ပျောက်ဆုံးနေသော လူအားလုံး။

ကြီးမားသော ကုန်တိုက်ကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် လွတ်နေသော စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူ၏ ခြေသံများမှလွဲ၍ အသံ တစ်စက်မှ မကြားရပေ။

အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်မှာ ညနေစောင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဝင်လုဆဲဆဲ နေ၏ မှိန်သော အလင်းရောင်မှာ ဖန် ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်း စိမ့်ဝင်လာကာ ကုန်တိုက်အပေါ် မှိန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု သန်းနေစေသည်။

သို့သော် ဤအလင်းရောင်မှာ ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ညရောက်ပြီး ကုန်တိုက်၏ မီးများ ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ဤနေရာမှာ လုံးဝ အမှောင်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်။

"ရှူး... ဘယ်ဘက်၊ ဘယ်ဘက်! ရှင့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်!" တဂျစ်ဂျစ်မြည်သော အသံတစ်ခု ယန်ကျန့်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဂြိုလ်တု ဖုန်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ကျန်းယန် ဖြစ်သည်၊ လေသံမှာ တင်းမာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ စင်္ကြံလမ်း၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဆိုးရွား ပုပ်သိုးနံ့တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားပြီး သူ ထိုနေရာတွင် အသက်မဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေသည်၊ တစ်လက်မမျှ မလှုပ်မယှက်။

ယန်ကျန့် သူ့အနားမှ လျှောက်သွားခဲ့သည်၊ မည်သည့် ထိတွေ့မှုမှ ရှောင်ရှားရန် ဂရုတစိုက် ဘေးတိုက် လျှောက်လျက်။

ယန်ကျန့် သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှ ဖြတ်သွားစဉ်မှာပင် အမျိုးသား လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"ရှင် အံ့ဩဖို့ ကောင်းလိုက်တာ! ရှင့်ရဲ့ သုံးသပ်ချက် မှန်တယ်။ ဒါ တကယ် အလုပ်ဖြစ်တယ်! အဲ့ဒီ တစ္ဆေ ရှင့်ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး!" ကျန်းယန်၏ အသံ ဖုန်းမှတစ်ဆင့် တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ ဤတစ်ကြိမ် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်ဖြင့်။

သို့သော် ယန်ကျန့်မှာ အဲ့လောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေခြင်း မရှိပေ။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်၊ "မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် ထင်လာတာက ဒါတွေက တကယ့် တစ္ဆေတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဖြစ်နိုင်တာက တကယ့် တစ္ဆေ အစစ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်ခံထားရတာပဲ။ တကယ့် တစ္ဆေ အစစ်က တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းအောင်းနေရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်ကို ပူးကပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အချိန် မဖြုန်းနဲ့။ စောင့်ကြည့် ကင်မရာ အခန်းထဲက စောင့်ကြည့် မှတ်တမ်းကို ဆယ့်ငါးရက်အထိ သိမ်းဆည်းထားနိုင်တယ်။ ကျွန်တော် ကုန်တိုက်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီးပြီ။ ဖြစ်ရပ် စတင်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကနေ ပြုပြင်ဖို့ ကုန်တိုက် ပိတ်လိုက်တဲ့အထိ ဆယ်ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျား သေချာ ကြည့်ရင် ရင်းမြစ်ကို ရှာတွေ့နိုင်သင့်တယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ သိပါတယ်၊" ကျန်းယန် ပြန်ဖြေသည်၊ သူမ၏ အသံမှာ ပိုမို ယုံကြည်မှု ရှိလာပြီး ကြောက်ရွံ့မှု နည်းပါးလာသည်။

"ရှင့် နောက်မှာ! ရှင့်နောက်က ဆိုင်ထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်ယောက်ကို မြင်တယ်!" သူမ ရုတ်တရက် ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း လှည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ဖန်တံခါးနောက်တွင် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။

