အရှက်ရဖွယ် ထွက်ပြေးခြင်း

မှိန်ဖျော့စွာ လင်းနေသော ကုန်တိုက်ကြီးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

ဓာတ်လှေကား၏ အသံ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး စောစောက လမ်းကြောင်း အားလုံးမှ ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့သော ခြေသံများမှာလည်း ရပ်စဲသွားခဲ့သည်။

အကူအညီ တောင်းသံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် တိတ်ဆိတ်နေသော ကုန်တိုက်မှာ ဗလာ ဖြစ်နေခြင်းနှင့် အလှမ်းဝေးသည်။

အနံ့ဆိုးတစ်ခုက နေရာတိုင်းကို ပြည့်နှက်နေသည်။

မျက်နှာ ဖြူဖျော့၊ ပုပ်သိုးနေသော ပုံရိပ်များ ကုန်တိုက်၏ ပဉ္စမထပ်တွင် ရပ်နေကြသည်၊ စင်္ကြံများကို ပိတ်ဆို့လျက်၊ မည်သူ့ကိုမျှ ဖြတ်သန်းခွင့် မပြုရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသကဲ့သို့။

ဤလူများမှာ အချိန်အတော်ကြာ သေဆုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်သင့်သည်၊ သို့သော် ခဏလေး အကြာက သူတို့ ကုန်တိုက်၏ ထောင့်များမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ကို "လူများ" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ မတိကျပေ — သူတို့ တစ္ဆေများနှင့် ပိုတူသည်။

ကုန်တိုက် ပိုင်ရှင် မစ္စတာ ထန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာနေသည်၊ သူ၏ မျက်လုံးများ တင်းတင်း မှိတ်ထားသည်၊ သူ၏ ရှေ့မှ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရန် အလွန် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူ "အမိတ္တာဘ ဗုဒ္ဓ" ဟု ဆက်တိုက် ရွတ်ဆိုနေသည်၊ ဘုရားလောင်းက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရန်နှင့် ဤတစ္ဆေများ သူ့ကို အန္တရာယ် မပြုရန် ဆုတောင်းလျက်။

သူ ဤနေရာမှ ထွက်သွားသည်နှင့် အမွှေးတိုင် ထွန်းပြီး နတ် ဘုရားများကို ပူဇော်မည်ဟု သူ သစ္စာဆိုလိုက်သည်။

ခဏတာ ကြာပြီးနောက် မစ္စတာ ထန် ပတ်ဝန်းကျင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ ခုထိ အသက်ရှင်နေသေးသည်၊ ထိခိုက်မှုမရှိပေ။

သူ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ဆုတောင်းများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့် သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မစ္စတာ ထန်၊ သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာ ရပ်လိုက်ပါ။ မျက်လုံး ဖွင့်။ ကျွန်တော် ခုနက ပြောခဲ့တာကို လျစ်လျူမရှုနဲ့။ ခင်ဗျား ယာယီ လုံခြုံရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျား ဒီနေရာက ထွက်သွားနိုင်မလား မထွက်သွားနိုင်ဘူးလားဆိုတာ ခုထိ မသေချာသေးဘူး။ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့် အခကြေးငွေကို ပေးချေဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာသွားရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံနိုင်တယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

မစ္စတာ ထန် သတိထားစွာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီး ပတ်ပတ်လည် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ အနီးအနားတွင် ခုထိ ရပ်နေဆဲဖြစ်သော ပုပ်သိုးနေသည့် အလောင်းများကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှလုံးခုန် ရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ဒီမှာပါ၊ မစ္စတာ ထန်။ ခင်ဗျား ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ?" ယန်ကျန့် ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ မစ္စတာ ထန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်း ငါ ဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာသွားရမယ်လို့ တကယ် အာမခံနိုင်သလား?"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့် ကျွမ်းကျင်မှုကို သံသယဝင်နေတာလား? ခင်ဗျားကို ခုနက ဘယ်သူ ကယ်တင်ခဲ့လဲ ခင်ဗျား မမြင်ခဲ့ဘူးလား? စကားမစပ်၊ မထပါနဲ့။ လောလောဆယ် လှဲလျောင်းနေပါ။ ဒါ ပို လုံခြုံတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ယန်လီ ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "သူ့ အသက်အရွယ်ကြောင့် လှည့်စားမခံပါနဲ့။ သူက တာချန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံ ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။ သူ့စကားတွေက ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်။ ဒါ့အပြင် တခြား ဘယ်သူမှ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်ရှင်မှုကို အာမ မခံနိုင်ဘူး။ ခင်ဗျား စောစောက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မြင်ခဲ့ပြီးပြီ။ အခြေအနေက အခု ကျွန်တော့် စွမ်းရည်တွေထက် ကျော်လွန်နေပြီ။"

"ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယန်ကျန့်ကို ကာကွယ်ခိုင်းပြီး ခင်ဗျားကို ဒီနေရာကနေ ထုတ်သွားခိုင်းဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားသာ ပေးချေဖို့ အရမ်း ကပ်စေးနဲနေရင် ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။"

ယန်လီ လူကောင်း ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းကို ယန်ကျန့်ထံသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကိုယ်တိုင် ၎င်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

"ဒါဆို ခင်ဗျား ဘယ်လို သဘောရလဲ? ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အချိန် အများကြီး မပေးဘူး။ အများဆုံး ဆယ်မိနစ်၊ ပြီးရင် ကျွန်တော် ထွက်သွားတော့မယ်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ ဖုန်းပေါ်ရှိ အချိန်ကို စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ ညအချိန်အထိ မစောင့်ချင်ခဲ့ပေ။

မှောင်သွားသည်နှင့် ဤနေရာသည် သရဲဘုံကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး အန္တရာယ် နှစ်ဆ တိုးလာလိမ့်မည်။

မစ္စတာ ထန် သတိထားစွာ မေးလိုက်သည်၊ "ဒါဆို လူငယ်လေး၊ မင်း ဘယ်လောက် လိုချင်လဲ? ငါးသန်း လုံလောက်ရဲ့လား?"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ယန်လီကို ပေးသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် ဤလူငယ်ကို ပေးသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ယန်ကျန့်နှင့်ဆိုလျှင် သူ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်နိုင်ပြီး သူ တာချန်းမြို့၏ တာဝန်ခံ ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် သူ့ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ဖွယ်ပင် ရှိသည်။

ငါးသန်းမှာ နာကျင်ဖွယ် ပမာဏ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အသက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ငါးသန်း၊ ဟုတ်ပြီ၊" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မစ္စတာ ထန်ကို အရင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ခံစားစေခြင်းက ဈေးနှုန်း မြှင့်တင်ရန် ပိုမို လွယ်ကူစေခဲ့သည်။

သူသာ မစ္စတာ ထန်ကို စောစောက တိုက်ရိုက် ချဉ်းကပ်ခဲ့လျှင် ထိုလူ သူ့ကို မယုံကြည်ရုံသာမက ဈေးနှုန်းမှာလည်း ဤမျှ မြင့်မားမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမယ့် ငွေပေးချေမှု အရင်၊ ပြီးမှ ဝန်ဆောင်မှု။ ဒါ ကျွန်တော် လုပ်ငန်း လုပ်ဆောင်ပုံပဲ။ ပြဿနာ မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့ အခု ငွေပေးချေမှု စတင်နိုင်ပြီ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊" မစ္စတာ ထန် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

ဤမျှ ကြီးမားသော ကုန်တိုက်ကြီး ပိုင်ဆိုင်သော လူတစ်ဦးအတွက် ငါးသန်းမှာ သူ တစ်ကြိမ်တည်း တတ်နိုင်သော အရာ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား၊ ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျား။ မသိချင်ယောင် မဆောင်နဲ့၊ မန်နေဂျာ လီ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောနေတာ။ မစ္စတာ ထန်က သူ့ရဲ့ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာမှုအတွက် ငါးသန်း ပေးချေနေတယ်။ ခင်ဗျား ဘယ်လောက် ပေးချေဖို့ ဆန္ဒရှိလဲ? ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အခမဲ့ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်လို့ မထင်နဲ့။ ခင်ဗျားသာ မပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီမှာ ထားခဲ့မယ်၊" ယန်ကျန့် မန်နေဂျာ လီဘက်သို့ လှည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မန်နေဂျာ လီ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ ယန်ကျန့်ကို တောင်းပန်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်မှာ ငါးသန်း မရှိဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ငါးသိန်းပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က မန်နေဂျာ တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်မှာ အဲ့ဒီလောက် ပိုက်ဆံမျိုး မရှိဘူး။"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျား မျက်လုံးထဲက ကောက်ကျစ်မှုကို မြင်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စောစောက စော်ကားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်က အငြိုးထားတတ်တဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား? ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အွန်လိုင်း ဘဏ်စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါ။ ငါးသိန်းထက် နည်းနေရင် ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ယူမယ်။ ပိုနေရင်တော့ ခင်ဗျား အဲ့ဒီထဲက အားလုံးကို ကျွန်တော့်ကို ပေးချေရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား ဒီမှာပဲ နေပြီး ကယ်ဆယ်ရေးကို စောင့်နေရမယ်။"

