မင်း အတွေးလွန်နေတာ

လူတိုင်း အခြေအနေ တူညီကြပေမယ့် ရွေးချယ်မှုတွေတော့ ကွဲပြားကြတယ်။ ကျန်းယန်ကတော့ ယန်ကျန့်ဟာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်မှန်း အသေအချာ သိလျက်နဲ့ သူ့အနားကနေ ထွက်ခွာသွားဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူမ သူ့အပေါ်မှာပဲ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပုံအပ်လိုက်တယ်။

ငရဲကို ကြုံဖူးသူတွေမှသာ လူ့လောကရဲ့ အလှတရားကို တကယ် တန်ဖိုးထားတတ်ကြတယ်။ တစ္ဆေတွေနဲ့ ကြုံဖူးသူတွေမှသာ အသက်ရှင်နေရခြင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို နားလည်နိုင်ကြတယ်။ ဘေးကင်းမှုဆိုတာ ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေတဲ့ ဒီလောကကြီးထဲမှာ ယန်ကျန့်သာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရင်တောင် ကျန်းယန် သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ဆက်ပြီး ရှာဖွေနေဦးမှာပဲ။

"ဈေးတွေ ထပ်တက်နေပြန်ပြီ! ရွှေဈေး ဆက်တက်နေမယ်ဆိုတာ ရှင် ဘယ်လို သိခဲ့တာလဲ? ကျွန်မလည်း ရွှေဈေးတွေကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ဈေးတွေ အမြင့်ဆုံး ရောက်နှင့်နေပြီလို့တောင် ထင်ခဲ့တာ။ မကြာခင် ပြန်ကျတော့မယ်လို့ ကျွန်မ သေချာနေခဲ့တာ၊ ကျွန်မ ထင်တာ မှန်သွားသလိုပဲ။ ခဏလေး မြင့်တက်သွားပြီးနောက်မှာ ဈေးတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကျလာတယ်။ အခု တစ်သန်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်တာက အကြီးအကျယ် စွန့်စားမှုပဲ၊" ကျန်းယန် သူမရဲ့ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ပြောတယ်။

သူမ ပါးလွှာတဲ့ ညဝတ် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပေမဲ့ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အသားစိုင်တွေ အခါအားလျော်စွာ ပေါ်နေတာကို လုံးဝ သတိမထားမိဘူး။ သူမ လက်ပ်တော့ပေါ်က ရွှေဈေးနှုန်း အတက်အကျတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီနေ့ စောစောပိုင်းက ဈေးကွက် ဖွင့်ချိန်မှာ ရွှေဈေးတွေက အစပိုင်းမှာ ကျဆင်းခဲ့ပေမယ့် ပြီးတော့ လျင်မြန်စွာ ပြန်မြင့်တက်သွားခဲ့တယ်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ အဲ့ဒီ အခိုက်အတန့်မှာ တစ်သန်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ကံကောင်းခဲ့ပုံပဲ။

"ငါ စတော့ ဈေးကွက်ကို နားမလည်ဘူး။ ငါ သိတာက ရွှေဈေးတွေ ဆက်တက်နေလိမ့်မယ် ဆိုတာပဲ။ ငါက အပို မုန့်ဖိုးလေး နည်းနည်း လိုချင်ရုံပါ၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။ ကျန်းယန်မှာ သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ "ရှင့်မှာ အတွင်း သတင်း ရှိနေတာလား?"

"ဟင့်အင်း၊ ဒါ အားလုံး ခန့်မှန်းချက် သက်သက်ပဲ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။ မှန်တာပေါ့၊ ဒါ လုံးဝ ခန့်မှန်းချက် သက်သက်တော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ရွှေဆိုတာ ငွေကြေးတစ်ခု သက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါဟာ နိုင်ငံတော် မဟာဗျူဟာ သယံဇာတတစ်ခု၊ လိုအပ်ချက်တစ်ခု၊ သုံးစွဲကုန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ သူ့ ဈေးနှုန်းက တက်ဖို့ သေချာနေသည်။

ဒီလို ကြားလိုက်ရတော့ ကျန်းယန် ယန်ကျန့် တစ်ခုခု သိရမယ် ဆိုတာကို ပိုပြီးတောင် ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူ့ ခန့်မှန်းချက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် တိကျနိုင်မှာလဲ? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်လေ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လျိုတောင် အလေးပြုရတဲ့ တစ်ယောက်။ သူက သာမန် လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် သက်သက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။

