ရွာ

"ခုနက ငါ့ကို သေနတ်နဲ့ ချိန်တဲ့လူက ဘယ်သူလဲ။" ယန်ကျန့်က အိပ်ရာပေါ်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း လှဲလျောင်းနေပြီး၊ သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းယန်မှာ အခုတော့ သိပ်မကြောက်တော့ပုံရသော်လည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"သူက အသစ်ပြောင်းလာတဲ့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ၊ တာချန်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံပဲ။ သူက တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေကို အထူးကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတယ်။ ဒါက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းယန်က ပြောသည်၊ "ဘယ်လိုလုပ် မဆိုင်ရမှာလဲ။ သူ ခုနက ငါ့ကို ပစ်တော့မလို့လေ။"

သူမ စကားပြောရင်း၊ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာသည်။

"သူ ပစ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ကို ပြဖို့ သရုပ်ဆောင်နေတာပဲ။ သူ ဝင်လာတဲ့အချိန်ကနေ သူ ထွက်သွားတဲ့အချိန်အထိ၊ ရေချိုးခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရေချိုးနေတယ်ဆိုတာ သူ မသိဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းခေါင်းကို သေနတ်နဲ့ ချိန်တာက မင်းကို ခြိမ်းခြောက်တာ မဟုတ်ဘူး—အဲ့ဒါ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်တာ။ ဒီလူက ကိုင်တွယ်ရခက်တယ်၊ တကယ့် ခေါင်းခဲပဲ၊ ပြီးတော့ သူက အနာဂတ်မှာ ငါ့ရန်သူ ဖြစ်လာနိုင်ခြေများတယ်၊" ယန်ကျန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျန်းယန်မှာ အခု အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်၊ "တကယ်လို့ ဒီမှာ အရမ်း အန္တရာယ်များနေရင်၊ ငါတို့ တခြားနေရာကို ပြောင်းဖို့ စဉ်းစားသင့်လား။"

"ဘယ်ကို ပြောင်းမှာလဲ။ တာချန်းမြို့တစ်ခုလုံးက ကျောက်ခိုင်မင်ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ။ မင်း တခြားမြို့ကို မပြောင်းမချင်း၊ သူ့လက်က လွတ်လမ်းမရှိဘူး။ မင်း သွားချင်ရင်၊ သွားလို့ရတယ်။ ငါကတော့ မသွားဘူး။"

ယန်ကျန့်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "သူ ဒီနေ့ ငါ့ကို နှုတ်ဆက်သွားတဲ့ပုံစံကြောင့်၊ သူ့ကို သတ်ပြီး သူ့နေရာကို လွှဲပြောင်းယူဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖို့ ငါ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက..."

သူ ဆက်မပြောတော့။

ဌာနချုပ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုတင်လိုအပ်ချက်မှာ သူ၏ အတွင်းထဲက တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမှုကို နှောင့်နှေးစေမည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင်၊ သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေဖြင့် ဝင်ရောက်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျိုးကျန့် ဘယ်လို သေဆုံးခဲ့သည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။

"နင် အဆင်ပြေပါ့မလား။" ကျန်းယန် မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသေချာဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နောက်ကျနေပြီ။ ငါ အိပ်ဖို့လိုပြီ။ နင် ငါနဲ့ ခပ်ဝေးဝေးမှာ နေသင့်တယ်။"

"အင်း။"

တိုတောင်းသော စကားစမြည်ပြောဆိုမှု အဆုံးသတ်သွားသည်။

နောက်နေ့ နေ့လည်ခင်း။

ယန်ကျန့် ပါဆယ်ထုပ်တစ်ခု လက်ခံရရှိသည်—သူ အွန်လိုင်းမှ မှာယူထားသော ပစ္စည်းများ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ပစ္စည်းကိရိယာများကို စီစစ်နေစဉ်၊ စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားသော သိုးရေချပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်၊ ငါ အဲ့ဒီရွာကို သွားတော့မယ်။ ကျောက်ခိုင်မင် ပေါ်လာတာက ငါ့စိတ်ထဲမှာ အရိပ်မည်းတစ်ခု သန်းသွားစေတယ်။ အဲ့ဒီနေရာက အန္တရာယ်များပုံရတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ရှင်သန်ရေး မျှော်လင့်ချက်က ငါ့ကို စွန့်စားပြီး ဆွန်လီဟုန်နဲ့ အရောင်းအဝယ်ကို အပြီးသတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိစေတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် အတွေးတစ်ခုက ငါ့စိတ်ထဲမှာ အဆက်မပြတ် ပေါ်ပေါက်နေတယ်။"

