ကလပ်ရဲ့ ထုံးစံ
Vol. 6 Ch. 76
ပြီးပြီ!
ယန်ကျန့် သူ့အလုပ်တွေကို အမြန်ဆုံး လက်စသတ်လိုက်သည်။
ဖုန်းစာရင်းထဲက နံပါတ်အားလုံးကို တစ်ခုမကျန် သူ ဖုန်းခေါ်ပြီးသွားပြီ။
အခုတော့ သူလုပ်ဖို့လိုတာက စောင့်နေဖို့ပဲ။
ဒီကျိန်စာက ချက်ချင်းကြီး ပျံ့နှံ့သွားတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။
တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဘယ်အချိန် လာမလဲဆိုတာကတော့ အဲ့ဒီတစ္ဆေရဲ့ စိတ်အခြေအနေပေါ်မှာပဲ လုံးလုံး မူတည်နေတယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေတွေကလည်း အလုပ်များကြတာပဲလေ။
"ငါ့ဘက်ကတော့ ပြီးပြီ။ မင်းဘက်ကရော ဘယ်လိုလဲ။" ယန်ကျန့်က ကွန်ပျူတာထဲက ဖိုင်တွေ၊ မှတ်တမ်းတွေကို ရှင်းလင်းနေရင်း ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ ယန်လီ့ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
"အကုန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ ငါတို့ အခု ကလပ်ကို သွားပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်လို့ရပြီ။ မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ။ ငါ လာခေါ်ပေးရဦးမလား။" ယန်လီက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
"မလိုဘူး၊ ငါ့မှာ ကားပါတယ်။ လိပ်စာပဲ ပို့လိုက်။"
"ကောင်းပြီ။"
လိပ်စာရောက်လာသည်နှင့် ယန်ကျန့် ကားထဲဝင်ကာ တန်းမောင်းထွက်သွားတော့သည်။
နေရာက မြို့စွန်ဘက်မှာ၊ နည်းနည်း ဆိတ်ငြိမ်တယ်။
ဒါကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။ အန္တရာယ်များတဲ့လူတွေ စုဝေးတဲ့နေရာက လူရှုပ်တဲ့ မြို့ပြအလယ်ခေါင်မှာ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။
လမ်းမှာ ယန်ကျန့်က သူ့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးတာဝန်ခံ လျိုရှောင်ယွီ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
"တာချန်းမြို့က တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ကလပ်အကြောင်း မင်း ဘာသိလဲ။"
လျိုရှောင်ယွီမှာ ဖုန်းကိုင်ကိုင်ချင်း မေးခွန်းကြောင့် ခဏ ကြောင်သွားသည်။ "သီးသန့်ကလပ်လား။ အဲ့ဒီလို သတင်းအချက်အလက်မျိုးက ကျွန်မတို့ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာ မရှိဘူး။ ကျွန်မ သိပ်မသိဘူး။"
"ကောင်းပြီ၊ ဒါပဲလေ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ လျိုရှောင်ယွီ့ဆီက ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မရနိုင်မှတော့ ဖုန်းဆက်ပြောနေလို့အပိုပဲလေ။
"ခဏလေး၊ ဖုန်းမချလိုက်ပါနဲ့ဦး။ ရှင့်အတွက် သတင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ တာချန်းမြို့က ကျိုးကျန့်ရဲ့ ကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။ မကြာခင် တာချန်းမြို့ကို ကျိုးကျန့်ရဲ့ တာဝန်တွေ လွှဲပြောင်းယူဖို့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အသစ်တစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တော့မယ်။ ရှင့်အနေနဲ့ သူ့ကို တွေ့ကြည့်သင့်တယ်။ တချို့ကိစ္စတွေအတွက် သူ့ကို တိုက်ရိုက်မေးတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။" လျိုရှောင်ယွီ ပြောသည်။
"တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အသစ်လား။" ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ "အချိန်ရရင်တော့ တွေ့ကြည့်တာပေါ့။"
