ထုနှက်ခံရသော သေတ္တာ ၂

သေတ္တာကို ထုနှက်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။

ပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မမြည်တော့ပေ။

ယန်ကျန့်၏ အမြင်တွင်၊ ဤအခြေအနေအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုသာ ရှိသည်။

တစ်ခုမှာ တစ္ဆေက ထုနှက်ရတာ ပင်ပန်းသွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ဒါပေါ့၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒုတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ သေတ္တာအတွင်းထဲက ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေ လွတ်မြောက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယ ဖြစ်နိုင်ခြေ အတွက်မူ...

ယန်ကျန့် စဉ်းစား၍ မရပေ။

ဤအချိန်တွင်၊ မှောင်မိုက်နေသော အခန်း တိတ်ဆိတ်မှုသို့ ပြန်လည် ကျရောက်သွားသည်။

ထုနှက်သံ မရှိ၊ ခြေသံများလည်း မရှိ။

ဘာအသံမှ မရှိ။

ယခင်နှင့် ကွာခြားသည်မှာ ဤတိတ်ဆိတ်မှုက အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယခင် မည်သည့် အကြိမ်ထက်မဆို များစွာ ပိုကြာရှည်သည်။

ပြီးတော့ ချောင်းဆိုးသံ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မပေါ်လာတော့ပေ။

ယန်ကျန့် ဤသည်မှာ အရေးကြီးသော သဲလွန်စတစ်ခု ဟုတ်မဟုတ် မသေချာပေ။

"အဲ့ဒီတစ္ဆေ လှုပ်ရှားမှု ရပ်သွားပြီ... ပြီးတော့ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေလည်း ပေါ်လာပုံ မရဘူး။ ဘာလို့ အရာအားလုံးက ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ။"

ယန်ကျန့် ဒီနေရာတွင် သေဆုံးရန် သူ့ကိုယ်သူ ပြင်ဆင်ထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ အခုတော့...

သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လှုပ်ရှားမရခြင်း အချိန် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းထဲက တစ္ဆေမျက်လုံး၏ ဂနာမငြိမ်မှု စတင် လျော့ပါးလာပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ခံစားမှု ပြန်လည် ရရှိလာသည်။

ယန်ကျန့် ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်သရွေ့၊ သူ ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေနှင့် ရင်ဆိုင်ရရင်တောင် ကြောက်ရွံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ္ဆေက ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်ရတော့မည်ကို အာရုံခံမိခြင်း၊ သို့မဟုတ် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသောအချိန်တစ်ခု ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ခြေသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

တစ္ဆေက အဝတ်ဘီရို၏ ဦးတည်ရာမှ စတင် ရွေ့လျားသွားပြီး၊ တဖြည်းဖြည်း အခန်းတံခါးဆီသို့ ဆုတ်ခွာသွားကာ၊ ထို့နောက် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး လှေကားမှ တစ်ထပ်ချင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်သွားသည်။

ရှင်းလင်းသော ခြေသံများ လှေကားထစ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်—၎င်း ထွက်ခွာသွားနေပြီ။

၎င်း အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်နီးပါးတွင်...

ယန်ကျန့် သူ၏ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်းကို ပြန်လည် ရရှိလိုက်သည်။

သူ ချက်ချင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး၊ အိပ်ရာမှ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူ၏ လက်က နံရံတစ်လျှောက် စမ်းတဝါးဝါး လုပ်လိုက်ပြီး အခန်းမီးကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

အလင်းရောင်က အခန်းကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေပြီး၊ အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်လာသည်။

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း အဝတ်ဘီရိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ အဝတ်ဘီရို ပွင့်နေပြီး၊ ရွှေရောင်သေတ္တာတစ်လုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်၊ သို့သော် ၎င်း အခု ပုံပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သေတ္တာ၏ အလယ်တွင် ချိုင့်ဝင်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီး၊ ၎င်းကို ကွဲထွက်သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ရွှေ၏ မာကျောမှု၊ ယန်လီ သေတ္တာကို မှာယူပြုလုပ်စဉ်က ခိုကပ်လုပ်ခဲ့ခြင်း မရှိသည့် အချက်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ သေတ္တာ နောက်ဆုံးတွင် ကွဲအက်ဖွင့်ထွက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"ဟူး~!"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ယန်ကျန့် စိတ်သက်သာရာရမှု သက်ပြင်းလေးတစ်ခု ချလိုက်သည်။

အကောင်းဆုံး ရလဒ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်—သေတ္တာ ဖွင့်ခံလိုက်ရခြင်း မရှိ၊ အတွင်းထဲက ခေါင်းပြတ်တစ္ဆေ လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိ။

