အတိတ်ကိုပြန်လည်အမှတ်ရခြင်း၊ စိတ်လှုပ်ရှားစွာသက်ပြင်းချခြင်း

နှစ်ရက်အကြာ၊ နံနက်စောစောတွင် ချင်မိသားစုနှင့် သူတို့၏အခြွေအရံများသည် ထွက်ခွာရန်အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။

ရှောင်ပိုင်သည် ချင်ဖုန်း၏ပေါင်ကို တွန့်တိုသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားသည်။

"မမမော့၊ ကျွန်တော် အစေခံတချို့ ထပ်ခေါ်ပေးထားတယ်။ ကျင့်ယန်မြို့ကထွက်ခွာပြီးရင် ချင်စံအိမ်က အမ လက်ထဲမှာပဲ။ အနာဂတ်မှာ အချိန်ရရင် ကျွန်တော် အားလုံးကို ပြန်လာတွေ့ပါ့မယ်" ချင်ဖုန်းက ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

မူလက သူသည် နှစ်ဦးစလုံးကို သူနှင့်အတူ တော်ဝင်မြို့တော်သို့ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အမမော့၏အကြံပြုချက်အရ တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ အကာအကွယ်အတားအဆီးသည် ကျင့်ယန်မြို့နှင့် အခြားကောင်းကင်ဘုံမြို့တော်များထက် များစွာသာလွန်သည်။

မည်သည့်မိစ္ဆာ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးမဆို ဝင်ရောက်ရန်ခက်ခဲပြီး သူမသာ ရှောင်ပိုင်ကို ထိုနေရာသို့ခေါ်သွားပါက အကောင်းဆုံးရလဒ်မှာ တော်ဝင်မြို့တော်၏ ကိုးထပ်မြေအောက်ထောင်တွင် အကျဉ်းချခံရခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းသည် အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် ထိုစိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အမမော့သည် သူမ၏လက်များကို သူမ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ဖြတ်တင်ထားရာ သူမဘေးမှ လန်နင်ရွှမ်ကို အလွန်သတိထားစေသည်။

"ငါ့မောင်လေး ထွက်သွားတော့မှာပဲ။ မင်းရဲ့အစ်မကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါတကယ်မခွဲနိုင်ဘူး။ မင်းကိုလက်ဆောင်အဖြစ်ပေးစရာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဒီအရာလေးကိုပဲ ယူသွားလိုက်"

သူမပြောနေစဉ် အမမော့သည် သူမ၏လည်ပင်းထဲသို့လက်လှမ်းကာ ရေစက်နှင့်တူသော ကြည်လင်သောကျောက်သလင်းကဲ့သို့အရာတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"မမမော့၊ ဒါက ဘာလဲ။" ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ဒါကို တာ့ချန်အနောက်ပိုင်းဒေသက အစ်မကြီးက ငါ့ကိုပေးခဲ့တာ။ မင်းဒီဟာကို အနောက်ပိုင်းဒေသမှာကိုင်ထားသရွေ့တော့ ဘယ်သူနဲ့ဆက်ဆံနေပါစေ သူတို့က မင်းကိုမျက်နှာသာ နည်းနည်းပေးလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းအနောက်ပိုင်းဒေသမှာ အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် မင်းရဲ့နတ်ဘုရားအာရုံကို သူ့ထဲကိုဝင်ရောက်အောင်လုပ်လိုက်။ အစ်မကြီးရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေ အနီးအနားမှာရှိနေရင် သူတို့က မင်းကိုကယ်တင်ဖို့ ချက်ချင်းပေါ်လာလိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ သူမ၏စကားကြောင့် လင်းလက်သွားသည်၊ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိသောပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။

ခေတ္တရပ်တန့်ပြီးနောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် "အနောက်ပိုင်းဒေသအပြင်ဘက်မှာဆိုရင်ကော။" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမမော့က သူမ၏ပါးကိုပွတ်သပ်ကာ ပြုံးသည်၊

"ဒါဆိုရင်တော့ သိပ်အသုံးဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

အမမော့နှင့် ရှောင်ပိုင်တို့နှင့် စကားအနည်းငယ်ပိုပြောပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာရန်အချိန်ကျရောက်လာသည်။