"ကောင်းတယ်။ သူ့အကြောင်း အချက်အလက်တချို့ ရှင့်ဆီ ပို့ပေးလိုက်မယ်။" လျိုရှောင်ယွီ ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ဒါပဲ။ ဖုန်းချလိုက်ပြီ။"
ဆယ်မိနစ်လောက် ကားမောင်းပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် မြို့ပြင်က စံအိမ်တစ်လုံးဆီ ရောက်လာပြီး ကားရပ်လိုက်သည်။
လိပ်စာအရ ဒီနေရာပဲ ဖြစ်သည်။
"ယန်ကျန့်၊ ဒီမှာ!" လမ်းဘေးကနေ ယန်လီက သူ့ကို လက်ပြလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဒါ ကလပ်ဆိုတာလား။ တော်တော် တရားဝင်ပုံ ပေါက်သားပဲ။" ယန်ကျန့်က စံအိမ်ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ဒီဒေသက သူဌေးတစ်ယောက် ထောက်ပံ့ထားတာ။ မင်းသာ ကလပ်ဝင်ဖြစ်သွားပြီး ကံကောင်းရင် သူ့ဆီကနေ ရန်ပုံငွေတောင် ရနိုင်သေးတယ်။ ငါ အစတုန်းက ဝင်တော့ သူဌေးတစ်ယောက်က ငါ့ကို ဆယ်သန်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ဖူးတယ်။" ယန်လီ ရှင်းပြသည်။
"မသင်္ကာစရာ အပေးအယူတစ်ခုလိုပဲ။" ယန်ကျန့် မှတ်ချက်ချသည်။
"အဲ့လောက်လည်း မဆိုးပါဘူးကွာ။ ဒီက သူဌေးတွေက ပိုက်ဆံတွေ သုံးလို့မကုန်အောင် ရှိနေတာ။ သုံးဖြုန်းတာနဲ့ ကြွားဝါတာကလွဲရင် အခု သူတို့ပိုက်ဆံတွေကို သူတို့အသက် ဝယ်ဖို့ သုံးနေကြတာ။ ငါတို့က သူတို့ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်တော့ သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးသလို ဖြစ်နေပေမယ့် တကယ်တမ်း တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ငါတို့က သူတို့ရဲ့ သက်တော်စောင့်တွေလိုပဲ။" ယန်လီက ပြောသည်။
"လာ၊ ငါ မင်းကို ကလပ်ထဲ လှည့်ပတ်ပြမယ်။"
စံအိမ်က ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဥယျာဉ်တွေ၊ ရေပန်းတွေ၊ မြက်ခင်းပြင်တွေနဲ့ တရုတ်ရိုးရာဟန် အဆောက်အဦးတွေ အများကြီး ရှိသည်။ ဒီနေရာကို ဒီဇိုင်းဆွဲခဲ့တဲ့သူက အမြင်ရှိမှန်း သိသာသည်။
"မစ္စတာယန်၊ ကြိုဆိုပါတယ်။"
အဓိက ခန်းမဆောင်နား ရောက်တော့ ကြိုဆိုရေးဝန်ထမ်း နှစ်ယောက်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ယန်ကျန့်က ကြိုဆိုရေးဝန်ထမ်း နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
သူက သူတို့ရဲ့ ခြေတံရှည်တွေကို သဘောကျနေတာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ဆီမှာ တစ်ခုခု လွဲချော်နေတာကို သတိပြုမိလိုက်တာ ဖြစ်သည်။
သူတို့ရဲ့ ပုံမှန်လုပ်ငန်းသုံး အပြုံးတွေက သိပ်ကို တောင့်တင်းနေပြီး သေနေတဲ့လူတွေလိုပဲ။
"မဟုတ်ဘူး၊ သေနေတာ မဟုတ်ဘူး။"
ယန်ကျန့် သူတို့ရဲ့ အသက်ရှုသံနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိပေမယ့် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အေးစက်နေသည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ကတော့ သာမန်လူတွေ မဟုတ်ကြဘူး။
"ငါတို့ တွေ့ရမယ့်လူက ငါးလွှာမှာ။" ယန်လီက ပြောသည်။
"အန္တရာယ်များလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။
ယန်လီက ရယ်လိုက်သည်။ "ဘာ အန္တရာယ်ရှိရမှာလဲ။ ဒါက ကလပ်လေ။ ဒီမှာ အရောင်းအဝယ်လုပ်ရင် စိတ်ချလက်ချ နေလို့ရတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ သတိထားတာတော့ ပိုကောင်းပါတယ်။ အရင်တစ်ခေါက် မင်းရဲ့ သတင်းတွေ ပေါက်ကြားခဲ့တာ ဒီကလပ်က ဖြစ်နိုင်တယ်။ မဟုတ်ရင် သာမန်လူတွေက မင်းအကြောင်း ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"
စကားပြောရင်း သူတို့ ဓာတ်လှေကားဖြင့် ငါးလွှာသို့ တက်သွားကြသည်။
တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ခမ်းနားစွာ အလှဆင်ထားသော ခန်းမတစ်ခုထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။
ယန်ကျန့်နှင့် ယန်လီ ဝင်လာသည်နှင့် ခန်းမထဲရှိ လူအနည်းငယ်၏ အာရုံက သူတို့ဆီ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။
ယန်လီလား။
သူတို့ ချက်ချင်းနီးပါး မှတ်မိလိုက်ကြသော်လည်း ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ ခဏ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
"ဟားဟား၊ ယန်လီ၊ အချိန်ကိုက်ပဲ။ ငါတို့ မင်းအကြောင်း ပြောနေကြတာ။ မဆိုးဘူးပဲကွ။ ရက်ပိုင်းလေးအတွင်း ချမ်းသာသွားပြီပေါ့။ မင်း တကယ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုပါလား။" လူလတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ယောက်က ဆိုဖာပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး ရယ်မောရင်း လျှောက်လာသည်။
"ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုကိစ္စမျိုး တစ်ယောက်တည်း လုပ်တာက အန္တရာယ်များတယ်။ ဘာလို့ ငါတို့ကို အကူအညီ မခေါ်တာလဲ။"
"ပိုက်ဆံဆိုတာ မျှဝေသုံးရမှာ မဟုတ်လား။"
ယန်လီက ဒီလူကို သိသိသာသာ မနှစ်မြို့ပေ။ "ကျန်းဟန်၊ အရင်တစ်ခေါက်က ငါတို့ကြားက ကိစ္စ မရှင်းရသေးဘူးနော်။ မင်း ဒါကို ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။"
ယန်လီမှာ အတိတ်က ကျန်းဟန်ကြောင့် နစ်နာခဲ့ဖူးပုံရသည်။
"ဟားဟား၊ အဲ့ဒီ ကိစ္စလေးကို မင်း မှတ်မိနေသေးတာလား။ မေ့သွားပြီတောင် ထင်နေတာ။ ငါတို့အားလုံးက လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေကြတာပဲဟာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အတိအကျ ဖြစ်နေရမှာလဲ။ ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲ။ လူသစ်လား။" ကျန်းဟန်က ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။
"ဒါက ယန်ကျန့်၊ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အသစ်ပဲ။ သူက ငါနဲ့အတူ ကိစ္စတချို့ ဆွေးနွေးဖို့ လာတာ။ မင်းတို့ ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ပြီး သူ့ကို ဒုက္ခမပေးကြဖို့ မျှော်လင့်တယ်။" ယန်လီက ပြောသည်။
"ဘာ ဒုက္ခပေးရမှာလဲ။ ငါတို့က လူသစ်တွေကို အမြဲ ကြိုဆိုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝင်ခွင့်စည်းကမ်းတွေကတော့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးလေ။" ကျန်းဟန်က ရယ်သည်။
ယန်လီက ပြန်မဖြေတော့။
သူက ကျန်းဟန်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ယန်ကျန့်ကို ဘေးဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်။
"ဒီမှာ ခဏစောင့်နေ။ ငါတို့ တွေ့ရမယ့်လူကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။"
"ရတယ်။" ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သတိထားနော်။ ဒီထဲက တချို့လူတွေက သာမန်မဟုတ်ဘူး။ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိခဲ့ရင် လောလောဆယ် သည်းခံလိုက်ပါ။ ငါတို့ သူတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဖို့ မလိုသေးဘူး။" ယန်လီက ပြောသည်။
"ကြိုးစားကြည့်တာပေါ့။" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ယန်လီ အခြားလမ်းပေါက်မှ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ခန်းမထဲတွင် ထိုင်နေသော လူအနည်းငယ်၏ အာရုံက ယန်ကျန့်ဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။
