ထွက်ခွာခြင်း
Vol. 5 Ch. 63
ယန်ကျန့်နှင့် ယန်လီတို့ ကုန်တိုက်ကြီးကို ခြောက်နေခဲ့သော တစ္ဆေကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းသိမ်းပြီး အကျဉ်းချနိုင်ခဲ့ကြ၏။ တစ္ဆေမှာ အဆင့်-စီ ကန့်သတ် သတ္တဝါအဖြစ်သာ အမျိုးအစား သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းကို ကိုင်တွယ်ရန်မှာ သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အများကြီး ပိုမို ခက်ခဲခဲ့သည်။ သူတို့ တစ္ဆေ၏ လှုပ်ရှားမှု ပုံစံများကို ဖော်ထုတ်ပြီး ၎င်း၏ ပုံစံအမှန်ကို ရှာဖွေရန် လိုအပ်ရုံသာမက ၎င်းကို ချုပ်တည်းရန် နည်းလမ်းများနှင့် နည်းစနစ်များကိုလည်း လိုအပ်ခဲ့သည်။
လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ခြေတစ်လှမ်း မှားယွင်းမှု တစ်ခုတည်းက ကြောက်မက်ဖွယ် သေဆုံးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် တစ္ဆေ ယန်လီ၏ လက်မောင်းကို အစားထိုးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့စဉ်က ယန်ကျန့်၏ ကျောရိုးထဲသို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု စိမ့်ဝင်သွားစေခဲ့၏။ သူတို့သာ ပြင်ဆင်မထားခဲ့ဘဲ လျင်မြန်စွာ မတုံ့ပြန်ခဲ့လျှင် သူရော ယန်လီပါ နှစ်ဦးလုံး သေဆုံးသွားခဲ့လိမ့်မည်။
"ခုထိ အလုပ်များနေတုန်းလား? ခင်ဗျား ထွက်သွားနှင့်ပြီ ထင်နေတာ၊" ယန်ကျန့် ကုန်တိုက်ထဲမှ လျှောက်ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ဝန်ထမ်း အနည်းငယ်ကို သတိပြုမိစဉ် ဆိုလိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦး သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဆိုသည်၊ "ဒါ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ အတွင်းက အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိပါသလဲ?"
ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းပြီးပါပြီ။ ဒီကုန်တိုက် အနာဂတ်မှာ နောက်ထပ် ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ကြုံတွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။" သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားပြီး သူ ထပ်ပြောသည်၊
"ကျွန်တော်တို့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ကိုပဲ ပြန်လည် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့… ခင်ဗျားတို့ သိတဲ့အတိုင်းပါပဲ။" သူ အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော ကျန်းယန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်မှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး သူမ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော်လည်း သူမ ဤ အကျပ်အတည်းမှ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သက်သာရာရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ယန်ကျန့် ဆက်ပြောသည်၊ "အတွင်းမှာ နောက်ထပ် အန္တရာယ် မရှိတော့ပါဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် ပြောနိုင်သလောက်ပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာ တက်ရောက်ရမယ့် ကိစ္စတချို့ ရှိနေလို့ ကျွန်တော် ဒီထက် ပိုကြာကြာ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအတွက် အကူအညီ တစ်ခုခု လိုအပ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကို လွတ်လပ်စွာ ဖုန်းခေါ်နိုင်ပါတယ်။"
"နားလည်ပါပြီ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစား လုပ်ဆောင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျန်တာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်၊" ဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေသည်။
ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်၊ သူ၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ "ဟေး၊ ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ?" ကျန်းယန် အလျင်အမြန် သူ့နောက်သို့ လိုက်မီလာခဲ့သည်။
"ကျန်းယန်၊ နင် ဘာလို့ ငါ့နောက် လိုက်နေတာလဲ? နင် အခု ကုန်တိုက်ထဲက ထွက်လာခဲ့ပြီ။ နင် အဆင်ပြေရင် အိမ်ပြန်လိုက်တော့။ နင် ရက်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် နင့် မိသားစု စိတ်ပူနေရမယ်။ ငါ့ကို တွယ်ကပ်နေတာ ရပ်လိုက်တော့၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။ ကျန်းယန် နှုတ်ခမ်း စူလိုက်သည်၊ "အဲ့လို မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မ ရှင့် ရည်းစား ဖြစ်ဖို့ သဘောတူခဲ့ပြီးပြီ။ ရှင် ကျွန်မကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး။"
"ကျန်းယန်၊ နင် ငါ့အပေါ် အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားနေတာလား? ဘယ်သူက နင် ငါ့ ရည်းစား ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့လို့လဲ?" ယန်ကျန့် မျက်ခုံး ပင့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ စောစောက အိမ်သာထဲမှာ အဲ့ဒါကို သဘောတူခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား? ပြီးတော့ ငါ့ကို 'မမလေး' လို့ မခေါ်နဲ့။ ငါက အခုမှ ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးတယ်၊ ဟုတ်ပြီလား?" ကျန်းယန် ပြန်ပြောသည်။
ယန်ကျန့် သူမကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်၊ "နင် အသက် ဘယ်လောက်လဲ?" "နှစ်ဆယ့်ငါး… မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ နှစ်ဆယ့်လေး။ မြင်လား? ခုထိ ငယ်သေးတယ်၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်သည်၊ သူ့ရည်းစား ဖြစ်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အခွင့်ထူးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုသကဲ့သို့ သူမ၏ ခေါင်းကို ဂုဏ်ယူစွာ စောင်းရင်း။
"ကောင်းပြီ၊ နင့်ကို စိတ်ပျက်စေတဲ့အတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါက ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။ " နင် ဒီနေရာမှာ အသက်ပိုကြီးတဲ့သူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံလိုက်ပါ။ ငါ နင့်ကို 'အန်တီ' လို့ မခေါ်တာ ယဉ်ကျေးရာ ရောက်ပါတယ်။ နင် အဲ့လို မထင်ဘူးလား မမလေး ကျန်း?"
