ငါ့ဆီကနေ ပန်းပဲပညာ သင်ယူပါ

“ကြည့်ရှုသူတို့။ သံချပ်ကာအပြည့်အစုံဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အရပ်ပုဂိုဘလင်တွေ ရယ်စရာကောင်းနေပုံကို ငါတို့ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။ သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး အလယ်မှာ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ရပ်နေတဲ့သတ္တုစားသုံးသူကို ရန်မစရဲကြဘူး။ သူက သူ့ရဲ့သစ်သားတုတ်ကို ဝှေ့ယမ်းနေတဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ သူ့အနားကို မကပ်ရဲကြဘူး… အိုး။ ဂိုဘလင်တွေ တိုက်ခိုက်နေကြပြီ။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ဓားတွေကိုသုံးပြီး… အမ်၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထိုးနေကြတာလား။”

အရပ်မြင့်မြင့်စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားပုတ်သင်ကောင်လူသား တင်ဆက်သူတစ်ဦး ဂိုဘလင်များ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်နေသည်ကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသည်။

ပြိုင်ကွင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်သတ်ဖြတ်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ကြည့်ရှုသူထိုင်ခုံများမှ ကျပန်းအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အစ်ကို။ အရမ်းမိုက်တယ်။”

“ဒါမှ ပိုကောင်းတယ်။ အော့ခ်နဲ့ ဂနိုမ်းတိုက်ပွဲက အမှိုက်ပဲ။ အော့ခ်က သူ့ရဲ့ခေါင်းကို ကိုယ်တိုင်နောက်ဆွဲလှန်ပြီး ခုန်တက်သွားတယ်။ အရမ်းအတုအယောင်ဆန်တယ်။”

“သူတို့ ဒီလိုဂိုဘလင်တွေကို ဘယ်ကရှာလာတာလဲ။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။”

ပုတ်သင်ကောင်လူသား အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူက သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ပြီး ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဂိုဘလင်တစ်ကောင်က နောက်တစ်ကောင်ရဲ့လက်မောင်းကို ခုတ်ဖြတ်ပြီး ဂိုဘလင်ရဲ့နားကို ကိုက်ခဲနေတာကို ငါတို့ မြင်တွေ့နေရတယ်။ အမလေး၊ အဲဒါ ခေါင်းလား။ ပျံတက်သွားတာလား။ သတ္တုစားသုံးသူက ပြိုင်ကွင်းကနေ ထွက်ခွာသွားပြီ။ သူက နားနေခန်းဆီကို လျှောက်သွားနေတယ်။ သူက ဒိုင်လူကြီးကို စကားပြောပြီး သူ့နဲ့အတူ ထွက်ခွာသွားတယ်။ ဒါကို လုံခြုံရေးကို တိုင်ကြားရမယ်။ အခြေအနေက ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူး။”

ကြည့်ရှုသူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ သွေးထွက်သံယိုမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ပြိုင်ကွင်းထဲရှိ တိုက်ခိုက်မှုသည် ထိုမျှသွေးထွက်သံယိုမှု မရှိပေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်ရေးရာအရ မဟုတ်ပေ။

အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ အာသာနှင့် ဘောင်းဘီမဝတ်သူဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ သူတို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ပြေးလွှားပြီးချိန်တွင် ဂိုဘလင်သုံးကောင် အစိမ်းရောင်နာမည်များ မရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် အမ်ပီစီများ ဖြစ်ရမည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ ပြေးထွက်လာပြီး အခြားဂိမ်းမာများအား “ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ကြပါ။ ငါတို့ လျှို့ဝှက်မစ်ရှင်တစ်ခု ရရှိထားတယ်။ သူတို့သုံးယောက်က ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ရဲ့ သေဒဏ်ကျအကျဉ်းသားတွေပဲ။ သူတို့က ထောင်ကနေ ထွက်ပြေးပြီး ရှားလီကို ရှာဖွေဖို့ စဉ်းစားနေကြတယ်။” ဟု အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည်။

ဘောင်းဘီမဝတ်သူ၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် ဂိမ်းမာများ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုံ့ပြန်ကြသည်။

