တစ်ယောက်ယောက် ငါ့အကြောင်း ပြောနေတာလား?

"အား~!" ရပ်ကွက်တစ်ခုရှိ လူနေအိမ်တစ်လုံးမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှေ့တံခါးကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော်လည်း အတွင်းခန်းထဲတွင် လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်—အားလုံးမှာ ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော သန်မာ ထွားကျိုင်းသည့် ယောက်ျားများသာ ဖြစ်သည်

"တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ ဟုတ်လား? မင်းလို လူတစ်ပိုင်း၊ တစ္ဆေတစ်ပိုင်း သတ္တဝါဆန်းတွေကို ငါ အများကြီး တွေ့ဖူးတယ်။ ယန်လီ၊ မင်း သူတို့ထဲမှာ အဆိုးဆုံး မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ့မှာ တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သတ္တိ ဒါမှမဟုတ် အရည်အချင်း မရှိချင်နေမယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့ ကိစ္စမှာတော့ ငါ့မှာ အတွေ့အကြုံ အများကြီး ရှိတယ်။" မျက်နှာ အေးစက်သော လူငယ်တစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်၊ ခေါက်တုတ်တစ်ချောင်း ကိုင်လျက်၊ သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး လက်နှင့်ခြေများ ကိုမြေပြင်သို့ သံရိုက်ခံထားရသော ယန်လီကို အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"ငါ မင်းကို နောက်တစ်ခေါက် မေးမယ်—မင်း ကုန်တိုက်မှာ ဖမ်းဆီးခဲ့တဲ့ တစ္ဆေ ဘယ်မှာလဲ? ဒါ ယန်ကျန့်လို့ အမည်ရတဲ့ အဲ့ဒီလူရဲ့ လက်ထဲမှာလား?" "ငါ မသိဘူး၊ ငါ မင်းကို ပြောမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မင်းသာ သတ္တိရှိရင် ရှေ့ဆက်ပြီး ငါ့အတွင်းက တစ္ဆေကို ယူလိုက်လေ၊" ယန်လီ မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းရင်း တံတွေးထွေး ပြောလိုက်သည်၊ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူ၏ စွမ်းရည်များမှာ လူသားများကို ဆန့်ကျင်ရန် အသုံးပြုရာတွင် အလွန် အားနည်းခဲ့သည်။ ယခု သူ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး မြေပြင်သို့ သံရိုက်ခံထားရသောကြောင့် သူ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှ မရှိတော့ပေ။

သံကြိုးများနှင့် သံချောင်းများမှာ အထူး ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သံမဏိနှင့် ရွှေ ရောစပ် ထုလုပ်ထားသည်။ ၎င်းတို့ အနည်းငယ် အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းစွာ ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ယန်လီကဲ့သို့ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုသည်။

"မင်း အတွင်းက တစ္ဆေက ဘာ အသုံးဝင်မှာလဲ? ငါ လိုချင်တာက အဲ့ဒီ ပစ္စည်းပဲ။ မင်း ငါ့ကို မပြောတာ အရေးမကြီးဘူး—ငါ ယန်ကျန့်ရဲ့ နေရာကို လူတွေ လွှတ်နှင့်နေပြီ။ အဲ့ဒီ ပစ္စည်း သူ့ဆီမှာ ရှိနေတာ ငါ အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ မင်း ဒီနေ့ သေပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို သိပြီးသား၊မင်း အဲ့လောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို သူ့လို လူသစ်တစ်ယောက်ကို လွှဲပြောင်းပေးမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။" "သူလည်း တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်ပေါ့။" ဤ မျက်နှာ အေးစက်သော လူငယ်မှာ ဟောင်ရှောက်ဝမ်ဟု အမည်ရပြီး သူ ဤလုပ်ငန်းကို တာဝန်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။

