မင်းကို နောက်တစ်ခါ လှည့်စားလိုက်ပြန်ပြီ

ယန်ကျန့် ဒီလူအုပ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ထွက်သွားဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူ သူတို့နဲ့ ပါဝင် ဆက်ဆံဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဒုက္ခကို ကြောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး—ဒုက္ခက သူ့ကို ကြောက်ရမှာ။

"တစ်နှစ် လစာ ၁.၂ သန်း? ဒါ လစာမြင့်တဲ့ အလုပ်ပဲ။ သာမန် ကုမ္ပဏီတွေက ထိပ်တန်း အမှုဆောင်တွေတောင် အဲ့လောက် မရနိုင်လောက်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်လာတယ်။

"ကောင်းပြီ၊ သဘောတူပြီ။ ငွေလွှဲလိုက်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီကို ချက်ချင်း ဝင်မယ်။"

ဝူဖုန်းက ယန်ကျန့်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ သူ့ကို လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ခုမှ ရောက်လာတဲ့ ရိုးအတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်လို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

"ဒါ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား မဝင်ခင် လုပ်ရမယ့် အရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ခင်ဗျား ဒီသေတ္တာကို မှတ်မိသလား?" သူ ပြီးတော့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ထုတ်ပြလိုက်တယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ ယန်လီဆီက တစ်လုံးနဲ့ ဒီဇိုင်း တစ်ထပ်တည်းတူတဲ့ ရွှေရောင် သေတ္တာတစ်လုံးကို ပြထားတယ်။

"ဒီပစ္စည်းက မူလက ယန်လီရဲ့ လက်ဝယ်မှာ ရှိခဲ့တာ။ သူ ကုန်တိုက်က ထွက်သွားတုန်းက သူ ဒါကို ခင်ဗျားဆီ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သင့်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက ဒီပစ္စည်းကို ရှာဖွေနေတာ။ ခင်ဗျားသာ ဒါကို ထုတ်ပြနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဒါကို ရယူဖို့ အပို ဆုကြေး ၁၀ သန်း ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။"

"ကျွန်တော်က ပွင့်လင်းတဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဖုံးကွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီပစ္စည်းက ရွှေနဲ့ လုပ်ထားပြီး ၂.၄ သန်းကျော် တန်ဖိုးရှိတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ၁၀ သန်း ကမ်းလှမ်းနေတာ၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ခုထိ ကြီးမားတဲ့ အမြတ် ရနေဦးမှာပဲ။" "ခင်ဗျား ဘယ်လို ထင်သလဲ?"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေတယ်၊ "ယန်လီ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ သူ ကျွန်တော့်ကို ရက်အနည်းငယ် ဘေးကင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အခု ဒါ ပျောက်သွားပြီ။"

"ပျောက်သွားပြီ? ဘယ်လိုလုပ် ပျောက်တာလဲ ၊ ဝူဖုန်း ချက်ချင်း ဖိမေးလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် ဒါကို အပ်နှံလိုက်တယ်၊" ယန်ကျန့်က ဆိုတယ်။ "အဲ့လို လုပ်ခြင်းက ကျွန်တော့်ကို တရားဝင် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာ မြို့ ကြီးကြပ်ရေးမှူး ရာထူးတစ်ခု ရရှိစေနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ချက်ချင်း သွားအပ်လိုက်တာ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ စာရိတ္တကို ချီးကျူးခဲ့သေးတယ်၊ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို တော်တော်လေးကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့တယ်။"

ဝူဖုန်း ဒီလို ကြားလိုက်ရတော့ သွေး အန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။ လူတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရိုးအနိုင်ရတာလဲ? ဒီပစ္စည်းကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက ရှာဖွေ တောင်းဆိုနေကြတာ၊ နိုင်ငံတွေက ဒါကို သူတို့လက်ထဲ ရောက်ဖို့ အလုအယက် လုပ်နေကြတာ၊ မင်းက ဒါကို ဒီအတိုင်း အပ်နှံလိုက်တယ်? "မင်းငါ့ကို လိမ်နေတာ။ မင်း ရိုးသားမှု မရှိဘူး၊" ဝူဖုန်း သူ ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် မလိမ်ပါဘူး။ ကြည့်လေ၊ ဒီမှာ အထက် အရာရှိတွေ ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်တော် အကဲဖြတ်မှု ဒါမှမဟုတ် စစ်ဆေးမှုတစ်ခု ယူရနိုင်တယ်၊" ယန်ကျန့် ဂြိုလ်တု တည်နေရာပြ ဖုန်းတစ်လုံး ထုတ်ယူလိုက်တယ်။

တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူရဲ့ ဂြိုလ်တု ဖုန်းလား? ဝူဖုန်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေပြီး တံဆိပ်ခတ် ပိတ်ခံထားခဲ့ရတဲ့ တစ္ဆေကို ယန်ကျန့်က တကယ်ပဲ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား?

"ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒါကို အပ်နှံခဲ့ရတာလဲ? ခင်ဗျား ဘယ်လို စိတ်နဲ့များဒါကို အပ်နှံရက်နိုင်တာလဲ? အဲ့ဒီ သေတ္တာထဲမှာ ဘာ ရှိလဲဆိုတာ ခင်ဗျား မသိဘူးလား? ခင်ဗျား ကုန်တိုက် ဖြစ်ရပ်မှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်။ ယန်လီ ခင်ဗျားကို တစ်ခုခု ပြောခဲ့ရမယ်၊" ဝူဖုန်း ပိုမို စိတ်ပျက်လာလျက် ဆိုသည်။

သတင်းအချက်အလက်နဲ့ သတင်း နည်းပါးမှုက ဝူဖုန်းကို ယန်ကျန့်အကြောင်း လုံးဝ အမှောင်ထဲ ကျရောက်စေခဲ့တယ်။ သူ သိသမျှက ယန်ကျန့်ဟာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့တဲ့ အထက်တန်း နောက်ဆုံးနှစ် ကျောင်းသားတစ်ဦး—လုံးဝ လူသစ်တစ်ယောက်—ဆိုတာပဲ။

ယန်ကျန့်ကတော့ အခြားတစ်ဖက်မှာ ဒါကို သူ့ရဲ့ အားသာချက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့တယ်၊ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ရယူဖို့ ဘာမှ မသိဟန်ဆောင်ရင်း။ "ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါက တစ္ဆေတစ်ကောင်။ ယန်လီနဲ့ ကျွန်တော် ဒါကို အတူတူ ဖမ်းဆီးခဲ့တာ။ အဲဒါအရမ်း အန္တရာယ်ရှိတယ်။ အဲ့ဒီ ကုန်တိုက်ထဲမှာ လူ ဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့လဲ ခင်ဗျား စိတ်ကူးကြည့်လို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့လောက် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရာမျိုးက ဌာနချုပ်ကိုပဲ ထားခဲ့တာ ပိုကောင်းတယ်။ ကျွန်တော် ဒါကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ သိမ်းထားဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။

"စကားမစပ်၊ ခင်ဗျား အဲ့ဒီ တစ္ဆေနဲ့ ဘာလိုချင်တာလဲ? ဒါက ဘာအတွက်လဲ?"

ဝူဖုန်း ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒါက သိသာတဲ့ အသုံးဝင်မှုတွေ ရှိတယ်။ စမ်းသပ်မှုတွေက သက်သေပြခဲ့ပြီးပြီ—" သူ စကားတစ်ဝက်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ဖိမေးသည်၊

"ဘာ စမ်းသပ်မှုတွေလဲ?"

"ဒါက လျှို့ဝှက်ထားတယ်။ မင်းမှာ သေတ္တာ မရှိမှတော့ ဆွေးနွေးစရာ နောက်ထပ် ဘာမှ မရှိတော့ဘူး၊" ဝူဖုန်း အေးစက်စွာ ဆိုသည်၊ ထွက်ခွာရန် ထရပ်လိုက်လျက်။ သေတ္တာ အပ်နှံပြီးသွားပြီ၊ ယန်ကျန့်ကလည်း တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ ဌာနချုပ်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီ ကောင်လေး သူ့အတွက် အခု အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ စကား ဆက်ပြောနေခြင်းက အချိန် ဖြုန်းရုံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"စောင့်ဦး၊" ယန်ကျန့် သူတို့ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "တခြား ဘာ ရှိသေးလို့လဲ?" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်၊ "တကယ်တော့ ကျွန်တော် စောစောက လိမ်ခဲ့တာ။ ခင်ဗျားကို လှည့်စားမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ အမှန်တရားက ကျွန်တော် သေတ္တာကို ခုထိ မအပ်နှံရသေးဘူး။ ဒါ ခုထိ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရှိနေတုန်းပဲ။"

