ကျိုးခိုင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း

အချိန်သည် မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပြီး တစ်လတာမြင်ကွင်းများသည် လူတစ်ဦး၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် တိတ်တဆိတ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဤကာလအတွင်း သူ၏ပုံမှန်နေ့စဉ်ကျင့်ကြံမှုအပြင် ချင်ဖုန်းသည် ချီစွမ်းအင်သုံးထောင် ကြည့်ရှုခြင်းနည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် အတိတ်ကသူပြုလုပ်ခဲ့သောကတိများကို မည်သို့ဖြည့်ဆည်းရမည်ကို စဉ်းစားခြင်းတို့တွင် မိမိကိုယ်ကိုမြှုပ်နှံထားသည်။

လရောင်ပြခန်းအတွင်း၌ မန်နေဂျာ ဖုန်သည် ချီယွမ်မြို့မှ ခုလေးတင်ပြန်ရောက်လာပြီး ဌာနခွဲ၏လည်ပတ်မှုကို သတင်းပို့နေသည်။

သူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများပြည့်နှက်နေသည်၊

"သခင်လေး၊ ချီယွမ်မြို့မှာ ဌာနခွဲသုံးခုပဲရှိပေမယ့် လစဉ်အမြတ်အစွန်းတွေက ကျင့်ယန်မြို့ရဲ့ လစဉ်အမြတ်အစွန်းရဲ့ ငါးပုံတစ်ပုံနဲ့ ယှဉ်နိုင်လောက်ပါတယ်။ အမြတ်အစွန်းရဲ့ အကြီးမားဆုံးအပိုင်းကတော့ အထူးဧည့်သည်တော်တွေအတွက် အထူးစီစဉ်ထားတဲ့ တတိယထပ်စားသောက်ဆိုင်ကနေလာတာပါ။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အထင်ကြီးသွားသည်။ အမှန်ပင် ချီယွမ်မြို့သည် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ဟောင်း တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ချမ်းသာသောနာယကများစွာရှိသည်။

အခန်းထဲတွင်ပုံနေသော အလွန်လေးလံသောငွေသေတ္တာကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းသည် ယောက်ျားလေးအဖြစ်ဟန်ဆောင်ထားသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်ကို မစဉ်းစားဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လရောင်ခြည်ပြခန်းမှ အမြတ်အစွန်းများကို ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှင့် မျှဝေရမည်ဖြစ်သည်။

"သူမ အခုဘယ်မှာရှိနေလဲမသိဘူး။ ယွီလင်မြို့မှာများလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ယွီလင်မြို့က ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်းရဲ့ သခင်လေးပဲ။" ချင်ဖုန်းက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက ဝေစုကိုပေးချင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ၊ ဘယ်ကုန်သည်က ငွေကို အလကားပေးချင်စိတ် ပြင်းပြနေမည်နည်း။ သို့သော် ချီယွမ်မြို့ဌာနခွဲ၏ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုကို မြင်သောအခါ သူသည် လရောင်ပြခန်း၏ လည်ပတ်မှုပုံစံကို ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်းကဲ့သို့ တာ့ချန်မင်းဆက် တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့စေလိုသည်။

ဤသည်ကိုအောင်မြင်ရန်အတွက် အတွေ့အကြုံနှင့် အဆက်အသွယ်များသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။

ယောက်ျားလေးအဖြစ်ဟန်ဆောင်ထားသော ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်း၏ သခင်လေးသည် ဤကိစ္စတွင် သိသာသော အကူအညီကို ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယွီလင်မြို့သည် ကျင့်ယန်မြို့နှင့် အလွန်ဝေးကွာပြီး ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ယခုအချိန်တွင် ယွီလင်မြို့၌ရှိမရှိကို သူအတည်မပြုနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤစိတ်ကူးမှာ အသက်မဝင်ဘဲရှိနေသည်။