သူမ နုပျိုပြီး တက်ကြွပုံရသော်လည်း သူမ၏ အရေပြားမှာ မည်းနက် ပြာနှမ်းသော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်၊ သူမ စောစောက သေဆုံးခဲ့သော ဝေရှောင်ဟုန်ထက် ရက်ပေါင်းများစွာ ပိုကြာအောင် သေဆုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ပုပ်သိုး ဆွေးမြေ့နေပြီဖြစ်ပြီး သူမ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ တစ်ချိန်က တောက်ပြောင်သော အနက်ရောင် ဆံပင် အစုလိုက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

အနံ့ဆိုး အရည်များ သူမ၏ နှာခေါင်းနှင့် မျက်လုံးများမှ ယိုစီးကျနေသည်။

အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ ယန်ကျန့်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ဖန်တံခါးကို ဖြတ်သန်း လှမ်းရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ထဲမှာလည်း တစ်ယောက် ရှိနေတာလား?" ယန်ကျန့် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ရင်း နောက်ပြန် လျှောက် စတင်လိုက်သည်။

သူ သူတို့ကို ကျောမခိုင်းသရွေ့ သူ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

သူသာ ထိတ်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင် သူ ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးရမည်မှာ သေချာသည်။

ပုံစံ/နည်းလမ်းကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပြီးနောက် ယန်ကျန့် ဤတစ္ဆေများကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းရသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲခြင်း မရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျိုးကျန့်ရဲ့ စည်းကမ်း သုံးခုက တကယ် မှန်တာပဲ။ မင်းသာ တစ္ဆေတွေ သတ်ဖြတ်ပုံ ပုံစံ/နည်းလမ်းကို နားလည်သရွေ့ သာမန်လူတစ်ယောက်တောင် ဒီနေရာမှာ အသက်ရှင်နိုင်လောက်တယ်၊" ယန်ကျန့် သူ့ကိုယ်သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဤသည်မှာ ဤအဆင့်ရှိ တစ္ဆေများအတွက်သာ သက်ဆိုင်သည်။

တစ္ဆေ၏ စွမ်းအားသာ တစ္ဆေ ကလေးငယ်၏ အဆင့်သို့ တိုးမြင့်သွားခဲ့လျှင် ၎င်း ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ခြင်း စတင်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ပုံစံ/နည်းလမ်းဟု ခေါ်သော အရာများမှာ အသက်ရှင်မှုကို အာမခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ — ၎င်းတို့ အခွင့်အလမ်းကို အနည်းငယ်သာ တိုးစေလိမ့်မည်။

အလွန် နီးကပ်လာသော တစ္ဆေ နှစ်ကောင်ကို ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် ယန်ကျန့် သူ၏ ခြေလှမ်းကို မြန်လိုက်သည်။

သူ လမ်းကြောင်း အားလုံးမှ ချဉ်းကပ်လာသော ခြေသံများကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်၊ စက်လှေကားများ သူတို့ဘာသာ လည်ပတ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အသံနှင့်အတူ။

ယန်ကျန့် သူ မည်သည့် လမ်းကြောင်းကို မျက်နှာမူသည်ဖြစ်စေ တစ္ဆေများ ပေါ်လာလိမ့်မည်ကို သိသည်။

သူ၏ နောက်မှ သူများမှာ ပိုဝေးရုံသာ ဖြစ်သည်၊ သို့သော် သူတို့ မကြာမီ လိုက်မီလာလိမ့်မည်။

သူသာ အလွန် ကြာမြင့်ခဲ့လျှင် သူ ဝိုင်းရံခံရလိမ့်မည်၊ ၎င်းမှာ သေဒဏ် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယန်ကျန့် ဤကဲ့သို့ စွန့်စားမှုများ ပြုလုပ်ရဲသည်မှာ သူ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူတစ်ဦးမှာ ဤသို့ ပြုလုပ်ရန် သတ္တိ ဘယ်တော့မှ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