"ငါ လူတွေကို ယုံကြည်သင့်လား... ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းထဲကနေ ငါ့ကို လမ်းညွှန်ခေါ်ထုတ်ခဲ့တဲ့ ဒီလူ့အရေပြားကို ငါ ယုံကြည်သင့်လား။"

"ခဏ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်၊ ရွှေရောင်သေတ္တာထဲမှာ ချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေနဲ့ ဒီလူ့အရေပြားကို သုံးပြီး အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ တကယ်လို့ အရောင်းအဝယ် အောင်မြင်သွားရင်၊ ငါ အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်။"

"အဲ့ဒီနည်းနဲ့၊ ငါ ဒုတိယတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ပထမတစ်ကောင်ရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှုကို နှောင့်နှေးစေနိုင်လိမ့်မယ်။"

ယန်ကျန့်က သားရေချပ်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော စာသားများကို ကြည့်ရင်း မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ "ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအားကိုးရာတစ်ခု အဖြစ်ပဲ သဘောထားနိုင်တယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့၊ မင်းပေါ်က ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ်တစ်ခုတောင် ငါ မယုံဘူး။"

သူက လူ့အရေပြား သားရေချပ်က သတိပေးချက် တစ်စုံတစ်ရာ ပေးမလား သိချင်ခဲ့သော်လည်း၊ ရလဒ်က စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။

အဲ့ဒီအရာက မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်လို ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက် ပြုမူနေသည်။

သူ၏ ကျည်ဆန်များကို ထည့်ပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့်က လူ့အရေပြား သားရေချပ်ကို ခေါက်ကာ သိမ်းလိုက်သည်။

သူ ၎င်းကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ သားရေချပ်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်: "အရောင်းအဝယ်က ထပ်ပြီး ကျရှုံးသွားပြန်ပြီ..."

ယန်ကျန့်က သူ၏ လက်ထဲက သေနတ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းတွင် အထူးကျည်ဆန် သုံးဆယ် ပါဝင်ပြီး၊ ကျည်ကတ်တစ်ခုစီတွင် ဆယ်တောင့် ပါသည်။

သူ အဲ့ဒါတွေအတွက် သုံးသန်း အတိအကျ သုံးစွဲခဲ့သည်။

ကျည်တစ်တောင့် ပစ်လိုက်တိုင်း သူ့ကို တစ်သိန်း ကုန်ကျစေသည်။

ထိုအတွေးကြောင့် သူ၏ ပါးစပ် နာကျင်မှုဖြင့် တွန့်သွားသည်။

"ဒီအရာက တကယ်သုံးဖို့ထက် ခြိမ်းခြောက်ဖို့အတွက် ပိုသင့်တော်တယ်၊" သူ သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

သုံးရက်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားသည်။

နံနက်စောစော။

ယန်ကျန့်က ဆရာလော့ဆီမှ ရရှိခဲ့သော သူ၏ မာစီးဒီးကားကို လူရှင်းနေသော လမ်းတစ်လျှောက် မောင်းနှင်နေသည်။

သူ၏ ဖုန်းပေါ်က GPS က သူ့ကို ဟွမ်ကန်းရွာသို့ လမ်းညွှန်နေသည်။

သူ အစောပိုင်းက အွန်လိုင်းတွင် ရှာဖွေကြည့်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် သမိုင်းအနည်းငယ်ရှိသော ရွာငယ်လေးတစ်ရွာဖြစ်ပြီး၊ ယခင် မင်းဆက်ကတည်းက တည်ရှိခဲ့သည်။

၎င်းသည် တစ်ချိန်က ခရီးသွားနေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနှင့် စီးပွားရေး ပြဿနာများကြောင့်၊ ၎င်း ကျရှုံးခဲ့သည်။

ထိုနေရာရှိ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ အတွက်မူ...

