပဉ္စမထပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူတို့ ထွက်ပေါက် တံခါးအားလုံး တစ်စုံတစ်ယောက်က သော့ခတ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာရန် သော့များ ဖျက်ရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ ထိုသို့ ပြုလုပ်တော့မည် အပြုတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

သူတို့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည် — ခေါင်းမရှိဘဲ။

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူတို့ သော့များ ဖျက်ရန် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှားခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ ယန်လီနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်၊ သူက သူတို့ကို ဤ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားပြီး တံခါး ပိတ်လိုက်ကာ ချက်ချင်း အန္တရာယ်မှ သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အခြေအနေမှာ ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လွန်ခဲ့သော ခဏလေးက တံခါးအပြင်ဘက်မှ တဒုန်းဒုန်း ထုသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ခု သိုလှောင်ခန်း တံခါးကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့၊ သော့ကိုပင် ပျက်စီးစေလျက်။

၎င်းနောက်ကွယ်ရှိ အားမှာ သေချာပေါက် လူသား မဟုတ်ပေ။

တခြားသူများ ယန်လီ၏ လက်များ သွေးထွက် စတင်လာသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

သူ သူ၏ သွေးကို တံခါးပေါ် သုတ်လိမ်းလိုက်ပြီးမှသာ အပြင်ဘက်ရှိ ဆူညံ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ဒါ ကြာကြာ ခံမှာ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်လီ ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်ဘက်က တစ္ဆေက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီ။ သူ ငါတို့ ဒီမှာ ရှိနေတာ သိတယ်၊ သူ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေလိမ့်မယ်။ သူ ငါတို့ကို အဲ့ဒီမှာ စောင့်နေတာ ငါ ခံစားမိနေတယ်။"

သူ၏ လက်ရှိ အကျပ်အတည်းမှာ ယန်ကျန့် ယခင်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်များနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဆင်တူနေသည်။

သို့သော် ယန်လီမှာ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသော တစ္ဆေ၏ တကယ့် သဘာဝကို ခုထိ သဘောပေါက်ခြင်း မရှိသေးပေ။

"ငါ-ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ? ငါ သေတော့မှာလား?" မန်နေဂျာ လီ မေးလိုက်သည်၊ သူ၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်လီ နှာခေါင်း ရှုံ့လိုက်သည်။

"မင်း သေရင် မင်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဘာတွေ ဒီလောက် ကြောက်နေတာလဲ? ငါ မင်းကို အဲ့ဒီ လူလိမ်တွေကို မယုံကြည်ဖို့ အရင်က ပြောခဲ့တယ်။ ဖုန်းရွှေ ဆရာတစ်ယောက် ငှားပြီး ပြုစားခြင်းတွေ လုပ်တယ် — အဲ့ဒါ ဘာကောင်းကျိုး ပေးခဲ့လဲ? တကယ့် တစ္ဆေတစ်ကောင် ပေါ်လာတဲ့အခါ သူတို့က ပထမဆုံး ပြေးတဲ့သူတွေပဲ။"

သူ ပြောနေစဉ် သူ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာ လော်၊ တစ်ချိန်က အလွန် ယုံကြည်မှုရှိပြီး တည်ငြိမ်ခဲ့သူ၊ ယခုအခါ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်နေသည်၊ သူ၏ ယခင် မောက်မာသော အမူအရာနှင့် အလှမ်းဝေးကွာလျက်။

"ဆရာ ယန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခုခု စဉ်းစားပေးပါ။ ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့သာ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်ရင် ပိုက်ဆံက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊" မစ္စတာ ထန် ပြောလိုက်သည်၊ ပိုမို စိုးရိမ်ပူပန်လာလျက်။

သူ ကြာကြာ နေလေ၊ သူတို့ ပိုမို အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရလေဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤနေရာ၊ ဤကုန်တိုက်မှ ထွက်ခွာသွားမှသာ သူတို့ လုံခြုံလိမ့်မည်။

"တိတ်တိတ်နေ! ဒါ အခု ပိုက်ဆံနဲ့ ပတ်သက်တာ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်လီ အော်ငေါက်လိုက်သည်၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ပျက်မှု ထင်ရှားနေလျက်။

သူ့မှာလည်း ကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု မရှိပေ။

ဤကုန်တိုက်ထဲရှိ တစ္ဆေမှာ သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်ထက် အများကြီး ကိုင်တွယ်ရန် ပိုခက်ခဲနေပြီး တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ သူ၏ ကန့်သတ်ချက် နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေစဉ် ဘာလုပ်ရမည်ကို မသေချာဘဲ ယန်ကျန့်မှာမူ ဓာတ်မီးကိုင်လျက် စက်လှေကားပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ တက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