သူသည် လှည့်ကာရထားပေါ်သို့တက်မည်အပြုတွင် သူသည် အဝေးမှ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးတစ်ဦး စာအုပ်တစ်ပုံကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်လကျော်လေးအတွင်းမှာပင် ဤသည်မှာ လူငယ်လေး စာအုပ်လာလဲလှယ်သည်မှာ ဒသမအကြိမ်မြောက်ဖြစ်သည်။ ပျမ်းမျှအားဖြင့် ဤလူငယ်လေးသည် တစ်နေ့လျှင် စာအုပ်နှစ်အုပ်မှသုံးအုပ်အထိ အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်သည်။ သူသည် တကယ်ပင် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချင်၊ ခင်ဗျား သွားတော့မှာလား။" လူငယ်လေးက တွန့်တိုစွာမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါသွားတော့မှာ။ ငါ ချင်စံအိမ်မှာနေတဲ့လူတွေကို ပြောပြီးသွားပြီ။ မင်းစာအုပ်တွေဖတ်ပြီးရင် ဒီကိုဆက်လာပြီး စာအုပ်လဲလှယ်လို့ရတယ်။" ချင်ဖုန်းက လူငယ်လေး၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်တစ်ခါတွေ့နိုင်ဦးမလား။" လူငယ်၏မျက်နှာသည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း စာအုပ်တစ်သောင်းအတွဲကို အောင်မြင်စွာအလွတ်ကျက်မှတ်ပြီး စာပေသူတော်စင် လမ်းကြောင်းကို ခြေလှမ်းနိုင်သရွေ့တော့ ငါတို့ တစ်နေ့မှာပြန်တွေ့ကြမှာပါ" ဟု ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

ဤစကားများကိုထားခဲ့ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ရထားပေါ်သို့တက်လိုက်သည်။

လူငယ်သည် တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားသောစီတန်းလှည့်လည်ခြင်းကိုကြည့်ကာ သူ၏လက်သီးကိုဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

________________________________________

ကျင့်ယန်မြို့မှ တော်ဝင်မြို့တော်သို့အကွာအဝေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျယ်ပြောလှသည်။

ချင်၏အုပ်စုသည် တောင်ပိုင်းဒေသရှိကျယ်ပြန့်သော ဟွာရုံလမ်းပေါ်တွင် ခရီးသွားနေသော်လည်း များစွာမျှော်လင့်ထားသောဦးတည်ရာ... တော်ဝင်မြို့တော်သို့ရောက်ရှိရန် သုံးရက်နှင့်သုံးညနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဟွာရုံလမ်းသည် ကျယ်ဝန်းပြီးဖြစ်သော်လည်း သူတို့ တော်ဝင်မြို့တော်၏ ပင်မလမ်းမကြီးသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ ၎င်း၏ကျယ်ဝန်းမှုမှာ အနည်းငယ်ရှေးဆန်နေဟန်တူသည်။

ချင်ဖုန်းအတွက်မူ စမ်းချောင်းများနှင့်အိုင်များသည် ကျယ်ပြောသောသမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပေါင်းဆုံဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သောရထားများနှင့် ခြေကျင်ခရီးသွားများသည် အဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ၎င်းတို့ကြားတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသောထမ်းစင်များစွာရှိနေသည်။ အတိတ်က တန်ဖိုးကြီးမြင်းတစ်ကောင် မြင်ရခြင်းမှာ ရှားပါးသော်လည်း ဤနေရာတွင် ထိုရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသောမြင်းများသည် ဈေးထဲမှကုန်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ပင် ပေါများနေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် တော်ဝင်မိသားစုသာပိုင်ဆိုင်သောမြင်း၊ ကောလာဟလထွက်နေသော နဂါးမြင်းငယ်ကိုပင် တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဲ့ဒီထမ်းစင်ထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေလဲမသိဘူး။" ချင်ဖုန်းက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူတို့ လူအုပ်နှင့်အတူ တော်ဝင်မြို့တော်၏တံခါးဝသို့ရွေ့လျားသွားစဉ် နံ့သာတစ်တိုင်လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ခန့်အကြာတွင် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အလှည့်ကျရောက်လာသည်။