ဤစိတ်ကူးဖြင့် သူမ ယန်ကျန့်ရဲ့ ငွေကို ရွှေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရုံသာမက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စုဆောင်းငွေ သိန်းပေါင်းများစွာကိုပါ ပစ်ထည့်လိုက်တယ်။ သူမ အနည်းဆုံး အရင်းအနှီးဖြင့် အမြတ် အများဆုံးရရန် ရည်ရွယ်ပြီး အစွန့်စားဆုံး၊ အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရွှေ ကုန်သွယ်မှု နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ စွန့်စားမှုတွေကလည်း ကြီးမားခဲ့သည်။

"ရှင် ရွှေ တက်မယ်ဆိုတာ ဒီလောက် သေချာနေမှတော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ငွေအမြောက်အများ ရှာပေးဖို့ အစွန့်စားဆုံး ကုန်သွယ်နည်းကို သုံးတော့မယ်။ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင် ပိုက်ဆံကိုလည်း ထည့်ထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ ရှုံးခဲ့ရင် ရှင် ကျွန်မကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူးနော်၊" ကျန်းယန်က ပြောသည်။

"နင် သင့်တော်သလို လုပ်ပါ။ နင် ရွှေ ဝယ်နေသရွေ့ ကျန်တာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊" ယန်ကျန့် သူ၏ သုံးသပ်ချက်အပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ရပြီ။ ကျွန်မအပေါ် တာဝန်ထားလိုက်၊" ကျန်းယန် ပြောသည်၊ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု တိုးပွားလာသည်။ ယန်ကျန့် သူမ၏ စတော့ အရောင်းအဝယ်ကို သိပ် အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူ သူ၏ အားလပ်ချိန် အများစုကို တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ ဝက်ဘ်ဆိုက် ကြည့်ရှုရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ အမျိုးမျိုးသော နိုင်ငံများက တည်ဆောက်ထားသော အထူး ဝက်ဘ်ဆိုက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး တရားဝင် တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများသာ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရိုးရှင်းသည် - သက်ဆိုင်ရာ အသိပညာကို ပိုမို လေ့လာရန်။

သို့သော် ဝက်ဘ်ဆိုက်ပေါ်တွင် ယန်ကျန့် သူ ယခင်နေ့က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော တစ္ဆေအကြောင်း သတင်း တစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ "ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု နိုင်ငံ အားလုံး သတိမပြုမိဘဲ မနေနိုင်လောက်ဘူး။ ကြည့်ရတာ သူတို့ ဒါကို တမင်တကာ လျှို့ဝှက်ထားပုံပဲ၊ ဒါကို အဖြစ်ကြီး ဖြစ်အောင် မလုပ်ချင်လို့ပဲ၊" သူ စိတ်ပျက်စွာ ခေါင်းခါရင်း တွေးလိုက်သည်။

နိုင်ငံများကြားက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက သိပ် မတင်းကျပ်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ ဌာနချုပ်က ဒေသတွေ ခွဲဝေခဲ့ရတာ။ ဒါက စည်းလုံးတဲ့ တပ်ဦးတစ်ခုလို ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ လူတိုင်းက ကိုယ့်အတွက် ကိုယ်ကြည့်နေကြတာ။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်အတွင်း ယန်ကျန့် တိုက်ခန်းမှ ရှားရှားပါးပါးသာ ထွက်ဖြစ်ခဲ့သည်၊ အများစု ကျန်းယန်၏ နေရာတွင်သာ နေထိုင်ရင်း။ ကျန်းယန်မှာမူ တစ်ဖက်တွင် အလုပ် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဆိုအရ ကနဦး တစ်သန်းမှာ သန်း နှစ်ဆယ်ကျော်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမက နေ့တိုင်း အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ဂဏန်းတွေကိုပဲ စိုက်ကြည့်ရင်း ပိုက်ဆံတွေက သူ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီအတိုင်းပဲ အိပ်တောင် ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သို့သော် ထိုနံနက်တွင် ယန်ကျန့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းဝေထံမှ ဖြစ်သည်၊ သူ ဆွေးနွေးရန် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိသည်ဟု ပြောပြီး ယန်ကျန့်ကို တစ်နေရာရာတွင် တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့် သွားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါ အပြင် ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်၊" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။ "ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ?" ကျန်းယန် မေးလိုက်သည်။ "ဟိုနားဒီနား လောက်ပါပဲ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"ရှင် ဒီည ပြန်လာမှာလား?" ကျန်းယန် စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့၊" ယန်ကျန့် ပြောပြီးနောက် အပြင် ထွက်သွားခဲ့သည်။