“ဘာဖြစ်လို့ မင်းက ဒီလောက်ကံကောင်းနေရတာလဲ။”

“မင်း ဒီမစ်ရှင်ကို ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ။ ဆုလာဘ်တွေက ဘာတွေလဲ။”

“ငါ့ကို အဖေလို့ခေါ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို သတ်ပစ်ပြီး မင်းတို့ရဲ့မစ်ရှင် ပျောက်သွားအောင် လုပ်မယ်။”

“ဝါး။ အဲဒါ ရက်စက်တယ်။ ငါ ကြိုက်တယ်။”

“ငါ မင်းရဲ့မစ်ရှင်အမ်ပီစီကို ထိနိုင်မလား ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”

ဂိမ်းမာတစ်ဦး ဟမ်းစတားတစ်ကောင်ကို သူ၏လက်နက်ဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်။

“ဇီ။” ဟမ်းစတား တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက ချောင်ကျနေသောသံချပ်ကာထဲတွင် ယိမ်းထိုးနေပြီး အာသာနောက်သို့ ပြေးကာ အကာအကွယ်ယူလိုက်သည်။

ဂိုဘလင်နှစ်ဆယ်ကျော် စကားပြောဆိုနေကြစဉ် အခြားဂိမ်းမာများသည် သတ်ဖြတ်မှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပြီး ကြည့်ရှုသူများကို ဖျော်ဖြေနေကြသည်။

မကြာမီ လက်နက်အပြည့်အစုံတပ်ဆင်ထားသော အော့ခ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပြိုင်ကွင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး တိုက်ခိုက်နေသောဂိမ်းမာများကို နှိမ်နင်းလိုက်သည်။

“မလှုပ်နဲ့။ ဒူးထောက်ပြီး ခေါင်းတွေကို ပိုက်ထားကြ။”

“အဲဒီမှာ ရပ်နေ။ ငါပြောတာ ကြားရဲ့လား။ အဲဒီမှာ ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေလို့။”

“ပြန်မခုခံနဲ့။”

…

“အရှင်ရှားလော့ခ်…” ပြိုင်ကွင်း၏ ဝတုတ်သူဌေး၊ အဆိပ်ဖားလူသားက ပြိုင်ကွင်းမှ သယ်ထုတ်သွားသော ကြောက်မက်ဖွယ်အလောင်းများကို ကြည့်နေသည်။ သူက ရှားလော့ခ်ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်ရင်း “ဒါက ဘာကြီးလဲ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ကျွန်တော့်ဂိုဘလင်တွေက ထူးချွန်တဲ့စစ်သည်တော်တွေပဲ။ သူတို့က ခင်ဗျားရဲ့ပြိုင်ကွင်းကို ကြီးမားတဲ့အမြတ်အစွန်းတွေ ယူဆောင်လာပေးလိမ့်မယ်။”

ရှားလော့ခ် သူ၏အစေခံများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အလောင်းများကို မမြင်သကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ အမြတ်အစွန်းအကြောင်း မဟုတ်ဘူး… တစ်စုံတစ်ယောက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရင်… မြေအောက်လောက အလုပ်သမားသမဂ္ဂ…”

ပြိုင်ကွင်းသူဌေး စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

ရှားလော့ခ် သူဌေး၏ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲမှ ယူရေနီယမ်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူက မာနာစွမ်းအင်ဖြင့် ဆေးလိပ်ချောင်းကို မီးညှိပြီးမှ သူဌေး၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

“မြေအောက်လောကက တစ်ချိန်က ဒီလောက်အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဖရိုဖရဲနဲ့ စည်းကမ်းမရှိဘူး။ ဆန်းသစ်တဲ့အနုပညာတွေ နေရာအနှံ့ ပေါက်ကွဲထွက်နေတယ်။ ဆူညံတဲ့စစ်သည်တော်ပြိုင်ကွင်းက အကန့်အသတ်မဲ့ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုရဲ့ အမှတ်သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... သနားစရာကောင်းတဲ့စစ်သည်တော်တန်းကို ကြည့်လိုက်။ အိုက်… ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ကျွန်တော်က စစ်သည်တော်တိုက်ပွဲတွေကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်က ဒန်ဂျင်ထဲမှာ နေ့စဉ် ပြိုင်ကွင်းအတွက် ဆန်းသစ်ပြီး တီထွင်ဖန်တီးနိုင်တဲ့ နည်းပရိယာယ်အသစ်တွေကို စဉ်းစားနေမိတယ်။”