သေတ္တာ ပုံပျက်သွားသည့်အတွက်မူ၊ အရေးမကြီးပေ။

ရွှေက ထည့်စရာ ပစ္စည်းတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်က အရေးမကြီးပေ။

သို့သော်၊ ထူးဆန်းသည်မှာ လူ့အရေပြားတစ်စက သေတ္တာကို ဖုံးအုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သူ ကျောင်းမှ ယူဆောင်လာသော လူ့အရေပြား စာရွက် ဖြစ်သည်။

သူ နားမလည် ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အခုက အဲ့ဒါကို စဉ်းစားရမည့် အချိန် မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့် သူ၏ ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ စုသိမ်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ အထုပ်အပိုးများကို ဝှက်ထားကာ၊ ထို့နောက် သူ၏ လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အပြင်သို့ အလျင်စလို ထွက်သွားသည်။

"ဒါက ငါ့အတွက် အကျပ်အတည်းတစ်ခု၊ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်... အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီတစ္ဆေ ပေါ်လာခဲ့ပြီ။ ငါ အဲ့ဒါကို မဖြေရှင်းရင်တောင်၊ သူ့ရဲ့ အမှတ်အသား၊ သူ့ရဲ့ တည်နေရာ၊ ပြီးတော့ သူ ဘယ်လိုပုံစံ ရှိလဲဆိုတာ ငါ သိဖို့လိုတယ်။"

"ငါ အဲ့ဒါကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်ရင်၊ ငါ ဘယ်တော့မှ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုး ထပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူ၏ နှလုံးသားထဲက ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုတို့ ရှိနေသော်လည်း...

သူ ထွက်ခွာသွားသော တစ္ဆေနောက်သို့ လိုက်သွားဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ ဟွမ်ကန်းရွာသို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူ သေမှာကို ကြောက်ခဲ့လျှင်၊ သူ အစကတည်းက ဒီနေရာကို လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ပထမထပ်က အိမ်ရှေ့တံခါး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်တွင်၊ ဆုတ်ခွာသွားသော ခြေသံများကို ကြားနေရသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင်၊ တစ္ဆေက လျိုကန်းရုန်၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး အခြားနေရာတစ်ခုသို့ ဦးတည်နေသည်။

"လိုက်!"

ယန်ကျန့် တံခါးဖွင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။

သူ၏ နဖူးပေါ်တွင်၊ တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်လုံး အသားကို ထိုးဖောက်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြက်သွေးရောင် မျက်လုံးက ထူးခြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပေးစွမ်းသည်။

အနီရောင်အလင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသော ကမ္ဘာတစ်ခု။

အမှောင် မဟုတ်တော့။

တစ္ဆေမျက်လုံး၏ အမြင်အာရုံက အမှောင်ထုနှင့် တစ္ဆေနယ်မြေများ၏ လှည့်စားမှုများကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

၎င်း တစ္ဆေနယ်မြေကို အသက်မသွင်းဘဲ အနည်းငယ် အသုံးမဝင်သော်လည်း၊ ၎င်း ထူးခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"သူ ရှေ့မှာ။"

ယန်ကျန့် နောက်မှ လိုက်သွားပြီး၊ တစ္ဆေ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရရန် တစ္ဆေမျက်လုံးကို အသုံးပြု ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် လမ်းကွေ့တစ်ခုက သူ၏ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး၊ ခြေသံများက အနီးအနားက လမ်းကြားတစ်ခုမှ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးလိုက်ရင်၊ အဲ့ဒီတစ္ဆေကို ချက်ချင်း လိုက်မီနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေအကြောင်း ဘာမှမသိဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးတာက အလွန်အမင်း မိုက်မဲရာကျလိမ့်မယ်။"

သူ ဒီတစ္ဆေရဲ့ တကယ့်မျက်နှာကို တကယ် သိချင်နေသော်လည်း...

တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြုခြင်း၏ အကျိုးဆက်များက ယန်ကျန့်၏ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူလိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြေးဝင်သွားရုံဖြင့် သူ ၎င်းကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဟု သေချာပေါက် မဆိုလိုပေ။

သူ ဆက်လက် လိုက်နေသည်။

ရှေ့က ခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

နောက်ထပ် လမ်းတစ်ကွေ့ ကွေ့လိုက်ရုံဖြင့်၊ သူ ၎င်းကို မြင်နိုင်တော့မည်။

သို့သော်၊ နောက်တစ်ခဏတွင်...

