ခေါင်း လဲလှယ်ခြင်း

"လျိုချန်၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို တစ်ခုခု မှားနေတာ သတိမထားမိဘူးလား?" ယန်ကျန့် သူ့ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လျိုချန် စောင့်ကြည့် ဗီဒီယို မှတ်တမ်းထဲက အရာအားလုံးကို မြင်ပြီးနောက် ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။

သူ ပြန်လည် သတိရရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အချို့အရာများမှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ် ရိုးရှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော အခိုက်အတန့်များ ရှိနေခဲ့သကဲ့သို့။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူ ၎င်းကို များစွာ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ထူးခြားသော တစ်စုံတစ်ခု မပြုလုပ်ဘဲ သူ၏ အလုပ်ကိုသာ လုပ်ဆောင်နေခဲ့ပုံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ဆိုလိုတာ ငါက စောင့်ကြည့် ဗီဒီယို မှတ်တမ်းထဲက လူတွေလိုပဲလား? ငါ့ခေါင်း လဲလှယ်ခံထားရတာလား?" လျိုချန် သူ့ကို တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း ကိုယ့်ရဲ့ အခြေအနေကို မသိဘူး ထင်တယ်။ ငါ မင်းကို မေးမယ်၊ မင်း စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်းကို မလာခင် ဘယ်မှာ ရှိနေခဲ့တာလဲ?" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ငါက..."

လျိုချန် အဖြေ စတင်ပေးလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။

သူ စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်းသို့ မည်သို့ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သနည်း?

သူ မီးပျက်ပြီးနောက် လာခဲ့တာလား? သို့သော် သူ မည်သည့် လမ်းကြောင်းကို ယူခဲ့သနည်း? သူ မည်သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သနည်း? သူ ဘာကို မြင်တွေ့ခဲ့သနည်း?

သူ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ပေ။

လျိုချန် ပြန်လည် မသတိရနိုင်ခဲ့၊ သို့မဟုတ် ပိုမှန်သည်မှာ သူ ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်ဉာဏ် လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့် ပြောသည်၊ "မင်း ကိုယ့်ရဲ့ စောင့်ကြည့် ဗီဒီယို မှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးကြည့်နိုင်တယ်။ ကုန်တိုက်ရဲ့ စောင့်ကြည့် ကင်မရာတွေမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ညမြင်ကွင်း စွမ်းရည် ရှိတယ်။ အပြင်ဘက်က မီးအားလုံး ပိတ်ထားခဲ့ရင်တောင် မင်း ခုထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သင့်တယ်။"

"ငါ ကြည့်မယ်..."

လျိုချန် ချက်ချင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စောင့်ကြည့် ဗီဒီယို မှတ်တမ်းကို ရှာဖွေ စတင်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူ ၎င်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

မှတ်တမ်းမှာ ဆရာ လော် ပြုစားခြင်း ပြုလုပ်နေသည့် အချိန်သို့ နောက်ပြန်ရစ်သွားခဲ့သည်။

ကုန်တိုက်ထဲရှိ လူတိုင်း ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းမတွင် စုဝေးနေကြသည်၊ ဆရာ လော် ပြုစားခြင်း ပြုလုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း။

ထို့နောက် ယန်ကျန့် ၎င်းကို ရယ်စရာဟု တွေ့ရှိပြီး ဆရာ လော်ကို ကြားဖြတ် နှောင့်ယှက်ခြင်းမှ မကူညီနိုင်ခဲ့၊ အတိုချုံး ငြင်းခုံမှုတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် စောင့်ကြည့် ဗီဒီယို မှတ်တမ်းထဲတွင် လျိုချန်မှာ အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို လျစ်လျူရှုပြီး ရိုးရှင်းစွာ လျှောက်ထွက်သွားပုံရသည်။

လုံခြုံရေး အစောင့်တစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

"ငါ... ဘာလို့ ငါ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဓာတ်အားပေးခန်းကို သွားခဲ့တာလဲ?" လျိုချန် မှတ်တမ်းထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ မြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

မှတ်တမ်းထဲတွင် လျိုချန် ဓာတ်အားပေးခန်းသို့ သွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ကုန်တိုက်၏ ဓာတ်အား ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ဓာတ်အား ဖြတ်တောက်ခဲ့သူမှာ လျိုချန် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောသည်၊ "မင်း မမှတ်မိရုံနဲ့ မင်း မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။ ဆက်ကြည့်။"

ကုန်တိုက်၏ မီးများ ပိတ်သွားပြီးနောက် လျိုချန် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်၊ သစ်သား ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့၊ မလှုပ်မယှက်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ကြာရှည် မခံခဲ့ပေ။

သူ မကြာမီ တစ်ဖန် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

သူ လှည့်ပြီး ကုန်တိုက်၏ ပထမထပ်ရှိ အိမ်သာဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့် ၎င်းကို စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များနှင့် ဆက်စပ်လိုက်သည်။

အိမ်သာထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သော တစ္ဆေမှာ လျိုချန် ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘာလို့ ငါ ဒါတွေ တစ်ခုမှ လုပ်ခဲ့တာ မမှတ်မိရတာလဲ?"