ရှားလော့ခ် ဂိုဘလင်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အလောင်းများကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကွဲပြားတယ်။ သူတို့က ခေတ်သစ်ရဲ့အချစ်တော်တွေနဲ့ စစ်သည်တော်ကမ္ဘာရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေပဲ။ စဉ်းစားကြည့်။ လျင်မြန်စွာမျိုးပွားနိုင်တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေလို ဂိုဘလင်တွေက အာရုံခံစားမှုတွေကို လှုံ့ဆော်မှုအသစ်တွေ ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။ ကြည့်ရှုသူတွေ ကြိုက်ကြလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်တော့်ဈေးနှုန်းက တရားမျှတတယ်၊ ဂိုဘလင်တစ်ယောက်ကို မှော်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးပဲ။ ဘယ်သူမှ တိုင်ကြားချက်တွေ တင်ပြမှာ မဟုတ်သလို သေဆုံးမှုတွေအပေါ် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူမှ ဘီးတယ်လ်မွန်ရဲ့ခေါင်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ခင်ဗျားကို နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူဌေး ယူရေနီယမ်ချောင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ်ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး မှိုပုံတိမ်တိုက်တစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သေဆုံးလျော်ကြေး…”

“စိတ်မပူနဲ့၊ ခင်ဗျားရဲ့အခက်အခဲတွေကို ကျွန်တော် သိတယ်။ သေဆုံးလျော်ကြေးအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဘလင်ရဲ့ပစ္စည်းကိရိယာကတော့…” ရှားလော့ခ် ဘေးရှိ ပျက်စီးနေသောသံချပ်ကာတစ်စကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။

“နားလည်တယ်၊ ကျွန်တော် အပြည့်အဝနားလည်တယ်။ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ဂရုစိုက်လိုက်ပါ့မယ်။ အရှင်ရှားလော့ခ်ကို ပစ္စည်းကိရိယာတွေအတွက် ဘယ်လိုလုပ် ပေးချေခိုင်းနိုင်မှာလဲ။”

ပြိုင်ကွင်းသူဌေး ရှားလော့ခ်အပေါ် လေးစားမှုများပြည့်နှက်နေပြီး ကတိပေးလိုက်သည်။

ရှားလော့ခ်နှင့် ပြိုင်ကွင်းသူဌေး နောက်တစ်ကြိမ် ရင်းနှီးစွာဆွေးနွေးကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏စည်းကမ်းချက်များကို ဖန်တီးပြီး တရားဝင်စာချုပ်ချုပ်ဆိုရန် နေ့ရက်တစ်ခု ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

လုပ်ငန်းဆောင်တာများသည် ရှားလော့ခ် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ချောမွေ့စွာ ဆောင်ရွက်သွားသည်။

“စစ်သည်တော်ပြိုင်ကွင်းက ဒီလောက်သနားစရာကောင်းတဲ့အခြေအနေမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်အချိန်တုန်းက စစ်သည်တော်တိုက်ခိုက်မှုက အရမ်းလူကြိုက်များတဲ့ အားကစားတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။” ဘရုက လွမ်းဆွတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါကို ငါလည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ ငါ စစ်သည်တော်ပြိုင်ကွင်းကို မရောက်ဖြစ်တာ အနှစ်တစ်ရာကျော် ကြာပြီ။ အချိန်တွေက မတူတော့ဘူး…” ရှားလော့ခ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဂိမ်းမာ ဘောင်းဘီမဝတ်သူ သူ၏ဘေးသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရှားလီ။” ဘောင်းဘီမဝတ်သူက ရှားလော့ခ်အား လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ လျှို့ဝှက်မစ်ရှင်တစ်ခု ရရှိထားတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုပေးပါဦး။”

