ကြီးကြပ်ရေးမှူး အသစ်

ယန်ကျန့်က ကျန်းယန်၏ တစ်ယောက်အိပ် တိုက်ခန်းဆီသို့ ကားမောင်း ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းယန်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ "သန်းနှစ်ဆယ်ကျော်! အဲ့ဒါ သန်းနှစ်ဆယ်ကျော်တောင်! မင်း အဲ့ဒါကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အကုန် သုံးလိုက်တာလား။ မင်း ဘာတွေများ ဝယ်လိုက်တာလဲ။ အဲ့ဒါ ငါ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ အရမ်း ကြိုးစားရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ!"

"ငါ သိပ်အများကြီး မဝယ်ပါဘူး၊ အိပ်ယာအိတ်တစ်ခုပဲ။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် လယ်တောအိမ်တစ်ခုကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားလို့၊ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားချင်လို့ပါ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းယန် မယုံနိုင်လောက်အောင် နင်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်၊ "သန်းနှစ်ဆယ်ကျော်တန်တဲ့ အိပ်ယာအိတ် ဟုတ်လား။"

"တိတိကျကျ ပြောရရင်၊ သန်းနှစ်ဆယ် အတိအကျပဲ။ ပိုနေတဲ့ သိန်းအနည်းငယ်ကို ငါ တခြား ပစ္စည်းတချို့ ဝယ်လိုက်တယ်၊ အဲ့ဒါတွေ မနက်ဖြန် ရောက်သင့်တယ်၊" ယန်ကျန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မင်း အလိမ်မခံရဘူး ဆိုတာ သေချာလား။"

ယန်ကျန့် ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောသည်၊ "ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်လို့တော့ ငါ ခံစားမိတယ်။ ငါ နည်းနည်း နောင်တရစပြုလာပြီ၊ ထောင်ချောက်တစ်ခုထဲ ကျသွားသလိုပဲ။"

"မင်း အလိမ်ခံရတယ်လို့ ထင်ရင်၊ ဘာလို့ တိုင်ချက်မဖွင့်တာလဲ။ ပိုက်ဆံပြန်တောင်း၊ ပစ္စည်းတွေ ပြန်ပေးလိုက်!" ကျန်းယန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ထုတ်ကုန်က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် တန်နေလို့လား။ ဒါ့အပြင်၊ အဲ့ဒါ ငါ့ပိုက်ဆံ၊ ငါ ဘယ်လိုသုံးသုံး မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူးနဲ့ တူတယ်။ မင်းက ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်တာ၊ ငါ မင်းကို လစာ ပေးမယ်။ အစောပိုင်းက စတော့ရှယ်ယာ အရောင်းအဝယ်လုပ်တာ မင်း တော်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်။ အခု အကောင့်ထဲမှာ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ငါးသန်းအောက်ပဲ၊" ကျန်းယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တိတိကျကျ ပြော။"

"တစ်သိန်းသုံးသောင်း၊" ကျန်းယန်က ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေအားလုံး၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အကုန် ကုန်သွားပြီ၊" ယန်ကျန့်က နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက အဲ့ဒီပိုက်ဆံကို သူ့အမေ အငြိမ်းစားယူဖို့အတွက် သုံးဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာ။

အခုတော့၊ အကုန် ကုန်ပြီ။

စုစုပေါင်းလိုက်ရင်၊ သုံးသန်းတောင် မပြည့်ဘူး။

ဒီကိစ္စပြီးရင် သူ ပိုက်ဆံရှာဖို့ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရတော့မယ်နဲ့ တူတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ၏ စွမ်းရည်များဖြင့်၊ ပိုက်ဆံရှာခြင်းက သိပ်ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

"တစ်သိန်းကို မင်းအတွက် ထားလိုက်။ ပိုနေတဲ့ သုံးသောင်းက မင်းရဲ့ လစာပဲ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကောင့်ထဲကို လွှဲလိုက်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်၊ "ငါ မင်းအတွက် ဆယ်သန်းကျော် ရှာပေးခဲ့တာ၊ မင်းက ငါ့ကို ကော်မရှင်အဖြစ် သုံးသောင်းပဲ ပေးတာလား။ ဘယ်လောက် ကပ်စေးနဲလိုက်သလဲ။"