"သိုလှောင်ခန်းက ရှေ့မှာ၊ ဘယ်ဘက်မှာ။ မြန်မြန်! ရှင့်နောက်က တစ္ဆေတွေ ပိုနီးကပ်လာနေပြီ၊ ပြီးတော့ စက်လှေကားတွေပေါ်ကနေ နောက်ထပ် တက်လာနေတာ ကျွန်မ မြင်နေရတယ်၊" ကျန်းယန် သတိပေးလိုက်သည်၊ သူမ၏ အသံမှာ တစ်ဖန် တင်းမာလာသည်။

"ကျွန်မ စောင့်ကြည့် ကင်မရာ မှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးနေပြီ။ တစ္ဆေ ပထမဆုံး ပေါ်ထွက်ခဲ့တဲ့ နေရာကို မကြာခင် ရှာတွေ့နိုင်သင့်တယ်။"

"ငါ သိတယ်၊" ယန်ကျန့် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ စတုတ္ထထပ်ရှိ စက်လှေကားမှာ လှုပ်ရှားနေပြီး မှိန်သော အလင်းရောင်ထဲတွင် သူ ပဉ္စမထပ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လှမ်းနေသော ပုံရိပ် နှစ်ခုကို မြင်နိုင်သည်။

တတိယနှင့် ဒုတိယထပ်များရှိ စက်လှေကားများ၏ အသံများမှာလည်း ကုန်တိုက်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

အောက်ထပ်တွင် ယန်ကျန့် နေရာ အများအပြားတွင် လှုပ်ရှားနေသော ဝေဝါးသည့် ပုံရိပ်များကို မြင်နိုင်သည်။

"ဒီကုန်တိုက်မှာ လူ ဘယ်နှစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာလဲ?" ယန်ကျန့် သူ၏ ကျောရိုးထဲသို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု စိမ့်တက်သွားသည်ကို ခံစားရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းချက်အရ အနည်းဆုံး လူ နှစ်ဆယ် ရှိပြီး အရေအတွက်မှာ ခုထိ တိုးပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကုန်တိုက်၏ ထောင့်တိုင်းနှင့် အလွှာတိုင်းမှ တစ္ဆေများ ပေါ်ထွက်လာနေသည်။

လေထုထဲရှိ ပုပ်သိုးနံ့မှာ မခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာနေသည်။

"ဒီတစ္ဆေ တကယ်ပဲ ပေါ်လာဖို့ စုံလင်တဲ့ နေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ — လူ စီးဆင်းမှု ကြီးမားတဲ့ ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခု။ ပုံမှန် အခြေအနေတွေအောက်မှာ လူ ဒါဇင်ခန့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်မက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရင် ဘယ်သူမှ သတိပြုမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူသာ လူနည်းတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့ရင် ဒီလောက် များများ သတ်ဖြတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အခု အဲ့ဒီ သေဆုံးသွားတဲ့ လူတွေ အားလုံး ငါ့ ပြဿနာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။"

သတိထားလျက် ယန်ကျန့် သိုလှောင်ခန်းဆီသို့ ပြေး စတင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သိုလှောင်ခန်း အပြင်ဘက်၌ သေလောက်အောင် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး တံခါးရှေ့တွင် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေသည်။

သူ၏ ခေါင်းမှာ အသက် သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ခေါင်းနှင့် တူသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သည်၊ စကတ်ရှည်နှင့် အညိုရောင် ဒေါက်မြင့် ဖိနပ်တစ်ရံ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် သူ၏ ခေါင်းမှာ လဲလှယ်ခံထားရသည်။

အမျိုးသားသည် တံခါးကို အလွန် ပြင်းထန်သော အားဖြင့် ထုနှက်နေသည်၊ တူကြီးဖြင့် ထုနှက်နေသကဲ့သို့ အသံထွက်နေသည်၊ ထုနှက်ချက် တစ်ကြိမ်စီတိုင်းမှာ တံခါးကို ကျိုးပေါက်သွားစေမည့် အန္တရာယ် ရှိနေသည်။

