ဒုတိယမြောက် ပျောက်ဆုံးသွားသူ။

ဒီအခန်းကတော့ မူရင်းစာရေးဆရာက အခန်းနံပါတ်(၈၉)တပ်ပြီး သူဒီစာအုပ်ထုတ်ဝေဖြစ်တဲ့အကြောင်းတွေ ပြောသွားတာမလို့ ထည့်မရေးတော့ပါဘူး ဒါပေမယ့် အခန်းနံပါတ်တပ်ထားတာမလို့ ကျော်လိုက်ပြန်ရင်လည်း မကောင်းတာမို့ အခန်းနံပါတ်ပဲ ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ် ။ဒီတစ်ပိုင်းတော့ သည်းခံပေးကျပါ။

အခန်း (၉၀) : ဒုတိယမြောက် ပျောက်ဆုံးသွားသူ

ရွာထဲက ညသည် ထူးကဲစွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ရွာကိုယ်၌က အစကတည်းက လူသိပ်မများ၊ ပြီးတော့ ညဥ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်၊ သက်ကြီးရွယ်အို ရွာသားများ စောစော အိပ်ရာဝင်နှင့်ကြမှာ သေချာသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့်၊ ရွာတစ်ခုလုံး ညဉ့်ဦးယံရောက်သည်နှင့် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အလား။

တိတ်ဆိတ်မှုက မွန်းကျပ်လုနီးပါး၊ ကြောက်စရာပင် ကောင်းလှသည်။

သို့သော် ရွာအဝင်ဝတွင်၊ အိမ်တစ်လုံး ထူးခြားစွာ ထင်ရှားနေသည်။

ဤအိမ်၏ တံခါး ဟင်းလင်းပွင့်နေပြီး၊ အတွင်းထဲက မီးများ လင်းနေသည်။

အဓိက ခန်းမဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်၊ အနီရောင်သုတ်ထားသော ခေါင်းတလားတစ်လုံး သပ်ရပ်စွာ ထားရှိထားသည်။

ခေါင်းတလားရှေ့တွင်၊ မီးထွန်းကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အဖြူရောင် ဖယောင်းတိုင်နှစ်တိုင် အားနည်းစွာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေပြီး၊ နံရံများပေါ်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အရိပ်များ ကခုန်နေကာ၊ ရှင်းပြမရနိုင်သော ဆိုးရွားသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။

ခေါင်းတလားရှေ့က စားပွဲပေါ်တွင် လူငယ်တစ်ဦး၏ နာရေးဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။

ည၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်အောက်တွင်၊ ဓာတ်ပုံသည် မြူခိုးထူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့်အလား၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

ဓာတ်ပုံထဲက ပုံသဏ္ဌာန်၏ အရိပ်အယောင်သာ မြင်နိုင်ပြီး၊ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ရွာသားတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြလဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့်၊ အသုဘတစ်ခုအတွင်းမှာ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ညစောင့်သင့်တယ်၊" တစ်စုံတစ်ယောက် ရေရွတ်လိုက်သည်။

လူတစ်စု အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာပြီး အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

ပွင့်နေသော တံခါးမှတဆင့်၊ သူတို့ အတွင်းထဲက အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ကြသည်။

"ဒီရွာက အမြဲတမ်း ထူးဆန်းနေတာပဲ။ တစ္ဆေတစ်ကောင် ညဘက် ရွာထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှည့်လည်သွားလာနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရွာသားတွေက ဘာမှ မဖြစ်သလို ဒီမှာ နေထိုင်နေကြတယ်၊" ကျန်းယီမင်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နေ့ခင်းဘက်တုန်းက၊ ဒီမှာ အရာအားလုံးက သိပ် သာမန်ဆန်လွန်းတယ်လို့ ငါ ခံစားခဲ့ရတယ်။"

"တကယ်ပဲ၊ ရွာရဲ့ သာမန်ဆန်မှုက သူ့ဘာသာသူ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းဟန်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤ သာမန်ဆန်မှု အာရုံကပင် လှည့်စားတတ်သည်။

သူတို့ ဒီနေရာမှာ တကယ် တစ္ဆေရှိရဲ့လားဟုပင် သံသယဝင်စပြုလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော်၊ ဒီညက ဖြစ်ရပ်များက ဤရွာတွင် တစ္ဆေ အမှန်တကယ် ရှိနေကြောင်း သက်သေပြခဲ့နှင့်ပြီ။

ပြီးတော့ တစ္ဆေရှိသော ရွာတစ်ရွာသည် ပင်ကိုအားဖြင့် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