မန်နေဂျာ ဖုန်က စိတ်အားထက်သန်စွာဆက်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တဲ့အကောင်းဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်က လရောင်ခြည်ပြခန်းကိုလာပြီး သခင်လေးနောက်ကိုလိုက်တာပါပဲ။ ကျင့်ယန်မြို့က သိပ်သေးငယ်လွန်းပြီး သခင်လေးရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို အပြည့်အဝမထုတ်လွှတ်နိုင်တာကတော့ နှမြောစရာပဲ။ သခင်လေးသာ တော်ဝင်မြို့တော် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့ရင် သေချာပေါက် သိသာတဲ့အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်စေမှာပဲ။"

မန်နေဂျာ ဖုန်သည် ဤသည်ကို ခိုင်မာစွာယုံကြည်သည်။

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မန်နေဂျာ ဖုန်၏စကားများသည် သူ ကြယ်တာရာ ကြည့်ရှုခြင်းကိုလေ့ကျင့်စဉ်က မြင်ခဲ့သော အပိုင်းအစမြင်ကွင်းများကို သူ့ကိုသတိရစေသည်။

သူ၏ဖခင်က မိသားစုကို တော်ဝင်မြို့တော်မှ ကျင့်ယန်မြို့သို့ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကတည်းက သူသည် မြို့တော်သို့မပြန်ဖြစ်ခဲ့ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာသွားခဲ့ပြီ။ သူ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ဘယ်တော့ပြန်ရောက်မည်ကို သူတွေးနေမိသည်။

"တော်ဝင်မြို့တော်က ရေက သိပ်နက်တယ်။ မင်း တကယ်အဲ့ဒီကိုသွားရင် နဂါးလို ကူးခတ်ပြီး ကျားလို ဝပ်တွားရတယ်။ အကြီးအကျယ်တစ်ခုခုလုပ်ဖို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလွယ်ကူနိုင်မှာလဲ။" ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

________________________________________

လရောင်ပြခန်းမှထွက်ခွာပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ဦးတည်သွားရာ ဌာနမှူးကျိုးသည် ပြန်မရောက်သေးပေ။

အချိန်ကိုတွက်ကြည့်ရာ တစ်လကျော်ကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ မသိပေ။

စားပွဲခုံရှေ့တွင် စီးကျန့်သည် ပုံနေသောအလုပ်များကိုကြည့်ကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။

ကျင့်ယန်မြို့သည် ကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်အဖြစ် တရားဝင်သတ်မှတ်ထားခြင်းမရှိသော်လည်း အရေးပါသောနေရာတစ်ခုဖြစ်လာသည်။ နေ့စဉ်ရေးရာများမှာ သိသိသာသာတိုးပွားလာဟန်တူသည်။

သူသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်၏ပျော်ရွှင်မှုများကို အချိန်အတော်ကြာ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

"မြို့က အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခုတည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ကာကွယ်ရေးအင်အားက ပိုအားကောင်းလာတော့ လူဦးရေက တိုးပွားလာတယ်။ လှပတဲ့မိန်းကလေးတွေအများကြီး ပြည့်တန်ဆာအိမ်ထဲကို ခေါ်သွင်းခံရတယ်လို့ ငါကြားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါသွားလည်ဖို့အချိန်မရခဲ့ဘူး။"

ချင်ဖုန်းက ထူးဆန်းစွာကြည့်သည်၊ "အကြီးအကဲစီး၊ ခင်ဗျားလည်း အသက်မငယ်တော့ဘူး။ အဲ့ဒီနေရာတွေမှာ လျှောက်သွားနေတာကိုရပ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မိသားစုကောင်းကောင်းတစ်ခုရှာလိုက်ပါတော့။"

"ဟေ့၊ အခုတော့ မင်းက ငါ့ကိုအကြံပေးနေတာလား။ ငါ့ပတ်လည်က အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ ငါက မိန်းမတွေနဲ့ အချစ်ရေးအချစ်ရာတွေပြောဖို့ အားလပ်ချိန် ဘယ်မှာရှာရမှာလဲ။"