"အဲ့လို ပြောတာ မကောင်းဘူးလေ။ ငါ့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်နဲ့ အရင်းအနှီး မရှိရင်၊ မင်း သုံးသောင်းတောင် ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မမေ့နဲ့၊ ငါ မင်းအသက်ကို ကယ်ထားတာ။ မင်း ပမာဏကြီးကြီးမားမား ရှာချင်ရင်၊ ငါ့မှာ နှစ်ဘီလီယံ ၃ဘီလီယံလောက်တန်တဲ့ ပရောဂျက်တစ်ခု အဆင်သင့် ရှိတယ်။ အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောချင်လား။" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ်။" ကျန်းယန် ခဏ ကြောင်သွားပြီး၊ ထို့နောက် မျက်နှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားသည်၊ "အဲ့ဒီအကြောင်း မပြောဘဲ နေလို့မရဘူးလား။"

"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။" ယန်ကျန့်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ ရေသွားချိုးလိုက်ဦးမယ်။ ကျွန်မရှေ့မှာ အိပ်မပျော်သွားနဲ့နော်၊" ကျန်းယန်က မျက်နှာနီရဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်မဖြေ။

သူ ကျန်းယန်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး အရင် အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။

ဟား။

မိန်းမတွေ၊ လိမ်ညာဖို့ သိပ်လွယ်တာပဲ။

"သြော်၊ ယန်ကျန့်၊ နင် ငါ့ မိတ်ကပ်ဗူး တွေ့မိသေးလား။" ကျန်းယန် ရုတ်တရက် ရေချိုးခန်းထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ငါ ပေးလိုက်ပြီ၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းယန် တုန်လှုပ်သွားသည်၊ "နင် ပေးလိုက်ပြီ ဟုတ်လား။ ဘယ်သူ့ကို ပေးလိုက်တာလဲ။ နင့် ရည်းစားကိုလား။ ဒါမှမဟုတ် နင့်ရဲ့ အငယ်အနှောင်းကိုလား။"

"ငါ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်တာ။ သိပ်အများကြီး မမေးနဲ့။ တစ်နေ့ကျရင် အသစ်တစ်ခု ဝယ်လိုက်ပေါ့၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

သူ နေ့လည်က ယန်လီကို ပေးလိုက်သည့် သေတ္တာက အတုဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူ ပြုလုပ်ထားသော ဈေးကြီးသည့် အတုအပတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေပါဝင်သော သေတ္တာအစစ်က သူ၏ လက်ဝယ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူက စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို လွှဲပေးလိုက်လောက်အောင် မညံ့ဖျင်းပေ။

ယန်လီက သေဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည့်အတွက်၊ ယန်ကျန့်က ရှင်သန်ရေး မျှော်လင့်ချက်ကို သူကိုယ်တိုင်အတွက် သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပိုက်ဆံအတွက်ကတော့၊ သူ ယန်လီ၏ မိသားစုကို နောက်မှ လျော်ကြေးပေးလိမ့်မည်။

သူ အိပ်ပျော်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်၊ သူ၏ ဖုန်း မြည်လာသည်။

၎င်းသည် ကျိုးကျန့်၏ ဂြိုလ်တုဖုန်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်။" ယန်ကျန့် သိလိုစိတ်ဖြင့် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ တံခါးဖွင့်။ ငါ အပြင်မှာ၊" လူငယ်တစ်ယောက်၏ အေးစက်ပြီး ခပ်တန်းတန်း အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။"

"တာချန်းမြို့ရဲ့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အသစ်၊ ကျောက်ခိုင်မင်၊" အသံက ပြောပြီး ဖုန်းချသွားသည်။

တံခါးခေါက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အသစ် ဟုတ်လား။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ လျိုရှောင်ယွီ့ဆီမှ တာချန်းမြို့သို့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အသစ်တစ်ယောက် လာမည်ဟု ကြားခဲ့ရသော်လည်း၊ ဒီ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အသစ်က သူ့ကို တိုက်ရိုက် ရှာဖွေလာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ခဏ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်၊ သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

အေးစက်ပုံရသော လူငယ်တစ်ယောက် ဂြိုလ်တုဖုန်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အပြင်တွင် ရပ်နေသည်။

