ငါ အသက်ရှင်ချင်တယ်

"သူ ထွက်သွားပြီလား?" ယန်ကျန့် ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေခဲ့သည်။ မီးခိုးရောင်၊ မြူဆိုင်းနေသော တစ္ဆေ နယ်မြေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူ၏ တင်းမာနေသော ခန္ဓာကိုယ် နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားတော့၏။

"ကံကောင်းတာက ဒါ ဖြတ်သွားရုံလေးပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ ထွက်ပြေးခဲ့ရမှာ။ အဲ့ဒီအဆင့် တစ္ဆေမျိုးနဲ့ ကြုံတဲ့သူတိုင်း သေမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ စောစောက မြင်ခဲ့ရတာအရဆိုရင် အဲ့ဒီတစ္ဆေကို ထိန်းသိမ်းတာ၊ တံဆိပ်ခတ်တာမျိုး မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့တော့ ကန့်သတ်ထားနိုင်ခဲ့ပုံပဲ။ ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူ့လက်တွေကို တမင် ကန့်လန့်ဖြတ်ပြီး ထိုးစိုက်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆိုလိုတာက တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတွေ သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်နည်းကို ဖော်ထုတ်ပြီးသား ဖြစ်ရမယ်။"

"ရွှေရောင် ဖယောင်းတိုင်ခုံ သုံးပြီး တစ္ဆေရဲ့ လက်တွေကို ချုပ်ထားလိုက်တော့ သူ့စွမ်းရည်တချို့ကို ကန့်သတ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။" "ဒါပေမဲ့ ဖယောင်းတိုင်ခုံပေါ်က ဖယောင်းတိုင်ကကော? အဲ့ဒါ ဘာလဲ?" ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဖယောင်းတိုင်နဲ့ ဖယောင်းတိုင်ခုံက တစ်စပ်တည်းပဲ၊ နှစ်ခုလုံး လူလုပ်ပဲ။ ပြီးတော့ ဖယောင်းတိုင်ကို မီးထွန်းထားခဲ့တယ်။ ဒါက တစ္ဆေတွေအပေါ် တစ်မျိုးမျိုး ချုပ်တည်းတဲ့ အစွမ်း ရှိနေလို့လား? ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေကို လားရာတစ်ခုခုဆီ လမ်းညွှန်ပေးတဲ့ အမှတ်အသားလား?" "ကြည့်ရတာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတွေရဲ့ လောကမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးပုံပဲ။ သူတို့ တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်း တချို့ကို ရှာတွေ့ပြီးနေပြီလို့တောင် ငါ ခံစားနေရတယ်။"

"ဒါက ငါ့အဆင့် မမြင့်သေးလို့ မသိရတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံတွေက ဒီလို သတင်းအချက်အလက်မျိုးကို တမင် ပိတ်ဆို့ထားတာလား?" "ဒီလို ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကပ်ဘေးတစ်ခု ကြုံနေရချိန်မှာတောင် လူတွေက ခုထိ တိုက်ခိုက်ပြီး အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်နေကြတုန်းပဲလား?" ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားနေမိသည်။

သူ အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး၊ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်နေလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ ယန်လီရဲ့ လမ်းက မှားတယ်။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ သူ ဒီထက် ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်း၊ ရာထူးနဲ့ အာဏာကိုပါ မြှင့်တင်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရလိမ့်မည်။ ထိုအခါမှသာ သူ လျှို့ဝှက်ချက်တွေနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပိုမို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်။ သူ အမှောင်ထဲမှာ ထားခံရပြီး သေခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေဖို့ မလိုလားခဲ့ပေ။

ဤစိတ်ကူးဖြင့် ယန်ကျန့် စားပွဲပေါ်ရှိ ရွှေရောင် သေတ္တာဖြင့် ဖိထားသော လူ့အရေပြား စက္ကူကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းက လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို သိနေပုံရသည်။ ဒါပေမဲ့ ကြီးမားသော အဖိုးအခတော့ ပေးရသည်။ ဒီအရာက အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို လွယ်လွယ် ထုတ်ဖော်မှာ မဟုတ်ပေ။ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့် သူ နောက်ဆက်တွဲ ဘာလုပ်ရန် လိုအပ်သည်ကို သိလိုက်သည်။

သူ ကျန်းယန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "နင့်မိဘတွေ ခုလေးတင် ဆုံးသွားသလိုမျိုး ငါ့ကို ကြည့်မနေနဲ့တော့။ စောစောက အပြင်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြတ်သွားရုံလေးပါ။ အခု အဆင်ပြေသွားပြီ။ ငါ့ထမင်းကြော် ပါလာရဲ့လား။ ငါ စားပြီးရင် အိပ်ဖို့ လိုတယ်။"