"ငါသာ သေရင် တစ္ဆေ ထွက်လာလိမ့်မယ်၊ မင်းလည်း ဘာထူးမှာလဲ၊" ယန်လီ သွားကြိတ်ရင်း ဆိုသည်။ ဟောင်ရှောက်ဝမ် နှာခေါင်းရှုံ့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? အဲ့ဒီအချိန်ရောက်ရင် ငါ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ။ ဌာနချုပ်က တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတွေကို ရှုပ်ပွတာ ရှင်းလင်းခိုင်းလိုက်ပေါ့။ မင်း တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားရုံနဲ့ ငါ ကြောက်သွားမယ်လို့ မင်း ထင်နေလား? တစ္ဆေက တစ္ဆေပဲ၊ မင်းက မင်းပဲ။ သူတို့က အတူတူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို ခြောက်ဖို့ ကြိုးစားတာ အလဟဿပဲ—ဒါ ငါ့ အလုပ် အမျိုးအစားပဲ။"

ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် သူ သူ၏ လက်ထဲရှိ တုတ်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ယန်လီ၏ ခေါင်းကို နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခုဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ယန်လီ သူ၏ ဦးခေါင်းခွံ အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်သွားစဉ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်၊ သူ၏ ဦးနှောက် ကွဲထွက်တော့မည့်အတိုင်း။ ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခု သာမန်လူတစ်ဦးကို သေဆုံးစေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယန်လီမှာ နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားရပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ သေဆုံးမည့် လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာ မပြဘဲ။

"ကျစ်၊ မင်း တကယ် မာကျောတာပဲ။ ငါ မင်းကို ဘယ်လောက်ပဲ ရိုက်ရိုက် မင်း သေကို မသေဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒါပဲ မင်း တတ်နိုင်တာ၊" ဟောင်ရှောက်ဝမ် ဆိုသည်၊ ထို့နောက် တုတ်ကို ယန်လီ၏ လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များသို့ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ အရိုး ကျိုးသံများ ကြားလိုက်ရပြီး ယန်လီ၏ အရေပြား ကွဲအက်သွားကာ သွေးများ ယိုစီးထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ရိုက်ရိုက် ဒါ အလဟဿပဲ။ ငါ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ် ကြာကြာ အသက်ရှင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အဲ့ဒီ သေတ္တာကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊" ယန်လီ ဆိုသည်၊ သူ၏ မျက်နှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်၊ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် မော့ကြည့်ရင်း။ ဟောင်ရှောက်ဝမ် မျက်ခုံး ပင့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်း တကယ်ပဲ အဲ့ဒီ အရာကို ယန်ကျန့်လို့ အမည်ရတဲ့ အဲ့ဒီ လူသစ်ကို ပေးခဲ့တာပေါ့? ဘာမှ မသိတဲ့ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူ အသစ်တစ်ယောက်—မင်း သူ့ကို တကယ် ယုံကြည်ခဲ့တယ်၊ ဟုတ်လား?"

ယန်လီကို ဤမျှ ကြာအောင် စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးနောက် ယန်လီ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း ဟောင်ရှောက်ဝမ် အများစုကို ခန့်မှန်းမိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းမှာ ယန်လီနှင့်အတူ ရှိမနေလောက်ပေ၊ သို့မဟုတ်လျှင် သူ ဒီလိုစိန်ခေါ်သလို ပြုမူနေမည် မဟုတ်ပေ။