စည်ကားသော မြို့ထဲတွင် ကားမောင်းနေစဉ် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားနေသည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲသည်။ တာချန်းမြို့ပင်လျှင် ဖြစ်ရပ် အများအပြား ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်၊ သို့သော် လူ အများစုမှာ လုံးဝ ထိခိုက်မှု မရှိပုံရသည်၊ သူတို့၏ ဘဝများကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် ဖြတ်သန်းနေကြသည်။

"တစ်ခါတစ်လေမှာ မသိခြင်းက တကယ် ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ၊" ယန်ကျန့် တွေးလိုက်သည်၊ ကား ပြတင်းပေါက် ဖွင့်လိုက်ပြီး လူသွား စင်္ကြံပေါ်မှ လမ်းသွား လမ်းလာများကို သက်ပြင်းချရင်း ကြည့်ရှုနေစဉ်။

မကြာမီ သူ ကျန်းဝေနှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူခဲ့သော လူသွား လမ်းမသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ကျန်းဝေ ထိုနေရာတွင် ရောက်နှင့်နေပြီ၊ လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်လျက်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ငြင်းခုံမှု အလယ်တွင် ရှိနေပုံရသည်၊ အခြေအနေ အရှိန် မြင့်တက်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

"ငါ၊ ကျန်းဝေ၊ မင်းနဲ့ ဒီမှာ ရပ်ပြီး ငြင်းခုံနေတာက ငါ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုကောင်းတယ်လို့ သက်သေပြဖို့ မဟုတ်ဘူးကွ၊ ငါ ဘယ်လောက် ကောင်းကြောင်း ပြဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ လူတိုင်းကို သိစေချင်တာက ငါ ဘာပဲ ဆုံးရှုံးခဲ့ ဆုံးရှုံးခဲ့၊ ငါ အဲ့ဒါကို ငါ့ ကိုယ်ပိုင် လက်တွေနဲ့ ပြန်ယူမယ် ဆိုတာပဲ၊" ကျန်းဝေ မြေကြီးကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"ကျန်းဝေ၊ မင်း ဘာတွေ အော်ကြီးဟစ်ကျယ် လုပ်နေတာလဲ? မင်း မနက်စောစောစီးစီး ငါ့ကိုခေါ်ရလောက်အောင် ဘာကိစ္စကြီး ရှိနေလို့လဲ?" ယန်ကျန့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သူ၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝေ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါဒီမှာ! လမ်းဖယ်၊ လမ်းဖယ်။ လောလောဆယ် ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပဲ လုပ်လိုက်ရအောင်။" ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "ငါ မင်းကို မကြောက်ဘူး၊ ငါ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ သူငယ်ချင်း ငါ့ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဘက်ကို မြင်သွားမှာ ငါ မလိုချင်လို့ပဲ။ ဒီနေ့ မင်း ကံကောင်းတယ် မှတ်လိုက်။"

"မင်း ဘယ်သူနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာလဲ? မင်း ရန်ဖြစ်တော့မယ့်ပုံပဲ။ ဘာကိစ္စလဲ?" ယန်ကျန့်က မေးသည်။ ကျန်းဝေ နှာခေါင်းရှုံ့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "အကျင့်မကောင်းတဲ့ အလယ်တန်း ကလေးတစ်ယောက်ပေါ့ကွာ။ ရေခဲမုန့် ဝယ်တုန်း ကြားဖြတ် တန်းစီရဲတယ်။ ငါ သူ့ကို အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ဘဝရဲ့ အေးစက် ခက်ထန်တဲ့ လက်တွေ့ဘဝအကြောင်း သင်ခန်းစာ ပေးနေတာ

"…" "ထားလိုက်ပါတော့။ ဟို ကဖေးထဲမှာ သွားထိုင်ကြရအောင်။ ငါ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခု ရှိတယ်၊" ကျန်းဝေက ဆိုသည်။ သူတို့ ကဖေးထဲတွင် ထိုင်ပြီးနောက် ကျန်းဝေ မေးလိုက်သည်၊ "မင်း နောက်ပိုင်း ဘာတွေ လုပ်နေခဲ့လဲ? အဲ့ဒီ ကုန်တိုက်မှာ ခုထိ အလုပ်လုပ်နေတုန်းလား? ငါ မနေ့က အဲ့ဒီကို သွားခဲ့ပြီး လူသတ်မှုတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ နေရာက အခု လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီ။ ပိုင်ရှင် နာမည်က ထန်အန်း၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