"ဒါက… ဒါက အိတ်ထဲမှာပါ၊" ကျန်းယန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထစ်ငေါ့ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ။" ယန်ကျန့် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ပြုမူလိုက်သည်။ သူ ထုံးစံအတိုင်း စားသောက်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုက သာမန်လူတစ်ဦးကို ကျော်လွန်နှင့်နေပြီ။ ဒီအချိန်မှာဆိုရင် သူ့ရှေ့မှာ အလောင်းတစ်ပုံ ချထားရင်တောင် သူ စားနိုင်လောက်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ ငါ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်လာနေပြီလား?

ယန်ကျန့် ဒီလောက် အရသာခံ စားသောက်နေတာကို မြင်တော့ ကျန်းယန် နောက်ဆုံးမှာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ သူမ သက်ပြင်းငယ်လေးတစ်ခု ချပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ "ကျွန်မ ရေချိုးတော့မယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင် အထဲ ပြေးဝင်လာပြီး ကျွန်မကို ကယ်ဖို့ သတိရပါနော်။ ကျွန်မ လိမ္မာပါ့မယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ တစ်ခုခု တကယ် ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ နင့် မီးသင်္ဂြိုဟ်စရိတ်ကို တာဝန်ယူပေးမယ်၊"

"…" ကျန်းယန်ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။ ယန်ကျန့် သူမကို ကယ်တင်မည်ဟု ကတိပေးရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ သူတို့သာ အလွန် အဆင့်မြင့်သော တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့လျှင် သူ ဒုတိယ အတွေးမရှိဘဲ ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်။ အများဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ အသိအကျွမ်း ဖြစ်ခြင်းကို လေးစားသောအားဖြင့် တစ္ဆေ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူမ၏ အလောင်းကို ကောက်ရန် သူ ပြန်လာလိမ့်မည်။

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ငါ သေချာပေါက် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ရမယ်။" ကျန်းယန် ရေချိုးနေစဉ် သူမ၏ ပါးပြင်များကို ရိုက်လိုက်သည်၊ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ဓာတ် မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ငါ အဲ့ဒီ ကြောက်မက်ဖွယ် ကုန်တိုက်ထဲက လွတ်မြောက်ခဲ့တာပဲ။ တခြား ဘာကများ ငါ့ကို ကြောက်အောင် လုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ? ငါ အရင်က တစ္ဆေတွေ မြင်ဖူးတယ်။ ယန်ကျန့် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ငါ မကြောက်ဘူး။ သူ အဲ့ဒီ အရာတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။ သူ မပြောရင်တောင် ငါ သူ့ကို ယုံကြည်တယ်။"

"ဒါပေမယ့် အရင်ဆုံး ငါ သူ့ ရည်းစား ဖြစ်လာဖို့ လိုတယ်။ အဲ့ဒီနည်းနဲ့ သူ ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ သူ့ရဲ့ သခင်မလေး ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူမတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ၎င်းကို အမှန်တကယ် အကောင်အထည် ဖော်ခြင်းက ကျန်းယန်ကို မျက်နှာ နီမြန်းသွားစေခဲ့သည်။ ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ဦးကို မြှူဆွယ်ရန် စိတ်ကူးမှာ သူမ ဥပဒေ ဘောင်ကို ကျော်လွန်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ သူမမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အခန်းကဏ္ဍများသာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ၎င်း ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်။