"ဘာ?" ဝူဖုန်း သူ၏ ခြေလှမ်းများတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး စူးရှစွာ နောက်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "မင်း တကယ် ပြောနေတာလား? သေတ္တာက တကယ်ပဲ မင်း လက်ဝယ်မှာ ရှိနေတုန်းလား?" ယန်ကျန့် ရိုးသား စေတနာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါ အမှန်ပဲ။ ကျွန်တော်က အရမ်း ရိုးသားပြီး ပွင့်လင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။"

"ဒါဆို မင်း ဒါကို ငါ့ကို ၁၀ သန်းနဲ့ ရောင်းမှာလား?" ဝူဖုန်း ပြန် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စကား ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "မင်းသာ ဒါကို အပ်နှံခဲ့ရင် မင်း တစ်ပြား တစ်ချပ်မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မြို့ ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဖြစ်ရတာက သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့ ရာထူးတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ မင်း အရင်က တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ မင်း အကြိမ်တိုင်း အသက်ရှင် လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်သလား?"

"ဒါက စွန့်စားမှုများတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲ။ မင်း ခုထိ ငယ်သေးတယ်။ မင်း ခုထိ ပျော်မွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး မရသေးတဲ့ အရာတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စတေးခြင်းအကြောင်း ပြောသမျှ အားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေပဲ။ တကယ့်၊ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကသာ အရေးပါတယ်။ သေတ္တာကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၊ မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံကို မင်း ရလိမ့်မယ်။"

"ကျွန်တော် အရင် ငွေပေးချေမှုကို လိုချင်တယ်။ ပြီးရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သေတ္တာ ပေးမယ်၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမယ့် ငါ အရင် သေတ္တာကို ကြည့်ဖို့ လိုတယ်၊" ဝူဖုန်း ဆိုသည်၊ ထို့နောက် သူ၏ နောက်မှ အဖွဲ့ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ တကယ့် အရောင်းအဝယ် မရှိခဲ့ပေ၊ ၁၀ သန်း မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့ ၎င်းကို အင်အားသုံး ယူရန် စီစဉ်နေခဲ့ကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသည်မှာ သူတို့၏ အလုပ် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်—တခြားသူများ၏ ဆုံးရှုံးမှုများမှ အမြတ်ထုတ်ခြင်း။

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တစ်နှစ်စာ လစာ ကြိုတင် ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ၁၀ သန်း။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ခုထိ တစ်ပြား တစ်ချပ်မှ မမြင်ရသေးဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျား စကားတွေကို မယုံကြည်ဘူး။ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံကို မမြင်ရမချင်း ခင်ဗျားကို သေတ္တာ ပြမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဟေ့ကောင်၊ မင်း ကံကို မစမ်းနဲ့၊" ဝူဖုန်းဘေးရှိ အမျိုးသားများထဲမှ တစ်ဦး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဝူဖုန်း လှည့်ပြီး သူ့ကို စိတ်ငြိမ်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းကို တစ်နှစ်စာ လစာ ကြိုတင် ပေးမယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာ မင်း ငါ့ကို သေတ္တာ ပြ။ ငါတို့ ဒါ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ ငါတို့ အရောင်းအဝယ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ကြမယ်။ ဘယ်လိုလဲ?"

