သာယာသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု

တစ္ဆေကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးပြီးဖြစ်၍ ယန်ကျန့်နှင့် ယန်လီကြားရှိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဆက်ဆံရေးမှာ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ယခု သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီ ကိုယ့် အကျိုးစီးပွားအတွက် တိုက်ခိုက်ရန် အချိန်ဖြစ်သည်။ သေတ္တာ တစ်လုံးတည်းသာ ရှိပြီး ယန်ကျန့်မှာ ယန်လီကို ၎င်းကို ကိုင်ထားခွင့် ပြုရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ သူတို့ ဤနေရာမှ ထွက်သွားသည်နှင့် ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို မှတ်မိတော့မည်နည်း။ ဤခေတ်ကာလတွင် ငွေ အကြွေးတင်သူသာ သူဌေး ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ဒါနဲ့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ငါ ဒီအရာကို ငါ့အတွက် ယူဖို့ ကြိုးစားမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား?" ယန်လီ မျက်ခုံး ပင့်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီအရာကို လောလောဆယ် ငါနဲ့အတူ သိမ်းထားမယ်။ နောက်ပိုင်း ငါ ကလပ်မှာ သတင်း ဖြန့်လိုက်မယ်၊ မကြာခင် ဝယ်သူတွေ ရှေ့ထွက်လာလိမ့်မယ်။ အချိန်ကျရင် ငါတို့ သဘောတူညီချက် လုပ်ဖို့ အတူတကွ သွားကြမယ်။ ဒါ ပြီးသွားတဲ့အခါ ငါတို့ ပိုက်ဆံကို ခွဲဝေပြီး သတင်းအချက်အလက်ကို မျှဝေကြမယ်။ ငါ မင်းအပေါ် အခွင့်ကောင်းယူမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို ဆုံးရှုံးစေမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ဘာလို့ ဒါကို ငါ့ဆီမှာ ထားခဲ့တာကကော? မင်း သွားပြီး ဝယ်သူတွေကို ဆက်သွယ်၊ အချိန်ကျရင် ငါ ပစ္စည်း ယူဆောင်လာခဲ့မယ်။ ါ ဒါနဲ့အတူ ထွက်ပြေးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား?" "ဒါဆို ညှိနှိုင်းဖို့ အဆင်မပြေဘူးပေါ့?" ယန်လီ ဆိုသည်၊ သူ၏ လေသံ မာလာပြီး သူ ဤလူငယ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းပြီး မကြာမီမှာပင် အကျိုးစီးပွားများအကြောင်း စတင် ပြောဆိုလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"မင်း ငါ့ကို စိတ်အေးလက်အေး မခံစားရအောင် လုပ်နိုင်ရင် ဒီစကားကို ဆက်ပြောနေဖို့ အကြောင်းမရှိဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်၊" ယန်ကျန့် အလေးအနက် ဆိုသည်။ "မင်း ငါ့ကို မယုံကြည်သလို ငါလည်း မင်းကို မယုံကြည်ဘူး။"

"တော်ပြီ! ခုနက အဲ့ဒီ တစ္ဆေကို ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးခဲ့တာ ငါပဲ၊" ယန်လီ ပေါက်ကွဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ကယ်ခဲ့တယ်။ နှစ်ကြိမ်တောင်၊" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ ယန်လီ ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာကို အစဖော် ပြောရဲသေးတယ်? စောစောက မင်း ငါ့ကို တစ္ဆေ နယ်မြေထဲက ထွက်ခိုင်းတုန်းက မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ငါ့ကို အဲ့ဒီ တစ္ဆေကို ဆွဲဆောင် ထုတ်ဖို့ မျှားစာအဖြစ် အသုံးချနေခဲ့တာ။ မင်း အဲ့ဒီ အလောင်းတွေထဲက ဘယ်ဟာက တစ္ဆေလဲဆိုတာတောင် မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်းသာ သိခဲ့ရင် မင်း ငါ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာခိုင်းမယ့်အစား တစ္ဆေ နယ်မြေထဲ ချက်ချင်း ဆွဲသွင်းနိုင်ခဲ့မှာပဲ။ မင်း ငါ့ကို သေစေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်ရဲ့လား?"