"ဝူဖုန်းကို ခေါ်ပြီး ပစ္စည်းက ယန်ကျန့်လို့ အမည်ရတဲ့ အဲ့ဒီလူနဲ့အတူ ရှိနေတယ်လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်။ ထုံးစံအတိုင်း ပဲလုပ်မယ် —ဈေးနှုန်း ညှိနှိုင်းမှု မအောင်မြင်ခဲ့ရင် သူ့ မိသားစုကို ပြန်ပေးဆွဲလိုက်ရုံပဲ။ သူ့လို ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖိအားအောက်မှာ ကျိုးပေါက်သွားလိမ့်မယ်။ သူက တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ ငါတို့ ကြောက်သင့်တယ်လို့ မထင်နဲ့။ အဲ့ဒါ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ရင် သူ့ မိသားစုဝင်တွေရဲ့ လက်ချောင်း တချို့ ခုတ်ဖြတ်ပြီး သူ့ဆီ ပို့လိုက်။ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူတွေကို အရမ်း ကြောက်နေစရာ မလိုဘူး—သူတို့အားလုံး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်တိုကြတာပဲ။ မင်းသာ ကလဲ့စားချေမှုကို စိုးရိမ်နေရင် လအနည်းငယ် ပုန်းအောင်းနေလိုက်ရုံပဲ။" ဟောင်ရှောက်ဝမ် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ ပြောခဲ့သော "ဈေးနှုန်း ညှိနှိုင်းမှု" မှာ လက်တွေ့အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ရောင်းချခြင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တကယ့် ဈေးနှုန်းကို သိရှိသော မည်သူမျှ သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ၊ ပြန်ပေးဆွဲခြင်း၏ ထပ်ဖြည့် ခြိမ်းခြောက်မှုများနှင့်အတူ ဆိုလျှင် ထားဦး။ "ရပါပြီ သူဌေး။ ကျွန်တော် ဝူဖုန်းကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်၊" သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများထဲမှ တစ်ဦး ချက်ချင်း ဆိုသည်။

"ဟက်၊ ဟက်။" ရုတ်တရက် ယန်လီ ခါးသီးသော ရယ်မောသံ အနည်းငယ် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာရယ်နေတာလဲ?" ဟောင်ရှောက်ဝမ် အေးစက်စွာ တုတ်ကို ယန်လီ၏ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ " မင်းရဲ့ လျှာကို မလိုချင်တော့ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

"ငါ ရယ်နေတာက မင်းတို့ လူမှားနေလို့ပဲ။ မင်းတို့ သေတ္တာ ယန်ကျန့်နဲ့အတူ ရှိနေတယ်လို့ ခန့်မှန်းခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒါ ဘာကြောင့် သူ့ဆီမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ မင်းတို့ သေချာပေါက် မသိဘူး၊" ယန်လီ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့မှ နာကျင်မှုကို သည်းခံရင်း ဆိုသည်။ "ဒါ ငါ သူ့ကို ပေးချင်ခဲ့လို့ မဟုတ်ဘူး—ဒါက ငါ သူ့ဆီကနေ ပြန်မယူနိုင်ခဲ့လို့ပဲ။"

"ယန်လီ၊ မင်း ဘာကို ပြောဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ?" ဟောင်ရှောက်ဝမ်က မေးသည်။ ယန်လီ ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ ပြောနေတာက ယန်ကျန့်က လူသစ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမယ့် သူက ငါ့ထက် ကိုင်တွယ်ဖို့ အများကြီး ပိုခက်တယ် ဆိုတာပဲ။ မင်းတို့သာ သူ့ဆီကနေ အဲ့ဒီ အရာကို တကယ် ယူဖို့ စီစဉ်နေတယ်ဆိုရင် မင်းတို့ နောင်တရလိမ့်မယ်။"

"သြော်? အဲ့ဒီ ကောင်လေး ဘာတွေ စွမ်းဆောင်နိုင်လဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်ပါတယ်၊" ဟောင်ရှောက်ဝမ် နှာခေါင်းရှုံ့ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများကို သတိထားသော်လည်း သူ သူတို့ကို မကြောက်ခဲ့ပေ။ ဤလူများမှာ အားလုံး အသက်တိုကြပြီး သူတို့၏ တစ္ဆေ စွမ်းအားများကို အလွန် မကြာခဏ အသုံးပြုရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ သူတို့သာ ၎င်းတို့ကို လွန်ကဲစွာ အသုံးပြုခဲ့လျှင် သူတို့ တစ္ဆေ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုကြောင့် သေဆုံးလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် တစ္ဆေ စွမ်းအားများမှာ ရွှေကို မသက်ရောက်နိုင်ပေ။ သူတို့သာ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများကို ထောင်ချောက်ဆင်ရန် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကိရိယာ အနည်းငယ် အသုံးပြုသရွေ့ သူတို့ အိုးထဲက လိပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်—