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင်၊ ယန်ကျန့်က ထိုအကြောင်း သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

မှတ်တမ်းများ ရှိနိုင်သော်လည်း၊ သူ ၎င်းတို့ကို ရယူနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လောလောဆယ်တော့၊ မှတ်တမ်းများက သိပ်အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များကို ဘယ်သူမှ မဖြေရှင်းရသေးသည့်အတွက်၊ အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက် အနည်းငယ်သာ တွေ့ရှိနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"ငါ ရောက်ရင်၊ ရွာအဝင်ဝမှာ ရပ်မယ်။ မင်း အဲ့ဒီအခါကျရင် ပြန်မောင်းသွားနိုင်တယ်။ ငါ မင်းကို လာခေါ်ဖို့ ဖုန်းမဆက်မချင်း၊ ငါ့ကို ဖုန်းမဆက်နဲ့။ ငါ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေတုန်း ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကြောင့် အသတ်ခံရတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး၊" ယန်ကျန့်က ကားမောင်းရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ မခေါ်ပါဘူး၊" ကျန်းယန်က လျင်မြန်စွာ အာမခံလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ အကောင်းဆုံးပဲ။"

နှစ်ယောက်သား ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ကားက လမ်းမကြီးမှ လမ်းသွယ်တစ်ခုသို့ ကွေ့ဝင်ပြီးနောက်၊ သူတို့ နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးမှ အဝေးတစ်နေရာက တောင်ခြေရင်းတွင် အနည်းငယ် ဆိတ်ငြိမ်သော ရွာတစ်ရွာ ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့် GPS ကို စစ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟုတ်သည်၊ ဒါက သူ ရှာနေသော ရွာဖြစ်သည်။

ရွာအဝင်ဝတွင်၊ ယန်ကျန့် ဘရိတ်နင်းပြီး ရပ်လိုက်သည်။

သူ စက်မသတ်ဘဲ၊ ကားသော့များကို ကျန်းယန်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါ တစ်လအတွင်း ပြန်မလာခဲ့ရင်၊ အဲ့ဒါ ငါ သေပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်။ မင်း ကားကို ယူထားလိုက်နိုင်တယ်။ ငါ ကားနောက်ဖုံးထဲက ပစ္စည်းတချို့ ယူပြီးရင်၊ မင်း သွားသင့်ပြီ။ မင်း ထွက်သွားပြီးရင်၊ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ ပြန်မလာနဲ့။ ငါ ထွက်သွားပြီးနောက် ဒီမှာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ လုံးဝ မသိဘူး။ ဒီနေရာနဲ့ ဝေးဝေးမှာပဲ နေတော့။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

ယူစရာ သိပ်မများလှ—ပေါင်ချိန် ဒါဇင်အနည်းငယ် လေးသော အထူးလုပ် ကိုယ်သိုင်းအိတ်တစ်လုံး၊ အရေးပေါ် အစားအစာအချို့၊ နှင့် အဝတ်အစားတစ်စုံသာ ဖြစ်သည်။

သူက ဒီကို အလုပ်လုပ်ဖို့ လာတာ၊ အပန်းဖြေဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။

ရုတ်တရက်၊ စပေါ့ကားများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဇိမ်ခံကားငါးစီး အဝေးက လမ်းငယ်လေးမှ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

ဒီလောက် ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုး တွေ့ရခဲသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း မလာရဲဘူးလို့ ငါ ထင်နေတာ။ မင်း တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်း ဒီတစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းဖို့ ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး၊" ကားတစ်စီး၏ ပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်ရင်း ခေါင်းတွင် ပတ်တီးစည်းထားဆဲဖြစ်သော ယဲ့ကျွင်းက ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ လေသံက အေးစက်ပြီး ရန်လိုနေသည်။

"ငါ ဦးနှောက်မရှိတဲ့လူနဲ့ စကားမပြောချင်ဘူး။"

ယန်ကျန့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှောင်ကျန် ကလပ်မှ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ အတော်များများ ရောက်ရှိလာကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူတို့ လမ်းတစ်လျှောက် သူ၏ ကားကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြမှာ သေချာသည်; မဟုတ်လျှင်၊ သူတို့ ဒီလောက် မြန်မြန် လိုက်မီလာမှာ မဟုတ်ဘူး။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်။ ငါ မင်းနဲ့ အရင်တစ်ခေါက်က အကြွေး မရှင်းရသေးဘူး။ အဲ့ဒီလိုပဲ ပြီးသွားပြီလို့ မင်း ထင်နေတာလား။" ယဲ့ကျွင်း ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းက သေလူတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေပြီ။ ဘာကို ဆုပ်ကိုင်ထားစရာ ရှိသေးလို့လဲ။ ဝမ်ရှောင်ကျန် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ 'အပြုံးတစ်ချက်က ရန်ညှိုးတွေကို ပြေပျောက်စေနိုင်တယ်၊ ရယ်မောခြင်းက အတိတ်က ရန်စကို ပျောက်ကွယ်စေနိုင်တယ်' ဆိုတာ။ မင်း အခု လူကြီးဖြစ်နေပြီ။ မလုပ်ခင် စဉ်းစား။ ဒီလောက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့။ ငါ မင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပစ်ပြီး မင်းဦးခေါင်းခွံကို ကွဲအောင် လုပ်လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီလောကမှာ၊ မင်း မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ကျရင် အပစ်ခံရမှာပဲ။ ငါ မင်းကို ဆေးဖိုးဝါးခ နောက်မှ လျော်ပေးလိုက်မယ်။"