ရှားလော့ခ် လျှို့ဝှက်နေသောဘောင်းဘီမဝတ်သူကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ရှားလော့ခ် အာသာ၊ အစိမ်းရောင်နာမည်များ မရှိသော ဂိုဘလင်သုံးဦးနှင့် အဝတ်အစားမပါသော ဂိမ်းမာသုံးဦး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ဂိုဘလင်သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင် အမွေးအမှင်များသည် သံခမောက်များမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မျက်လုံးများသည်လည်း ဂိုဘလင်များနှင့် ကွဲပြားသည်။ သူတို့သည် ဟမ်းစတားများဖြစ်ကြသည်။

ဟမ်းစတားသုံးကောင် ဟီလီယမ်ရှူသွင်းထားသကဲ့သို့ အသံများဖြင့် စကားပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

“အရှင်ရှားလော့ခ်။”

“ငါတို့က သနားစရာကောင်းလိုက်တာ။”

“စားစရာတွေ ရှိလား။”

အာသာ ရှေ့ထွက်ရပ်ကာ ဟမ်းစတားများအား ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ မင်းတို့ရဲ့တောင်းဆိုချက်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီ။ ဒါက ထာဝရတိုင်းပြည်ရဲ့ အရှင်ရှားလော့ခ်ပဲ။”

“ထာဝရတိုင်းပြည်ဒန်ဂျင်လား။”

“အရှင်ရှားလော့ခ်မှာ ဒန်ဂျင်ရှိတာလား။”

“အစားအစာ ဘယ်မှာလဲ။”

ဟမ်းစတားသုံးကောင် တပြိုင်နက် စကားပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

“ဘုန်း၊ ဘုန်း၊ ဘုန်း။”

…

မိုးလက်ဖက်ရည်ဟုအမည်ရသော သွယ်လျသောဂိုဘလင်တစ်ဦး ပန်းခင်းရှိ မြေပုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

ဖယ်ရီမလေး သူမ၏အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ညှိုးနွမ်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်ရည်များသုတ်နေသော ဝမ်းနည်းနေသည့် ဂိုဘလင်ကို ကြည့်နေသည်။

ဤဂိုဘလင်သည် ပန်းများညှိုးနွမ်းသွားတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးလေ့ရှိသည်။

အခြားဂိမ်းမာများကမူ အဝေးတစ်နေရာမှ လေ့လာကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူတို့သည် မိုးလက်ဖက်ရည်ကို နှစ်သိမ့်လိုကြသော်လည်း ဖယ်ရီမလေး သူတို့ကို တံတွေးဖြင့်ထွေးထုတ်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

ဖယ်ရီမလေး ထရပ်ကာ ညှိုးနွမ်းနေသောပန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဖယ်ရီမလေး ရှေ့သို့တိုးလာသည်နှင့် ဂိမ်းမာများ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

သူမ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသောလက်ချောင်းများဖြင့် ညှိုးနွမ်းနေသောပန်းကို ထိတွေ့လိုက်ရာ ၎င်းသည် ပြန်လည်အသက်ဝင် စိမ်းလန်းလာသည်။

မိုးလက်ဖက်ရည် ထရပ်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၊ လက်ပိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူနေပုံရသော ဖယ်ရီမလေးကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်။

“ဟွန်း။ နင် ဝမ်းနည်းနေလို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါက ပန်းတွေကို သနားလို့ ကယ်တင်ခဲ့တာ။ အတွေးမမှားနဲ့။”

ဖယ်ရီမလေး ခဏမျှစောင့်ဆိုင်းသော်လည်း မိုးလက်ဖက်ရည် တုံ့ပြန်မှုမရှိပေ။ သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုတောင် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ဂိုဘလင်လဲ။ နင်က တကယ်ပဲ ဆိုးယုတ်တဲ့မြေအောက်လောက သတ္တဝါတစ်ကောင်ပဲ။”