တံခါးစောင့်များသည် များပြားလှပြီး သူတို့၏ခါးများကိုကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးသည် ကျောက်စိမ်းရောင်အမှတ်တံဆိပ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ထူးခြားသောအမြင်အာရုံကိုအသက်သွင်းကာ ဤလူများကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ကြားမှအားအနည်းဆုံးသူမှာ ဆဋ္ဌမအဆင့်၏အထွတ်အထိပ်တွင်ရှိပြီး ပဉ္စမအဆင့်ကျွမ်းကျင်သူနှစ်ဦးပင် ရှိနေသည်။

အထောက်အထားအတည်ပြုမှုများဆက်တိုက်ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ကို တော်ဝင်မြို့တော်သို့ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

မြို့တော်ကို အတွင်းမြို့နှင့်အပြင်မြို့အဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။ ချင်မိသားစုသည် ဂုဏ်ကျဆင်းခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်နေအိမ်မှာမူ အတွင်းမြို့တွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သုံးထပ်စံအိမ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ကြီးမားသောခြံဝင်း၊ သေးငယ်သောခြံဝင်းခြောက်ခုနှင့် အခန်းရှစ်ဆယ်ဖြင့် ချင်မိသားစု၏ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်နေအိမ်သည် အတွင်းမြို့တွင် သိသာသောတည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

________________________________________

သူတို့၏ဇာတိမြို့သို့ပြန်ရောက်သောအခါ အဘိုးကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒုတိယဇနီးသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏စိတ်ခံစားမှုများကိုမထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့စီးကျလာသည်။

ခေါ်သံတစ်ချက်အပြီးတွင် အစေခံများသည် ချင်စံအိမ်သို့ပြောင်းရွှေ့ရန် ကုန်ပစ္စည်းများကို စတင်ချနေကြသည်။

၎င်းမှာ ဧကရာဇ်ကချီးမြှင့်သောနေအိမ်ဖြစ်သောကြောင့် အတွင်းမှအရာအားလုံးမှာ အဆင်သင့်ရှိနေပြီး ကောင်းမွန်စွာစီစဉ်ထားသည်။ ချင်မိသားစုအတွက် ပြန်လည်အခြေချရန် များစွာအားစိုက်စရာမလိုပေ။

အဘိုးကြီးက ဝင်ပေါက်မှသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းချသည်၊

"ငါတို့ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေကပြောင်းရွှေ့သွားတုန်းက ဒီဂျင်ကိုပင်က သုံးပေလောက်ပဲမြင့်တယ်။ အခု ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာပြီးတဲ့နောက် ကိုးပေကျော်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ။"

ချင်ဖုန်းက သစ်ပင်ကိုကြည့်လိုက်သည်၊ မူလပိုင်ရှင်က ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက မြို့တော်မှထွက်ခွာသွားသောကြောင့်ဖြစ်မည်၊ သူသည် ဤသစ်ပင်နှင့်ပတ်သက်သော အမှတ်တရများမရှိပေ။

သို့သော် ၎င်းက သူ့ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတပြီး အတိတ်ကိုပြန်လည်အမှတ်ရခြင်းမှ မတားဆီးခဲ့ပေ။

"ဖုန်းအာ၊ မင်းမေ့လောက်ပြီ။ ငါ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက ဒီသစ်ပင်အောက်မှာ မင်းရဲ့အရပ်ကို အထူးတလည်မှတ်သားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြာပြီးတဲ့နောက် အဲ့ဒီအမှတ်အသားတွေက လေနဲ့မိုးကြောင့် ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ၊ မင်းအဖေရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေလိုပဲပေါ့" အဘိုးကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဖုန်းအာ လာပြီး ဒီသစ်ပင်ကိုထိကြည့်ကြ။ ငါတို့ချင်မိသားစုက အများကြီးကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမယ့် ဒီဂျင်ကိုပင်က စံအိမ်ကို ဘယ်တော့မှမထားခဲ့ဘူး။ ငါ အဲ့ဒီမှာကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့အချိန်တွေကို သူ့ဆီကနေ အခုထိခံစားလို့ရတုန်းပဲ။"

ဒုတိယညီက ပြောသည့်အတိုင်းလုပ်သော်လည်း သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် စိတ်ခံစားမှုပါသောစကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူ၏ခေါင်းကိုသာထိကာ "ဖေဖေ၊ ကျွန်တော် ဘာမှမခံစားရဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါကာ ဆူပူသည်၊ "ညီလေး၊ မင်းက မင်းရဲ့လက်တွေကိုပဲသုံးနေတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတစ်ခုခုခံစားရမှာလဲ။ မင်းက မင်းရဲ့နှလုံးသားကိုသုံးပြီး ခံစားရမှာ။"

