ပွဲတိုင်းပြီးရမြဲ

ဌာနမှူးကျိုး၏ညွှန်ကြားချက်များကိုလိုက်နာကာ ချင်ဖုန်းသည် ချင်နေအိမ်သို့ လျင်မြန်စွာပြန်လာခဲ့ပြီး ထိုနေ့တွင် ထူးခြားသောအရာဘာမှမဖြစ်ပွားခဲ့ပေ။

နောက်တစ်နေ့နံနက်စောစောတွင် ကီလိုမီတာထောင်ပေါင်းများစွာခရီးနှင်လာသော တော်ဝင်အမိန့်တော်တစ်ရပ်သည် ကျင့်ယန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"တော်ဝင်အမိန့်တော်ကြေညာခြင်း ရောက်ရှိလာပြီ၊ ချင်ကျန့်အန်းနှင့် ချင်ဖုန်းတို့ ထွက်၍လက်ခံကြ"

ဟူသောအသံသည် ချင်နေအိမ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသောအခါ အိမ်ထဲမှလူတိုင်းသည် မသေချာမရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ချိန်ကကျဆင်းခဲ့သော ချင်မိသားစု၊ တတိယတန်းစား နိုင်ငံတော်စစ်သူကြီးတစ်ဦးမျှသာ၊ ဧကရာဇ်၏အာရုံစိုက်မှုကိုနှင့် တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို မည်သို့ထိုက်တန်နိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ထဲမှလူများသည် အဆိုးဆုံးကို ချက်ချင်းယူဆလိုက်ကြသည်။

ပင်မခန်းမထဲမှ ဒုတိယသခင်မသည် အထူးသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ကြောက်လန့်နေသည်-

"သခင်ကြီး၊ ရှင် အပြင်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ရင်း မလုပ်သင့်တာတစ်ခုခုလုပ်ခဲ့မိလား။ မဟုတ်ရင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တော်ဝင်အမိန့်တော် ဘယ်လိုလုပ်ပြီးရှိနိုင်မှာလဲ။"

အဖေချင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကိုခန့်မှန်းမိဟန်ဖြင့် ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်ဖြင့် "မိန်းမ၊ အများကြီးမစဉ်းစားပါနဲ့။ ဖုန်းအော်လည်း အမိန့်တော်ကိုလက်ခံရမယ်လို့ မင်းမကြားဘူးလား။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ဒုတိယသခင်မသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်-

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ဖုန်းအော်က အမြဲတမ်းယုံကြည်အားကိုးရတယ်။ တော်ဝင်အမိန့်တော်က သူ့ကိုလိပ်မူထားတယ်ဆိုရင် ကောင်းတဲ့အရာဖြစ်သင့်တယ်။"

ချင်ကျန့်အန်း၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်၊ မိသားစု၏အကြီးအကဲအနေဖြင့် သူသည် သိသာသောစေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ရှုခြင်းကို ရင်ဆိုင်နေရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူက "အားလုံးပဲ၊ အပြင်ထွက်ပြီး အမိန့်တော်ကိုလက်ခံကြ။ မနှောင့်နှေးကြနဲ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်နေအိမ်မှလူများသည် ပင်မတံခါးဝတွင် လျင်မြန်စွာစုရုံးကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် စံအိမ်မှထွက်လာသည်နှင့် တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ဖတ်ကြားရန် စီတန်းလှည့်လည်ခြင်းသည် ခမ်းနားထည်ဝါစွာပေါ်လာပြီး လမ်းများမှ မရေမတွက်နိုင်သောကြည့်ရှုသူများကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

စီတန်းလှည့်လည်ခြင်း၏ခေါင်းဆောင်မှာ ဦးခေါင်းဆောင်းဆောင်းထားသောယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တိမ်ပုံစံခါးပတ်နှင့် တောက်ပသောကျောက်စိမ်းဆွဲသီးပါသော ကျယ်ပြန့်သောအဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ၏ဝတ်ရုံ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဘောပင်နှင့်စက္ကူနှင့်တူသောပုံစံတစ်ခုရှိသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်၊ သူသည် ထိုပုံစံကို စာအုပ်များထဲတွင် ယခင်ကမြင်ဖူးသည်... ၎င်းမှာ မြို့တော်ရှိ မဟာစာပေအကယ်ဒမီ၏ တံဆိပ်ဖြစ်သည်။

တာ့ချန်မင်းဆက်တွင် မဟာစာပေအကယ်ဒမီမှ မိမိကိုယ်ကို မြင့်မြတ်သည်ဟု ကြွေးကြော်သော ထိုစာပေသမားများသည် တော်ဝင်အမိန့်တော်များကိုဖတ်ကြားရန် တာဝန်ရှိသည်။