ဖြစ်နိုင်လျှင် သူ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးနှင့် တကယ့် တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားရန် မလိုလားခဲ့ပေ။ ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တစ္ဆေမှာ မသိသော သဘာဝတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်း ယန်လီ၏ တစ္ဆေကဲ့သို့ အန္တရာယ်ကင်းနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် ၎င်း အလွန် ဒုက္ခများသော တစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လောင်းကစားမှာ အမြဲ စွန့်စားမှုများနှင့်အတူ လာသည်၊ ထို့ကြောင့် သူသာ ဤသည်ကို ပိုက်ဆံ အနည်းငယ်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လျှင် သူ ထိုသို့ ပြုလုပ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။

"ဒါ အလုပ်ဖြစ်တယ်။ ငွေလွှဲလိုက်ပါ။ ဒီမှာ ကျွန်တော့် ဘဏ် အကောင့်။ ကျွန်တော် ငွေ လက်ခံရရှိတာနဲ့ ကျွန်တော် သေတ္တာ သွားယူမယ်၊" ယန်ကျန့် ဆိုသည်၊ သူ၏ ဖုန်းကို စားပွဲအောက်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်လျက်။ ဝူဖုန်း ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်၊ ယန်ကျန့်ကို အကဲဖြတ်နေပြီး ကောင်လေးမှာ အလွန် ရိုးအပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်၊ သူ ၁၀ သန်းကို မည်သို့ သုံးစွဲရမည်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေပုံပင်၊

"ကောင်းပြီ၊ ငါ အခု လွှဲလိုက်မယ်၊" ဝူဖုန်း ဆိုသည်၊ သူ၏ ဖုန်းကို အသုံးပြုလျက် ငွေလွှဲ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ မကြာမီ ယန်ကျန့်၏ ဖုန်း အသိပေးချက်တစ်ခုဖြင့် တုန်ခါ မြည်လာခဲ့သည်။ ယွမ် တစ်ရာ သွင်းလိုက်သည်။

"ဘာလို့ တစ်ရာတည်းလဲ? ခင်ဗျား မှားနှိပ်လိုက်တာလား?" ဝူဖုန်း ယန်ကျန့်၏ ဖုန်း ငွေလက်ကျန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အတည်ပြုလိုက်သည်—ဤသည်မှာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ခုတင် ဖြစ်လာခဲ့သော ဆင်းရဲသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦး။ သူ တကယ်ပဲ အတွေ့အကြုံ မရှိခဲ့ပေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် ပမာဏ မှား နှိပ်လိုက်မိရမယ်။ ဒီ တစ်ရာကို နေ့လည်စာအတွက် ကျွေးတာလို့ မှတ်ယူလိုက်ပါ၊" ဝူဖုန်း ဆိုသည်၊ ထို့နောက် နောက်ထပ် ငွေလွှဲတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်မှာ မှန်ကန်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်—၁.၂ သန်း။

"ပိုက်ဆံ ရောက်ပြီ! ဒါ အံ့ဩစရာပဲ! အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ယန်ကျန့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုသည်၊ ဝူဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲနှုတ်ဆက်လျက်။ "ရပါတယ်ဗျာ။ အခု ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သေတ္တာ သွားယူဖို့ ခေါ်သွားနိုင်မလား?" ဝူဖုန်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ။" ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် သူ အဖွဲ့ကို ကော်ဖီဆိုင်ထဲမှ ဦးဆောင် ထွက်ခွာသွားပြီး လမ်းမအတိုင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒါ ဝေးသလား? ငါတို့မှာ ကား ရှိတယ်။ ငါတို့ မင်းကို အဲ့ဒီကို မောင်းပို့ပေးလို့ ရတယ်၊" ဝူဖုန်း ယန်ကျန့် ရှေ့မှ လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆိုသည်။ သူ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု စတင် ခံစားနေရသည်။ "ငါ့ ကား ဟိုမှာ ရပ်ထားတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ပတ်ပတ်လည် မောင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီမှာ မတွေ့တာလဲ?" ယန်ကျန့် အကြံပြုရင်း သူတို့ဘက်သို့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မလိုအပ်ပါဘူး၊" ဝူဖုန်း ဆိုသည်၊ ယန်ကျန့်ကို သူ၏ အမြင်အာရုံထဲမှ ထွက်ခွာခွင့် ပေးရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ။ သို့သော် သူတို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ဝူဖုန်း ပိုမို၍ မသက်မသာ ခံစားလာခဲ့သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာ အရေအတွက်မှာ လူသွား စင်္ကြံ တစ်ခုလုံး ဗလာ ဖြစ်သွားသည်အထိ နည်းပါးသွားခဲ့သည်။