သူ၏ လက်မောင်းများမှာ သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်၊ အသားတုံးများ ပြုတ်ကျလျက် အရိုးများမှာ ရွံရှာဖွယ် လိမ်ကောက်သော အနေအထားဖြင့် ပေါ်ထွက်နေသည်။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ တံခါးလောက် မခိုင်ခံ့သော်လည်း ဤသည်မှာ အမျိုးသားကို အထဲဝင်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

သိုလှောင်ခန်း အတွင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်လျက် မရပ်မနား ထုနှက်မှုအောက်တွင် တုန်ခါနေသော တံခါးကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"သူ ပြန်လာပြီ! ယန်လီ၊ တစ်ခုခု လုပ်ပါဦး! တံခါး ကျိုးတော့မယ်! အဲ့ဒီ အရာ အပြင်မှာ ခုထိ ရှိနေတုန်းပဲ — သူ ထွက်မသွားခဲ့ဘူး!" မန်နေဂျာ လီ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါးသန်း! ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို ဒီကနေ ထုတ်သွားပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ငါးသန်း ပေးမယ်!" သူဌေး ထန် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ ပိုက်ဆံကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူ၏ အသက်မှာ ပိုအရေးကြီးသည်။

ယန်လီ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသည်၊ သူ၏ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော လက်များကို သူ ကြည့်နေစဉ်။

သွေးများမှာ သူ၏ လက်အိတ်များကို စိုရွှဲစေခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ယိုစီးကျနေသည်။

သူ၏ အောက်ရှိ သွေးအိုင်မှာ ပိုမို ကြီးမားလာနေပြီး သူ ၎င်းအားလုံးကို ပြန်လည် စုပ်ယူနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

"ငါ ဒီစွမ်းရည်ကို ဆက်သုံးလို့ မဖြစ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါ ပိုမြန်မြန် သေသွားလိမ့်မယ်၊" သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

တံခါးပေါ်ရှိ သွေးများမှာ စီးဆင်းခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သူ၏ လက်များကို ၎င်းအပေါ် ဖိကပ်ထားခြင်း ရပ်တန့်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘုန်း၊ ဘုန်း၊ ဘုန်း!

တံခါး တစ်ဖန် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်၊ ထုနှက်ချက်များ၏ အားမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ မျက်နှာကြက်မှ ဖုန်မှုန့်များ ကျဆင်းလာသည်။

အဖွဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် စုပြုံ ကွေးကွေးလေးနေကြစဉ် ထောင့်တွင် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အမည်မှာ လီအစ်မ ဖြစ်သည်။

သူမ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အရောင် ကင်းမဲ့နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သဘာဝမကျစွာ လိမ်ကောက်သွားသည်။

သူမ သူမကို ကျောပေးထားသော အဖွဲ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော ကျကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ခု မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျပြီး ကြေမွသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏ အသံ မြည်ဟည်းလာသည်၊ "ဟေး၊ ခင်ဗျားတို့ အထဲမှာ ခုထိ အသက်ရှင်နေသေးလား? ခင်ဗျားတို့ မသေသေးရင် တံခါးဖွင့်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ဒီကနေ ထုတ်သွားပေးလို့ ရတယ်။"

"ဘာလဲ? အပြင်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား?" ယန်လီ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကုန်တိုက်ထဲတွင် ဤမျှ များပြားသော တစ္ဆေများ ရှိနေလျက် အသက်ရှင်သော လူတစ်ဦး ခုထိ ရှိနေနိုင်သေးသလား? ရှိခဲ့လျှင်တောင် သူတို့ ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးနေသင့်ပြီ။

"ဒါ အဲ့ဒီ လုံခြုံရေး ကောင်လေးပဲ! တံခါးဖွင့်ပြီး သူ တကယ် ထွက်လမ်း သိသလား မေးကြည့်!" သူဌေး ထန် ယန်ကျန့်၏ အသံကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"တံခါး မဖွင့်နဲ့! အပြင်က လူက လူလား တစ္ဆေလား ငါတို့ ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ?" မန်နေဂျာ လီ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယန်လီ သတိပေးချက်ကြောင့် နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူ သတိထားလာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ လူမှာ လူသား ဖြစ်ကြောင်း သက်သေ မရှိပေ။

၎င်းသာ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဆိုလျှင်ကော?