"ကျွန်တော် ကျွန်တော့် စီးပွားရေးမှာ မျှတပါတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် အခြေအနေ ခက်ခဲအောင် လုပ်မှာ မဟုတ်သလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စ အရေးလုပ်ပြီး ကလဲ့စားချေမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား စိတ်ချနိုင်ပါတယ် မန်နေဂျာ လီ၊" ယန်ကျန့် သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ?" မန်နေဂျာ လီ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။

"အချိန် မဖြုန်းနဲ့။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံ မရရင် ကျွန်တော် မစ္စတာ ထန်ကိုပဲ ခေါ်သွားမယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပေးပါ့မယ်၊" မန်နေဂျာ လီ မျက်ရည် လုနီးပါး ဖြစ်လျက် သူ၏ ဖုန်းကို ယန်ကျန့် လက်ထဲသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အွန်လိုင်း ဘဏ်စနစ် အက်ပ်ကို ဖွင့်ပြီး လက်ကျန်ငွေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာ လီ၊ ခင်ဗျား တော်တော်လေး ချမ်းသာတာပဲ။ ၁.၈ သန်းကျော်တောင်? ခင်ဗျားတို့ လူချမ်းသာတွေ တကယ်ပဲ ခင်ဗျားတို့ အကောင့်ထဲမှာ အဲ့လောက် များများ ရှိကြတာလား? ဆင်းရဲတဲ့ လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဒါကို စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အခု ဒါ ကျွန်တော့်ဟာ ဖြစ်သွားပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လွှဲပေးပါ။"

သူ ဖုန်းကို မန်နေဂျာ လီထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါ ငွေညှစ်မှုပဲ! သူက လူလိမ်တစ်ယောက်၊ ဈေးနှုန်းကို ချက်ချင်း တိုးမြှင့်နေတာ!" မန်နေဂျာ လီ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်၊ လုံခြုံရေး အစောင့်ကို ကျိန်ဆဲချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း အသံထွက် ပြောရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

သူ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ကုန်တိုက်မှ ခိုးယူခဲ့သော ပိုက်ဆံ အားလုံးမှာ ယခု ဤ လုံခြုံရေး ကောင်လေးငယ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

ပိုက်ဆံကို ထပ်မံ ရှာဖွေနိုင်သည်၊ သို့သော် သူသာ သူ၏ အသက်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့လျှင် ၎င်းအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။

အဆုံးတွင် သူ ပေးချေခဲ့သည်။

ပိုက်ဆံ ကောက်ခံပြီးနောက် ယန်ကျန့် သူ၏ အာရုံကို ဆရာ လော်ထံသို့ လှည့်လိုက်သည်။

သူ ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာဖြင့် လျှောက်သွားပြီး တုန်ယင်နေသော ဆရာ လော်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဒီနေ့ အားလုံး ခင်ဗျားကြောင့်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ တံခါးများ ပိတ်ဆို့ခြင်း အကြံဉာဏ်က တကယ် ထူးချွန် ပြောင်မြောက်ခဲ့တယ်။ ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ တပည့် အများအပြားကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ရုံသာမက ကုန်တိုက် ဝန်ထမ်းများစွာရဲ့ အသက်ကိုပါ ယူဆောင်သွားခဲ့တယ်။"

"ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်တောင် မနည်း လွတ်မြောက်ခဲ့တာ။ တစ်ယောက်ယောက် ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာကို ဒီလောက် ထိထိရောက်ရောက် မြင်ရတာ ရှားပါတယ်။"

"ခင်ဗျားရဲ့ စောစောက အထင်ကြီးလောက်ဖွယ် တံခါးပိတ်ဆို့ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အထူး ဆက်ဆံမှု ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။"

ယန်ကျန့် ဆရာ လော်ကို လက်မ ထောင်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ တံခါးပိတ်ဆို့ခြင်း ပြုစားမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် ဤအရာများထဲမှ တစ်ခုမှ ဖြစ်ပွားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့ပြီး ဤမျှ များပြားသော လူများ သေဆုံးခဲ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

ဆရာ လော်၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသ ရောနှောနေသည်။

ခဏတာ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာခဲ့သည်၊ "ကျွန်တော့်ဆီမှာ သုံးသန်းကျော်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါ ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးပဲ။ ကျန်တာတွေက အိမ်က သေတ္တာထဲမှာ။ ကျွန်တော် အကုန် ခင်ဗျားကို ပေးပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကို ဒီကနေ ထုတ်သွားပေးပါ။ ကျွန်တော် စောစောက မှားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?"