"ရှင် မကြောက်ဘူးလား?" သူ၏ လက်အင်္ကျီကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကျန်းယန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

သူမ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်နေသည်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင် အရိပ်များထဲမှ မည်သည့်အချိန်မဆို ထွက်ပေါ်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့လျက်။

"ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော် ကြောက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကြောက်နေလို့ ဘာကောင်းကျိုး ရှိမှာလဲ?" ယန်ကျန့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

"ကြောက်နေတယ်ဆိုတာ မင်း သေဆုံးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား? မင်း တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ မင်း ပိုကြောက်လေ၊ မင်း သေဆုံးဖို့ ပိုများလေပဲ။ နင် အဲ့ဒီ တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်း မခံရဘဲ အိမ်သာထဲမှာ လေးရက် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရတာ ကံကောင်းတယ်။"

"ဒါပေမယ့် နင်သာ အသက်ရှင်ချင်ရင် ကံက လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင် အရေးယူ ဆောင်ရွက်ဖို့ လိုတယ်။"

"ဒီအတိုင်း စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းက သေခြင်းတရားဆီကိုပဲ ဦးတည်သွားလိမ့်မယ်။"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် သူတို့ ပဉ္စမထပ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။

ခရီးစဉ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး နှောင့်ယှက်မှု လက္ခဏာများ မရှိခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့် သူ၏ ဓာတ်မီးဖြင့် ပတ်ပတ်လည် ထိုးကြည့်လိုက်သော်လည်း မြင်ကွင်းထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။

သို့သော် အရေးပေါ် ထွက်ပေါက်အနီးတွင် သူ ခေါင်းတစ်လုံးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သည်၊ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်၊ လည်ပင်းမှာ ပြတ်တောက်နေပုံရသည်။

ထူးဆန်းစွာပင် သွေး မရှိပေ။

ခန္ဓာကိုယ် မရှိခြင်းသာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် ခေါင်းမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ထင်ရလိမ့်မည်။

"ဒါ ဆရာ လော်ရဲ့ အဖွဲ့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ၊" ယန်ကျန့် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် သူ တစ္ဆေကြောင့် အသတ်ခံခဲ့ရတာ။"

ကျန်းယန် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်သံကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူမကို စောစောက သူမ မြင်တွေ့သမျှ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသံ တစ်ခုမှ မပြုလုပ်ရန် သတိပေးခဲ့သည်။

"စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်း ဘယ်မှာလဲ?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဟိုမှာ၊" ကျန်းယန် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူမ၏ လမ်းညွှန်မှုနောက် လိုက်သွားပြီး မကြာမီ စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

တံခါးမှာ ပွင့်နေသည်၊ သော့ခလောက်ထဲတွင် သော့တွဲတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အတွင်းရှိ မီးများမှာ ဖွင့်ထားသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်ရောက်ခဲ့သကဲ့သို့။

"ကျွန်မ မီးပျက်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဘာလို့ မီးတွေ ခုထိ လင်းနေတာလဲ?" ကျန်းယန် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာ အမူအရာ တင်းမာသွားသည်။

"မီး မဖြတ်ခဲ့ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က ကုန်တိုက်ရဲ့ မီးတွေကို တမင်တကာ ပိတ်ခဲ့တာ။ ဒီလို နေရာမျိုးက ဒီအတိုင်း မီးပျက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပျက်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်းကို လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သို့သော် သူ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။

စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခုံတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းပြီး မလှုပ်မယှက်။

သူ လုံခြုံရေး ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ၏ ထိုင်ခုံနားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စိုစွတ်သော အရာများ ရှိနေသည်၊ သူ အိမ်သာမှ ခုတင် ထွက်လာခဲ့သကဲ့သို့။

"ဒါ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ပဲ၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်သည်၊ သူမ ယန်ကျန့် စောစောက ရိုက်ခဲ့သော ဓာတ်ပုံကို မမြင်ခဲ့ပေ။

အမျိုးသား အသံ ကြားသည်နှင့် လှည့်လာပြီး တုံ့ပြန်သည်၊ "ယန်ကျန့်၊ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

"လျိုချန်၊" ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

သူ၏ ဖုန်း ဓာတ်ပုံ အယ်လ်ဘမ်ထဲတွင် သူ အိမ်သာထဲတွင် ရိုက်ခဲ့သော ပုံ ရှိနေသည် — လုံခြုံရေး ဝတ်စုံတစ်ခု။