လျိုချန် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ကျန့် နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်၊ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း မှတ်ဉာဏ် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ မင်း လူသား မဟုတ်တော့လို့ပဲ။ မင်းက တစ္ဆေတစ်ကောင်၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ အစားထိုးခံခဲ့ရတာ။ မင်း ခုထိ မှတ်ဉာဏ် တချို့ ရှိနေသေးတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းရဲ့ ခေါင်းက ခုထိ ထိခိုက်မှုမရှိသေးပြီး ပုပ်သိုး စမပြုသေးလို့ပဲ။ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာရင် မင်းရဲ့ ခေါင်း ပုပ်သိုးသွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ဒါကြောင့် တိတိကျကျ ပြောရရင် မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သေဆုံးခဲ့ပြီးပြီ။ မင်း လည်ပင်းကို စမ်းကြည့်။ ခေါင်း လဲလှယ်ခြင်းက ဒဏ်ရာ ခုထိ ရှိနေသင့်တယ်။ မင်းသာ တစ္ဆေတစ်ကောင် မဟုတ်ခဲ့ရင် မင်းမှာ အဲ့ဒီ ဒဏ်ရာ ရှိနေမယ့် နည်းလမ်း မရှိဘူး။"

လျိုချန် အလိုအလျောက် သူ၏ လည်ပင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။

သူ၏ လက် သူ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ အရေပြားကို ပွတ်တိုက်သွားသည်နှင့် အမျှ သေးငယ်သော အကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာခဲ့သည်၊ အောက်မှ သွေးစွန်းနေသော အသားများကို ဖော်ပြလျက်။

အနံ့ဆိုးတစ်ခု လွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ ပုပ်သိုးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မယုံဘူး။ ငါ သေပြီးပြီဆိုတာ ငါ မယုံဘူး။ ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတယ်။"

လျိုချန်၏ စိတ်ခံစားချက်များ စိတ်လှုပ်ရှား ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူ သူ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ဆက်လက် တို့ထိနေခဲ့သည်၊ ယန်ကျန့်၏ စကားများ မှန်ကန်သလား အတည်ပြုရန် ကြိုးစားရင်း။

သို့သော် သူ၏ ခေါင်း တစ္ဆေဖြင့် လဲလှယ်ခံခဲ့ရသည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒဏ်ရာမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်မနေခဲ့ဘဲ သူ ၎င်းကို တို့ထိသည်နှင့်အမျှ အကွဲကြောင်း ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး အသားတုံးများ စတင် ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။

ပုပ်သိုးနံ့မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

"ဘာ... ဘာလုပ်ရမလဲ? ငါ မသေချင်ဘူး။ ယန်ကျန့်၊ မင်း ငါ့ကို ကူညီဖို့ နည်းလမ်း တစ်ခုခု ရှိလား?" လျိုချန်၊ ယခု လုံးဝ ထိတ်လန့်နေပြီ ဖြစ်သူ၊ ယန်ကျန့်ကို သူ၏ ခေါင်း သဘာဝမကျသော ထောင့်သို့ စောင်းလျက် ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ လက်များမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းပြီး ပုပ်နံ့ ထွက်နေသည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ မင်းကို ကူညီဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး၊" ယန်ကျန့် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လုပ်ပေးနိုင်သမျှက မင်း မိသားစုကို ဖုန်းခေါ်ဖို့ သတိပေးတာပဲ။ သူတို့ကို စကား အနည်းငယ် ပြောလိုက်ပါ။ ဒါက မင်း အခု လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာပဲ။"

လျိုချန်၏ လက်များ တုန်ယင်လျက် သူ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သူ၏ ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

မျက်ရည်များ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလာသည်၊ သူ သူ၏ မိသားစုကို ခေါ်ဆိုရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်။

သို့သော် သူ သူ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်နှင့် နေရာရွှေ့ထားသော ခေါင်းမှာ သူ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ဆက်လက် ကပ်တွယ်နေနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဗုန်း!