"ဆရာ၊ ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? ကျွန်တော် ပိုက်ဆံကိုပဲ လိုက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တူလို့လား? မစ္စတာ ထန် ငါးသန်း ပေးခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက ဖုန်းရွှေ ဆရာတစ်ယောက်၊ ဘာ တကယ့် ကြိုးပမ်းမှုမှ မရှိဘဲ ငွေရှာနေတာ။ ခင်ဗျားမှာ ကြွယ်ဝမှု အများကြီး ရှိရမယ်။ ကံကောင်းအောင် လုပ်လိုက်ရအောင် — ရှစ်သန်း၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်။ ခင်ဗျားမှာ ငွေသား လုံလောက်မှု မရှိရင် ခင်ဗျား ပစ္စည်းတွေကို အပေါင်အဖြစ် သုံးလို့ရတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ဆရာ လော် တုန်ယင်လျက် ယန်ကျန့်ထံသို့ သုံးသန်းကျော် လွှဲပေးလိုက်သည်၊ နာရီတစ်လုံး၊ ကျောက်စိမ်း ဆွဲသီးတစ်ခု၊ ဇိမ်ခံ ကားသော့တစ်ချောင်းနှင့် တခြား ထူးဆန်းသော ပစ္စည်းများ အနည်းငယ်နှင့်အတူ၊ ပမာဏကို မနည်း စုဆောင်း ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။

"တစ်ဆယ်သန်းကျော်။ အခု ငါ အဲ့ဒီ မုန်းတီးစရာ လူချမ်းသာတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ၊" ယန်ကျန့် သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်၊ သူ၏ ဖုန်းပေါ်ရှိ လက်ကျန်ငွေ အသိပေးချက်ကို ကြည့်ရင်း သာယာစွာ အံ့ဩသွားလျက်။

သူသာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး မဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤပမာဏ ပမာဏကို စာသင်ခြင်းနှင့် အလုပ်လုပ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ရှာဖွေရန် သူ့အတွက် ဆယ်စုနှစ်များ၊ ဘဝတစ်သက်တာပင် ကြာမြင့်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

သို့သော် တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ဤမျှ များပြားသော ပမာဏကို တစ်ရက်တည်းအတွင်း ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

ပြည်ပရှိ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများ ကြေးစား စစ်သားများကဲ့သို့ လုပ်ကိုင်ကြပြီး ဆုငွေများ ယူကြသည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။

မြင့်မားသော စွန့်စားမှုနှင့် မြင့်မားသော အကျိုးအမြတ်မှာ အမှန်တကယ် အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

"လူငယ်လေး၊ မင်း ငါတို့ကို ဘယ်တော့ ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမှာလဲ?" မစ္စတာ ထန် စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ၏ ဖုန်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

"အခုချက်ချင်း။"

သူ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး လီအစ်မ၏ အလောင်းမှ ပင်မ တံခါး သော့ကို ပြန်လည် ရယူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့။ ဒါပေမယ့် မှတ်ထား၊ မတ်တပ် မရပ်နဲ့။ ခင်ဗျားတို့ ကျောကို မြေပြင်နဲ့ ကပ်ထား။"

"ငါတို့ ကျောကို မြေပြင်နဲ့ ကပ်ပြီး ဘယ်လို ရွှေ့ရမှာလဲ?" မန်နေဂျာ လီ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ခင်ဗျား ခူကောင်တွေ မြင်ဖူးလား? ဒါ အဲ့ဒါနဲ့ နည်းနည်း တူတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပြောင်းပြန်။ ဒါကို ပက်လက်ကူးလို့ မှတ်ယူလိုက်။ ဒါ လွယ်ပါတယ်။"

"ဘာလဲ? မင်း အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသား တစ်စုကို ကလေးတွေလို ပတ်လည် လျှောတိုက်စေချင်တယ်၊ ငါတို့ ခြေထောက်တွေနဲ့ တွန်းခိုင်းတာလား? မင်း သေချာပေါက် ငါတို့ကို နောက်နေတာပဲ။ ဘာလို့ မင်းက ကောင်းကောင်း လျှောက်နိုင်ရတာလဲ?" မန်နေဂျာ လီ အရှက်ရပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောသည်၊ "ငါက တာဝန်ခံ ပုဂ္ဂိုလ်။ ငါ့မှာ တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ မင်းမှာ ရှိလို့လား? မင်းသာ ဒါကို အရှက်ရဖွယ်လို့ ထင်ရင် ဒါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းသာ ထရပ်ပြီး သေသွားရင် ငါ တာဝန်ယူမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"..."

မန်နေဂျာ လီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ လျင်မြန်စွာ ခြေထောက်များဖြင့် တွန်း စတင်လိုက်သည်၊ ခူကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လျှောတိုက်လျက်။

"ဒါ မှန်လား?"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီအတိုင်းပဲ။ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း လုပ်နေတယ် — မြန်ဆန်ပြီး တည်ငြိမ်တယ်။ ကောင်းတယ်၊" ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။