ကျန်းယန် သူမ၏ ကျောရိုးထဲသို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု စိမ့်ဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အသက် အရွယ် အပိုင်းတွင် အားသာချက် မရှိခဲ့ပေ။ သူမ ယန်ကျန့်မှာ အသက် နှစ်ဆယ် အလယ်ပိုင်းလောက် ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူမ "မမလေး" ဟု အခေါ်ခံရသည်ကို စိတ်ထဲ မထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ့ရှေ့တွင်မူ သူမ အမှန်တကယ် အသက်ပိုကြီးသူ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ညီလေး၊ ဒီနေ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်လို့ မဆုံးနိုင်ပါဘူး။ မင်း တကယ် ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာ၊" ထန်၊ ကုန်တိုက် ပိုင်ရှင်၊ ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်သည်၊
"ကျွန်တော် ကျွန်တော့် အလုပ်ကို လုပ်နေရုံပါ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လွန်လွန်ကဲကဲ ချီးကျူးနေတာပါ သူဌေး။"
"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာ။ ဒီမှာ ငါ့ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်။ မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ခဲ့ရင် ဘယ်အချိန်မဆို ငါ့ကို အသိပေးလိုက်ရုံပဲ၊" ထန် ပြောလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို လုပ်ငန်းကတ်ပြားတစ်ခု ပေးအပ်လိုက်သည်။ "ဟေး၊ ထန်အန်း၊ မင်း ဒီမှာ ခုထိ မပြီးသေးဘူး။ မင်း ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ လိုသေးတယ်၊" ဝန်ထမ်းတစ်ဦး အော်ခေါ်လိုက်သည်။
"လာပြီ၊ လာပြီ! တောင်းပန်ပါတယ်၊ စကား အနည်းငယ် ထပ်ပြောပါရစေ၊" ထန် တောင်းပန်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "ညီလေး၊ အနာဂတ်မှာ ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။ ငါ့နာမည် ထန်အန်းပါ။ မင်း အချိန်ရရင် ငါ့ ကုမ္ပဏီကို လာလည်ပါ။ ဒါ အနီးအနားမှာပဲ။ ငါ မင်းကို တစ်ချိန်ချိန် ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးမယ်။"
ယန်ကျန့် အထင်ကြီးလေးစားခြင်းမှ မကူညီနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဤ ထန်အန်းမှာ အမှန်တကယ် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ အမြဲတမ်း အဆက်အသွယ်များ တည်ဆောက်ရန် ကြည့်ရှုနေလျက်။ သူ၏ အမြော်အမြင်မှာ တခြားသူများထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေသည်။ သူ သူဌေး ဖြစ်ပြီး ထို မန်နေဂျာ လီမှာ မန်နေဂျာတစ်ဦး သက်သက်သာ ဖြစ်သည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။
"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီ တစ်ချိန်ချိန် လာလည်ပါ့မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး လုပ်ငန်းကတ်ပြားကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူ အဆက်အသွယ်များ ပိုရှိခြင်းက အသုံးဝင်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် ထန်အန်း ချမ်းသာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသာ တစ်ချိန်ချိန် ပိုက်ဆံ လိုအပ်ခဲ့လျှင် သူ့ထံမှ အချို့ ချေးငှားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။
"ဒါပေမယ့် ငါ အခု ဘယ်ကို သွားသင့်လဲ?" ယန်ကျန့် လမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိစဉ် သူ တွေးတောနေမိသည်။ အိမ်လား? မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ့အိမ် သရဲခြောက်နေသည်။ သူ၏ သတ္တိ ရှိနေလျှင်ပင် သူ ထိုနေရာတွင် နေရန် ဝံ့ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သေမင်း ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ငါ ယာယီ နေထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရတော့မယ် ထင်တယ်။ ယန်လီ ဝယ်သူတစ်ဦး ရှာတွေ့ပြီးနောက် ငါတို့ အရောင်းအဝယ်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ မတိုင်ခင်… ငါ ဒီအရာကို စနစ်တကျ တံဆိပ်ခတ်ထားဖို့ လိုတယ်၊" ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူ ရွှေစက္ကူဖြင့် ပတ်ထားသော သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သတ္တုပြား သက်သက် မဟုတ်ပေ—၎င်းမှာ ရွှေစင် ဖြစ်သည်။ သေတ္တာမှာ သေးငယ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လေးလံသည်၊ ကီလိုဂရမ် အများအပြား အလေးချိန် ရှိသည်။ ဤ ရွှေရောင် သေတ္တာထဲတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင် ပါဝင်သည်ဟု မည်သူက ထင်ခဲ့မည်နည်း?
"ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ? ရှင့်မှာ ကား မရှိဘူးလား? ဘာလို့ ကားမောင်းမသွားတာလဲ?" သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သော ကျန်းယန် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"ငါက သာမန် လူတစ်ယောက်ပါ။ ငါ့မှာ ကား မရှိဘူး၊ စက်ဘီးတောင် မရှိဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။ "စကားမစပ်၊ ဘာလို့ နင် ငါ့နောက် ခုထိ လိုက်နေသေးတာလဲ ကျန်းယန်?"
ကျန်းယန် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ပြီး ပြုံးသည်၊ "ရှင့်မှာ အရင်က ကား မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခု ရှင့်မှာ ရှိနေပြီ။ ရှင် မမှတ်မိဘူးလား? ရှင် အဲ့ဒီ ဆရာ လော့ဆီကနေ ရှစ်သန်း ရရှိခဲ့တယ်။ သူ့မှာ ငွေသား လုံလောက်မှု မရှိခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ ရှင့်ကို ကျောက်စိမ်းနဲ့ နာရီ တချို့နဲ့အတူ ကားတစ်စီး အပေါင်အဖြစ် ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အဲ့ဒါ အားလုံး စောင့်ကြည့် ကင်မရာ အခန်းထဲမှာ မြင်ခဲ့တယ်။"
"အား၊ နင် မှန်တယ်။ ငါ ကားတစ်စီး ရရှိခဲ့တယ်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ အိတ်ကပ်ကို ပုတ်ရင်း ဆိုသည်။ အထွေထွေ ပစ္စည်းများကြားတွင် သူ ကားသော့တစ်ချောင်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ကြွက်သားများဖြင့် တောင့်တင်းသည့် SUV ကားတစ်စီး မီး လင်းလာခဲ့သည်။
"ရှင် ကံထူးသွားတာပဲ။ ဒါက သွင်းကုန် ကားတစ်စီး၊ ငါးသန်းနီးပါး တန်ဖိုးရှိတယ်။ ဆရာ လော့ တကယ် ရှုံးသွားခဲ့တယ်၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်သည်၊ သူမ ယာဉ်ကို မှတ်မိသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာလျက်။ "ငါ ဒါကို ငွေသားအတွက် ရောင်းလိုက်တာ ပိုကြိုက်တယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ ဒါကို ဆရာ လော့ဆီ ပြန်ပေးရနိုင်တယ်၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။
"သွားကြရအောင်။ ကားကို ခုထိ မလွှဲပြောင်းရသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ရှင် ဒါကို မရောင်းနိုင်ဘူး၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်ရန် ဦးဆောင်မှု ယူလိုက်သည်။ "ကျန်းယန်၊ ငါတို့ အဲ့လောက် မရင်းနှီးကြဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?" ယန်ကျန့်က မေးသည်။
"ရှင် ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ လုံလောက်ပါပြီ။ ဒါ့နဲ့ ဘာလို့ ရှင် ကျွန်မဆီမှာ ထမင်းတစ်နပ် လာမစားတာလဲ? ကျွန်မ တိုက်ခန်းက အနီးအနားမှာပဲ၊" ကျန်းယန် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"နင် ငါ့ကို ကြည့်နေတဲ့ ပုံစံက နည်းနည်း ထူးဆန်းသလိုပဲ။ ဒါက နင် ငါ့ကို ထမင်းတစ်နပ်အတွက် ဖိတ်ခေါ်နေတာနဲ့ မတူဘူး—နင် ငါ့ကို စားချင်နေတာနဲ့ ပိုတူတယ်။ ဒါပေမယ့် နင်သာ ငါ့ကို ခဏတာ နေခွင့်ပြုဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ငါ လာမယ်။ နင် သိအောင် ပြောရရင် ငါ အိမ်ငှားခ ဒါမှမဟုတ် အစားအစာအတွက် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မ သဘောတူတယ်။ သွားကြရအောင်၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်သည်၊ ယန်ကျန့်နှင့် အတူ တွယ်ကပ်နေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။ သူမ ပုံမှန်မဟုတ်စွာ စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့သည်။ လူငယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ ကျန်းယန်မှာ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၊ ကုမ္ပဏီတစ်ခုရှိ စာရင်းကိုင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အမျိုးသမီး ပင်ကိုယ်စိတ်များက သူမ မည်သို့သော ရည်းစားမျိုး လိုအပ်သည်ကို သူမအား တိတိကျကျ ပြောပြခဲ့သည်။