"မင်း ဒါတွေ အကုန် ဘယ်လို သိတာလဲ?" ယန်ကျန့် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ ကုန်တိုက်ကို ငါ့ အဖေက ဆောက်ခဲ့တာ။ ငါ သူ့ကို အဲ့ဒါအကြောင်း မေးခဲ့တယ်။ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း—အဲ့ဒါ သရဲခြောက်ခဲ့တာလား?" ကျန်းဝေ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်။ အဲ့ဒါ တကယ် သရဲခြောက်ခဲ့တာ၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"သေစမ်းကွာ၊ ငါ သိသားပဲ! ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့ခံရပြီး တင်းကျပ်တဲ့ လုံခြုံရေးအောက် ရောက်သွားတဲ့ ဘယ်နေရာမဆို ဖြစ်နိုင်တာက သရဲခြောက်နေတာပဲ။ ပထမဆုံး ကျောင်း၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ရပ်ကွက်၊ အခု ဒီကုန်တိုက်… ငါ ကမ္ဘာမြေက နောက်ထပ် လုံခြုံတဲ့ နေရာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်။ အင်္ဂါဂြိုဟ်ကို ပြောင်းဖို့ အခွင့်အရေးသာ ရှိခဲ့ရင် ငါ ပထမဆုံး စာရင်း ပေးမယ့်သူ ဖြစ်မယ်၊" ကျန်းဝေ သိသိသာသာ တုန်လှုပ်လျက် ဆိုသည်။

"ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါ အားလုံး အခု ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။ အဲ့ဒီက အခြေအနေ ပြေလည်သွားပြီ။ စကားမစပ်၊ မင်း ငါ့ကို ဘာအကြောင်း ပြောချင်ခဲ့တာလဲ?" ယန်ကျန့်က မေးသည်။ ကျန်းဝေ၏ မျက်နှာ အမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ "တကယ်တော့ ငါ မင်းကို တစ်ခုခု မေးချင်ခဲ့တာ။"

"အဲ့ဒါ ဘာလဲ?" ယန်ကျန့်က မေးသည်။ ကျန်းဝေ သူ၏ မျက်ခုံးများကို ကြုတ်လိုက်သည်၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးပုံ ပေါက်နေလျက်။ "မနေ့ညက ငါ ငါ့ ကွန်ပျူတာပေါ်မှာ PUBG ဆော့နေတုန်း ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်။ ငါ ထင်တာတော့ ဒါ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက မင်းရဲ့ ဖိုရမ်ပေါ်က ကျိန်စာသင့် ပုံပြင်တွေနဲ့ ဆင်တူတယ်။"

"မင်း ပို တိတိကျကျ ပြောပြ?" ယန်ကျန့်က မေးသည်။ "ဒါက နောက်ဆုံး စက်ဝိုင်းမှာ ငါက နောက်ဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ… ညာဘက် အပေါ်ထောင့်က တခြား ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ဘူးလို့ ပြတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီနောက်မှာ ငါ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ မျက်နှaာပြင်က Chicken Dinner Faild ' လို့ ပြခဲ့တယ်။"

"ဒါသာ တစ်ကြိမ်ပဲ ဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ ဒါကို ပယ်ချလိုက်လို့ ရနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါ သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်။ ဂိမ်းကို တစ္ဆေတစ်ကောင် ဆော့နေတယ်လို့ မင်း ထင်သလား? ငါ အရမ်း ကြောက်လန့်သွားလို့ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ့ မျက်လုံးတွေ အခု မနည်း ဖွင့်ထားရတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လန်းဆန်းစေဖို့ ရေခဲမုန့် ဝယ်နေတာ" ကျန်းဝေ လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုသည်၊ "ငါ မင်း တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့တယ်လို့ မထင်ဘူး။ ငါ ထင်တာတော့ မင်း ကြုံခဲ့ရတာက… ဟက်ကာတစ်ယောက်။"

"ဘာလဲ? ဟက်ကာ? ဒါ တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း သေချာလား?" ကျန်းဝေ အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း အတွေးလွန်နေတာပါကွာ။ ဒါ သေချာပေါက် ဟက်ကာပဲ။ မင်း ဟက်ကာကြောင့် သုံးကြိမ် သေခဲ့ရတာ၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"ဒါဆို အဲ့ဒါကြောင့်ကိုး… ငါ တစ္ဆေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊" ကျန်းဝေ ဆိုသည်၊ နက်ရှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။