သူမ ရေချိုးပြီးနောက် ကျန်းယန် မှန်ရှေ့တွင် သူမ၏ ဆံပင်ကို ခြောက်အောင် သုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မှန်ထဲတွင်မှု သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေ၊ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာတွင် စနောက်တတ်သော ဆွဲဆောင်မှု အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသည်ကို ပြသနေခဲ့သည်။ ရေချိုး ဝတ်ရုံမှာ သူမ၏ ရင့်ကျက်သော ကောက်ကြောင်းလှ ကိုယ်လုံးကို ပတ်ထားပြီး မည်သည့် ယောက်ျား၏ ဆန္ဒကိုမဆို မီးညှိပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ တက္ကသိုလ် အရွယ်ကတည်းက များစွာသော သူများ၏ လိုက်လံ ပိုးပန်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသော အလှမယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းယန်မှာ သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူမမှာ ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူမ တက္ကသိုလ် ဘဝ၏ ခဏတာ အချစ်ဇာတ်လမ်းများကြောင့် မျက်စိကန်းမည် မဟုတ်ပေ။ သူမအတွက်မူ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အချစ်နှင့် အိမ်ထောင်ရေးမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူမသာ သူမ၏ အကျိုးအမြတ်များကို အများဆုံး ရရှိလိုလျှင် အလားအလာ ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးထက် ပိုကောင်းသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မရှိပေ။ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်မှာ အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလောင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ ထွက်လာပြီ။ ရှင် ကျွန်မကို စောင့်နေခဲ့ရမှာပဲ၊" ကျန်းယန် အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်၊ သူမ၏ မျက်နှာ နီမြန်းလျက် သူမ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လှမ်းလာစဉ်။ သို့သော် အခန်းထဲမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ကျန်းယန် လျှောက်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဗလာ အစားအစာ ထည့်စရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ အပေါ်ထပ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ကျန့် အိပ်ယာဝင်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူငါ့ကို စောင့်တောင် မစောင့်ဘူး၊" ကျန်းယန် သူ့ကိုယ်သူ တွေးလိုက်သည်။ သသူမ၏ ရေချိုး ဝတ်ရုံဖြင့် လှေကားများကို တက်သွားခဲ့သည်။ ယန်ကျန့်ကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ နေရာ တစ်ခုလုံးယူပြီး လှဲလျောင်းနေသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ သူမ မျက်လုံး လှန်မိသွားတော့၏။ သူ၏ စိတ်ခံစားမှု အသိဉာဏ်မှာ တကယ် အရမ်း နိမ့်လွန်းသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ရှင် အိပ်ပျော်နေပြီလား?" ကျန်းယန် ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်၊ သူ့ဘေးတွင် လှဲချလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်စဉ်တွင်

"ဟင့်အင်း၊" ယန်ကျန့် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ကျန်းယန် ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် အိပ်မပျော်သေးဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိသားပဲ။ ရှင် ဘယ်လောက် ကြာကြာ စောင့်နေခဲ့တာလဲ? အခု ဆာနေပြီလား?"

"မဆာဘူး။ ငါ စားပြီးပြီ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းယန် သူမ၏ လက်များကို သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဖက်လိုက်သည်။ "အစားအစာက အဲ့လောက် မကောင်းပါဘူး။ အလှတရားက မျက်စိအတွက် ပွဲတော်တစ်ခုပဲလို့ ရှင် မကြားဖူးဘူးလား?"

"မလှုပ်နဲ့။ ငါ့ ခန္ဓာကိုယ် အခု နေလို့ မကောင်းဘူး၊" ယန်ကျန့် ဆိုသည်၊ ချွေး ပေါက်များ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်ခြင်း၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ တစ်ဖန် ပြန်လည် ထကြွလာနေခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မလှုပ်ရှားနိုင် စပြုလာပြီး သူ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ သူ့အတွင်း၌ ဝှက်ထားသော တစ္ဆေ မျက်လုံး ဂနာမငြိမ် လှုပ်ရှားနေသည်ကိုသာ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။

"ဘယ်နေရာက နာနေလို့လဲ? ကျွန်မ တစ်ချက် ကြည့်ပေးရမလား?" ကျန်းယန် ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ဆိုရင်း ယန်ကျန့်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အနမ်းတစ်ချက် ခြွေလိုက်သည်။ "ဒါက ရှင့်ကို ပို နေကောင်းသွားစေသလား?"

သို့သော် သူမ သူ့ကို နမ်းလိုက်သည်နှင့် ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အက်ရာတစ်ခု ပေါ်လာကာ သွေးနီရောင် မျက်လုံးတစ်လုံးက ကြောက်မက်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အား!"

ကျန်းယန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ငါ နင့်ကို မလှုပ်နဲ့လို့ ပြောခဲ့တယ်၊" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ "ငါ့ အတွင်းက တစ္ဆေကို ငါ အခု ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး။ ဒါသာ နင့်ကို တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရင် ငါ လုပ်ပေးနိုင်တာ ဘာမှ မရှိဘူး။"

