တံခါးဝမှာ ရစ်ဝဲနေခြင်း

ရွာထဲတွင် ခဏကြာ လျှောက်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် ထူးထူးခြားခြား တစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

အရာအားလုံး တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။

သို့သော်၊ ဤတည်ငြိမ်မှုကပင် သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်အရ ဤနေရာတွင် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြနေသည်။

ထိုကုမ္ပဏီက သူ့ကိုနှင့် ရှောင်ကျန် ကလပ် အဖွဲ့ဝင်များကို သတင်းအမှားပေါ် အခြေခံ၍ ဤနေရာသို့ စေလွှတ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သက်သက် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး အဆုံးမရှိသော ဒုက္ခများကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းလာလိမ့်မည်။

"ဒီမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ရှိရမယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက ငါ အခုထိ ရှာမတွေ့သေးတာပဲ ဖြစ်မယ်။ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေးကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်၊" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

မသိစိတ်ဖြင့်၊ သူ ရွာ၏ နောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာတွင်၊ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော် အရွယ် အဘိုးကြီးတစ်ဦး သူ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေသည်။

ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်၊ "ဦးလေး၊ ခြံထဲမှာ အလုပ်များနေလား။"

အဘိုးကြီးက သူ့ကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေသည်။

"ဦးလေး၊ ကျွန်တော်က မြို့ကလာတဲ့ ဧည့်သည်ပါ။ ကျွန်တော် မေးချင်တာက၊ ဘာလို့ ဒီရွာက ဒီလောက် လူရှင်းနေပုံ ပေါက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ရွာအဝင်ဝမှာ အသုဘတစ်ခု လုပ်နေတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"သွားစမ်း!" အဘိုးကြီးက ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ ပါးစပ် တွန့်သွားသော်လည်း၊ သူ စိတ်မဆိုးပေ။

သူ ဆက်ပြောသည်၊ "ဦးလေး၊ ရွာအဝင်ဝက လူ ဘယ်လို သေသွားလဲဆိုတာ သိလား။ သူက ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးပြီး ရုပ်ရည်လည်း သန့်ပြန့်တယ်။ နှမြောစရာပဲ။"

"သွားစမ်း!" အဘိုးကြီးက ထိုစကားလုံးကို အကြိမ်တစ်ထောင် လေ့ကျင့်ထားသည့်အလား ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောလို့ မရဘူးလား။ 'သွားစမ်း' ဆိုတာ ဦးလေး သိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော စကားလုံးလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ကောင်စုတ်လေး၊ သွားစမ်း! ငါ အလုပ်များနေတာ မမြင်ဘူးလား။" အဘိုးကြီးက ယန်ကျန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အမူအရာက မိတ်မဆွေဖြစ်ရုံသာမက တည့်တည့်တိုး ရန်လိုနေသည်။

ယန်ကျန့် ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"မေးခွန်းသုံးခုအတွက် တစ်ရာ။ ဘယ်လိုလဲ။"

ပိုက်ဆံကို မြင်သောအခါ အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

သူ သူ၏ လက်ထဲက ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်များကို အလျင်အမြန် ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ ယန်ကျန့်ဆီသို့ ပြေးလာကာ၊ အံ့သြဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ငွေစက္ကူကို ဆတ်ခနဲ လုယူလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ အပြုံးဖြင့်၊ သူ ပြောလိုက်သည်၊ "ဘာလို အလားအလာရှိတဲ့ လူငယ်လေးလဲ! မင်း ကြိုက်တာမေး။ ဟွမ်ကန်းရွာအကြောင်း ငါ မသိတာ ဘာမှမရှိဘူး။"

ပိုက်ဆံရဲ့ စွမ်းအားက တကယ်ပဲ ထူးခြားတယ်၊ ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်၊ "ဦးလေး၊ ဟွမ်ကန်းရွာက အမြဲတမ်း ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မကြာသေးခင်ကမှ ဖြစ်တာလား။"

"အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ လူငယ်တွေအားလုံး မြို့ကို အိမ်ဝယ်ပြီး အဲ့မှာ နေဖို့ ထွက်သွားကြပြီ။ ရွာက အားလပ်ရက်တွေမှာပဲ စည်ကားတယ်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာတော့၊ ငါတို့ အဘိုးကြီးတွေပဲ ဒီမှာ ကျန်နေခဲ့တာ၊" အဘိုးကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မကြာသေးခင်က ဟွမ်ကန်းရွာမှာ ထူးဆန်းတာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သေးလား။" ယန်ကျန့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ ထူးဆန်းတာ မရှိပါဘူး၊" အဘိုးကြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ရွာအဝင်ဝက အသုဘထဲက လူက ဘယ်သူလဲ။ သူတို့ ဘယ်မိသားစုဝင်လဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး၊" အဘိုးကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရွာထဲမှာ အဲ့လိုလူ မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဆွေမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ခင်ဗျား မသိဘူး ဟုတ်လား။ ယန်ကျန့် ဆတ်ခနဲ လန့်သွားသည်။

ရွာထဲတွင် တစ်ယောက်ယောက် သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ အသုဘတစ်ခု ကျင်းပနေသည်၊ သို့တိုင် ဤအဘိုးကြီးက ထိုသူမှာ ဘယ်သူဖြစ်သည်ကို မသိပေ။

ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိ။

သာမန် ရွာဓလေ့ထုံးစံများအရ၊ တစ်ယောက်ယောက် သေဆုံးလျှင်၊ သတင်းက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"တကယ်တော့၊ ကျွန်တော် မေးချင်တာက၊ မကြာသေးခင်က ဟွမ်ကန်းရွာမှာ တစ္ဆေတွေအကြောင်း ပြောဆိုမှု တစ်ခုခု ရှိခဲ့သလား။" ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးတွင် တည့်တိုး မေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေတွေ ဟုတ်လား။ အဘိုးကြီး သိသိသာသာ လန့်သွားသည်၊ မေးခွန်းက မမျှော်လင့်ထားသလို။

သို့သော် ထို့နောက် သူ သူ၏ လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး၊ ပြင်းထန်သော အရိပ်အမြွက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လုနီးပါး မေ့သွားသည်—ဒါက စတုတ္ထမြောက် မေးခွန်း ဖြစ်နှင့်နေပြီ။

သူက အဘိုးကြီး ဒီလောက် ပွင့်လင်းလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့။

သူ နောက်ထပ် တစ်ရာတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ထုတ်ယူပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ အဘိုးကြီး စကားပြောတော့သည်။

"နှစ်တိုင်း၊ ရွာထဲက လူတွေ တစ္ဆေတွေအကြောင်း ပြောကြတယ်။ အဲ့ဒါ ဆယ်စုနှစ်တွေချီ ကြာနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မမြင်ဖူးဘူး။ မင်းက ပညာတတ် လူငယ်လေးပုံ ပေါက်တယ်။ ဘာလဲ။ ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေက တစ္ဆေပုံပြင်တွေ ကြိုက်ကြလို့လား။"

"သိပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ စပ်စုချင်စိတ်နဲ့ မေးကြည့်တာပါ၊" ယန်ကျန့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

သူ စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ အသုံးဝင်သော သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိခဲ့ပုံရသည်။

ဟွမ်ကန်းရွာတွင် တကယ် တစ္ဆေဖြစ်ရပ် ရှိနေတာလား။

"စကားမစပ်၊ ဦးလေး၊ ဒီမှာ ကျွန်တော် ညအနည်းငယ် တည်းခိုလို့ရတဲ့ နေရာ တစ်ခုခု ရှိလား။ ကျွန်တော် ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ် နေချင်လို့ပါ၊" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ အခန်းလွတ်တစ်ခန်း ရှိတယ်။ တစ်ညကို တစ်ရာ။ စိတ်ဝင်စားလား။" အဘိုးကြီးက အခု ယန်ကျန့်နှင့် စီးပွားရေး လုပ်နေသည်။