သာမန်လူများ၊ သူတို့၏ ရွာတွင် တကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေကြောင်း သိရှိသွားသည်နှင့်၊ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြောင်းရွှေ့သွားကြလောက်ပြီ။

သူတို့ ဒီနေရာတွင် ဆက်လက် နေထိုင်ကြမည် မဟုတ်၊ ဇာတိမြေကို အလွန် စွဲလန်းသော သက်ကြီးရွယ်အိုများပင် ဖြစ်စေ။

"ရွာအကြောင်း လောလောဆယ် စိတ်မပူကြနဲ့ဦး။ ငါတို့ ချက်ချင်းကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ လိုတယ်။ တကယ်လို့ တစ္ဆေက တကယ်ပဲ ဒီအိမ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် ရိုးရှင်းတယ်—ငါတို့ အဲ့ဒါကို ဖြေရှင်းလိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ပြဿနာအားလုံး ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်၊" ယဲ့ကျွင်းက ဘေးမှ ပြောလိုက်သည်။

"သိပ် အကောင်းမြင်မနေနဲ့။ တစ်ယောက် သေဆုံးနှင့်ပြီးပြီ၊ အဲ့ဒီလူက တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်။ နောက်တစ်ယောက် သေမယ့်လူက မင်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ ဖြစ်နိုင်တယ်၊" အိုယန်ထျန်းက မဲမှောင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယီမင် ထပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ သိပ် အကောင်းမြင်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမလုပ်ဘဲလည်း နေလို့မဖြစ်ဘူး။ ငါတို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးမှတော့၊ ဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်ကြရအောင်။"

အုပ်စု ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အလိုအလျောက် အသုဘ ခန်းမဆောင်ထဲက ခေါင်းတလားပေါ်တွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါနေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့နေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

မကြာမီ၊ အုပ်စု ဂရုတစိုက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်းလား မဟုတ်ဘူးလားတော့ မသိ၊ သူတို့ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ အပူချိန် ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားသည့်အလား။

အေးစက် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ လူတိုင်းကို မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

"ဒီခေါင်းတလား နည်းနည်း ဆန်းကြယ်နိုင်တယ်။ မမျှော်လင့်ထားသော မတော်တဆမှုတွေ ရှောင်ရှားဖို့ လောလောဆယ် အဲ့ဒါကို မထိကြနဲ့ဦး။ တခြား အခန်းတွေကို အရင် စစ်ဆေးကြည့်ကြရအောင်။ ငါတို့ ဘာမှ မတွေ့ရင်၊ ဒီနေရာကို ပြန်လာကြမယ်။ ဒီနေရာက သိပ်မကျယ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ တစ္ဆေနဲ့ ကြုံတွေ့ရင်တောင်၊ ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ အသတ်ခံရမှာ မဟုတ်သင့်ဘူး။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ အော်လိုက်ရုံပဲ၊ လူတိုင်း ကူညီဖို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်၊" ကျန်းယီမင်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ တစ္ဆေ ဤအိမ်ထဲတွင် ရှိမရှိ မသေချာပေ။

တကယ်လို့ ရှိခဲ့လျှင်၊ သူတို့ ၎င်းကို ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမည်။

"သဘောတူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သိပ် ကွဲပြားမသွားသင့်ဘူး။ ငါတို့ အချင်းချင်း သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုအတွင်းမှာ နေဖို့ လိုတယ်၊" ယဲ့ကျွင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းတလားကို ခဏ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ကျန်းယီမင်ရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံက မှန်ကန်တယ်။ ဒီခေါင်းတလား ဒီနေရာမှာ ထားရှိထားတာက တကယ်ပဲ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာပဲ။ ဦးနှောက်ရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို အဲ့ဒါကို သိမှာပဲ။ ဒါကြောင့်၊ အဲ့ဒါကို မထိတာက အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ လောလောဆယ်၊ ငါတို့ ဘေးကင်းတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင် ဘေးကင်းလုံခြုံကြောင်း ငါတို့ အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ ငါတို့ အဲ့ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တယ်၊" ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

ဤသို့ စိတ်ထဲ ထားလျက်၊ အခြားသူများ ကွဲပြားသွားပြီးနောက် သူ အိမ်ကို စတင် ရှာဖွေလိုက်သည်။

သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့နေခြင်းက အဆင်ပြေသော်လည်း၊ သူ ပေါ့လျော့၍ မဖြစ်ပေ။