“တောင်းပန်ပါတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” မိုးလက်ဖက်ရည် သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန်း။ ငါ နင့်ကို ငါ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး။ နင်က အပင်တွေစိုက်ပျိုးတဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တူတယ်။ စိုက်ပျိုးရေးကို အဲဒီလိုမလုပ်ရဘူး။ အရူးမ။”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂိမ်းမာများ ဒေါသတကြီး “ဘာဖြစ်လို့ မင်းက သူ့ကို ဆဲရေးနေတာလဲ။ သူက ငါ့ရဲ့မိုးလက်ဖက်ရည် နတ်ဘုရားမပဲ။” ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။

ဖယ်ရီမလေး တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

“ကဲ—ပွီ။”

…

ပန်းပဲဆိုင်ရှိ မီးဖိုသည် မီးတောက်များဖြင့် လင်းထိန်နေပြီး ဆင်းဘ ဒိုင်ယမွန်ဆင်းကို ထုလုပ်နေသည်။ မှော်မီးဖိုမှ စံသတ်မှတ်ထားသောပစ္စည်းကိရိယာများသည် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသူများ ရှည်လျားစွာရှိနေသည်။ သူတို့သည် ပစ္စည်းကိရိယာများဝယ်ယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူသစ်ဂိမ်းမာများဖြစ်သည်။

ဆင်းဘသည် သုံးရက်ကြာ အနားမယူခဲ့ရသောကြောင့် မျက်ကွင်းညိုနေသည်။ သူ သုံးရက်ကြာ ဆေးလိပ်ပင် မသောက်ခဲ့ရပေ။

သူ့၌ အချိန်မရှိပေ။ လူသစ်ဂိမ်းမာများ ရောက်ရှိလာကတည်းက စုဆောင်းထားသောပစ္စည်းကိရိယာများ အားလုံးရောင်းကုန်သွားသည်။ ဂိုဘလင်များသည် ရူးသွပ်စွာ တူးဖော်ပြီး အုတ်ခဲသယ်ကြသည်။ ကြေးဒင်္ဂါးများရရှိသည်နှင့် သူတို့သည် ပစ္စည်းကိရိယာများဝယ်ယူရန် သူ၏ထံသို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် ဆာလောင်မှုကြောင့် ပိန်လှီနေပြီး လေပြေတစ်ချက်တိုက်ခတ်ပါက လွင့်ပါသွားတော့မည့်အလားပင် ဖြစ်နေသည်။ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ အစားအစာမဝယ်ကြသနည်း။ ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ ဆာလောင်မှုကို ခံစားနေကြသနည်း။ သူတို့ အစားအစာ ဝယ်ယူစားသုံးပြီး အိပ်ရာတစ်ခု ဝယ်ယူအနားယူသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ပစ္စည်းကိရိယာများ ဝယ်ယူခြင်းက ဘာအသုံးဝင်သနည်း။ သူတို့ စစ်သည်တော်များ ဖြစ်နိုင်ကြမည်လော။

“ဘုန်း။”

သူ ပို၍စဉ်းစားလေလေ၊ သူ ပို၍ဒေါသထွက်လေလေ ဖြစ်သောကြောင့် သူ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်လိုက်သည်။ ဘာဖြစ်လို့ သူက ဂိုဘလင်များထက် ပို၍ကြိုးစားအလုပ်လုပ်ပြီး လစာနည်းပါးစွာ ရရှိနေရသနည်း။

သူသည် သူ၏ရှေ့ရှိ ဂိုဘလင်၊ ဖျံခေါင်းလင်ချောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဟုတ်တယ်။ ရူးသွပ်စွာအလုပ်လုပ်သော ဂိုဘလင်များ...

“ဟေ့။”

“ဗျာ။” ဖျံခေါင်းလင်ချောင်း သူ့ကိုခေါ်လိုက်သော ဆင်းဘကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။

“မင်းက ကြည့်ကောင်းတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ဆီကနေ ပန်းပဲပညာ မသင်ယူတာလဲ။” ဆင်းဘက မေးလိုက်သည်။

“အာ—။”

နောက်မှ ဂိုဘလင်အုပ်စု ရှေ့သို့ပြေးဝင်လာကြသည်။

“ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါ။ ကျွန်တော် ပန်းပဲပညာ သင်ယူချင်တယ်။”