ဤသို့ဖြင့်၊ ယန်ကျန့် ယာယီ တည်းခိုလိုက်သည်—သို့မဟုတ်၊ အတိအကျပြောရလျှင်၊ အခန်းငှားလိုက်သည်—အဘိုးကြီး၏ အိမ်တွင်။

အဘိုးကြီး၏ အမည်မှာ လျိုကန်းရုန်ဖြစ်ပြီး၊ ရွာတွင် ကျန်နေခဲ့သော သက်ကြီးရွယ်အို ရွာသားများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူ့အဆိုအရ၊ သူ၏ သားနှစ်ယောက်မှာ တာချန်းမြို့တွင် နေထိုင်ကြပြီး အိမ်တွင် အရေးကြီးကိစ္စ တစ်ခုခု ဖြစ်မှသာ ပြန်လာကြသည်။

သူ၏ ဇနီးအတွက်မူ၊ သူမ လွန်ခဲ့သောနှစ်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

"သုံးရက်။ ငါ ဒီမှာ သုံးရက်ပဲ နေဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အဲ့ဒီ သုံးရက်အတွင်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ရင်၊ ငါ တာချန်းမြို့ကို ပြန်ပြီး အဲ့ဒီ ဆွန်လီဟုန်နဲ့ ကိစ္စရှင်းမယ်။"

"တကယ်လို့ ဒီမှာ တကယ် တစ္ဆေဖြစ်ရပ် ရှိနေရင်တောင်၊ တစ္ဆေက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းအောင်းနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မပြရင်၊ ငါ့မှာ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာဖွေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ငါ ဒီမှာ အချိန် အရမ်းများများ ဖြုန်းဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။"

ဤအတွေးများဖြင့်၊ ယန်ကျန့် လျိုကန်းရုန်၏ အိမ်ရှိ အခန်းထဲတွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။

တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ဂနာမငြိမ်မှုက သူ၏ အိပ်စက်ခြင်းကို မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

သူက အဆက်မပြတ် နာကျင်နေပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ထုံကျင်နေကာ၊ သူ၏ အတွင်းထဲက တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းမိုးလာနေသလို သူ ခံစားနေရသည်။

ခံစားချက်က ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော်၊ ယန်ကျန့် အိပ်ပျော်နေစဉ်မှာပင်၊ အားနည်း နွမ်းလျသော ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် အောက်ထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဟွတ် အဟွတ်"

အသံက လျိုကန်းရုန်၏ အိမ်ရှေ့တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသလိုမျိုး။

ဆူညံသံက ယန်ကျန့်ကို ချက်ချင်း လန့်နိုးသွားစေပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

"အဲ့ဒါ... ဒီနေ့ အစောပိုင်းက အသံပဲလား။"

"စောင့်ဦး၊ တစ်ခုခု မှားနေပြီ။ တစ်ယောက်ယောက် အပေါ်ထပ် တက်လာနေတယ်။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လှေကားမှ လေးလံသော ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

သူက လျိုကန်းရုန်၏ အိမ် ဒုတိယထပ်တွင် တည်းခိုနေပြီး၊ လျိုကန်းရုန် ကိုယ်တိုင်က ဘေးချင်းကပ် အခန်းတွင် နေထိုင်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်၊ ပထမထပ်က လူမရှိပေ။

ပြီးတော့ မီးများ ပိတ်ထားပြီး အိမ်ရှေ့တံခါး သော့ခတ်ထားသည့်အတွက်၊ ဘယ်သူမှ ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ငါ တကယ်ပဲ ဒီလောက် ကံဆိုးနိုင်လို့လား။ အချိန်အခါအားလုံးထဲက၊ ဘာလို့ အခုမှလဲ။" ယန်ကျန့်၏ နဖူးပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထုံကျင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

"ထပ်၊ ထပ်၊ ထပ်။"

လေးလံသော ခြေသံများ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

အသံအရ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်—သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု—က လှေကားမှ ဒုတိယထပ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာနေကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းက တမင်တကာ လှမ်းနေပြီး၊ သိပ်မမြန်လွန်း၊ သိပ်မနှေးလွန်း။