"လူသစ်လား။ တော်တော် ငယ်ပုံပဲ။ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ အရွယ်ရော ရောက်ရဲ့လား။"
"ကျောင်းသားရုပ်လေးပဲ။ ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ဖြစ်သွားတာ နှမြောစရာပဲ။"
"ငါတို့ သူ့ကို နည်းနည်း စ ကြည့်ရအောင်လား။ ဘာမှ လုပ်စရာမှ မရှိတာ။"
"စ ရမှာပေါ့ကွာ။ ယန်လီ အစတုန်းက ဝင်လာတုန်းကလို မောက်မာနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ သူ့နေရာသူ သိအောင် နည်းနည်း သင်ခန်းစာပေးရမယ်။ သူ့ အရည်အချင်းကိုလည်း စမ်းသပ်လို့ရတာပေါ့။ ပြီးတော့၊ သူ့ကို စည်းကမ်းတွေ ရှင်းပြဖို့လည်း လိုသေးတယ်လေ။"
ဘားကောင်တာတွင် လူနှစ်ယောက် အရက်ထိုင်သောက်နေသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ဖန်ခွက်တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် လျှောက်လာသည်။
"မိတ်ဆွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်တော့်နာမည် ယဲ့ကျွင်း၊ ဒီကလပ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပဲ။ ခင်ဗျားလိုပဲ ကျွန်တော်လည်း တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ပါ။"
ယဲ့ကျွင်းက ယိမ်းထိုးရင်း လျှောက်လာကာ အပြုံးဖြင့် လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ယန်ကျန့်။"
ယန်ကျန့်က ယဉ်ကျေးစွာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သို့သော် သူတို့လက်နှစ်ဖက် ထိမိလိုက်သည့်အခိုက်တွင် ယဲ့ကျွင်း၏လက်သည် လူသေတစ်ယောက်၏ လက်ကဲ့သို့ ချမ်းစိမ့်နေသည်ကို ယန်ကျန့် ခံစားလိုက်ရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ယန်ကျန့်၏ လက်ဖဝါးတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်လုံးက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ထွက်ကြည့်လာတော့မတတ် ဖြစ်သွားသည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးမှ အနီရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်တွင် အနက်ရောင် လက်ဝါးရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"သူ့လက်ကို မကိုင်နဲ့! သူက ယဲ့ကျွင်း၊ တစ္ဆေလက်ပဲ။ သူ့လက်က မင်းကို ကျိန်စာတိုက်နိုင်တယ်။ သွားပြီ၊ မင်း သတိမထားလိုက်မိဘူး။ အဲ့ဒီ အမှတ်အသားနဲ့ဆို မင်း သုံးရက်မပြည့်ခင် ရွှံ့တစ်ပုံဖြစ်အောင် ပုပ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါက လက်ဝါးရာ တစ်ခုတည်းနော်။ သူသာ မင်းကို နောက်ထပ် နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် ပေးလိုက်ရင် တစ်မိနစ်တောင် ခံမှာမဟုတ်ဘူး။"
ဘေးမှ ကြည့်နေသော ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"မင်းတော့ ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်ပြီ။ ယဲ့ကျွင်းကိုပဲ ဖယ်ရှားခိုင်းတာ ကောင်းမယ်။ သူတစ်ယောက်ပဲ ဒါကို ဖယ်ရှားနိုင်တာ။"
ယန်ကျန့်က သူ့လက်ပေါ်က အနက်ရောင် လက်ဝါးရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါ ဘာသဘောလဲ။"
ယဲ့ကျွင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ယန်ကျန့် ဟုတ်လား။ လူသစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ နှုတ်မဆက်၊ စည်းကမ်းလည်း မသိဘဲ ဝင်လာတာကတော့ မယဉ်ကျေးဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က သဘောထားကြီးတဲ့ လူတွေဆိုတော့ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ တည့်ပဲ ပြောရအောင်။ ဒီနေ့ အရောင်းအဝယ်အတွက် ငါတို့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း (50%) ယူမယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီတစ်ခါအတွက်ပဲ။ ဒုတိယအကြိမ် မရှိစေရဘူး။"