"စောင့်ဦး ၊" ဝူဖုန်း အော် လိုက်သည်၊ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကို ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် ပြုံးဖြီးဖြီးနှင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ "နောက်ဆုံးတော့ သတိပြုမိပြီလား? တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ မင်းကို နောက်တစ်ခါ လှည့်စားလိုက်ပြန်ပြီ။ ငါတို့ စကားစမြည် ပြောနေတုန်း ငါ မင်းကို ရဲတွေဆီ တိုင်ကြားခဲ့တယ်။"

"မလှုပ်နဲ့! လက်မြှောက်! မြေပေါ် ဝပ်!" နောက်တစ်ခဏတွင် ရဲမှူး လျိုက ဦးဆောင်ပြီး ရဲ အရာရှိများ ပတ်ဝန်းကျင် ဆိုင်များမှ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြသည်၊ ဤသည်မှာ ပုံမှန် သဘာဝလွန် အမှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ—၎င်းမှာ ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရဲ အရာရှိ အားလုံး လက်နက်ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

"မင်း ဒီ ကောင်စုတ်လေး—" ဝူဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ဒေါသဖြင့် ဖောင်းကားလာခဲ့ပြီး သူ ယန်ကျန့်အပေါ် ခုန်အုပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒေါသထွက်နေလား? ငါ့ကို ထိုးချင်လား? ဆက်လုပ်လေ၊ ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ တည့်တည့် ထိုးလိုက်၊" ယန်ကျန့် သူ၏ နဖူးကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ဆိုသည်။

"သေစမ်းကွာ!" ဝူဖုန်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဒီ ကောင်လေးမှာ အမှန်တကယ် အရှက်မရှိပေ။ သူ သူ့ထံမှ ငွေ လိမ်လည်ရုံသာမက ရဲပါ ခေါ်ခဲ့သည်။ ဒီထက် ပို မျက်နှာပြောင်သူ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနိုင်ဦးမည်လော?

သူ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဝူဖုန်း လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ မဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းတို့လို လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ငါ့ တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားတွေကိုတောင် သုံးဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်း ဖမ်းဆီးခံရတာ ဝမ်းသာသင့်တယ်။ မင်းသာ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင် ငါ မင်းကို မွေးဖွားလာတာ နောင်တရအောင် လုပ်ခဲ့မှာ။"

ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် သူ သူတို့၏ ဒေါသထွက်နေသော စိုက်ကြည့်မှုများကို လျစ်လျူရှုပြီး ရဲမှူး လျိုထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ "ရဲမှူး လျို၊ ဒီလူတွေက ရာဇဝတ် ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပါ။ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူတို့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ လက်နက်တွေ သယ်ဆောင်ထားတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်။ သတိထားပါ။" ရဲမှူး လျို အလေးပြုပြီး ဆိုသည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီ ရာဇဝတ်သားတွေထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မြောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော် ဒါကို ခင်ဗျားဆီ ထားခဲ့မယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဆောင်ရွက်စရာ တခြား ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်၊" ယန်ကျန့်က ဆိုသည်။ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ ရာဇဝတ်မှု မည်မျှ ပြင်းထန်သနည်း။ ယန်ကျန့် ထို မန်နေဂျာ လီ၏ ကံကြမ္မာကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ။

သူ သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်ရှိ မျက်လုံးကို တို့ထိလိုက်သည်၊ တစ္ဆေ၏ ဂနာမငြိမ်မှု လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မခံစားရပေ။ သူ အများကြီး ပို စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ သူသာ ကိစ္စများကို သူ၏ ဦးနှောက်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လျှင် သူ တစ္ဆေ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုနည်းဖြင့် သူ တစ္ဆေ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကို အနည်းငယ် ပို ကြာအောင် နှောင့်နှေးစေနိုင်လိမ့်မည်။

သူ ၁၀ သန်း မရရှိခဲ့သည်မှာ ဆိုးသည်။ မဟုတ်လျှင် အမြတ်ကြီးကြိးရလိုက်တာပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒါဆို ဒီလူတွေက ဒုက္ခပေးဖို့ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က လက်ဆောင် သယ်ဆောင်သူတွေလိုပဲ—တကယ်တော့ လူကောင်းတွေ။ ယန်ကျန့် သူ၏ စိတ်ထဲမှ ဝူဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။