ယန်ကျန့် တံခါးဘက်သို့ ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူ၏ ခေါင်း မလှုပ်ရှားနိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ရွှေ့လျားနိုင်သည်။

သို့သော်၊ သူ ဘာမှ မမြင်ရပေ။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် အလင်းရောင် မရှိဘဲ၊ သူ တံခါး၏ ဦးတည်ရာကို မခွဲခြားနိုင်ပေ။

ရုတ်တရက်၊ လှေကားပေါ်က လေးလံသော ခြေသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ၎င်း ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ ယန်ကျန့်က အဲ့ဒီအရာ ဘယ်လို ဝင်လာခဲ့သလဲ သို့မဟုတ် ဘယ်က လာခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်။

သူ စိုးရိမ်နေသည်မှာ ၎င်း သူ့အတွက် လာခြင်းလား... သို့မဟုတ် လျိုကန်းရုန် အတွက်လား ဆိုသည်သာ။

ဒါပေါ့၊ ကျပန်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ရွာအိမ်၏ တည်ဆောက်ပုံက ရိုးရှင်းပြီး၊ ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းနှစ်ခန်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှိနေသည်။

တကယ်လို့ ကျပန်းဆိုလျှင်၊ ယန်ကျန့် ရွေးချယ်မခံရရန် ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အခွင့်အရေး ရှိသည်။

"စောင့်ဦး၊ အထဲကို ဝင်လာပုံ မရဘူး။"

ရုတ်တရက်၊ သူ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ခြေသံများ ထပ်ကြားလိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်—သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခု—က အပြင်ဘက် အမှောင်ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လှမ်းနေသည့်အလား။

"အဟွတ် အဟွတ်"

အသံက အလွန် မကျန်းမမာဖြစ်နေသော တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အသံကဲ့သို့၊ သူတို့ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည့်အလား။

အပြင်ဘက်က အရာက ထွက်ခွာသွားရန် ဆန္ဒရှိပုံမရ။

အခန်းအတွင်းထဲတွင်၊ ယန်ကျန့်က တံခါးကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ အာရုံကြောများ တင်းမာနေကာ၊ အဲ့ဒီအရာ ဝင်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေတွင်၊ သူ ထွက်ပြေးချင်ရင်တောင်၊ သူ မလုပ်နိုင်ပေ။

သူ လုပ်နိုင်သမျှမှာ ဆုတောင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

"အထဲကို ဝင်လာမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ခဏအကြာတွင်၊ တံခါးအပြင်ဘက်က ခြေသံများ နီးကပ်လာပုံ မရကြောင်း သူ ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ သူ စိတ်သက်သာရာ အနည်းငယ် ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ဒီလောက် ကံဆိုးနိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။

သို့သော် ထို့နောက် သူ သူ၏ ကျောင်းက တံခါးခေါက်တစ္ဆေ လူသတ်ခဲ့သည့် နည်းလမ်းကို ပြန်သတိရလိုက်ပြီး၊ သူ၏ စိတ်သက်သာရာရမှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တကယ်လို့ အပြင်ဘက်က အရာက တံခါးဖွင့်ရန် မလိုအပ်ဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်လျှင်ရော။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ အပြင်ဘက်က အရာက တကယ်ပဲ တံခါးခေါက်တစ္ဆေလို သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် ဒီရွာမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ လူတိုင်း လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက သေဆုံးကုန်လောက်ပြီ၊" ယန်ကျန့်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပယ်ချရင်း သူ့ဘာသာ ငြင်းခုံလိုက်သည်။

သို့သော်၊ ထိုအချိန်မှာပင်၊ တံခါးအပြင်ဘက်က ခြေသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ကျွီ..."

အမှောင်ထဲတွင်၊ တံခါး ပွင့်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသား ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။

တံခါးဝမှာ ရစ်ဝဲနေသော တစ္ဆေ ဝင်လာတော့မှာလား။