ထုနှက်ခံရသော သေတ္တာ

ကံဆိုးတယ်၊ တကယ် ကံဆိုးတာပဲ။

တကယ်လို့ ယန်ကျန့် ကျိန်ဆဲနိုင်ခဲ့ရင်၊ သူ အခုအချိန်မှာ သေချာပေါက် ကျိန်ဆဲနေလောက်ပြီ။

သူ ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘဲ၊ ရွာထဲမှာ လူတွေ ဒီလောက်များများ ရှိနေလျက်သားနဲ့၊ ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိ၊ ဒီအရာက သူ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ဒါတင်မကဘူး—အကျပ်အတည်းအဖြစ်ဆုံး ဖြစ်နိုင်တဲ့ အချိန်မှာမှ လာခဲ့ရသည်။

သူ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ရရှိခဲ့ကတည်းက၊ သူ ညတိုင်း တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီခန့် ကိုယ်ခန္ဓာ ထုံကျင် လှုပ်ရှားမရခြင်းကို ခံစားရသည်။

ပိုဆိုးတာက၊ သူ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ပိုသုံးလေ၊ လှုပ်ရှားမရခြင်းက ပိုကြာရှည်လေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီဘေးထွက်ဆိုးကျိုးက သူ သည်းခံနိုင်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သာမန်လူတွေ တစ်နေ့ကို ရှစ်နာရီ အိပ်ကြသည်။

ယန်ကျန့် လက်မခံနိုင်သည်မှာ သူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မရသည့် အချိန်အတွင်း တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထဲတွင်၊ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်သော်လည်း၊ တံခါး ကျွီခနဲ ပွင့်လာသော အသံက ထူးထူးခြားခြား ထင်ရှားလှသည်။

သူ သူ၏ တံခါးဝတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် အရိပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခုကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

မသဲမကွဲသော ပုံရိပ်အရ၊ ဤသည်မှာ နေ့ခင်းက အဘိုးကြီး လျိုကန်းရုန် မဟုတ်ကြောင်း သူ ပြောနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ လုံးဝ မရင်းနှီးသော တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

၎င်း ရွာထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့်လည်း မတူပေ။

ဤသူသည် ရုတ်တရက် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား။

တံခါးပွင့်သွားပြီးနောက်၊ အရပ်ရှည်ရှည် အရိပ်သဏ္ဌာန်သည် အပြင်ဘက်တွင် ဆက်မနေတော့ပေ။

အစား၊ ၎င်း လေးလံပြီး တမင်တကာ လှမ်းနေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ထိုခြေသံများ၏ အသံက သက်ရှိလူတစ်ဦးထံမှ လာပုံမရ။

၎င်း တောင့်တင်း အေးစက်သော အလောင်းတစ်လောင်း၏ ခြေလှမ်းများနှင့် ပိုတူသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက ခြေသံများ၏ ဦးတည်ရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာ ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။

သူ ထချင်သော်လည်း၊ တစ္ဆေမျက်လုံးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"တည်ငြိမ်အောင်နေ၊ တည်ငြိမ်အောင်နေ။ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်ရင်တောင်၊ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်မှ တိုက်ခိုက်မှာ။ ငါ သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ရန် လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီရင်၊ သူ ဖြတ်သွားရုံပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သူ မလှုပ်ရှားနိုင်သည့်အတွက်၊ သူ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေရန် အတင်း ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူ အလွန်အန္တရာယ်များသော တစ္ဆေများနှင့် ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သူ ကံကောင်းသရွေ့၊ သူ သေချင်မှ သေမည်။

"သူ... ရပ်သွားပြီ။"

ရုတ်တရက်၊ ယန်ကျန့် ခြေသံများ ရပ်တန့်သွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အိပ်ရာဘေးတွင်။

နှစ်မီတာအောက် အကွာအဝေးတွင်။

သူ အေးစက် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း သူ့ကို လွှမ်းခြုံလာသည်ကိုပင် ခံစားနေရသည်။

အသက်ရှုလိုက်တိုင်း၊ စိုစွတ် ပုပ်သိုးနံ့တစ်ခု သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

ဤအရှိန်အဝါနှင့် အနံ့...

သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ၊ ၎င်း သေချာပေါက် တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ရပ်သွားတာလဲ။ အချိန်အခါကောင်းကို စောင့်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ရန် လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီလို့လား။" ယန်ကျန့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တကယ်လို့ သူ ယခင်က တစ္ဆေများနှင့် ကြုံတွေ့မှုများ မရှိခဲ့လျှင်၊ သူ အခုအချိန်မှာ ကြောက်လန့်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားလောက်ပြီ။

ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့် မသိရှိရသေးသော တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် နှစ်မီတာအောက် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေရခြင်းသည် လုံလောက်အောင် ဆိုးရွားလှသည်။

ပိုဆိုးစေသည့်အရာမှာ သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်အနည်းဆုံး တစ္ဆေပင် ဤအခြေအနေတွင် သူ့ကို လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ပစ်နိုင်သည်။

မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင်၊ အမည်မသိ တစ္ဆေနှင့် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမရဘဲ လဲလျောင်းနေသော ယန်ကျန့်တို့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြပုံရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

တစ်ခုတည်းသော အသံမှာ ယန်ကျန့်၏ အနည်းငယ် လေးလံသော အသက်ရှုသံ ဖြစ်သည်။

ထိုအရာမှလွဲ၍၊ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သို့သော် လှုပ်ရှားမှု မရှိခြင်းက အန္တရာယ် မရှိဟု မဆိုလိုပေ။

တစ္ဆေ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသရွေ့၊ ထွက်မသွားသရွေ့၊ ယန်ကျန့်၏ အသက်က မရေမရာ ဖြစ်နေသည်။

တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည့်တိုင်၊ သူ ဘေးကင်းလုံခြုံခြင်း မရှိပေ။

"သူ ဒီမှာ ရှိနေရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ငါ့ကို သတ်ဖို့လား။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကို သတ်ချင်ခဲ့ရင်၊ ငါ သေနှင့်နေလောက်ပြီ။ ငါ သေချာပေါက် သူ့ရဲ့ အဓိက ပစ်မှတ် မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဒီကို လာတာလား။" ယန်ကျန့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး၊ ချွေးများ သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များထဲသို့ စီးကျလာသည်။ "အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ အချိန်ဖြုန်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"သူက တစ္ဆေ အစေခံတစ်ယောက် မဟုတ်ရင်ပေါ့။"

"တစ္ဆေ အစေခံတွေ ရှိနိုင်တဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်က တစ္ဆေနယ်မြေ ပိုင်ဆိုင်ရမယ်။ သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့်က ပုံမှန်အားဖြင့် A အဆင့်လို့ သတ်မှတ်လိမ့်မယ်၊ တံခါးခေါက်တစ္ဆေနဲ့ တန်းတူပဲ။"

"တကယ်လို့ အဲ့ဒီအဆင့်က တစ္ဆေတစ်ကောင်ဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် ဟွမ်ကန်းရွာ ဖြစ်ရပ်က ငါ့ ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီ။ ငါ လက်လျှော့ရတော့မယ်။"

သို့သော် ယန်ကျန့် အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ်မှာပင်၊ အခန်းထဲက ခြေသံများ ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာပြန်သည်။

"တောက်၊ တောက်၊ တောက်~!"

၎င်း အိပ်ရာခေါင်းရင်းဘက်သို့ ဦးတည်နေခြင်း မဟုတ်။

အစား၊ ၎င်း အိပ်ရာခြေရင်းကို ပတ်ကာ အဝတ်ဘီရိုတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ..." ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ပြင်းထန်စွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

အဝတ်ဘီရိုအတွင်းထဲတွင်၊ သူ ဟွမ်ကန်းရွာသို့ ယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းများမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိပေ။

၎င်းတို့ တန်ဖိုးရှိသော်လည်း၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်အတွက် အသုံးမဝင်ပေ။

"ရှောင်ကျန် ကလပ်က တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက် ငါ့ပစ္စည်းတွေ ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။" ထိုအတွေး ယန်ကျန့်၏ စိတ်ထဲသို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

တကယ်လို့ အဲ့ဒီလိုသာ ဆိုရင်၊ အဆိုးဆုံး ရလဒ်တော့ မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ သူက တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရမှာ ဖြစ်သည်။

"ခလပ်

ကျောက်တုံးက သတ္တုကို ထုရိုက်လိုက်သံကဲ့သို့ အသံတစ်ခု အခန်းထဲတွင် ပြတ်သားစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ခလပ်~! ခလပ်~!"

တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက်၊ လေးလံပြီး အားပါကာ၊ တည်ငြိမ်သော စည်းချက်ဖြင့် ထုရိုက်နေသည်။

ထိုအသံ...