"သူဌေး၊ ဝူဖုန်းရဲ့ ဖုန်း မဝင်ဘူး၊" လက်အောက်ငယ်သားများထဲမှ တစ်ဦး ဆိုသည်၊ သူ၏ ဖုန်းကို ချထားလိုက်ရင်း နားမလည်သော အမူအရာဖြင့်။ "မဝင်ဘူး?" ဟောင်ရှောက်ဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တခြားသူတွေကို ခေါ်ကြည့်—ရှောင်မောင်၊ လျိုရှောင်၊ သူတို့အားလုံးကို စမ်းကြည့်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ဆက်သွယ်လို့ မရတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။" "သူဌေး၊ ကျွန်တော် သူတို့အားလုံးကို စမ်းကြည့်ပြီးပါပြီ။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ပြန်မဖြေပါဘူး၊" တခြားသူများလည်း ကြိုးစားပြီးနောက် သတင်းပို့ကြသည်။ ခြွင်းချက်မရှိဘဲ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုမှ မဝင်ခဲ့ပေ။

"ခေါ်ဖို့ စိတ်မရှုပ်ပါနဲ့တော့။ သူတို့ ဖြစ်နိုင်တာက ဒုက္ခရောက်နေလောက်ပြီ။" ယန်လီ အသက်ရှူမဝ ဖြစ်လျက် သူ၏ သွေးစွန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြုံးဖြီးဖြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းသာ ယန်ကျန့်ကို ကိုယ်တိုင် သွားကိုင်တွယ်ခဲ့ရင် မင်း သူ့ကို အငိုက်ဖမ်းမိဖို့ အခွင့်အလမ်း အနည်းငယ် ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဝူဖုန်းကို လွှတ်လိုက်တာလား? ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒါ အဝေးကြီးပဲ။"

"သူ့ ပါးစပ်ကို တံဆိပ်ခတ်ပြီး သူ့ကို ဒီမှာ သံရိုက်ထားလိုက်။ သူ သေဖို့ စောင့်နေပါစေ။" ဟောင်ရှောက်ဝမ်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ "ဝူဖုန်းရဲ့ တည်နေရာဆီ သွားကြရအောင်။" သူ လူသစ်တစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အလွန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူ ယန်လီအပေါ် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ယန်လီ လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်တွယ်ခံခဲ့ရသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင် အရာများ မှားယွင်းသွားပုံရသည်။

သူတို့ ယန်လီ၏ ပါးစပ်ကို တိပ်ခွေဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်— "ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်။" ရုတ်တရက် တံခါးမှ တံခါး ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟမ်?" ချက်ချင်းဆိုသလို အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း တောင့်ခဲသွားကြသည်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများ တံခါးဆီသို့ လှည့်သွားလျက်။ "ဘယ်သူလဲ သွားကြည့်လိုက်၊" ဟောင်ရှောက်ဝမ် ဆိုသည်၊ ထို လားရာဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်ရင်း။ အမျိုးသားများထဲမှ တစ်ဦး လျှောက်သွားပြီး ချောင်းကြည့်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။

"သူဌေး၊ အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊" ထိုလူ သတင်းပို့သည်။ "ဘယ်သူမှ မရှိရင် အလုပ် ပြန်လုပ်လိုက်။ မင်း တံခါးနားမှာ နေပြီး စောင့်ကြည့်ထား၊" ဟောင်ရှောက်ဝမ် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုလူ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင်—