"ဒါပေါ့၊ ဒီပိုက်ဆံက ငါတစ်ယောက်တည်း အတွက် မဟုတ်ဘူး။ ကလပ်အဖွဲ့ဝင်အားလုံး ဝေစုရကြမှာ။ မင်း ကလပ်ထဲ ဝင်လာပြီးရင်လည်း အဖွဲ့ဝင်အသစ်တွေ ပထမဆုံး အရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့အခါ မင်းလည်း ဝေစုရမှာပဲ။"
ယန်ကျန့်က သူ့လက်ပေါ်က လက်ဝါးရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက စည်းကမ်းလား။ ယန်လီတော့ မပြောသွားပါဘူး။"
"သူက မင်းကို ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ကွာ။ အရင်တုန်းက သူ တော်တော် ခံခဲ့ရတာ။ ငယ်ရွယ်ပြီး သွေးร้อนတယ် ဆိုပါတော့။" ယဲ့ကျွင်းက သူ့ဖန်ခွက်ကို လှည့်ရင်း ပြောသည်။
"ဒီတော့ အရင်ရောက်တဲ့သူတွေ ခံခဲ့ရပြီး နောက်ရောက်တဲ့သူတွေက သင်ခန်းစာယူသင့်တယ်လေ။ မင်း သဘောမတူဘူးလား။"
ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သဘောမတူဘူး။"
"ဟမ်။"
"ငါသိတာတစ်ခုပဲကွ၊ မင်း ခုနက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့်…"
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ တည်ငြိမ်နေသော ယန်ကျန့် ရုတ်ခြည်း လှုပ်ရှားလာသည်။
သူ ဘယ်ကနေမှန်းမသိ သေနတ်တစ်လက် ဆွဲထုတ်ပြီး ယဲ့ကျွင်း၏ ခေါင်းကို တည့်တည့် ချိန်လိုက်သည်။
"အထူးလုပ် သေနတ်လား။ မိတ်ဆွေ၊ စိတ်ထိန်းပါ။"
ယဲ့ကျွင်း ခဏ ကြောင်သွားသော်လည်း ရွှေရောင်သေနတ်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဒီလိုသေနတ်မျိုးက တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ အထူးလုပ်ထားတာ ဖြစ်သည်။
ဘိုင်း!
နောက်တစ်ခဏတွင်၊ ယန်ကျန့် သေနတ်ခလုတ်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်ကျည်ဆန်တစ်တောင့် ယဲ့ကျွင်း၏ နဖူးကို ထုတ်ချင်းပေါက် ဖောက်ထွင်းသွားသည်။
ဘိုင်း! ဘိုင်း!
ဒုတိယနှင့် တတိယ ကျည်ဆန်များ ဆက်တိုက် ထွက်လာသည်။
"ခွေးမသား!"
အနီးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းဟန် လန့်ဖျပ်ပြီး အမြန် နောက်ဆုတ်သွားသည်။
ဘားကောင်တာမှ အခြားလူများလည်း ကြက်သေသေသွားကြသည်။
ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဘာလို့ သေနတ်နဲ့ ပစ်နေတာလဲ။ သူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။
ယန်ကျန့် ကျည်ကတ်ထဲက ကျည်အားလုံး ကုန်အောင် ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
ယဲ့ကျွင်း၏ ဦးခေါင်းခွံ ကြေမွသွားသော်လည်း သွေးများအစား အညိုရင့်ရောင်၊ အနံ့ဆိုးသော အရည်များ ပတ်ပတ်လည်သို့ စင်ထွက်သွားပြီး လေထုထဲတွင် ပုပ်သိုးနံ့များ ပြည့်နှက်သွားသည်။
သေနတ်သံများ ရပ်တန့်သွားချိန်တွင်၊ ယဲ့ကျွင်းမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကြေမွနေကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။
"ဒါက ယန်ကျန့်ရဲ့ စည်းကမ်းပဲ။ ကဲ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို စည်းကမ်းတွေ လာရှင်းပြချင်သေးလဲ။"
ယန်ကျန့်က သူ့ရှေ့က ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ သေနတ်ကို တင်လိုက်ပြီး အခန်းထဲကို အေးစက်စွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။