ယန်လီ၏ စာတို

ယန်ကျန့် ကျန်းဝေကို "မင်း ရူးနေတာလား" လို့ မေးလိုက်ချင်တဲ့ အမူအရာမျိုးနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ ဂိမ်းဆော့ရင်း ဟက်ကာကြောင့် သေတာကို တစ္ဆေလို့ သံသယဝင်ပြီး တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ကြောက်နေတယ်ပေါ့လေ? မင်း တကယ် တော်တော် တတ်နိုင်တဲ့ကောင်ပဲ။

"ဒါက မင်း ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းလား?" ယန်ကျန့်က မေးသည်။ ကျန်းဝေ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "တခြား ကိစ္စလည်း ရှိသေးတယ်ကွ။ ကျောင်းဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ငါတို့ထဲက လူနည်းနည်းပဲ ကံကောင်းစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ကြတာ မှတ်မိလား?"

"အင်း၊ ဟုတ်တယ်။ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ? တခြားသူတွေ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားကြလို့လား?" ယန်ကျန့်က မေးသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ အခြေအနေက ခုမှ ပြေလည်သွားရုံပဲ ရှိသေးတာ။ တခြားသူတွေကိုပါ တစ်ခုခု ထပ်ဖြစ်ခဲ့ရင် ဒါ တကယ် ကံဆိုးတာပဲ။

"ဒါ အတိအကျ မတော်တဆမှုတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်လဲ့က ငါတို့ကို တစ်ချိန်ချိန် တွေ့ဆုံဖို့ အကြံပြုတယ်။ အတန်းဖော် တချို့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကြောင့် တကယ် တုန်လှုပ်နေကြပြီး တခြား ကျောင်းတွေကို ပြောင်းဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဒီမြို့ထဲမှာတော့ မဟုတ်တော့ဘူး၊" ကျန်းဝေ ရှင်းပြသည်။

"တာချန်းမြို့ အပြင်ဘက်ကို ပြောင်းမယ်?" ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဒါ သဘာဝကျပါတယ်။ ကျောင်းက တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့သူတွေ မြို့ထဲမှာ ဆက်နေဖို့ သတ္တိ မရှိကြတော့တာကို နားလည်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာချန်းမြို့က ထွက်ခွာသွားခြင်းက တကယ် အခြေအနေတွေကို ပိုကောင်းသွားစေမှာလား? သေချာပေါက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တွေက သီးခြား ဒေသတွေမှာပဲ ကန့်သတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး—ဒါတွေက ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ။

"တခြား မြို့တစ်ခုကို သွားတာ ကောင်းနိုင်ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက သူတို့ အဲ့ဒီမှာ ပို ကံကောင်းကြလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။ သူ နောက်ထပ် အသေးစိတ် မရှင်းပြခဲ့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တာချန်းမြို့က ထွက်ခွာသွားခြင်းက မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှု ဟုတ်မဟုတ် သူ သေချာ မပြောနိုင်လို့ပဲ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ကျောင်းဆက်တက်ဖို့ စီစဉ်မထားဘူး။ ငါ့ အဆင့်တွေက သာမန်ပဲ၊ ငါသာ ဆက်ပြီး စာသင်ခဲ့ရင်တောင် တက္ကသိုလ် ဝင်ခွင့်ရဖို့က လမ်းအဝေးကြီးပဲ၊" ကျန်းဝေက ဆိုသည်။ ယန်ကျန့်က မေးသည်၊ "ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ?"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါ ဘာမှ မထင်ရှားတဲ့ အရာတစ်ခု လုပ်တော့မှာပေါ့—ငါ့ အဖေရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်မယ်။ တာချန်းမြို့ရဲ့ မြို့ပြင်မှာ ဆောက်နေတဲ့ အိမ်ရာ စီမံကိန်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ ငါ အဲ့ဒီ ဆိုက်ထဲမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။ အိုး၊ စကားမစပ်၊ မင်းလည်း အဲ့ဒီကို ပြောင်းချင်လား? ဒါ နည်းနည်း အဝေးကြီး၊ ဒါပေမယ့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးက အဆင်ပြေတယ်။ မြို့လယ်ကို ရောက်ဖို့ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ပဲ ကြာတယ်။ ငါ မင်းကို အိမ်တစ်လုံး ပေးဖို့ ငါ့ အဖေကို တောင်းဆိုပေးနိုင်တယ်၊" ကျန်းဝေ ပုံမှန်မဟုတ်စွာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ငါ မင်းရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ကို နောက်မှ လာကြည့်လိုက်မယ်။ ဒါသာ သင့်တော်ရင် ငါ အဲ့ဒီမှာ နေရာတစ်ခု ဝယ်ဖို့ စဉ်းစား မယ်။" သူ့ အမေ သူ့ လုပ်ငန်း ခရီးစဉ်ကနေ မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်၊ သူ ငှားရမ်းထားတဲ့ တိုက်ခန်းမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ အခု သူ ပိုက်ဆံ တချို့ ရှိနေပြီဆိုတော့ တစ်နေရာရာမှာ အခြေချဖို့ စဉ်းစားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။ တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တွေ ပို မကြာခဏ ဖြစ်ပွားနေပေမယ့် ဘဝက ဆက်လက် ဖြစ်တည်နေရဦးမယ်။ သူ သေဖို့ ထိုင်စောင့်နေရုံနဲ့ မဖြစ်ဘူး။