"ဒ-ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?" ကျန်းယန် တုန်လှုပ်စွာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရှင်းပြသည်၊ "ငါ တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါ ကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလို့ပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့လို လူတွေ တစ္ဆေတွေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ နင် ထင်လဲ? ငါတို့ ဦးနှောက်တွေ သုံးပြီးလား? ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ သတ္တိတွေလား? ဒါမှမဟုတ် ဒီလောကမှာ တစ်မျိုးမျိုးသော သဘာဝလွန် စွမ်းအား ဒါမှမဟုတ် မှော်ပညာ ရှိတယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား?" "တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ စွမ်းအားကို ရရှိခြင်းက အဖိုးအခတစ်ခုနဲ့ လာတယ်။ ဒါက အဲ့ဒီထဲက တစ်ခုပဲ။" "ငါနဲ့ အရမ်း နီးကပ်နေခြင်းက နင့်အတွက် မကောင်းဘူး။ ငါ ဒီမှာ ယာယီပဲ နေနေတာ။ ငါ့ ကိစ္စ ပြီးသွားတာနဲ့ ငါ ထွက်သွားမယ်။ ငါ နင့် ဘဝ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်ကို ဝင်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းယန်၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ယန်ကျန့်၏ လက်တွေ့ဘဝ ဤသို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ "ဒါဆို… ရှင် အနာဂတ်မှာ ကျွန်မကို ကူညီဦးမှာလား?" သူမ တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ ထွက်သွားချင်ခဲ့သော်လည်း ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် သူမ သူ့ကိုယ်သူ မဆောင်ကြဉ်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့် တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။ "မကူညီဘူး၊ ငါ နင့်ကို ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေး ဒါမှမဟုတ် ဝတ္တရား မရှိဘူး။ နင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး—တခြားသူတွေလည်းပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကုန်တိုက်မှာ နင် ကံကောင်းသွားရုံ သက်သက်ပဲ။ ငါ အဲ့ဒီမှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ခြင်းအားဖြင့် ငွေရှာဖို့ ရောက်နေခဲ့တာ။"

"ဒါပေမယ့်… ကျွန်မ မသေချင်ဘူး။ ကျွန်မ အသက်ရှင်ချင်တယ်၊ ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်ချင်တယ်၊" ကျန်းယန် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်၊ ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းများထဲ ကွေးကွေးလေး ဝင်လိုက်စဉ်။ "တစ္ဆေတွေက ဆက် ပေါ်ပေါက်နေမှာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ပိုပြီး မကြာခဏ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။" ယန်ကျန့် အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ "နောက်ဆုံးမှာတော့ လောက တစ်ခုလုံး သိလာလိမ့်မယ်။ အခုချိန်မှာ လူ အများစုက အမှောင်ထဲမှာ ရှိနေကြတုန်းပဲ။ သူတို့ ဘယ်အချိန် သေဆုံးမလဲ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ ဒါက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်၊ တံခါး ခေါက်သံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ အိပ်စက်နေစဉ်မှာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ကျွန်မသာ ရှင့်နဲ့ အတူ အိပ်ခဲ့ရင် ရှင် ကျွန်မကို ကူညီမှာလား?" ကျန်းယန် မျက်လုံးကို မော့ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

"မကူညီဘူး" ယန်ကျန့် ပြတ်သားစွာ ဆိုသည်။

"ဒါဆို ရှင် ကျွန်မကို ကူညီဖို့အတွက် ဘာ လိုအပ်မှာလဲ?"

"နင် ငါ့အတွက် အသုံးဝင်ဖို့ လိုတယ်။ ငါ့ကို တာဝန် တချို့နဲ့ ကူညီ၊ ငါ့ အလုပ်ကို ကူညီပေး။ နင် ကုန်တိုက်မှာ စောင့်ကြည့် မှတ်တမ်း ကြည့်ရှုခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။ နင်သာ အဲ့ဒါကို လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါ နင့်ကို ကာကွယ်ပေးပြီး သေဆုံးခြင်း မခံရအောင် ထိန်းသိမ်းပေးမယ်။ ဒါက တန်းတူ လဲလှယ်မှုတစ်ခုပဲ၊" ယန်ကျန့် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"အကြောင်းပြချက်မရှိ လူ ကယ်တင်ခြင်းက ငါ့ကို သေစေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်။"

"ဒါဆို ကျွန်မ ရှင့် ကိုယ်ရေး အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်မက စာရင်းကိုင်တစ်ယောက်။ ကျွန်မ အရာတွေ အများကြီး သိတယ်။"

"နင် ဘဏ္ဍာရေး သိသလား? အထူးသဖြင့် စတော့ ရှယ်ယာ အရောင်းအဝယ်လိုမျိုး အရာတွေ?" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"သိတယ် ကျွန်မ အလုပ်သင် အတွေ့အကြုံ ရှိပါတယ်။"

"နင် ဖောက်သည်ကြီးတွေ ဆက်သွယ်တာ ကိုင်တွယ်နိုင်သလား?"