ယန်ကျန့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ "မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ မျှားစာအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် ဒီ ဖမ်းဆီးမှု မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ငါက ခြုံငုံကြည့် အခြေအနေကို စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ မဟုတ်ရင် မင်း ဘာလို့ ငါနဲ့ ဒီမှာ ရပ်ပြီး ငြင်းခုံနေမှာလဲ? ပြီးတော့ ငါ့ တစ္ဆေ နယ်မြေနဲ့ဆိုရင် ငါ မင်းကို တစ်စက္ကန့်အတွင်း ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို အသက်ရှင်အောင် ထားနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့အတွက် အဲ့လို ပြောနိုင်လို့လား? မင်း ငါ့ကို အသက်ရှင်အောင် ထားနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်မှု ရှိသလား?"

"ငါသာ ဒီနေ့ ဒီသေတ္တာကို ငါနဲ့အတူ ယူသွားဖို့ အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခဲ့ရင်ကော?" ယန်လီ အေးစက်စွာ ဆိုသည်။ သူ ဤ ခက်ခဲစွာ ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းကို ယန်ကျန့်နှင့် ထားခဲ့ရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။

"ဒါဆို မင်း လက်ထဲက သေတ္တာက အစစ် တစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ မင်း သေချာလား?" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ "မင်း တစ္ဆေ နယ်မြေကို နားလည်လို့လား?" ယန်လီ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ အလိုအလျောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ချက်ချင်း လန့်ဖျပ်သွားခဲ့သည်။ သူ ကိုင်ထားခဲ့သော ရွှေရောင် သေတ္တာမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပုပ်ပွနေသော လူ့ခေါင်းတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အလိုအလျောက်တုံ့ပြန်မှုအလျောက် သူ ထိုခေါင်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"မင်း… မင်း ဒါကို ဘယ်တုန်းက လဲလှယ်လိုက်တာလဲ?" ယန်လီ တုန်လှုပ်ပြီး ဒေါသထွက်လျက် မေးသည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ?" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"တစ္ဆေ နယ်မြေထဲမှာ ငါ အမှန်လို့ ယုံကြည်တာပဲ အမှန်ပဲ။ မင်း မြင်သမျှ တခြားအရာ အားလုံးက အတု ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါဆို ဒီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်- မင်း ဘာက အမှန်လို့ ထင်လဲ? မင်း မျက်လုံးတွေနဲ့ မြင်တာလား? မင်း လက်တွေနဲ့ ထိတွေ့တာလား? ဒါမှမဟုတ် မင်း နှာခေါင်းနဲ့ အနံ့ခံတာလား? အဲ့ဒါ အားလုံး အတု ဖြစ်နေတဲ့အခါ လောက တစ်ခုလုံး အတု ဖြစ်တယ်ဆိုတာ မင်း သဘောပေါက်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါ ထင်ယောင်ထင်မှား တစ်ခုပဲ။ တော်တော် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား?"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး! မင်းရဲ့ တစ္ဆေ နယ်မြေကလည်း တစ္ဆေကနေ စွမ်းအားရတာပဲ။ ဒါက ရွှေကို သက်ရောက်နိုင်သင့်တာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ အားလုံး သိရှိထားတဲ့ အချက်ပဲ၊" ယန်လီ သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ရွှေကို မသက်ရောက်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မသက်ရောက်နိုင်ဘူးလား?" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။ "မင်း ခုနက လွှင့်ပစ်လိုက်တာ လူ့ခေါင်းတစ်လုံးလို့ မင်း တကယ် ထင်သလား?"