"မင်းက ယန်ကျန့်လား။ တာချန်းမြို့ရဲ့ ယာယီဝန်ထမ်း ဟုတ်လား။ ငါက ကျောက်ခိုင်မင်။ တိတိကျကျ ပြောရရင်၊ ငါက မင်းရဲ့ အထက်လူကြီးပဲ၊" ကျောက်ခိုင်မင်ဟု မိမိကိုယ်ကို ခေါ်သော အမျိုးသားက အတွင်းသို့ လျှောက်ဝင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယာယီဝန်ထမ်း ဟုတ်လား။ သူ ဘယ်တုန်းက အဲ့ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်ပြောင် ရသွားတာလဲ။

"ဒါ မင်းနေတဲ့ နေရာလား။" ကျောက်ခိုင်မင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ စားပွဲပေါ်က အသင့်စား အစားအစာများနှင့် နံရံပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အမျိုးသမီး အဝတ်အစားများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ယာယီတစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင်၊ မင်း ဒီလောက် ပျက်စီးမနေသင့်ဘူး။"

ယန်ကျန့် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်၊ "ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို သင်ခန်းစာပေးနေတာလား။ မမေ့နဲ့၊ ကျွန်တော် ဌာနချုပ်ကို မဝင်ရသေးဘူး။ တကယ်လို့ ဝင်ခဲ့ရင်တောင်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ တန်းတူရည်တူ ဖြစ်မှာ၊ ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားရဲ့ အမိန့်အောက်မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။"

"ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။" ကျောက်ခိုင်မင်၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး၊ သူ ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်ကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ရန်ဖြစ်ဖို့ လာတာလား။ ဒါပေမဲ့ မဆင်မခြင် မလုပ်ဖို့ ကျွန်တော် အကြံပေးချင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက် သေသွားနိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများက မှိန်ဖျော့သော အနီရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

သူ၏ လက်ဖမိုးမှ ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တစ္ဆေမျက်လုံး... ယန်ကျန့်။"

ကျောက်ခိုင်မင် ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်၊ "ငါ မင်းရဲ့ ဖိုင်ကို ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေအကြောင်း အသေးစိတ်က မရှင်းလင်းဘူး။ မင်း တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားပုံရတယ်။ မင်းရဲ့ တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းရည်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်။ အဲ့ဒါက ငါ့အလုပ်အတွက် အထောက်အကူ ပြုလိမ့်မယ်။"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောရင်တောင်၊ ခင်ဗျား ယုံမှာလား။" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်က ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"

"ငါ့မှာ လက်ထောက်တစ်ယောက် လိုတယ်။ မင်းက အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊" ကျောက်ခိုင်မင်က တည့်တိုး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား လူတွေကို ဒီလို စုဆောင်းတာလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ စုဆောင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက အမိန့်နဲ့ ခေါ်ယူနေတာ။ ဒါက အမိန့်ပဲ၊" ကျောက်ခိုင်မင် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်တော် ငြင်းလိုက်ရင်ရော။"

ယန်ကျန့်က ကျောက်ခိုင်မင်၏ အာဏာပြသော အပြုအမူနှင့် သူ၏ ကိုယ်သာတယ်လို့ ထင်တဲ့စိတ်ကို မကြိုက်ပေ။

ဒီလူက စရိုက်ပိုင်းမှာ ကျိုးကျန့်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။

"မင်း မငြင်းသင့်ဘူး။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့လက်ထောက် ဖြစ်လာရင်၊ ငါ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးနောက် တာချန်းမြို့ကို မင်း လွှဲပြောင်းယူရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက မင်းအတွက် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်၊" ကျောက်ခိုင်မင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဌာနချုပ်ကို ဝင်မဝင်၊ ဘယ်အချိန် ဝင်မလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော့် ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ခင်ဗျား အဲ့ဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား တာချန်းမြို့ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်မလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် သံသယဝင်မိတယ်၊" ယန်ကျန့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်မင် ပြုံးလိုက်သည်၊ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ဒီမှာရှိနေရင်၊ အခြေအနေတွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ငါ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံဖို့ ဆန္ဒမရှိမှတော့၊ ငါ အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း နောက်သုံးရက်နေရင် ဟွမ်ကန်းရွာ ဖြစ်ရပ်ကနေ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။"

ဟွမ်ကန်းရွာ ဟုတ်လား။ ဒါက သူ သွားဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ နေရာ အတိအကျပဲ။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်၊ "ခင်ဗျား အဲ့ဒီအကြောင်း ဘယ်လို သိတာလဲ။"