ဦးဆောင်လာသောလူဖြူဝတ်စုံနှင့်လူသည် မာနကြီးနေပုံရသည်၊ ချင်နေအိမ်မှလူတိုင်းစုရုံးပြီးသည်နှင့် သူသည် တော်ဝင်အမိန့်တော်ကိုဖတ်ကြားခြင်းအခမ်းအနားကို စတင်လိုက်သည်။

"ဤအမိန့်တော်ကို နာခံလော့" ဟူသောနောက်ဆုံးစကားလုံးများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် အမိန့်တော်၏အကြောင်းအရာသည် ချင်မိသားစုကို အံ့ဩတကြီးဖြစ်သွားစေသည်။

သခင်ကြီးသည် တတိယတန်းစား နိုင်ငံတော်စစ်သူကြီးမှ ဒုတိယတန်းစားတစ်ဦးသို့ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

ထိုမျှသာမက ယခင်ကရောင်းချခဲ့သော ချင်မိသားစု၏ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်နေအိမ်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့ထံသို့ ဆုအဖြစ်ပြန်လည်ချီးမြှင့်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ချင်မိသားစုသည် တော်ဝင်မြို့တော်တွင် နောက်တစ်ကြိမ်နေထိုင်နိုင်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် ရှို့လျန်မြို့တွင် သခင်လေးပြုလုပ်ခဲ့သော ပံ့ပိုးမှုများကြောင့်ဖြစ်သည်။

________________________________________

ချင်ဖုန်းသည် အခြေအနေကို အပြည့်အဝနားမလည်မီမှာပင် မျက်လုံးများသည် သူ၏ခေါင်းထိပ်ပေါ်တွင် ရှိနေဟန်တူသော လူဖြူဝတ်စုံနှင့်လူသည် ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ့ကို အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ။" ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ကြည့်" လူဖြူဝတ်စုံနှင့်လူက ပြုံးစစဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သူ၏ပါးစပ်ထောင့်ကိုတွန့်ကွေးကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်း အမှတ်တံဆိပ်ပေါ်တွင် စကားလုံးတစ်လုံးထွင်းထုထားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက မဟာစာပေအကယ်ဒမီရဲ့ အမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်နိုင်သလား။"

ချင်ဖုန်းက အံ့ဩတကြီးမေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဤအမှတ်တံဆိပ်ကိုပေးရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း။

"မင်း တော်ဝင်မြို့တော်ကိုရောက်တဲ့အခါ မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို သတင်းပို့ဖို့သတိရပါ။"

လူဖြူဝတ်စုံနှင့်လူသည် ဤစကားများကိုထားခဲ့ပြီး သူ၏မြင်းပေါ်သို့တက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူထွက်ခွာသွားစဉ် သူက "မြန်မြန်လာလေ၊ ပိုကောင်းလေပဲ" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ထိုမာနကြီးသောအကြည့်ဖြင့် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို အထင်သေးနေဟန်တူသည်။

________________________________________

ခန်းမထဲတွင် ဒုတိယအမေသည် တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ဂရုတစိုက်ကိုင်ထားပြီး ခုလေးတင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအရာအားလုံးအပေါ် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။

ချင်မိသားစု တော်ဝင်မြို့တော်မှထွက်ခွာသွားစဉ်က သူမသည် သူတို့ ဤဘဝတွင် ပြန်သွားရန် အခွင့်အရေးဘယ်တော့မှမရတော့ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဤသို့သောအရာဖြစ်ပျက်လိမ့်မည်ဟု သူမ အနည်းငယ်မျှမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"အစ်ကိုကြီးက အစ်ကိုကြီးပါပဲ။" ဒုတိယညီက သူ၏နှလုံးသားထဲမှ လေးစားစွာပြောလိုက်သည်။

ချင်မိသားစုမှလူများသည် အားလုံးကြွေးကြော်ကာ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေကြသည်။ ဝေးလံသောကျင့်ယန်မြို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တော်ဝင်မြို့တော်သည် နေထိုင်ရန် သဘာဝကျကျပင် ပိုမိုသင့်တော်သည်။

သို့သော် ပင်မနေရာတွင်ထိုင်နေသောဖခင်မှာမူ အထူးတလည်ပျော်ရွှင်နေပုံမရပေ။

ထူးခြားသောအမူအရာကိုမြင်သော် ဒုတိယအမေက "သခင်ကြီး၊ ရှင်က ရာထူးတိုးတယ်၊ ဖုန်းအော်က မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို အဆင့်မြင့်ပညာသင်ကြားဖို့ဝင်နိုင်တယ်၊ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်နေအိမ်ကိုလည်း ပြန်ချီးမြှင့်ခံရတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ကောင်းတဲ့အရာတွေပဲ၊ ဘာလို့ ရှင့်မှာ ဒီလိုအမူအရာရှိနေရတာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"စိတ်လှုပ်ရှားနေရုံပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ကျင့်ယန်မြို့မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်နေခဲ့ကြတာပဲ။ အခု ငါတို့ထွက်သွားရတော့မှာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ခွဲရခက်တယ်။"