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်။" တံခါး ခေါက်သံ တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ် ၎င်းမှာ ရှေ့တံခါး မဟုတ်ပေ—၎င်းမှာ အခန်းများထဲမှ တစ်ခန်း၏ တံခါး ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?" လူတိုင်း လန့်ဖျပ်သွားကြသည်၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အခန်းဘက်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အဲ့ဒီ အခန်းကို စောစောက စစ်ဆေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ဘယ်သူမှ ရှိမနေသင့်ဘူး။" "စောင့်ဦး ငါ ခြေသံတွေ ကြားတယ်။ တစ်ယောက်ယောက် အတွင်းထဲမှာ လျှောက်သွားနေတယ်။"

"သူဌေး၊ တစ်ခုခု မမှန်ဘူး။ … ငါတို့ တစ္ဆေနဲ့ ကြုံတွေ့ရလောက်အောင် ကံဆိုးသွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား?" တစ္ဆေတစ်ကောင်ဟု ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးခုန် ရပ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများကို ကိုင်တွယ်ရန် ရဲတင်းခဲ့ကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများမှာ ခုထိ လူသားများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်—သူတို့တွင် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုနှင့် အားနည်းချက်များ ရှိကြသည်။ သို့သော် တကယ့် တစ္ဆေများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူတို့ သတ္တိ ဆယ်ဆ ရှိလျှင်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။ တစ္ဆေများမှာ အကြောင်းပြချက် သို့မဟုတ် ကရုဏာမဲ့ သတ်ဖြတ်ကြသည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလား? ငါတို့ ဒီလောက် နည်းပါးတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရလောက်အောင် ဒီနေ့ တကယ်ပဲ အဲ့လောက် ကံဆိုးနေတာလား?" ဟောင်ရှောက်ဝမ်၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သူ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်၊

"အားလုံးပဲ၊ ဒီကနေ ထွက်သွားကြ။ ယန်လီကို ချန်ထားခဲ့။ သူ ဒီမှာ နေပြီး တစ္ဆေ သတ်ခံပါစေ။ ငါတို့ ဘေးကင်းစွာ ထွက်သွားလို့ ရတယ်။ ထိတ်မလန့်ကြနဲ့။"

"ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး။" အခြားသူများ ကြန့်ကြာရန် မဝံ့ရဲဘဲ ထွက်ခွာရန် တံခါး ဖွင့်ရန် အပြေးအလွှား သွားကြသည်။ သို့သော် တံခါး ဖွင့်ရန် ကြိုးစားနေသော အမျိုးသား မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ "ဒါ-ဒါ မပွင့်ဘူး။ တံခါး မပွင့်ဘူး။" သူ ဘယ်လောက်ပဲ အပြင်းအထန် ကြိုးစားသည်ဖြစ်စေ တံခါးပေါ်ရှိ သော့မှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့သည်။

"ဘေးဖယ်၊ ငါ သော့ ဖျက်လိုက်မယ်။" အခြား အမျိုးသားတစ်ဦး အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်၊ တံခါးကို အတင်း ဖွင့်ရန် ကိရိယာများ ကိုင်ဆောင်လျက်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခန်းထဲမှ နူးညံ့သော ကျွီသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တံခါး လက်ကိုင် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာသည်၊ အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု တံခါး ဖွင့်ပြီး ထွက်လာတော့မည့်ပုံပင်၊

ချက်ချင်းဆိုသလို လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ သူတို့၏ လည်ချောင်းများထဲသို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။ "ငါတို့ သွားပြီ!" သူတို့ထဲမှ အချို့ စိတ်ပျက်အားငယ် စတင်နေခဲ့ကြပြီ။ သူတို့ ယခင်က တစ္ဆေ ထိန်းကျောင်းသူများနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးပြီး တကယ့် တစ္ဆေများ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနိုင်သည်ကို အတိအကျ သိရှိခဲ့ကြသည်။

"ငါ ချောတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက် ပြောနေတာ ကြားလိုက်သလိုပဲ?" နောက်တစ်ခဏတွင် တံခါး ပွင့်လာပြီး ယန်ကျန့် သိချင်စိတ် ပြင်းပြသော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ ခေါင်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် ထွက်လာခဲ့သည်