သူပြောနေစဉ် သူသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်သည်။ အေးစက်သောလေသည် တိုက်ခတ်ကာ အရွက်များကို တရှဲရှဲမြည်စေသည်။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ၊ "ဖေဖေ၊ ကျွန်တော် အရင်ကလိုပဲ မိသားစုက နှစ်သစ်အတွက် သစ်ပင်ရှေ့မှာဆုတောင်းနေတဲ့အသံတွေကို ကြားနေရသလိုပဲ။"

"ဖေဖေ၊ ကျွန်တော်လည်း ကြားလိုက်ရတယ်ထင်တယ်။"

ဖခင်နှင့်သားတို့ သစ်ပင်ကိုအတူတူထိတွေ့နေသည်ကိုကြည့်ရင်း အနီးအနားမှ လီကျန့်လီနှင့်အခြားသူများလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

သို့သော် ဖခင်နှင့်သားတို့ အတိတ်ကိုပြန်လည်အမှတ်ရနေစဉ် ဒုတိယသခင်မသည် သူမ၏မျက်လုံးထောင့်မှမျက်ရည်များကိုသုတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်၊

"သခင်ကြီး၊ ရှင် ဘာမဟုတ်တာတွေပြောနေတာလဲ။ ချင်စံအိမ်က ဂျင်ကိုပင်ကို ဘယ်တုန်းကစိုက်ခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မတို့ အော့စ်မန်သပ်သစ်ပင်နှစ်ပင်ကို စိုက်ခဲ့တာလေ။ ရှင်က အော့စ်မန်သပ်စ်နဲ့ (ကွေ့) က အသံထွက်အတူတူပဲ၊ မကောင်းမှုကိုကာကွယ်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့သာယာဝပြောမှုကိုစုစည်းခြင်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်လို့တောင် ပြောခဲ့သေးတယ်။"

"ဒီမှာကြည့်၊ သစ်ပင်တွေလွှနဲ့ဖြတ်ထားတဲ့ခြေရာတွေတောင် ရှိနေသေးတယ်။ ဒီဂျင်ကိုပင်က တခြားတစ်ယောက်ယောက်က စိုက်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏ဖခင်တို့၏မျက်နှာအမူအရာများ တောင့်တင်းသွားပြီး သူတို့၏သစ်ပင်ကိုထိတွေ့နေသောလက်များ ဖြည်းညှင်းစွာကျဆင်းသွားသည်။

ရှက်ရွံ့မှုကိုရှောင်ရှားရန်ဖြစ်မည်၊ လန်နင်ရွှမ်က အချိန်မီအကြံပြုသည်၊

"သခင်မလေး၊ ကျွန်မတို့ အထဲကို လမ်းလျှောက်ဝင်ကြည့်ကြမလား။"

မီးသွေးခေါင်းက ချက်ချင်းပြောသည်၊ "ကျွန်တော် အတူတူလိုက်ခဲ့မယ်။"

လူအများစုထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သခင်ကြီးသည် ဂျင်ကိုပင်ကိုကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ်နီမြန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် တံခါးစောင့်ကိုခေါ်ကာ သစ်ပင်ကြီးကိုညွှန်ပြပြီး "ဝင်ပေါက်ကို ဒီလောက်ကြီးတဲ့သစ်ပင်တစ်ပင်က ပိတ်ဆို့ထားတာက ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့အရည်အချင်းရှိသူတွေကို စံအိမ်ထဲကိုဝင်ရောက်ခြင်းကနေ အဟန့်အတားဖြစ်စေတာနဲ့ မတူဘူးလား။ ဒီအိမ်ရဲ့အရင်ပိုင်ရှင်က နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရတာ မဆန်းတော့ဘူး။ လူအနည်းငယ်ကို မြန်မြန်ခေါ်ပြီး ဒီသစ်ပင်ကို လွှနဲ့ဖြတ်ချလိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်။" တံခါးစောင့်က ဦးညွှတ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဤညွှန်ကြားချက်များကိုပေးပြီးနောက် သခင်ကြီးသည် အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

တံခါးစောင့်က သူ့ကိုကြည့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ကာ စံအိမ်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရှက်ရွံ့သွားသည်။