"ဒါဆို သဘောတူလိုက်ပြီ။ ငါ မင်းအတွက် အဆင့်မြင့် အိမ်တွေထဲက အိမ်နည်းနည်း ချန်ထားပေးမယ်၊" ကျန်းဝေ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုသည်။ ယန်ကျန့်သာ အဲ့ဒီကို ပြောင်းခဲ့ရင် သူလည်း အဲ့ဒီကို ပြောင်းလိမ့်မည်။ "ကျေးဇူးပဲ၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

ကျန်းဝေ ၎င်းကို လက် ဝှေ့ယမ်း ပယ်ချလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုပါ။ စကားမစပ်၊ မင်း စားပြီးပြီလား? နေ့လည်စာ အတူတူ သွားစားချင်လား?" ယန်ကျန့် သဘောတူတော့မည် အပြုတွင် သူ၏ ဖုန်းတစ်လုံး မြည်လာခဲ့သည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာတိုတစ်စောင် ပေါ်လာခဲ့သည်-

ငါတို့ စောင့်ကြည့်ခံနေရတယ်။ သေတ္တာကို ကာကွယ်ထား။

"ဒါ ယန်လီပဲ၊" ယန်ကျန့် ရေရွတ်လိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ လေးနက်သွားသည်။ သူ လျင်မြန်စွာ ပြန်စာပို့လိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

" မသေချာဘူး။ ငါ သိတာက တစ်ယောက်ယောက်က သေတ္တာကို ကြိုးစား ခိုးယူဖို့ လူတစ်စု ငှားခဲ့တယ် ဆိုတာပဲ။ ငါတို့ တစ္ဆေ ဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ သတင်း ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီ။ ဒါက ကလပ်ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ဒါမှမဟုတ် မြေအောက် အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီ အသိုင်းအဝိုင်းက ရှုပ်ထွေးတယ်၊ ရေကလည်း နက်တယ်။ ငါ ဒီထဲမှာ ပါဝင် ပတ်သက်တာ မကြာသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ သေချာ မပြောနိုင်ဘူး။"

"လူတွေ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်နဲ့ ပြဿနာ ရှာရဲလောက်အောင် ရူးနေကြတာလား?" ယန်ကျန့် နောက်ထပ် စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။ ယန်လီ ပြန်ဖြေသည်၊

"သူတို့ ငါ့ စွမ်းရည်တွေကို သိတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ ငါ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်နေပြီလို့ သူတို့ ခန့်မှန်းမိလောက်တယ်။ ငါ့ တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားက လူသားတွေအပေါ်မှာ သိပ် အစွမ်းမထက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ မကြောက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်း တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ ဌာနချုပ်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကတည်းက သူတို့ မင်းအကြောင်း မသိသင့်ဘူး။ ဘယ်သူမှ မင်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ဝင်ကြည့်လို့ မရဘူး။"

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပို့လိုက်သည်၊ "မင်း အကူအညီ လိုသလား?"