ယန်ကျန့် ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ထိုအသံမျိုး ထွက်စေနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေကို ထည့်သွင်းထားသော ရွှေရောင်သေတ္တာ။

"ခွေးမသားပဲ၊ တစ္ဆေက ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေကို ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရွှေရောင်သေတ္တာကို ထုနှက်နေတာ။" ကြောက်မက်ဖွယ်လှိုင်းလုံးတစ်ခု သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ သူ့ကို အရိုးထိအောင် အေးစက်သွားစေသည်။

ဤတစ္ဆေက ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေကို လွှတ်ပေးရန် ကြိုးစားနေတာလား။

"မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်ရဘူး။ တကယ်လို့ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေ ထွက်သွားခဲ့ရင်၊ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။" ယန်ကျန့်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း အသည်းအသန် ရုန်းကန်စပြုလာသည်။

သူ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေကို ကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။

သူ ၎င်း၏ စွမ်းရည်များကို ကောင်းကောင်း သိသည်။

လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့်၊ ၎င်း ချက်ချင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှဲပြောင်းယူရန် ကြိုးစားလိမ့်မည်။

တကယ်လို့ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေက သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ရရှိသွားခဲ့လျှင်၊ ၎င်း တစ္ဆေနယ်မြေ—ကန့်သတ်ချက်မဲ့ တစ်ခုကိုပင်—ရရှိသွားလိမ့်မည်။

၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အဆင့် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး၊ တံခါးခေါက်တစ္ဆေနှင့် ပြိုင်ဆိုင်နိုင်လောက်သည်။

ဟွမ်ကန်းရွာထဲက ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်။

ရှောင်ကျန် ကလပ်၏ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေအတွက် သားကောင်များ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ တကယ်လို့ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေက တစ္ဆေများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်ခဲ့လျှင်...

ယန်ကျန့် ထိုကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကောင်ကို ကမ္ဘာကြီးက မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်ကို စဉ်းစားပင် မစဉ်းစားချင်တော့။

"ငါ ဒါကို တားဆီးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်။ ငါ လုပ်ရမယ်။"

သူ သွားကြိတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ရင်း သူ၏ အတွင်းထဲက တစ္ဆေမျက်လုံးကို တိုက်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

တကယ်လို့ သူ လှုပ်ရှားနိုင်ရုံသာ လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူ ရွှေရောင်သေတ္တာကို ဆွဲလုနိုင်ပြီး၊ သူ၏ တစ္ဆေနယ်မြေကို အသက်သွင်းကာ၊ ဤနေရာမှ၊ ဤတစ္ဆေထံမှ ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားနိုင်သည်။

ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေ မထွက်လာသရွေ့၊ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

"ခလပ်้ง! ခလပ်้ง!"

သို့သော် ထုနှက်သံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်၊ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက်။

ယန်ကျန့်အတွက်မူ၊ ထိုအသံသည် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ ခေါက်သံများထက်ပင် ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

သူ သေတ္တာက ထုနှက်ချက် ဘယ်နှစ်ချက် ခံနိုင်မည်ကို မသိပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ရွှေရောင်သေတ္တာကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ရန် ထုနှက်ချက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လိုအပ်လောက်သည်။

သို့မဟုတ် တစ်ချက်တည်းသာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

တကယ်လို့ သေတ္တာတွင် အလွန်သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လျှင်ပင်၊ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေ လွတ်မြောက်သွားပြီး၊ ယန်ကျန့် ကြောက်ရွံ့နေသော အဆိုးဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

သူ အိပ်ရာပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ထရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် လက်တွေ့အခြေအနေက သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးပေ။

သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ သူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လူ့စိတ်ဆန္ဒနဲ့ စိတ်ဓာတ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် လုံးဝ ကြွပ်ဆတ်နေပုံရသည်။

အချိန်အခါ မတိုင်မချင်း၊ တစ္ဆေမျက်လုံးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်။

အခန်းထဲတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်း ရှိနေခြင်း မဟုတ်။

နောက်ထပ် တစ်ကောင် ရှိသေးသည်။

ဖွင့်ထားသော အဝတ်ဘီရိုထဲမှ၊ လူ့အရေပြား စာရွက်တစ်ရွက် မမြင်နိုင်သော လေပြေတစ်ခု သယ်ဆောင်လာသည့်အလား ပေါလောမျောပါ ကျဆင်းလာသည်။

တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် တမင်တကာလားတော့ မသိ၊ ၎င်း ချိုင့်ဝင်နေသော ရွှေရောင်သေတ္တာပေါ်တွင် အတိအကျ ကျရောက်သွားသည်။

ထုနှက်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

အရာအားလုံး မွန်းကျပ်သော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ပြန်လည် ကျရောက်သွားသည်။

"သူ... ရပ်သွားပြီလား။ ဘာလို့လဲ။"

ယန်ကျန့် တကယ် ဘာဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မသိပေ။

သူ သိသမျှမှာ ထုနှက်သံ ရပ်စဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သေတ္တာ ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီးသားလား။

တိတ်ဆိတ်မှုက သူ့ကို စိတ်သက်သာရာရစေခြင်း မရှိ။

အစား၊ ၎င်း သူ့ကို ပိုမိုကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်စေသည်။

တကယ်လို့ သေတ္တာ အမှန်တကယ် ဖွင့်ခံလိုက်ရပြီးသား ဆိုလျှင်၊ အဲ့ဒါက ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေတစ်ကောင် အခု သူ၏ အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်နေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။