"ဒါက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပါပဲ။ ခင်ဗျားက လူထုရေးရာအမျိုးမျိုးကို ပိုနှစ်သက်ပြီး ပုဂ္ဂလိကကိစ္စတွေကိုမကြိုက်တာ၊ ဒါပါပဲ။" ချင်ဖုန်းက ပြုံးစစဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ ရှို့လျန်မြို့ကကပ်ဘေးပြီးတဲ့နောက် ဌာနမှူးကျိုးက တော်ဝင်မြို့တော်ကို ထွက်သွားခဲ့တာ။ ဘာလို့ အခုထိပြန်မရောက်သေးတာလဲ။"

စီးကျန့်သည် စာရွက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး ဘေးသို့ချထားလိုက်သည်။ သူက မတ်တပ်ရပ်ကာ သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်လောင်းထည့်လိုက်သည်။ သောက်နေစဉ်မှာပင် သူက "ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူက သူ့ရဲ့ပုံမှန်ပြင်းထန်တဲ့အချိန်ဇယားကနေ နည်းနည်းလောက်အနားယူချင်လို့ဖြစ်မှာပေါ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဌာနမှူးကျိုးက အဲ့လိုလူစားမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဟေ့၊ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတစ်ယောက်ကိုပြောင်းလဲစေနိုင်တယ်။ တော်ဝင်မြို့တော်ရဲ့စည်ပင်သာယာမှုက စိတ်ကူးထက်ကျော်လွန်တယ်။ ငါ အဲ့ဒီကို တစ်ခေါက်ရောက်ဖူးတယ်၊ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ထဲကမိန်းကလေးအားလုံးက ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။ ကြိုက်တဲ့တစ်ယောက်ကိုရွေး၊ သူက ဒီမှာ ထိပ်တန်းပြည့်တန်ဆာဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဌာနမှူးကျိုးက အဲ့ဒီသာယာညိမ့်ညောင်းတဲ့သုခဘုံမှာ နစ်မြောနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမရုန်းထွက်နိုင်တာဖြစ်နိုင်တယ်။"

"ဌာနမှူးကျိုးက ခင်ဗျားနဲ့မတူပါဘူး" ချင်ဖုန်းက စကားပြောမည်အပြုတွင် သူ ရုတ်တရက်မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ စီးကျန့်၏နောက်ကွယ်၊ ခန်းမ၏ဝင်ပေါက်တွင် ဌာနမှူးကျိုး၏ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။

"အကြီးအကဲစီး၊ မဟုတ်တာတွေမပြောပါနဲ့။ တော်ဝင်မြို့တော်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့တော်ပဲလေ၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေက ရှုပ်ထွေးတယ်။ ဧကရာဇ်နဲ့တွေ့ဖို့တစ်ခုတည်းကကို စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွေ အများကြီးဖြတ်သန်းရတယ်။ ဌာနမှူးကျိုးက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုခုကြောင့် နှောင့်နှေးနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

"ဘယ်လိုအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စက ဒီလောက်ကြာနိုင်မှာလဲ။" စီးကျန့်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဌာနမှူးကျိုးက အငြိုးတွေထားတတ်ပေမယ့် သူက အခုဒီမှာမရှိဘူး။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်သတိကြီးနေရတာလဲ။ ငါ့အမြင်မှာတော့ သူက တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ပျော်ပါးနေမှာသေချာတယ်။"

ဤစကားများကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏နှလုံးသည် ခုန်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများဖြင့် အရေးတကြီးအချက်ပြလိုက်သော်လည်း စီးကျန့်သည် ဌာနမှူးကျိုးအပေါ် ကြာရှည်စွာ ထားရှိခဲ့သောမကျေနပ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေပြီး ရေတံခါးများဖွင့်လိုက်သဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ်မပိတ်နိုင်တော့ပေ။