ယန်ကျန့် လမ်းထောင့်ကို ကွေ့လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းက သူ့ကို ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းသွားစေသည်။

သူ၏ ရှေ့မှ လူမှာ တစ္ဆေ လုံးဝ မဟုတ်—၎င်းမှာ နေ့ခင်းက သူနှင့်အတူ ဟွမ်ကန်းရွာသို့ ရောက်လာသော ရှောင်ကျန် ကလပ် အဖွဲ့ဝင် ကျန်းဟန် ဖြစ်နေသည်။

"ယန်ကျန့်? ဘယ်လိုလုပ် မင်း ဖြစ်နေရတာလဲ။"

ကျန်းဟန်က သူ့ကို မြင်သောအခါ အလားတူ တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်ထက်ပင် ပိုဆိုးကာ၊ သူ ဦးစွာ စကားပြောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ငါ ပြောသင့်တဲ့ စကားပဲ။ ငါက တစ္ဆေခြေသံနောက် လိုက်နေတာ၊ လမ်းထောင့် ကွေ့လိုက်တော့၊ မင်းကို တွေ့တယ်။ မင်း တကယ် ကျန်းဟန် ဟုတ်ရဲ့လား။" ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေရောင် ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။

ကျည်ဆန် ထည့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို သတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ မသိစိတ်ကလာတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုကာကွယ်မှု တစ်ခုအနေဖြင့်သာ။

ကျန်းဟန် သိသိသာသာ စိတ်ပျက်နေသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့ ငါက ကျန်းဟန်ပဲ! မင်းကမှ ပြဿနာရှိတာ။ ငါလည်း အဲ့ဒီခြေသံနောက် လိုက်နေတာ၊ မင်းကို တစ္ဆေလို့ ထင်နေတာ။ ငါ မင်းကို မှတ်မိလိုက်လို့ တော်သေးတယ်—မင်း ငါ့ကို သေမလောက် ကြောက်အောင် လုပ်လိုက်တာ။"

ဤသို့ ကြားသောအခါ...

ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသား နစ်ဝင်သွားသည်။

"ငါတို့ အလှည့်စားခံလိုက်ရတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာ တစ္ဆေ တစ်ကောင်ထက် ပိုရှိနေတာလား... မင်း လိုက်နေတဲ့ တစ်ကောင်က ငါ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ တစ်ကောင် မဟုတ်ဘူး။"

"ငါ မသေချာဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခြေသံတွေက ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ သေချာပေါက် ပျောက်သွားတာ၊" ကျန်းဟန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တောက်၊ တောက်၊ တောက်~!"

ရုတ်တရက်၊ ခြေသံများ အနီးအနားက လမ်းကြားတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘိုင်း~!"

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ ယန်ကျန့် အလိုလိုနီးပါး သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အသံလာရာ ဦးတည်ရာသို့ သေနတ်တစ်ချက် ပစ်လိုက်သည်။

"အား~!"

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးက လူတစ်ယောက် နာကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ စီးကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် မဆင်မခြင် ပစ်လိုက်တာလဲ။ မင်း လူတစ်ယောက်ကို ထိသွားပြီ!" ကျန်းဟန်က တုန်လှုပ်စွာ အော်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရွာသားတွေအားလုံး အခုချိန်ဆို အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီ။ ဒီအချိန်မှာ ခွေးတွေတောင် မဟောင်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ခြေသံက တစ္ဆေ ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။ အရင်ပစ်ပြီးမှ နောက်မှမေးတာက ပိုကောင်းတယ်။"

"မင်း ငါ့ကို အရင် မြင်လိုက်လို့ တော်သေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်း ငါ့ကိုလည်း ပစ်လိုက်မှာ၊" ကျန်းဟန်က တုန်လှုပ်နေဆဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ သူ ယန်ကျန့် တစ်ချိန်လုံး ပစ္စတိုတစ်လက် ကိုင်ထားခဲ့ကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။

"အဲ့ဒီလူ ကလပ်ကလူ ဖြစ်ပုံရတယ်။ မင်း သူ့ကို သိသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ သေနတ်ချက်က သူ့ကို သတ်မိသွားလား မသွားဘူးလား ဆိုတာတော့ ငါ မသေချာဘူး၊" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင်...

ကလပ်အဖွဲ့ဝင်များ ယာယီ ငှားရမ်းထားသော ဗီလာငယ်လေးတစ်ခုထဲတွင်...

မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော အမျိုးသားတစ်ဦး သူ၏ ဒဏ်ရာကို ဖိကိုင်ထားပြီး၊ ထိုနေရာမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။

ကျန်းဟန်က သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေပြီး၊ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးနေသည်။

သူတို့အပြင်၊ အခြား တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူများလည်း ရှိနေကြသည်။

ညပိုင်းက တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များက လူတိုင်းကို လှုပ်ရှားနိုးကြွစေခဲ့ပုံရသည်။

"အိုယန်ထျန်း၊ မင်းအတွက် သတင်းဆိုးတစ်ခု ရှိတယ်၊" ကျန်းဟန်က ကရုဏာသက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သံသယဝင်တာက ယန်ကျန့် တမင်တကာ မင်းရဲ့... အမ်၊ ထိမခံနိုင်တဲ့နေရာကို ချိန်ခဲ့တယ်လို့ပဲ။"

ယန်ကျန့် သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်တာ။ ကျွန်တော် သူ့ခေါင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချိန်ခဲ့တာ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို အပြစ်တင်လို့ရမှာလဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မှားခဲ့တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်။ အိုယန်ထျန်း၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။"

သူ စကားပြောရင်း၊ သူ စိတ်ရင်းမှန်နှင့် တောင်းပန်သော မျက်နှာထားကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

အိုယန်ထျန်း၏ အေးစက်သော မျက်နှာ ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း ငါ့ကို ပစ်ပြီး၊ မင်း ပြောနိုင်တာက 'တောင်းပန်ပါတယ်' တဲ့လား။ ဒါပဲလား။"

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပြီးပြီလေ။ ခင်ဗျား ဘာထပ်လိုချင်သေးလဲ။ ကျွန်တော် ရဲကို ဖုန်းဆက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဖမ်းခံသင့်လို့လား။"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်၊ "ဒါက ညသန်းခေါင်၊ ပြီးတော့ ရွာက တစ္ဆေခြောက်တယ်။ ခင်ဗျား မီးမပါဘဲ လျှောက်သွားနေတာ။ မတော်တဆ အပစ်ခံရတာက တော်တော် သဘာဝကျပါတယ်။"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ချက် ပစ်လိုက်ရင်ရော၊ ပြီးတော့ အကြေအလည်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ။" အိုယန်ထျန်း၏ မျက်နှာ ဒေါသဖြင့် မဲမှောင်သွားပြီး၊ သူ သူ၏ နောက်မှ ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ယန်ကျန့်ကို ချိန်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တောင်၊ မျက်လုံးတစ်လုံးအတွက် မျက်လုံးတစ်လုံးက အဆုံးမရှိတဲ့ ကလဲ့စားချေမှုကိုပဲ ဦးတည်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင်၊ ကျွန်တော်က ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နည်းနည်း လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား။"

"ငါ မင်းကို လျှော့ပေးမယ်၊ ငါ့ ** ***!" အိုယန်ထျန်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပစ်လိုက်သည်။

သူ ယန်ကျန့်၏ ခေါင်းကို ချိန်လိုက်သည်။

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသော ခေါင်းကို ထိမှန်မှုအစား၊ ယန်ကျန့် သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး၊ ကျည်ဆန်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

"အခု ငါတို့ အကြေအလည် ဖြစ်ပြီ၊ ဟုတ်တယ်မလား။" ယန်ကျန့်၏ နဖူးပေါ်က တစ္ဆေမျက်လုံးက အိုယန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်အချိန် အကြေအလည် ဖြစ်မလဲဆိုတာ ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်၊" အိုယန်ထျန်းက ထပ်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင်၊ ယန်ကျန့်ကလည်း သူ၏ သေနတ်ကို အိုယန်ထျန်း၏ ခေါင်းဆီသို့ ချိန်လိုက်သည်။

"တစ်ချက်အတွက် တစ်ချက်။ အဲ့ဒါ မျှတတယ်။ ခင်ဗျား ဆက်လုပ်ချင်သေးရင်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ တစ်ညလုံး ကစားပေးနိုင်တယ်။ ဘယ်သူ အရင် သေမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။"

"တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ လုံလောက်ပြီ။ အိုယန်ထျန်း၊ မင်း တစ်ချက် ပစ်လိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် အခု အကြေအလည်ပဲ။ မင်း ဒါကို ဆက်လုပ်နေရင်၊ ရန်ပွဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ရွာထဲမှာ တစ္ဆေ ရှိနေတုန်းပဲ။ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေတာပဲ။ ဒါ့အပြင်၊ ဘယ်သူမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာမရသရွေ့၊ ငါတို့ နောက်ထပ် တစ္ဆေတွေ ထိန်းချုပ်နိုင်တာနဲ့ ဘယ်ဒဏ်ရာမဆို ကုသလို့ရတာပဲ။"

ကျန်းဟန်က လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ အိုယန်ထျန်းကို နောက်သို့ ဆွဲကာ ဖျန်ဖြေသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်လိုက်သည်။