"ကိုင်တွယ်နိုင်တယ် ကျွန်မမှာ အရည်အသွေးမြင့် ဖောက်သည် အရင်းအမြစ် တချို့ ရှိတယ်။ ရှင်သာ သဘာဝလွန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အဲ့ဒါကိုလည်း ကူညီနိုင်ပါတယ်။"

"ဘာသာပြန်ခြင်းကကော?" "ကျွန်မ အင်္ဂလိပ်စာကို ပြဿနာ မရှိဘဲ ဘာသာပြန်နိုင်တယ်။"

"နင် ဒီလောက် လုပ်ငန်းခွင် ထိပ်တန်းတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး၊" ယန်ကျန့် အံ့ဩစွာ ဆိုသည်။ သူ ဤအမျိုးသမီး အတော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်သည်၊ သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုသည်ဟု ဝန်ခံခဲ့ရသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ ပိုပိုသာသာ ပြောနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။

"နင်သာ လောလောဆယ် အလုပ် ပြန်သွားဖို့ စီစဉ်မထားဘူးဆိုရင် နင် ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်။ ငါ့မှာ ကူညီဖို့ လိုအပ်တဲ့ တာဝန် တချို့ ရှိတယ်။ လစာအပြင် ငါ နင့်ကို ကာကွယ်မှု ပေးအပ်မယ်၊" ယန်ကျန့် အလေးအနက် ဆိုသည်။ သူ အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသာ အနာဂတ်မှာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လျှင် သူ တိုက်ပွဲ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်၍ မဖြစ်ပေ။

"တကယ်လား?" ကျန်းယန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ကျန့်မှာ သူမ ထင်သလောက် ကြောက်စရာ မကောင်းဟု ထင်ရသည်။

"ဒါက စမ်းသပ်မှုတစ်ခု သက်သက်ပါ။ ငါ့မှာ ဒီထဲမှာ အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိဘူး၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"နောက်ကျနေပြီ။ ငါ အိပ်တော့မယ်။" မလှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း ခံစားချက်မှာ မှေးမှိန် စပြုနေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်မှာ နောက်ဆုံး တစ်ကြိမ်ထက် ပိုကောင်းခဲ့သည်။ အနီရောင် စက္ကူမှာ ခုထိ အလုပ်လုပ်နေပုံရသည်။ သို့သော် စိတ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက သူ့ကို အိပ်စက်ခြင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယန် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်၊ သူမ ဘာ စဉ်းစားနေသည်ကို မသေချာပဲ ခဏအကြာတွင် သူမလည်း သူ၏ လက်မောင်းများထဲ မှီလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် အိပ်ပျော်နေစဉ် သူ၏ ထွက်ဆိုချက်ကို ခုတင် ပြီးဆုံးခဲ့သော ဆရာ လော့၊ သူ၏ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော တပည့်နှင့် ကုန်တိုက်ထဲသို့ မဝင်ခဲ့သော ယာဉ်မောင်းတို့နှင့်အတူ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

"သေစမ်းကွာ၊ ဒီနေ့က ကံအဆိုးဆုံးနေ့ပဲ၊ ငါ ဖုန်းရွှေ ဖတ်လာတာ ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကျော်ပြီ၊ အခု ငါ တကယ် တစ္ဆေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ငါ ဘာ ပိုက်ဆံမှ မရှာခဲ့ရတဲ့အပြင် တချို့တောင် ဆုံးရှုံးခဲ့သေးတယ်။ ဘယ်လောက် ကပ်ဘေးလဲ။ ပြီးတော့ ငါ တစ်လ ပြန်သွားလို့ မရဘူး။ ငါ နေ့တိုင်း သတင်းပို့ရမယ်။" ဆရာ လော့ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"အရင် အိပ်ဖို့ ဟိုတယ်တစ်ခု သွားရှာကြရအောင်။" လမ်းတွင် ယာဉ်မောင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်၊

"ဟေး၊ ခင်ဗျား လည်ပင်းမှာ ဘာလို့ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေတာလဲ?" ဆရာ လော့ဘေးရှိ တပည့် သူ၏ လည်ပင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။ အရေပြား ကွဲအက်သွားကာ အောက်မှ အသားများ ပေါ်နေသလို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်၊ "ဒါ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖြစ်နိုင်တာက ကုတ်ခြစ်ရာတစ်ခု သက်သက်ပါ။" "သြော်။" ယာဉ်မောင်း နောက်ထပ် မမေးမြန်းဘဲ ကား စက်နှိုးရန် သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ယာဉ်မောင်း လှည့်လိုက်တာနဲ့ တပည့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက အလင်းရောင်က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး အခေါင်းပေါက်လို အသက်မဲ့သွားတော့တယ်။ သူ့မျက်နှာဟာလည်း ဖြူဖျော့ပြီး အရောင်အဆင်း လုံးဝ ကင်းမဲ့နေခဲ့တယ်။