ယဲ့ကျွင်း၏ မျက်နှာ အရုပ်ဆိုးသွားသည်။

သူ ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ကျန်းဟန်က သူ့နောက်မှ ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ယဲ့ကျွင်း၊ မင်း သွားမှာလား မသွားဘူးလား။ ဘာလို့ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ရပ်နေတာလဲ။ ရွာထဲကို အရင် သွားကြရအောင်။ ကိစ္စတွေကို နောက်မှ ရှင်းလို့ရတယ်။"

"ယန်ကျန့်၊ သိပ် မောက်မာမနေနဲ့။ ငါတို့ ဒီတစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းပြီးရင်၊ ငါတို့ ကလပ်က လူတွေက မင်းကိုယ်စား အရောင်းအဝယ်ကို အပြီးသတ်ပေးလိမ့်မယ်။ အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းကို မင်းဆီ ဘယ်တော့မှ ထုတ်ဖော်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ယဲ့ကျွင်း မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊ "ရိုးရိုးသားသားပြောရရင်၊ ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ မင်းသာ မရှိရင်၊ ငါတို့ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်အကြောင်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဖြစ်နိုင်တာက ကလပ်က ဝမ်ရှောင်ကျန်က အစကတည်းက သိပြီးသားဖြစ်ပေမယ့် မင်းတို့ကို မပြောခဲ့တာ ။ငါလို အပြင်လူတစ်ယောက်တောင် သိနိုင်သေးရင်၊ ကလပ် ဥက္ကဌက ဘယ်လိုလုပ် ဘာမှ မကြားဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ကိုယ့်ကို ရောင်းစားခံလိုက်ရမှန်းမသိဘဲ သူများအတွက် ငွေလိုက်ရေပေးနေရဦးမယ်၊" ယန်ကျန့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရွာထဲမှာ တွေ့ကြတာပေါ့၊" ယဲ့ကျွင်းက မပြောထွက်သော အတွေးများဖြင့် မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်ခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကားများ စက်နှိုးလိုက်ပြီး၊ ယာဉ်ငါးစီး ရွာလမ်းသွယ်ပေါ်သို့ ကွေ့ဝင်ကာ၊ လျင်မြန်စွာ အမြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကားငါးစီး ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူ ငါးယောက် ဆိုလိုတာပဲ။ သူတို့ တကယ် ချမ်းသာကြတာပဲ၊ အားလုံး ဇိမ်ခံကားတွေ မောင်းနေကြတယ်။ သူတို့ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတွေ ဖြစ်လာကတည်းက ပျော်ပါးနေကြပုံပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့၊ သူတို့က ယမ်းစာတွေသက်သက်ပဲ။ လူများလေ၊ ပိုကောင်းလေပဲ။ ငါ စိုးရိမ်တာက ဒီတစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်မှာကိုပဲ၊" ယန်ကျန့်က အေးစက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ပစ္စည်းများကို ယူပြီးနောက်၊ သူ ကားနောက်ဖုံးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်၊ "ကျန်းယန်၊ သွားတော့။"

ကားက လှည့်ထွက်သွားပြီး၊ ယာဉ်မောင်းခုံတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းယန်က ယန်ကျန့်ကို လေးလံသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် တကယ် သေမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"

"တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်လုံခြုံရေးကို အာမမခံနိုင်ဘူး။ ငါလည်း ခြွင်းချက်မဟုတ်ဘူး၊" ယန်ကျန့်က သူ၏ အိတ်ကို ပုခုံးပေါ် လွယ်တင်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နင် အဆင်ပြေမှာပါ။ ငါ နင့်ကို ယုံတယ်၊" ကျန်းယန် ပြောလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို ယုံတယ် ဟုတ်လား။ ငါ့ကိုယ်ငါတောင် ငါ မယုံဘူး၊" ယန်ကျန့်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ သွားပြီ။"