"အခုလောလောဆယ်တော့ မလိုသေးဘူး၊ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်ယောက် မင်းဆီ ဦးတည် လာနေမှာ ငါ စိုးရိမ်တယ်။ မင်းသာ မင်းဘက်က ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ပြီး မင်း ငါ့ကို ကူညီဖို့ လာနိုင်ခဲ့ရင် အရမ်း ကောင်းမှာပဲ။ ငါသာ သေသွားခဲ့ရင် ဒီ သဘောတူညီချက် ဖြစ်မြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝယ်သူကို ဆက်သွယ်ပြီးနှင့်နေပြီ။" စာတိုနှင့်အတူ ယန်လီ တည်နေရာတစ်ခု ပို့ပေးခဲ့သည်။

"အခြေအနေက ငါ ထင်ခဲ့တာထက် ပို ရှုပ်ထွေးနေတယ်၊" ယန်ကျန့် မက်ဆေ့ချ်များကို ဖတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော သဘောတူညီချက်တစ်ခုဟု ထင်ခဲ့ရသည့်အရာက အချို့ အာဏာရှိ လူများနှင့် အဖွဲ့အစည်းများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့ တိုက်ရိုက် အရေးယူရန်ပင် ရဲတင်းခဲ့ကြသည်။

"ဒီလူတွေ ရူးနေကြတာပဲ။ သူတို့ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတွေကိုတောင် မကြောက်ကြဘူး။ ဘယ်လောက် မောက်မာလိုက်သလဲ၊" ယန်ကျန့် စိတ်မသက်မသာ ခံစားရင်း တွေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထို့နောက် သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ လူ အများစုကို အရာ နှစ်ခုက မောင်းနှင်သည် -

အာဏာနှင့် ငွေ

သူတို့ သေတ္တာထဲရှိ တစ္ဆေကို လိုချင်နေကြသည်၊ အမြတ်အစွန်းအတွက် ဆိုသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ။

"တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ ဈေးနှုန်းက သန်းတစ်ရာထက် အများကြီး ပိုများတယ်။ မဟုတ်ရင် လူတွေ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက်ကို ဆန့်ကျင် စွန့်စားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။" "တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတွေက အထင်ကြီးလောက်စရာလို့ ထင်နေကျတာ တစ္ဆေတွေကို ထိန်းချုပ်တဲ့ လူတွေပေါ့။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းတော့ သူတို့ ကိုယ်တိုင်က တစ္ဆေတွေပဲ။"

"ယန်ကျန့်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ? မင်း မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား? ငါ ကူညီနိုင်တာ တစ်ခုခု ရှိရင် ငါ့ကို ပြော၊" ကျန်းဝေ မေးလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီ ဦးတည်လာနေတဲ့ ဒုက္ခ တချို့ ရှိနေတယ်။ ငါ နေ့လည်စာ မစားတော့ဘူး။ ငါ သွားဖို့ လိုတယ်။ စုဝေးပွဲ ဘယ်တော့လဲဆိုတာ ငါ့ကို အသိပေးလိုက်။ ငါသာ အားရင် ငါ သေချာပေါက် လာမယ်။"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာရန် ထရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ထရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျား ခြောက်ဦး သို့မဟုတ် ခုနစ်ဦး ကဖေးထဲသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ ချက်ချင်း နေရာကို ရှင်းလင်းရေးလုပ်ပြီး တံခါးများကို ပိတ်လိုက်သည် ။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ချောမွေ့ပြီး ကျင့်သားရနေသည်၊ သူတို့ ဤသည်ကို ယခင်က အကြိမ်များစွာ လုပ်ဖူးသကဲ့သို့ပင်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ တံခါးပေါ်တွင် "ပိတ်သည်" ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲလိုက်ကြသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဒီကနေ ထွက်သွား! ဒီကောင်တွေ မင်းကို ဒုက္ခပေးဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ။ ဒါက ပြန်ပေးဆွဲမှု ဒါမှမဟုတ် ငွေညှစ်မှု ဖြစ်ပုံရတယ်။ မင်းရဲ့ သူဌေးသား ပုံစံ/အထောက်အထား ပေါ်သွားပြီ။ မင်း အန္တရာယ် ကျရောက်နေပြီ၊" ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် သူ၏ အသံ ကျယ်လောင်စွာ ဆိုသည်။

"ဟမ်?" ကျန်းဝေ ကြက်သေသေသွားသည်၊ ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ပဲဖြစ်နေသည်။ ယန်ကျန့် ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ပြောနေပါလား ၊

နောက်တစ်ခဏတွင် အမျိုးသား အများအပြား အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"ရဲ ခေါ်ပေး! ငါ့ကို ကယ်ကြပါ၊ ငါ ဒီကနေ ထွက်ပြေးပြီ" ကျန်းဝေ အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ တံခါးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