တိုးညှင်းသော ဗုန်းခနဲ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်၊ လျိုချန်၏ ခေါင်း သူ၏ လည်ပင်းမှ ပြုတ်ကျပြီး မြေပြင်ကို ထိမှန်သွားစဉ်၊ အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားပြီးနောက် နံရံကို တိုက်မိကာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ခေါင်းမရှိသော ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

၎င်း၏ လက်ထဲရှိ ဖုန်းမှာ ခုတင် လင်းလာခဲ့သည်၊ သို့သော် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုမှာ ဘယ်တော့မှ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ယန်ကျန့် လျိုချန်၏ ဖြူဖျော့၊ အသက်မဲ့သော ခေါင်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တစ္ဆေကြောင့် သေဆုံးသွားသော နောက်ထပ် လူတစ်ဦး။

သူ သူ၏ အကြည့်ကို နံရံကို ကပ်လျက် တုန်ယင်နေသော ကျန်းယန်ထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို နံရံနှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ သူ၏ လက်ချောင်းများကို သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"နင် တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူးလား?" ယန်ကျန့် အနည်းငယ် အံ့ဩမှုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများ သူမ၏ လည်ပင်းပေါ် လျှောတိုက်သွားသည်၊ သို့သော် ဒဏ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းယန်၊ ကြောက်လန့်ပြီး ဒေါသထွက်လျက် ပြောသည်၊ "ရှင် တကယ် ကျွန်မကို တစ္ဆေလို့ ထင်ခဲ့တာလား?"

"ငါ သံသယ ရှိခဲ့ရတယ်။ နင်လည်း ကုန်တိုက် ဝန်ထမ်းပဲ။ နင့်ခေါင်း လဲလှယ်ခံထားရသလား ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ? ခေါင်း လဲလှယ်ခံထားရတဲ့ ဘယ်သူမဆို တစ္ဆေပဲ၊ သူတို့ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိကြဘူး။"

ယန်ကျန့် ကျန်းယန်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ? အဲ့ဒီ အရာတွေ အပြင်မှာ နေရာတိုင်း ရှိနေတယ်။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ဘယ်လို ထွက်သွားကြမလဲ?"

ကျန်းယန် သံသယအတွက် ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။

အဲဒီအစား သူမ ယန်ကျန့် စိတ်ဆိုးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

သူမ သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်၊ သနားစရာ ကောင်းစွာ ကြည့်ရင်း။

ယန်ကျန့် ပြောသည်၊ "ကုန်တိုက်ထဲမှာ လူတွေ ခုထိ ရှိနေသေးတယ်။ ငါ သူတို့ကို ထုတ်ဆောင်လာမယ်၊ ပြီးရင် ငါတို့ ထွက်သွားကြမယ်။ ပင်မ တံခါး သော့တွေက လီအစ်မဆီမှာ ရှိသင့်တယ်။ ငါတို့ သူ့ဆီက သော့တွေ ရတာနဲ့ ငါတို့ သွားလို့ရပြီ။"

"ဒါပေမယ့် ငါတို့ မထွက်ခွာခင် နင် ဒီမှာ နေပြီး ငါ့ကို ဒီ စောင့်ကြည့် တိပ်ခွေတွေ ပြန်ကြည့်ဖို့ ကူညီရမယ်။ ငါတို့ ဒီတစ္ဆေရဲ့ ပုံစံ/အထောက်အထား အမှန်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ လိုတယ်၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူ့ရဲ့ မူလရင်းမြစ်ကို ရှာဖွေဖို့ လိုတယ်။"

"အား၊ ကျွန်မ ဒီမှာ မနေချင်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်နဲ့အတူ လိုက်ချင်တယ်။"

ကျန်းယန် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို တွယ်ကပ်ထားသည်၊ လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်လျက်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ နင့်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် တစ္ဆေတစ်ကောင် အနီးအနား ရောက်နေချိန် ငါ ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ? တစ္ဆေရဲ့ ပုံစံ/အထောက်အထားကို ငါ ဘယ်လို အတည်ပြုနိုင်မလဲ? ငါ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ အမှောင် ကျတော့မယ်၊ ညရောက်တာနဲ့ ကုန်တိုက် လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒါက ငါတို့အတွက် အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားစေလိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် လျိုချန် ဒီမှာ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေရမှာ ကြောက်တယ်။"