မြည်တွန်တောက်တီး နှုတ်ဆက်ခြင်း မရှိ၊ ဒရာမာဆန်သော ခွဲခွာခြင်း မရှိ။

သူက သူ၏ ပစ္စည်းများဖြင့် ရွာဆီသို့ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီတွင်၊ ကျန်းယန် ကားမောင်းထွက်သွားပြီး၊ ကြာကြာ မနေခဲ့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီနေရာက တစ္ဆေခြောက်သည်။

"ဒီမှာ တကယ် တစ္ဆေတွေ ရှိမှာလား။ ပုံမှန်လိုဖြစ်နေတာပဲ၊" ယန်ကျန့် လျှောက်နေရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လမ်းဘေးတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းများနှင့် လယ်ယာမြေများ ရှိသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းတို့ကို ပုံမှန် ပြုစုစောင့်ရှောက်နေခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင်၊ သူ အိမ်မွေးကြက်ငှက် အုပ်စုများ လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို တွေ့ရပြီး၊ အိမ်တစ်အိမ်မှ မွေးမြူထားဖွယ်ရှိသည်။

အိမ်များကလည်း ယိုယွင်းပျက်စီးနေပုံ သို့မဟုတ် သီးခြားအထီးကျန်နေပုံ လုံးဝ မပေါက်ပေ။

အရာအားလုံးက ဤသည်မှာ လုံးဝ သာမန် ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

၎င်းက အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒါကလည်း သဘာဝကျသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုခေတ် ရွာအများစုတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးများသာ နေထိုင်ကြပြီး၊ လူငယ်မျိုးဆက်များက အလုပ်အတွက် ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ရွာထဲတွင်။

ဇိမ်ခံကားငါးစီး လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည်။

လူငါးယောက် သို့မဟုတ် ခြောက်ယောက် ထွက်လာပြီး အတူတကွ ရပ်ကာ၊ ရွာကို သိလိုစိတ်ဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ဒီနေရာက တစ္ဆေခြောက်တဲ့ရွာ ပုံပေါက်လို့လား။ ငါတော့ မထင်ဘူး၊" ကျန်းဟန်က နားမလည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက် လုံးဝ မရှိဘူး။ ငါတို့ ဒီကို အပန်းဖြေဖို့ လာနေသလို ပိုခံစားရတယ်။"

"တကယ်လို့ ဆွန်လီဟုန်ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်က ဒီနေရာ တစ္ဆေခြောက်တယ်လို့ ဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် တစ်ခုခု ပုံမှန်မဟုတ်တာ ရှိရမယ်။ တစ္ဆေတိုင်းက လူတွေကို လိုက်သတ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ တချို့က ပို ယဉ်ပါးတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ သက်ရောက်မှုက သိပ်မပြင်းထန်ဘူး။ အများအားဖြင့်၊ အဲ့လို တစ္ဆေမျိုးတွေကို အဆင့်နိမ့်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ဦးစားပေး မဟုတ်ဘူး၊" ယဲ့ကျွင်း ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောသည်၊ "အန္တရာယ် အဆင့်က ကြောက်ရွံ့မှု အဆင့်နဲ့ အမြဲတမ်း တိုက်ဆိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ မှတ်တမ်းတွေက ဒီမှာ တစ္ဆေဖြစ်ရပ် ရှိတယ်လို့ ဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် ဒီရွာထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိရမယ်။"

"ငါတို့ကို ဒီကို ရောက်အောင် လိမ်ပြောခေါ်လာလို့ ဘာအကျိုးမှ မရှိဘူး။ မင်း ကြောက်နေရင်၊ အခု ထွက်သွားလို့ရတယ်။"

"ငါတို့ ဒီတစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို အတူတကွ ဖြေရှင်းပြီးတော့ ဆွန်လီဟုန်နဲ့ ညှိနှိုင်းဖို့ သဘောတူပြီးသား။ ငါ့အချိန်က ကုန်တော့မယ်။ ငါ သေဖို့ ဆက်စောင့်နေချင်စိတ် မရှိဘူး။"

အုပ်စုက သူတို့ဘာသာ စကားပြောနေကြပြီး၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ သူတို့၏ အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေကြသည်။

လာရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည့်အတွက်၊ သူတို့ အခု နောက်ဆုတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြတော့ပေ။