"ငါက တာချန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံလေ။ အဲ့လို သတင်းအချက်အလက်မျိုး ရဖို့ ငါ့အတွက် လွယ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ မင်း ငါ့လက်ထောက် ဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိရင်၊ ဟွမ်ကန်းရွာရဲ့ ဖိုင်ကို ငါ မင်းကို ပေးနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ တာဝန်အတွက် အထောက်အကူ ပြုလိမ့်မယ်၊" ကျောက်ခိုင်မင် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မဝင်စားဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

သူ့လက်ထောက် ဖြစ်ခြင်းက တပည့်အဖြစ် အသုံးချခံရပြီး ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာကို ပို့ခံရမှာပဲ ဖြစ်သည်။

အဲ့ဒါက ပိုမြန်မြန် သေဆုံးဖို့ပဲ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်။

သူ အဲ့ဒါကို သဘောတူလောက်အောင် မမိုက်မဲပေ။

"ဒါဆိုရင်... ကံကောင်းပါစေ၊" ကျောက်ခိုင်မင် ပြောလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ နင် ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ။" ရေချိုးပြီးကာစ၊ တဘက်တစ်ထည် ပတ်ထားသော ကျန်းယန်က မျက်နှာနီမြန်းစွာဖြင့် ထွက်လာပြီး သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်မင် သူ၏ ခြေလှမ်းများတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ ရုတ်တရက် သူ၏ ခါးကြားမှ သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျန်းယန်၏ နဖူးကို ချိန်လိုက်သည်၊ "ချောင်းနားထောင်နေတာလား။ ငါ နင့်ကို ပစ်ခတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။"

ကျန်းယန် တောင့်တင်းသွားပြီး၊ သူမ၏ ခေါင်းကို ချိန်ထားသော သေနတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။

သူမ အရမ်းကြောက်လန့်သွားသဖြင့် စဉ်းစား၍ မရတော့ဘဲ၊ သူမ၏ အမြင်အာရုံတွင် အေးစက်သော သေနတ်ပြောင်းဝဖြင့် ပြည့်နေသည်။

"ကျောက်ခိုင်မင်၊ ခင်ဗျား ကြိုးစားကြည့်လေ။"

ယန်ကျန့်၏ အသံက နိမ့်ကျပြီး ခြိမ်းခြောက်မှု အပြည့်ပါသည်။

သူက ရွှေရောင်သေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားပြီး၊ ကျောက်ခိုင်မင်၏ ခေါင်းကို ချိန်ထားသည်။

"ငါက တာဝန်နဲ့လာတာ။ မင်း ပုန်ကန်နေတာ။ မင်း ငါ့ကို ပစ်ရဲလား။" ကျောက်ခိုင်မင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး၊ သေနတ်မောင်းတင်လိုက်သည်။

"ငါက အသက်ရှင်နေတဲ့လူတွေ အလုပ်လုပ်တာပဲ ကြားဖူးတယ်။ သေနေတဲ့လူတွေ အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျား သေသွားရင်၊ ကျွန်တော် လွှဲပြောင်းယူမယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော့် ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပစ်ရင်တောင်၊ ငါ သူမကို အရင် သတ်နိုင်တယ်၊" ကျောက်ခိုင်မင် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သူမကို သတ်ရင်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သတ်မယ်၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သေနတ်နဲ့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး၊" ကျောက်ခိုင်မင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ယုံခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ပစ်မယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားကို အသိပေးနေတာပဲ၊" ယန်ကျန့်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်မင် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ညှိုးက သေနတ်ခလုတ်ပေါ်တွင် တင်ထားလျက်၊ မလှုပ်မယှက်။

နှစ်ယောက်သား တင်းမာသော ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုဖြင့် ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်နေကြသည်။

ရုတ်တရက်၊ ကျောက်ခိုင်မင် သေနတ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်၊ "တကယ်လို့ မင်း အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ရင်၊ ငါ မင်းကို ဟော့ပေါ့ ကျွေးမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူ တိုက်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကျောက်ခိုင်မင် ထွက်သွားသည်နှင့်၊ ကျန်းယန် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံခနဲ လဲကျသွားပြီး၊ သူမ၏ အားအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသည်။

ယန်ကျန့်က သူ၏ ကျည်မရှိသော သေနတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ အောက်ချလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်နေသည်။