သူတို့ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ရမည်။

အိမ်တွင် သုံးထပ် ရှိပြီး၊ တစ်ထပ်စီတွင် အခန်း သုံးခန်း သို့မဟုတ် လေးခန်း ရှိသည်။

မြေနေရာအနေအထား ရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိဘဲ၊ အုပ်စု အခန်းအားလုံးကို စစ်ဆေးရန် မိနစ်အနည်းငယ်ထက် ပိုကြာမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူတို့ လှည့်ထွက်သွားပြီး အဓိက ခန်းမဆောင်မှ ယာယီ ထွက်ခွာသွားစဉ်မှာပင်၊ ခေါင်းတလားရှေ့မှ နာရေးဓာတ်ပုံ တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေသော ဖယောင်းတိုင်မီးအောက်တွင် သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်။

ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသား၏ မျက်နှာတစ်ခြမ်း အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်၊ ပုပ်သိုးသွားသည့်အလား။

အေးစက် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဖယောင်းတိုင်မီး လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားသည်၊ မီးတောက်ကို တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ဖိနှိပ်ခံထားရသည့်အလား၊ သူ၏ အင်အား ဆုံးရှုံးသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသေသွားသည်။

အဓိက ခန်းမဆောင်ထဲက အလင်းရောင် စတင် မှေးမှိန်လာပြီး၊ အပြင်ဘက်မှ အမှောင်ထု ဖြည်းညှင်းစွာ တွားသွားဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော်၊ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူများထဲမှ ဘယ်သူကမှ ဤပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိခြင်း မရှိပေ။

"ခင်ဗျား တစ်ခုခု တွေ့သေးလား။" ကျန်းဟန်က အခန်းတစ်ခန်းမှ ထွက်လာပြီး စင်္ကြံလမ်းတွင် ယန်ကျန့်ကို တွေ့သောအခါ လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်နှင့် သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် တစ္ဆေမျက်လုံးများ ပေါက်ဖွားလာစေပြီး၊ သူ၏ အမြင်အာရုံတွင် မြင်ကွင်းကွယ်များ မရှိကြောင်း သေချာစေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် တစ္ဆေကို မတွေ့ခဲ့ဘူး၊ ညစောင့်နေတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုလည်း မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင်၊ ဒီအိမ်တစ်ခုလုံးက လူမရှိဘူး။ နေ့ခင်းက လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြလဲ။ ကျန်းယီမင် ပြောတာ မှန်တယ်—ဒီရွာတစ်ခုလုံးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ သူ လောင်းကြေးထပ်ဖို့ မရဲခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ အစောပိုင်းက နောက်ဆုတ်ဖို့ အကြံပြုခဲ့တာ၊" ယန်ကျန့်က နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်းမှ ထွက်လာရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားမှု မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ လွန်ကဲသော သတိထားမှုက သူတို့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခြောက်လှန့်နေစေပုံရသည်။

"အောက်ထပ်မှာ စုကြပြီး ခေါင်းတလားကို စစ်ဆေးဖို့ ပြင်ဆင်ကြရအောင်။ တကယ်လို့ အိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုရင်၊ ဒါဆိုရင် ခေါင်းတလားထဲမှာ အလောင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ္ဆေကိုယ်တိုင် ပါဝင်နိုင်တယ်။"

သို့သော် ယန်ကျန့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းရန် လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက်—

"အဟွတ် အဟွတ်"

အားနည်းပြီး နာမကျန်းဖြစ်နေသော ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု သူ၏ နောက်မှ အခန်းထဲမှ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ယန်ကျန့် ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သူ အဲ့ဒီအခန်းကို ခုနကပဲ ရှာဖွေခဲ့တာ။

အဲ့ဒီမှာ တစ္ဆေ မရှိခဲ့ဘူး။

ချောင်းဆိုးသံ ဘယ်က လာတာလဲ။

"ယန်ကျန့်!" ကျန်းဟန် ရုတ်ခြည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် သဘာဝမကျစွာ လိမ်ကောက်သွားပုံရသည်၊ သူ၏ အဆစ်များ လိမ်ကျိုးနေသည့်အလား။

သူ သူ၏ တစ္ဆေစွမ်းအားများကို အသုံးပြုလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

"ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်၊" ယန်ကျန့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သူ လှည့်ပြီး အလျင်စလို ပြေးသွားကာ၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်နေသော တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။

မှိန်ဖျော့သော အခန်း သူ၏ အမြင်အာရုံကို မဟန့်တားပေ။

သူ၏ နဖူးပေါ်က တစ္ဆေမျက်လုံးက အခန်းကို အနီရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့်အလား၊ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်စေသည်။

သို့သော်...