ပြီးတော့ ကုန်တိုက် တစ်ခုလုံးတွင် လျိုချန်နှင့် သူ့အပြင် လုံခြုံရေး ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်သော တတိယ လူ မရှိပေ။

"ကောင်းတယ်၊ ရှင်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကြတာကိုး၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်သည်၊ အခြား အသက်ရှင်သော လူတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ရသဖြင့် သက်သာရာရသွားလျက်။ (မှတ်ချက် - 'ရှင်' ဟု ပြင်ဆင်ထားပါသည်)

၎င်းက သူမကို လုံခြုံမှု ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

"ကျွန်မက ကျန်းယန်၊ ကုမ္ပဏီရဲ့ စာရင်းကိုင်ပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။"

သူမ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ရှေ့သို့ တိုးရန် စတင်လိုက်သော်လည်း ယန်ကျန့် သူမကို တားလိုက်သည်။

သူ သူမကို ဓာတ်ပုံ ပြလိုက်သည်။

"ဒါကို အရင် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်။ ဒါ စောစောက အိမ်သာထဲမှာ ရိုက်ခဲ့တာ။"

ကျန်းယန် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

မှိန်ဖျော့စွာ လင်းသော အိမ်သာထဲတွင် လုံခြုံရေး ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လျှောက်လာပုံရသည်၊ ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်ဝက်သာ ပုံထဲတွင် ဖမ်းယူမိထားသည်။

ကျန်းယန် ဓာတ်ပုံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် လျိုချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ သူမ၏ လက်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ဆွဲလိုက်သည်၊ သူမ လျှပ်စစ်လိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့။

သူမ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ပြီး ယန်ကျန့်၏ နောက်ကွယ်သို့ အလျင်အမြန် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

"နံရံကို ကပ်ရပ်ပြီး မလှုပ်နဲ့၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး သူမကို နံရံဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ကျန်းယန် ချက်ချင်း သူမကိုယ်သူမ နံရံကို ဖိကပ်လိုက်သည်၊ လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲဘဲ။

သူမ အမှန်တကယ် ပါးနပ်သည်၊ ဘယ်အချိန် ပြုမူရမည်၊ ဘယ်အချိန် ငြိမ်သက်စွာ နေရမည်ကို သိလျက်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ?" လျိုချန် နားမလည်သော အမူအရာဖြင့် လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်၊ "ဘာမှ သိပ်မရှိပါဘူး။ ကုန်တိုက် တစ္ဆေခြောက်နေတယ်၊ လူတချို့ လူစုကွဲသွားတယ်။ ငါတို့ စစ်ဆေးဖို့ စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်းကို လာခဲ့တာ။ စကားမစပ်၊ မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရောက်နေတာလဲ?"

သူ လျိုချန်နှင့် ပုံမှန်အတိုင်း စကားပြောခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ လျိုချန်ကို တစ္ဆေဟု သတ်မှတ်ပြီး ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေခြောက်နေတယ်? ဘယ်မှာလဲ? ငါ ဘာမှ မမြင်ခဲ့ဘူး၊" လျိုချန် ပြန်ဖြေသည်။

"စောစောက ငါ ကုန်တိုက် မီးပျက်နေတာ သတိထားမိလို့ လျှပ်စစ် ပတ်လမ်းတွေ စစ်ဆေးဖို့ သွားခဲ့တယ်။ ငါ စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်း မီးတွေ ခုထိ လင်းနေတာ တွေ့လို့ ဝင်လာခဲ့တာ။ မင်းတို့ မရောက်ခင် ငါ ဒီမှာ ထိုင်နေတာ မကြာသေးဘူး။"

"အဲ့လိုလား?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်၊ သူ၏ သတိထားမှု ခုထိ ရှိနေဆဲ။

"မင်း ငါတို့အပြင် တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ မြင်သေးလား?"

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့သေးဘူး၊" လျိုချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တကယ်လား? မင်း ငါ့ကို မှတ်တမ်း အဟောင်း တချို့ ဆွဲထုတ်ကြည့်ဖို့ ကူညီနိုင်မလား?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ငါ ဒီအရာတွေနဲ့ ကျွမ်းကျင်တယ်၊" လျိုချန် ပြောလိုက်ပြီး ထိုင်ချကာ မှတ်တမ်း အဟောင်းများကို ဝင်ရောက် ကြည့်ရှု စတင်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး လျိုချန်၏ စိုစွတ်သော ဘောင်းဘီ ခြေထောက်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း စောစောက အိမ်သာ သွားခဲ့သလား?"

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ဘာလို့ မေးတာလဲ?" လျိုချန် ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြလို့ပါ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။