"ဌာနမှူးကျိုးက အရာရာတိုင်းမှာကောင်းတယ်၊ သူက သိပ်ပြီးတော့လေးနက်လွန်းတာကလွဲလို့ပေါ့။ သူက စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုချင်းစီကို စေ့စေ့စပ်စပ်ဖတ်တယ်၊ ဒီအလုပ်က ဘယ်တော့ပြီးမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် သူက အမြဲတမ်းအဲ့ဒီလေးနက်တဲ့မျက်နှာအမူအရာနဲ့။ သူ့ကိုမသိတဲ့လူတွေက သူက ဟာသဉာဏ်မရှိဘူးလို့ ထင်ကြမှာပဲ။"

"ငါ သူ့လောက်စိတ်ဓာတ်သေးသိမ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဘယ်တုန်းကမှမမြင်ဖူးဘူး။"

ဌာနမှူးကျိုး၏မျက်နှာ ပိုမိုမှောင်မိုက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းသည် တိတ်တဆိတ်ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး နောက်ထပ်မပါဝင်လိုတော့ပေ။

နံ့သာတစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ခန့်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် စီးကျန့်သည် သူ၏မကျေနပ်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ စာရွက်စာတမ်းများ ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း၏ငြီးငွေ့ဖွယ်လုပ်ငန်းပြီးနောက် သူ၏အတွေးများကိုထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ရာ သူသည် သိသိသာသာပိုမိုစိတ်ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် သူက ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ကာ "မင်း ဘာလို့အဲ့လိုပုံစံဖြစ်နေတာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက အဖြေမပေးဘဲ အနည်းငယ်သာ သနားကြင်နာမှုပြလိုက်သည်။

တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ကိုခံစားမိသဖြင့် စီးကျန့်သည် အလျင်အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဌာနမှူးကျိုး၏မျက်နှာသည် မီးလောင်ပြီးအိုးတစ်လုံး၏အောက်ခြေကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဌာနမှူးကျိုး၊ ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းကပြန်ရောက်တာလဲ။" စီးကျန့်က ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါက အဲ့ဒီနူးညံ့တဲ့မြေမှာနစ်မြောနေပြီး အဲ့ဒီကနေကိုယ့်ကိုယ်ကိုမရုန်းထွက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတဲ့အချိန်မှာပဲ။"

ကျိုးခိုင်သည် မျက်နှာအမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် စီးကျန့်ကိုဖြတ်လျှောက်သွားကာ စားပွဲခုံပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ပုံနေသောစာရွက်စာတမ်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်လကျော်လေးပဲရှိသေးတယ်၊ ဒီလောက်များတဲ့စာရွက်တွေ ကျန်နေသေးတယ်။ အရင်က ငါမင်းကို သိပ်ပြီးတော့ကြင်နာလွန်းခဲ့တယ်ထင်တယ်။"

ဤစကားများကိုကြားသောအခါ စီးကျန့်သည် ယိုင်နဲ့သွားပြီး သူ၏ဟန်ချက်ကို ပျောက်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

"ငါ သခင်ကြီးစီးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။ ချင်ဖုန်း၊ မင်း ဒီနေ့အတွက်ပြန်လို့ရပြီ။ ဧကရာဇ်ဆီက တော်ဝင်အမိန့်တော် ချင်နေအိမ်ကိုရောက်ဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူး။"

ချင်ဖုန်းသည် မူလက အနည်းငယ်ပိုကြာကြာနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုကြည့်ရှုလိုခဲ့သည်။ ဤသည်ကို ကြားသော အခါ သူသည် ချက်ချင်းအံ့ဩသောအမူအရာပြလိုက်သည်။

"တော်ဝင်အမိန့်တော် ဟုတ်လား။ ဌာနမှူးကျိုး၊ ဘယ်လိုတော်ဝင်အမိန့်တော်လဲ။"

"မင်း နောက်မှသိလိမ့်မယ်။"