"ရပ်! မပြေးနဲ့!" အမျိုးသားများထဲမှ တစ်ဦး ကျန်းဝေကို လက်ညှိုးထိုးလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်၊

သို့သော် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေသော လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ ယန်ကျန့် မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ လိုချင်တာက မင်းပဲ။ ဒီလို ကစားပွဲငယ်လေးတွေ မကစားပါနဲ့။ ငါ့မှာ မင်းရဲ့ အချက်အလက်တွေ ရှိတယ်။" ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် သူ စားပွဲပေါ်သို့ ဓာတ်ပုံ အနည်းငယ် ပစ်ချလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရိုက်ကူးထားခြင်း ဖြစ်သည်၊ ယန်ကျန့်၊ ယန်လီ၊ ကျန်းယန်နှင့် ရဲမှူး လျိုတို့ကို ပြသနေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူတွေလဲ?" ယန်ကျန့် သူ၏ ဖုန်းကို ချထားလိုက်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူလတ်ပိုင်း အရွယ် အမျိုးသား ထိုင်ချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် နာမည် ဝူဖုန်းပါ။ ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီတစ်ခုက စီးပွားရေး မန်နေဂျာတစ်ယောက်ပါ။ ဒီမှာ ကျွန်တော့် လုပ်ငန်း ကတ်ပြား။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ယန်ကျန့်။"

ယန်ကျန့် ကတ်ပြားကို ယူပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် နာမည်နှင့် ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုသာ ပါဝင်သည်၊ တခြား ဘာမှ မရှိပေ။ သူတို့ သူတို့၏ ပုံစံ/အထောက်အထားကို တမင် ဖုံးကွယ်နေပုံရသည်။ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ?" ယန်ကျန့် သူတို့ ဤနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်ရှိလာသည်ကို အကြံဉာဏ် ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူ မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။

ဝူဖုန်း ကဖေး ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လူများ နေရာကို ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်သည်၊ ဝန်ထမ်းများနှင့် မသက်ဆိုင်သော ဖောက်သည်များ အားလုံး ကန်ထုတ်ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ စကားပြောလိုက်သည်။ "ပထမဆုံး တာချန်းမြို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ခင်ဗျား အရင်က အထက်တန်း ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ဖို့ ခက်တယ်။ ခင်ဗျားက အထူးရှားပါး ပါရမီရှင်တစ်ဦးပဲ ကျွန်တော့် ကုမ္ပဏီကို ဝင်ဖို့ကော ဘယ်လိုလဲ? ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လစဉ် လစာ ယွမ် တစ်သိန်း ကမ်းလှမ်းနိုင်ပါတယ်။"

"ဟုတ်ပြီလေ၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သုံးလစာ ကြိုပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟမ်?" ဝူဖုန်း အငိုက်မိသွားခဲ့သည်။ သူ ယန်ကျန့်ကို စမ်းသပ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်၊ သူ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများအကြောင်း ဘယ်လောက် သိရှိသည်ကိုနှင့် သူ ထက်မြက်ပြီး ရင့်ကျက်မှု လုံလောက်ရဲ့လား တိုင်းတာရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ သူ့ကို အမှန်တကယ် ငှားရမ်းရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

"ဘာလဲ? ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက် မြင့်တဲ့ လစာနဲ့ ခင်ဗျား ကုမ္ပဏီအတွက် အလုပ်လုပ်စေချင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျား ကြိုတင် ပေးချေဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးလား? ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လိမ်လည်မှုတစ်ခုလိုပဲ အသံထွက်နေတယ်၊" ယန်ကျန့် မထီမဲ့မြင် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ဆိုသည်။ ဝူဖုန်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့် ကုမ္ပဏီကို တကယ် ဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်နှစ်စာ လစာ ကြိုတင် ပေးချေပါ့မယ်။"

သူသာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးကို ထို ငွေ ပမာဏဖြင့် တကယ် စုဆောင်း ခန့်အပ်နိုင်ခဲ့လျှင် ၎င်းမှာ ကောင်းသော အပေးအယူတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယန်ကျန့် ယွမ် သိန်းဂဏန်းလောက်ဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံရလောက်အောင် တကယ်ပဲ အတွေ့အကြုံ နုနယ်သလား? သူ လက်တွေ့ လောက အတွေ့အကြုံ မရှိသော ရိုးအသော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။