"သြော် ဒီလိုလား၊ ကျွန်မက ရှင် တော်ဝင်မြို့တော်က နေထိုင်မှုစရိတ်ကြီးမြင့်တာကို စိတ်မချမ်းသာဖြစ်ပြီး ပြန်မသွားချင်ဘူးလို့ ထင်နေတာ။" ဒုတိယအမေက ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများကိုကြားသောအခါ ဖခင်ချင်၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီးအဲ့လိုတွေးနိုင်ရတာလဲ။ အခုချင်မိသားစုက အတိတ်ကနဲ့ အများကြီး ကွာခြားနေပြီ။ မိသားစုရဲ့ငွေကြေးအရင်းအမြစ်တွေက တော်ဝင်မြို့တော်မှာနေထိုင်ဖို့ လုံလောက်တာထက် ပိုတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အဖေနဲ့ သိပ်တော့မဆိုင်ဘူးလေ။ အဲ့ဒီငွေတွေက အစ်ကိုကြီးရှာထားတာ" ဒုတိယညီက ပြောလိုက်သည်။

"ပြောတာမှန်တယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ဖုန်းအော်ရဲ့စွမ်းရည်တွေကြောင့်ပဲ။ ရှင်ဘာလို့ဒီလောက် အောင်ပွဲခံနေပုံပေါက်နေရတာလဲ။" ဒုတိယအမေက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဖခင်ချင်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

လူတိုင်းကြွေးကြော်ရယ်မောနေစဉ် ဧည့်ခန်းထဲမှချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှအဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းအမှတ်တံဆိပ်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ လားလားမျှမသက်ဆိုင်သလို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ဒုတိယညီက "အစ်ကိုကြီး၊ ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒုတိယအမေသည်လည်း စိုးရိမ်တကြီးမေးသည်၊ "ဖုန်းအော်၊ စိတ်ထဲမှာတစ်ခုခုရှိနေလို့လား။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြပြီး "ဖေဖေ၊ ကျွန်တော်တို့ တော်ဝင်မြို့တော်ကို ဘယ်တော့သွားကြမှာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ကျန့်အန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး "ဒါက ဧကရာဇ်ဆီက တော်ဝင်အမိန့်တော်ပဲ။ငါတို့မနှောင့်နှေးနိုင်ဘူး။ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ သုံးရက်အတွင်းမှာ ထွက်ခွာကြမယ်။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါပြီ။" ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ခန်းမထဲမှထွက်လျှောက်သွားသည်။

ဒုတိယအမေက စိုးရိမ်တကြီးမေးသည်၊ "သခင်ကြီး၊ ဖုန်းအော် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

"သူ့ကိုလွှတ်ထားလိုက်ပါ။ ဖုန်းအော်က ငါ့လိုပဲ စိတ်ခံစားမှုပြင်းထန်တဲ့သူတစ်ယောက်လေ။ ဒီမှာ အချိန်အတော်ကြာနေခဲ့ရတော့ သူ ရုတ်တရက်ခွဲရခက်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။" အဖေချင်က ရှင်းပြသည်။

________________________________________

မြို့အပြင်ဘက်မှတောင်ကုန်းပေါ်၊ အကြီးအကဲ လီယန်၏သင်္ချိုင်းရှေ့တွင် ချင်ဖုန်းသည် ဝိုင်လောင်းချကာ ဖြတ်ကျော်လာကတည်းက အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။

ဤနေရာတွင် သူ မလွှဲမရှောင်သာ လွမ်းဆွတ်နေရမည့်လူများနှင့်အရာများ အလွန်များပြားလှသည်။

ကျင့်ယန်မြို့သို့ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လူများစွာနှင့်တွေ့ဆုံပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော် သွားရတော့မယ်ထင်တယ်။"

ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်လှဲလျောင်းနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုအမျိုးသားက အေးအေးလူလူပြန်ဖြေသည်၊

"မင်းသွားရမယ်ဆိုရင် သွားလိုက်ပေါ့။ ငါနဲ့အဲ့ဒီအကြောင်းပြောစရာမလိုပါဘူး။"

"မင်း တော်ဝင်မြို့တော်က မဟာစာပေအကယ်ဒမီကိုရောက်တဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနေ၊ ငါ့ကိုအရှက်မရစေနဲ့။"

"ကျွန်တော် ဘယ်သွားမယ်ဆိုတာ ဆရာသိလို့လား။"