ယန်ကျန့်၊ သိုလှောင်ခန်း အပြင်ဘက်ရှိ အမျိုးသားကို ပဉ္စမထပ်သို့ ပစ်ချခဲ့ပြီးသူ (လဲကျခြင်းက သူ့ကို မသတ်နိုင်သော်လည်း အချိန် အနည်းငယ် ဆွဲပေးလိမ့်မည်)၊ အတွင်းရှိ လူများ စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ခြင်းမှ မကူညီနိုင်တော့ပေ။

"စကားမစပ်၊ ခင်ဗျားတို့ ထွက်မလာချင်ရင် ဒါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် စောစောက စောင့်ကြည့် မှတ်တမ်းကို မြင်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဲ့ဒီ လီအစ်မကလည်း တစ္ဆေပဲ။ သူ စတင် လှုပ်ရှားပြီလား မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူသာ လှုပ်ရှားခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သေပြီ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ ဆုံးဖြတ်ချက် အမြန်ချပါ။"

"ဘာလဲ?"

သိုလှောင်ခန်းထဲရှိ လူများ ချွေးစေးများ ပြန်လာခဲ့သည်။

လီအစ်မက တစ္ဆေ? နီးပါး အလိုအလျောက်ပင် သူတို့အားလုံး သူတို့၏ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပြီးတော့ သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာက သူတို့၏ သွေးများကို အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။

ထောင့်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သော လီအစ်မမှာ ယခု ခေါင်းမရှိတော့ပေ။

"အား!"

သိုလှောင်ခန်းထဲမှ အော်ဟစ်သံ အများအပြား ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ယန်ကျန့် သူ၏ နားများကို ပိတ်လိုက်သည်။

"ဒါ အော်ပရာ သီချင်း ဆိုလောက်အောင် ကျယ်တာပဲ၊" သူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သိုလှောင်ခန်း တံခါး ဆောင့်ကန် ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီး အတွင်းရှိ လူများ တစ်ယောက်ပေါ်တစ်ယောက် တက်နင်းလျက် လူးလဲ ထွက်ကျလာကြသည်၊ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းလျက်။

အချို့ ငိုကြွေးနေကြသည်၊ အချို့ အော်ဟစ်နေကြသည်၊ အနည်းငယ်မှာမူ ဆီးပင် ထွက်ကျသွားခဲ့သည်။

"ပြေး! ပြေး!"

"ကယ်ကြပါ! ငါ မသေချင်ဘူး!"

ယန်ကျန့် သူတို့ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်၊ "အော်ဟစ်တာ အဆင်ပြေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကန်းသလို ပတ်မပြေးကြနဲ့။ အပြင်မှာ တစ္ဆေတွေ ပိုများတယ်။ ခင်ဗျားတို့ မြန်မြန် ပြေးလေ၊ မြန်မြန် သေလေပဲ။"

သူဌေး ထန်၊ မန်နေဂျာ လီနှင့် တခြားသူများ ခြေလှမ်း အနည်းငယ်သာ လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ထိတ်လန့်မှုဖြင့် တောင့်ခဲသွားကြသည်။

ပဉ္ចမထပ်မှာ ယခု လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် — တိတိကျကျ ပြောရလျှင် တစ္ဆေများ။

သူတို့ လမ်းကြောင်းတိုင်းတွင် ရပ်နေကြသည်၊ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းများ အားလုံးကို ပိတ်ဆို့လျက်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူဖျော့နေသည်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားသည်၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပုပ်သိုးနံ့ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူတို့ တောင့်တင်းစွာ လှုပ်ရှားကြသည်၊ အဖွဲ့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ နီးကပ်လာလျက်။

ဤသူများမှာ ကုန်တိုက်ထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော လူအားလုံး ဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် သူတို့ အားလုံး ပြန်လာခဲ့ကြပြီ။