ယန်လီ၏ နှလုံးခုန် ရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ လွှင့်ပစ်ခဲ့သော ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူလိုက်သည်။ "မင်း ခုနက ကောက်ယူလိုက်တဲ့ ခေါင်းက မင်း လွှင့်ပစ်ခဲ့တဲ့ တစ်လုံးတည်းပဲလို့ မင်း သေချာနိုင်သလား?" ယန်ကျန့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် မှိန်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါ မင်း ငါ့ကို မယုံကြည်ဘူး၊ ငါလည်း မင်းကို မယုံကြည်နိုင်ဘူး။ သေတ္တာကို နှစ်ပိုင်း ခွဲလို့ မရဘူး။ မင်းရဲ့ ပံ့ပိုးမှု အရေးပါခဲ့ပေမယ့် ငါ့ဟာကလည်း မသေးငယ်ခဲ့ဘူး။ ငါက တစ္ဆေရဲ့ ပုံစံ/နည်းလမ်းကို ပထမဆုံး ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး အဲ့ဒါကို ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့သူပဲ။" သူ စကားပြောနေစဉ် ရွှေရောင် သေတ္တာတစ်ခု ဘယ်ကမှန်းမသိ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ယန်လီ ခေါင်းမရှိသော တစ္ဆေကို ဖမ်းဆီးရန် အသုံးပြုခဲ့သော သေတ္တာ အတူတူပင်။ ယန်ကျန့်သာ သေတ္တာကို ကိုင်ထားလျှင် ယန်လီ ကိုင်ထားသော အရာမှာ အမှန်တကယ် တကယ့် လူ့ခေါင်းတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

"သေစမ်းကွာ၊" ယန်လီ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းကို တစ်ဖန် လျင်မြန်စွာ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်မှာ ယခု လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူ ဤ တစ္ဆေ နယ်မြေထဲတွင် ဘာက အမှန်၊ ဘာက အတု ဆိုသည်ကို မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ယန်ကျန့် တကယ့် တစ္ဆေတစ်ကောင် မဟုတ်သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်သလို ထူးဆန်းသော သက်သာရာရမှု ခံစားချက်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်မည်နည်း။ သူတို့ ချက်ချင်း သုတ်သင်ခံခဲ့ရလိမ့်မည်။

"ငါ ဝန်ခံတယ်၊ ငါ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူလိုက်။ မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ? မင်း အားလုံးကို ကိုယ့်အတွက် ယူဖို့ စီစဉ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား?" ယန်လီက ဆိုသည်။ ယန်ကျန့်သာ အရာအားလုံးကို သူ့အတွက် ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့လျှင် ယန်လီ ၎င်းနှင့် ပတ်သက်၍ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိပေ။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "ငါတို့ အကျိုးကျေးဇူး ခွဲဝေမှုအပေါ် သဘောထားကွဲလွဲမှု အချို့ ရှိခဲ့ပေမယ့် ငါ ခုထိ မူရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ လူတစ်ယောက်မှာ အနိမ့်ဆုံး စံနှုန်း မရှိရင် သူတို့နဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကြားမှာ ဘာ ကွာခြားချက် ရှိမှာလဲ? ဒါကြောင့်… ငါတို့ရဲ့ ယခင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဆက်လက်ရှိနေမယ်၊ ဒါပေမယ့် သေတ္တာကို ငါ သိမ်းထားမယ်။ မင်း သွားပြီး ဝယ်သူတွေကို ဆက်သွယ်၊ ဒါပေမယ့် ညှိနှိုင်းမှုတွေကို ကိုင်တွယ်မယ့်သူက ငါ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဘယ်လို ထင်လဲ?"

"ငါ့မှာ ညှိနှိုင်းခွင့်တောင် ရှိလို့လား?" ယန်လီက ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း လုပ်ကြမယ်။" သူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အတွက် ယခုပင် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့ပြီ။ ယန်ကျန့်သာ ပို ရက်စက်ခဲ့လျှင် ယန်လီ ယနေ့ လုံးဝ အရေးမပါတော့ဘဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

"ကောင်းတယ်။ သဘောတူညီချက်အတွက် အချိန်ကျရင် ငါ့ကို ခေါ်လိုက်။ ငါ့ကို ရမ်းသမ်း မခေါ်နဲ့၊ ငါက အလုပ်များတဲ့ လူတစ်ယောက်။ ပြီးတော့… သာယာသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဖြစ်ပါစေ။" ယန်ကျန့် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဘောပင်တစ်ချောင်း ထုတ်ယူ၊ သူ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရေးချပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ ပတ်လည်ရှိ အနီရောင် အလင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ယန်ကျန့်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ တစ္ဆေ နယ်မြေမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သလား? ယန်လီ ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူ့ခေါင်းကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လူ့ခေါင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ—၎င်းမှာ ခေါက်ဆွဲခြောက် ထုပ်တစ်ထုပ် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ အမုန်းဆုံး အရသာ ဖြစ်သည်။

"သာယာတဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဟုတ်လား ဟမ့်။ ဒီ သေနာကျ တစ္ဆေ နယ်မြေ…" ယန်လီ သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်သည်၊ လုံးဝ အားမရှိသလို ခံစားရင်း။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်၊ ဒါဆို ဘာကြောင့် ယန်ကျန့် ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ဒီလောက် ကံကောင်းနေရတာလဲ? ဒါ မတရားဘူး။

ကံကောင်းတယ်? ယန်လီ ဘာ စဉ်းစားနေလဲ ယန်ကျန့်သာ သိခဲ့လျှင် သူ ၎င်းကို ရယ်စရာဟု တွေ့ရှိလိမ့်မည်။ သူ ဤ "ကံ" ဟု ခေါ်သော အရာကို ဝမ်းမြောက်စွာ စွန့်လွှတ်လိမ့်မည်။ သူသာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး မဖြစ်ခဲ့ဘဲ လူ့အရေပြား စက္ကူမှ သတိပေးချက်ကို လက်ခံမရရှိခဲ့လျှင် သူတို့အားလုံး ထိုနေ့က သုတ်သင်ခံခဲ့ရလိမ့်မည်။ တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ယန်လီ သူ၏ နေရာတွင် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့မည်လား?

ယန်ကျန့် ကုန်တိုက်မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ တစ်စုံတစ်ယောက်—ကျန်းယန်—ကို မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ "ကျန်းယန်၊ နင် အသက်ရှင်နေသေးလား? နင် ဖုန်းပေါ်မှာ တုံ့ပြန်မှု ရပ်သွားတယ်၊" ယန်ကျန့် စောင့်ကြည့် အခန်းထဲသို့ လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ တစ္ဆေ နယ်မြေမှာ ခုထိ အသက်ဝင်နေဆဲ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းယန်မှာ ဘေလ် ကုန်သွားသော ဖုန်းတစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေးနေသည်၊ သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ငိုနေသည်။ သူမ မျှော်လင့်ချက် လက်လွှတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ ယန်ကျန့်နှင့် ယန်လီ အဝတ်အထည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် သူတို့ ဘယ်တော့မှ ထွက်မလာခဲ့ကြပေ။ သူမ သူတို့နှစ်ဦးလုံး အတွင်းတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု ထင်ခဲ့သည်။ တစ္ဆေ နယ်မြေကို စောင့်ကြည့် ကင်မရာများဖြင့် ဖမ်းယူနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းယန်၏ နှလုံးသား ကြေမွသွားခဲ့သည်။ ယန်ကျန့်သာ သေဆုံးသွားခဲ့လျှင် သူမ ဘာဖြစ်မည်နည်း။ တစ္ဆေမှာ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေဆဲ။ သူမသာ အခု လျှောက်ထွက်သွားခဲ့လျှင် သူမ သေချာပေါက် သေဆုံးလိမ့်မည်။ သို့သော် ယန်ကျန့်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူမ၏ ရှိုက်ငိုခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ လျင်မြန်စွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ကျန့် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

"ရှင် သေပြီ ထင်နေတာ! ရှင် အဆင်ပြေတာ ငါအရမ်း ဝမ်းသာတယ်!"

"အင့်~!" နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သင့်သောအရာမှာ ကျန်းယန် ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမ မော့ကြည့်သောအခါ သူမ၏ နှာခေါင်းမှာ သွေးယိုနေခဲ့သည်။

"ကျန်းယန်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ? နင် ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ၊" ယန်ကျန့် သူမကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"ရှင်….ရှင် လူလား တစ္ဆေလား?" ကျန်းယန် သူ့ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သူမ ခုနက သူ့ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်မှာ သူမ သေချာသည်။ သူမ သူ့ကို တည့်တည့် ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

"နင် နားလည်မှာ မဟုတ်တဲ့ အရာတွေကို ငါ ရှင်းပြချင်စိတ် မရှိဘူး။ နင့် တာဝန် ပြီးပြီ။ သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ၊" ယန်ကျန့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲရင်း ဆိုသည်။ တစ်ခဏအတွင်း သူတို့ နှစ်ဦးသား ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။