"တော်ဝင်အမိန့်တော်ကိစ္စက ကျင့်ယန်မြို့တစ်မြို့လုံး ပျံ့နှံ့နေတာကြာပြီ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မသိဘဲနေမလဲ။ မင်း ဒီလောက်စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။ ပွဲတိုင်းက ပြီးဆုံးရစမြဲပဲ၊ ဘဝမှာ ခွဲခွာခြင်းနဲ့ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းက မလွှဲမရှောင်သာပါဝင်တယ်။ အမြဲတမ်းဒီလိုပဲဖြစ်ခဲ့တာပဲ။"

"မင်း ငါ့ကိုဂရုစိုက်တယ်ဆိုတဲ့အချက်က ငါမင်းကို တပည့်အဖြစ်လက်ခံခဲ့တာ အချည်းနှီးမဖြစ်ဘူးဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ။" အဘိုးကြီးက အနည်းငယ်ကျေနပ်သောအမူအရာပြလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်၊ "ဆရာ၊ နားလည်မှုလွဲနေပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာက ဆရာပေးခဲ့တဲ့ကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်နေတာ။"

"ဘယ်ကတိလဲ။" အဘိုးကြီးက နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မသေနိုင်သောနည်းလမ်းကို သင်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ အဘိုးကြီး ပိုင်လီသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ဒေါသတကြီးမှုတ်ထုတ်ကာ စိုက်ကြည့်သည်၊

"ငါက မင်း ငါ့ကိုမခွဲနိုင်မခွာနိုင်ဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ။ မင်းက အဲ့ဒီမသေနိုင်တဲ့နည်းစနစ်တွေကို တပ်မက်နေတာကိုး။ ငါ့မျက်စိရှေ့ကထွက်သွား၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်စုတ်လေး။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးပြီး စကားများများမပြောပေ။ သူသည် သူ၏အဝတ်အစားများကိုမတင်ကာ ဒူးနှစ်ဖက်ထောက်၍ သူ၏ဆရာကို ရှိခိုးခြင်းအခမ်းအနားကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"တပည့်က သားသမီးဝတ္တရားမကျေပွန်ခဲ့ပါဘူး၊ ဆရာ့ဘေးမှာနေပြီး သားသမီးဝတ္တရားကျေပွန်ခြင်းကိုမပြနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီအချိန်အတော်ကြာအတွင်း သင်ကြားပေးခဲ့မှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အဲ့ဒါတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်အကျိုးရှိခဲ့ပါတယ်။"

အဘိုးကြီးက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာနေထိုင်ခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နှုတ်ဆက်ပွဲများကို တွေ့ကြုံခဲ့ရသော်လည်း သူသည် ဤအချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမနေဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်ကိုဆန့်တန်းလိုက်ရာ သူ၏နောက်မှမိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သည် အနည်းငယ်တုန်ခါပြီးနောက် သေးငယ်သောခြံဝင်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် အဘိုးကြီးသည် သူ၏လက်ညှိုးကို ချင်ဖုန်း၏နဖူးသို့ညွှန်လိုက်သည်။ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်သည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲကာ ချင်ဖုန်း၏နဖူးအလယ်သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားသည်၊ "ဆရာ၊ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။"

"ခွဲခွာရမယ့်အချိန်မှာ ဒီမိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ကို မင်းရဲ့နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်အဖြစ် ယူဆလိုက်ပါ။"

"ကောင်လေး၊ သတိရပါ၊ နေရာတစ်ခုက ပိုတောက်ပလေ၊ အရိပ်တွေက ပိုနက်ရှိုင်းလေပဲ။"

"တော်ဝင်မြို့တော်က ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကလူတွေ အားကျတဲ့နေရာတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲက လျှို့ဝှက်အညစ်အကြေးတွေက သာမန်လူတွေရဲ့စိတ်ကူးထက် အများကြီးကျော်လွန်တယ်။"

"မင်း အဲ့ဒီမှာ ကိုယ့်ရဲ့စစ်မှန်တဲ့စိတ်ကို မဆုံးရှုံးစေနဲ့။"

"တစ်နေ့မှာ မင်းလမ်းပျောက်သွားခဲ့ရင် မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုမေးခွန်းထုတ်ခဲ့တဲ့အချိန်နဲ့ မင်းပေးခဲ့တဲ့အဖြေတွေကို ပြန်လည်အမှတ်ရပါ။"

"မင်းရဲ့မူလရည်ရွယ်ချက်တွေကို မမေ့ပါနဲ့၊ မင်း အဆုံးကိုရောက်အောင်သွားနိုင်မယ့်လမ်းကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်းက ဦးညွှတ်ကာ ပြန်ဖြေသည်၊

"တပည့် ဒါကို နှလုံးသားထဲမှာ မှတ်သားထားပါ့မယ်။"