ဤ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်အပေါ် ခိုင်ခိုင်မာမာ တွယ်ကပ်ထားခြင်းဖြင့်သာ သူမ အနာဂတ် ရှိနိုင်မည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမသာ နောက်ထပ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့လျှင် ကျန်းယန် သူမ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ လောကကြီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။
ကျန်းယန် ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်၊ အတူတကွ အချိန်အချို့ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သူ သူမအပေါ် ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်လျက်။ မကြာမီ ယန်ကျန့် ကြွက်သားများဖြင့် တောင့်တင်းသော SUV ကားကို လမ်းမပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေခဲ့သည်။ ကျန်းယန် ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် မှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ဝေဆာလျက် သူမ ပြတင်းပေါက်ကို မှီရင်း ယန်ကျန့် ကားမောင်းနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေစဉ်။
"သူ နည်းနည်း ငယ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ?" ကျန်းယန် သူ့ကိုယ်သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျန်းယန်၏ လည်ပင်းကို သူမ အသက်ရှူမရလောက်အောင် အားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အဟွတ် ဟွတ် ၊ ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ?" ကျန်းယန် အလိုအလျောက် ရုန်းကန်လိုက်သည်။
ယန်ကျန့်၊ ကားမောင်းနေဆဲ၊ သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ တစ်ခုခု သဘောပေါက်သွားတယ်… ကုန်တိုက်ထဲက တစ္ဆေမှာ ခေါင်း ရှိခဲ့လား မရှိခဲ့ဘူးလား? သူသာ မရှိခဲ့ရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမယ့် သူသာ ရှိခဲ့ရင် တစ္ဆေရဲ့ ခေါင်းက ဘယ်မှာ ရှိနေမှာလဲ?" "ကျွန်မ ဘယ်လို သိနိုင်မှာလဲ? ရှင် နည်းနည်း ပို ညင်သာလို့ မရဘူးလား?" ကျန်းယန် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်လျက် ပြောသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါက သတိထားနေရုံပါ။ ငါ သေချာအောင် လုပ်ဖို့ လိုတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။ သူ သူမ၏ လည်ပင်းကို ဂရုတစိုက် စမ်းသပ်လိုက်သည်၊ သူမ၏ ခေါင်း အစားထိုးခံခဲ့ရသလား စစ်ဆေးလျက်။
"နောက်တစ်ခါ ရှင် အဲ့လို တစ်ခုခု မလုပ်ခင် ကျွန်မကို သတိပေးနိုင်မလား? ကျွန်မ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ့မယ်၊" ကျန်းယန် တိုင်တန်းလိုက်သည်၊ သူမ ယန်ကျန့်၏ စစ်ဆေးမှုကို ခုခံခြင်း မပြုသော်လည်း။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ တစ်ဦးတည်းသာ တစ္ဆေများနှင့် ဆက်ဆံနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သဘာဝလွန် ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမ မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ လိုက်နာလိမ့်မည်။ သူမ သူ့အပေါ် မကောင်းတာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်စေရန် မလိုလားခဲ့ပေ။
ယန်ကျန့် သူမ၏ လည်ပင်းကို ထပ်မံ စမ်းသပ်လိုက်သည်၊ ချောမွေ့သော အရေပြားမှလွဲ၍ သူမ၏ ခေါင်း လဲလှယ်ခံခဲ့ရကြောင်း သက်သေ မရှိသည်ကို အတည်ပြုလျက်။ ဤသည်မှာ သူ စောင့်ကြည့် ကင်မရာ အခန်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော အချိန်အတွင်း ကျန်းယန်မှာ ထိခိုက်ခြင်း မခံခဲ့ရကြောင်း ဆိုလိုသည်။ "ဒါ နင် မဟုတ်ဘူး… ဖြစ်နိုင်တာက ငါ အတွေးလွန်နေတာပဲ၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။
ကျန်းယန် နှုတ်ခမ်း စူလိုက်သည်၊ "နောက်တစ်ခါ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းတာမျိုး မလုပ်လို့မရဘူးလား?"