ကျန်းယန်၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်ယင်နေသည်။

ယန်ကျန့် သူမ၏ တောင်းပန်ချက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူ လျိုချန်၏ အသက်မဲ့သော လက်ထဲမှ ဖုန်းကို ယူပြီး သူ၏ ဂြိုလ်တု ဖုန်းကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဆက်ထား။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြား။ ဒါ့အပြင် အရာတစ်ခု မှတ်ထား - ဘယ်သူ့ကိုမှ ဘယ်တော့မှ ကျောမပေးနဲ့။ တစ္ဆေက နောက်ကနေပဲ ခေါင်း လဲလှယ်နိုင်တယ်။ နင် တစ္ဆေကို မျက်နှာမူနေသရွေ့ သူ နင့်ကို တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ဖုန်းကို ကျန်းယန် လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်... ကျွန်မ ခုထိ ကြောက်နေတုန်းပဲ၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို ပထမထပ်မှာ ကတိပေးခဲ့တာ မေ့သွားပြီလား? နင် နားမထောင်ရင် နင် အရှင်လတ်လတ် လွတ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်က ပါးနပ်တဲ့ လူတစ်ယောက်။ ဘာလုပ်ဖို့ လိုအပ်လဲဆိုတာ နင် သိတယ်။ ရဲရင့်လိုက်ပါ၊ ဒါ နင့်အတွက် ပြဿနာ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ စကား တော်လောက်ပြီ။ အလုပ် စလိုက်ကြရအောင်။"

နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ယန်ကျန့် စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

"ဟေး..."

ကျန်းယန် သူ့ကို တားဆီးချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တံခါး ဆောင့်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယန် လိုက်ပါသွားရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း သူမ ချက်ချင်း သူမကိုယ်သူမ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပြင်ဘက်မှာ ပို၍ အန္တရာယ်များသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤ လုံခြုံရေး အစောင့်ငယ်လေး တစ်ဦးတည်းသာ တစ္ဆေများ ပြည့်နှက်နေသော ကုန်တိုက်ထဲတွင် လျှောက်သွားရန် သတ္တိရှိသည်။

ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ သွားကြိတ်လိုက်သည်၊ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ချုပ်တည်းပြီး လျိုချန်၏ ဖုန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လျက် စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လျိုချန်၏ ခေါင်းမရှိသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နံရံကို မှီနေသော ခေါင်းအတွက်မူ သူမ ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

"ဟေး၊ ငါ ပြောတာ ကြားလား?"

ယန်ကျန့် ကုန်တိုက်ထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း ဂြိုလ်တု ဖုန်းထဲသို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်-ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ကြားပါတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဒီမှာ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ မြင်နေရတယ်၊" ကျန်းယန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားသော အသံ ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်။ ငါ့ပတ်လည်က ဘယ် လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို စောင့်ကြည့်ထားပြီး ငါ့ကို ချက်ချင်း အသိပေး။"

ယန်ကျန့် ဝေါ့ကီတော်ကီ ကဲ့သို့သော ဖုန်းကို သူ၏ လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး သူဌေး ထန်နှင့် တခြားသူများ ဒုက္ခ ကြုံတွေ့ခဲ့သော ဧရိယာဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ထိုအဖွဲ့ထဲတွင် လီအစ်မ ပါဝင်သည်... ပြီးတော့ သူမက တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

"ယွမ် တစ်သန်း ဆုံးရှုံးသွားမှာလား?"

ယန်ကျန့် သူ့ကိုယ်သူ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ "ဒါပေမယ့် ကျန်းယန်သာ ဒီတစ်ခါ ကောင်းကောင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရင် ငါ တစ္ဆေ မျက်လုံးရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးမပြုဘဲ ဒီပိုက်ဆံကို ရှာဖွေနိုင်လောက်တယ်။"

သူ စတင် လှုပ်ရှားသည်နှင့် ယခင်က တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သော ကုန်တိုက်မှာ သက်ဝင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ပုံရိပ်များ ဝှက်ထားသော ထောင့်များနှင့် ပိတ်ထားသော ဆိုင်များမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူညီကြပေ၊ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့သည်၊ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်၊ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောင့်တင်းသည်။

စောင့်ကြည့် ထိန်းချုပ်ခန်းမှ ကြည့်နေသော ကျန်းယန် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။

ပုံရိပ်များထဲမှ အချို့မှာ ယန်ကျန့်နှင့် အနီးကပ် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲ့-အဲ့ဒီ အရာတွေ ဒီမှာ..."

ကျန်းယန်၏ အသံ တုန်ယင်လျက် သူမ သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ငါ သိတယ်။ ငါ့နားက တစ္ဆေတွေရဲ့ နေရာတွေကိုပဲ သတင်းပို့နေ။ ကျန်တာကို စိတ်မပူနဲ့။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ စောစောက သတိပေးချက်ကို မမေ့နဲ့၊" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ ကျန်းယန်ကို အနည်းငယ် စိတ်ငြိမ်သွားစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။