အခန်းက ဗလာကျင်းနေသည်။

တစ္ဆေ မရှိ။

ချောင်းဆိုးသံ မရှိ။

"သူ ပျောက်သွားပြီ၊" ယန်ကျန့် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ခွေးမသား၊ ငါတို့ အလှည့်စားခံလိုက်ရတာလား။" ကျန်းဟန် တုန်လှုပ်ပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။

ခုနကလေးတင်၊ တစ္ဆေ သူတို့၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

သိပ် နီးကပ်လွန်းသည်။

"တကယ်လို့ အဲ့ဒါ တကယ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင်တော့..." ယန်ကျန့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မဟုတ်ရင်တော့ တစ္ဆေက တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ထိုအခါမှသာ "လူမမာတစ္ဆေ" ဟု ကုတ်နာမည် ပေးထားသော တစ္ဆေက ရွာထဲက ဘယ်နေရာမှာမဆို ပေါ်လာနိုင်ပေမည်။

"တောက်၊ တောက်၊ တောက်..."

ရုတ်တရက်၊ လှေကားမှ ဆင်းသက်လာသော ခြေသံများ မှောင်မိုက်နေသော စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူ စင်္ကြံလမ်းထဲမှာ၊" ကျန်းဟန်က ရှေ့သို့ အလျင်စလို ပြေးသွားရင်း ရှုံ့မဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ သူတို့ တုံ့ဆိုင်းနေ၍ မဖြစ်ပေ။

သူတို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရမည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းက ပိုမြန်မြန် သေဆုံးဖို့သာ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်။

ကျန်းဟန်က ယန်ကျန့်ထက် ပိုမြန်ပြီး စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

အိမ်တွင် သုံးထပ်သာ ရှိသောကြောင့်၊ လှေကားများ ရှည်လျားခြင်း မရှိပေ။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်၊ ကျန်းဟန် ခြေသံများဆီသို့ လိုက်မီသွားသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

တုန်လှုပ်မှု အပြည့်ပါသော တညီတညွတ်တည်း အသံတစ်ခု လှေကားထစ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူတို့ ကြုံတွေ့လိုက်ရသည်မှာ တစ္ဆေ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျန်းယီမင်နှင့် အခြားသူများ ဖြစ်နေသည်။

အောက်ထပ်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေစဉ်၊ သူတို့ ရုတ်တရက် အပေါ်ထပ်သို့ ဦးတည်နေသော ထူးဆန်းသည့် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

သူတို့ စုံစမ်းရန် အလျင်စလို ပြေးတက်လာခဲ့ကြရာ၊ ကျန်းဟန်နှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ရွာထဲက အစောပိုင်းက အခြေအနေအတိုင်း ထပ်မံ ဖြစ်ပွားနေသည်။

"ထိတ်လန့်မနေကြနဲ့၊ ငါတို့ပဲ၊" ကျန်းယီမင်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို တည်ငြိမ်စေရန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒီအခြေအနေ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ။ ငါတို့အားလုံး ခြေသံတွေကြောင့် ဒီကို ဆွဲဆောင်ခေါ်ယူခံလိုက်ရတာ၊" ယန်ကျန့်က လိုက်မီလာရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ တစ်ခုခု သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ "စောင့်ဦး၊ အိုယန်ထျန်း ဘယ်မှာလဲ။ ငှက်မရှိတော့တဲ့ တစ်ယောက်လေ။"

အိုယန်ထျန်း ဟုတ်လား။

လူတိုင်း ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သူ ပျောက်နေသည်။

အိုယန်ထျန်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

"ပြန်ဆင်း!" ကျန်းယီမင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း လှည့်ကာ အောက်ထပ်သို့ အလျင်စလို ပြေးဆင်းသွားသည်။

အခြားသူများလည်း အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဟဲရှန်း အစောပိုင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အခြေအနေများအောက်တွင် သေဆုံးခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်၊ အသုဘ ခန်းမဆောင်ထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးမှာ ကြာမြင့်စွာ ငြိမ်းသေသွားခဲ့ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင် မွန်းကျပ်သော အမှောင်ထုထဲသို့ ကျရောက်နေသည်။

ဓာတ်ပုံတင်ခုံပေါ်က နာရေးဓာတ်ပုံမှာ အမှောင်ထုဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တွင် ဖော်ပြမရနိုင်သော၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်း အခု အိုယန်ထျန်းနှင့် ထူးဆန်းစွာ တူညီနေသည်။