လျိုစံအိမ်သို့ အလည်သွားခြင်း

အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်များ ချင်နေအိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ချင်မိသားစုသည် ပင်မခန်းမတွင် ထိုင်နေကြသည်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကိုင်ကာ သူ၏လက်ကို လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင်တင်ရင်း အတိတ်ကိုပြန်လည်အမှတ်ရနေသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူမျှစကားမပြောပေ။

အထူးသဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် တည်ငြိမ်သောအမူအရာကိုထိန်းသိမ်းထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှမကြားခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ချင်ကျန့်အန်းသည် သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချကာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "ဖုန်းအာ၊ မင်း တော်ဝင်မြို့တော်ကိုပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ ကျန့်လီကို သူ့မိဘအိမ်ကို အလည်ခေါ်သွားသင့်တယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယအမေသည်လည်း "ဟုတ်တယ်။ သွားတဲ့အခါ လက်ဆောင်တချို့ယူသွားဖို့သတိရပြီး ယဉ်ကျေးမှုကိုမမေ့နဲ့။" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ထိုအရာမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟုထင်ပြီး သဘောတူညီစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျိုစံအိမ်သည်လည်း အတွင်းမြို့တွင်တည်ရှိပြီး ခြံဝင်းငါးခုပါသောစံအိမ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

မီးသွေးခေါင်း၏လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ချင်ဖုန်းနှင့်အုပ်စုသည် လျိုစံအိမ်သို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိသွားကြသည်။

သူသည် သူ၏ယောက္ခမများနှင့်တွေ့ဆုံရတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ ရထားပေါ်မှအရင်ဆင်းပြီးနောက် ကုလားကာကိုမတင်ကာ သူ၏ညာဘက်လက်ကို ထမ်းစင်အတွင်းမှ လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော သခင်မလေးထံသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် အနည်းငယ်လန့်သွားပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာ အနည်းငယ်နီမြန်းသွားပြီး သူ၏လက်ကိုကိုင်လိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ဘေးမှလန်နင်ရွှမ်က ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး သူမ၏သခင်လေးနှင့်အစ်မသည် အမှန်တကယ်ပင် ချစ်ခင်ကြသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

________________________________________

တံခါးခေါက်သံကိုကြားသောအခါ တံခါးစောင့်များသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ကြသည်။

သခင်မလေးပြန်လာခဲ့ပြီ၊ ကောလာဟလများအရ သူမ၏ဒဏ်ရာများမှာ လုံးဝပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ခေတ္တစကားပြောပြီးနောက် တံခါးစောင့်က "ကျွန်တော် သခင်ကြီးနဲ့သခင်မကို သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်" ဟူသောစကားဖြင့်ထွက်ခွာသွားပြီး စံအိမ်ဘက်သို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားသည်။

ကျယ်ဝန်းသောလျိုစံအိမ်ကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက သူ၏ဘေးမှသခင်မလေးကို "ငါနဲ့အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြည့်ချင်လား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"လျောက်လေ။" လျိုကျန့်လီက သူမ၏ကြက်သွေးရောင်နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာဖွင့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက လျိုစံအိမ်နှင့်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ချစ်ရသူနှင့်အတူ လျှောက်သွားရခြင်းသည် သူမကို လုံးဝကွဲပြားသောခံစားချက်တစ်ခု ပေးသည်။

________________________________________

"သခင်ကြီး၊ ကျန့်လီနဲ့ ချင်မိသားစုကအဲ့ဒီသမက်တို့ တော်ဝင်မြို့တော်ကို ဘယ်တော့ပြန်လာမယ်လို့ ထင်လဲ။"

လျိုမိသားစု၏ပင်မခန်းမတွင် လျိုကျန့်လီနှင့်အလွန်တူသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

သူမဘေးတွင်ထိုင်နေသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောမျက်နှာထားဖြင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့်သက်ပြင်းချသည်၊

"ဧကရာဇ်ဆီက တော်ဝင်အမိန့်တော်ရောက်ကတည်းက မင်း ဒီမေးခွန်းကို နေ့တိုင်း အနည်းဆုံးသုံးလေးခါမေးနေပြီ။"

"ဒီလောက်အကြိမ်များများလား။ ငါ ဘာလို့မမှတ်မိတာလဲ။"

ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ခေါင်းကိုစောင်းကာ ပြန်လည်အမှတ်ရရန်ကြိုးစားနေဟန်တူသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမက နောက်တစ်ကြိမ်ပြောသည်၊ "အရင်က ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လိုပြန်ဖြေခဲ့လဲ။"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ခေါင်းလွှဲလိုက်သည်။

ဤသည်ကိုမြင်သော် ထိုအမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက်သူမ၏မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ကာ ငိုသည်၊

"အို၊ အခု ငါအသက်ကြီးပြီး မလှတော့တော့ မင်းငါ့ကို နောက်ဆုံးတော့ငြီးငွေ့သွားပြီ။ မင်း ငါ့မေးခွန်းတွေကိုတောင် ပြန်မဖြေတော့ဘူး။"

"ငါ့သမီးနဲ့သမက်ကို ဂရုစိုက်တာ ဘာမှားနေလို့လဲ။"

"ငါတို့လက်ထပ်တုန်းကပေးခဲ့တဲ့အဲ့ဒီကတိတွေနဲ့ ကတိစကားတွေအားလုံးကို မင်းမေ့သွားပြီလား။"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် သူ၏နားထင်များတွင် အနည်းငယ်တုန်ခါမှုကိုခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏နားထဲတွင် ဆူညံသံတစ်ခုမြည်နေသည်။

သူသည် ကျော်ကြားသောလျိုမိသားစု၏လက်ရှိအကြီးအကဲဖြစ်ပြီး အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးပင်လယ်များကိုရင်ဆိုင်ခဲ့ကာ တည်ငြိမ်ပြီးစိတ်အေးချမ်းစွာနေနိုင်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏အကြောင်းပြချက်မရှိသောဇနီးနှင့် သူမ၏ မရပ်မနားစကား ပြောခြင်းကို ကိုင်တွယ်ရခြင်းမှာမူ ကျော်လွှားမရနိုင်သောစိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်နေသည်။

သူ့သမီးက ဘာလို့ နူးညံ့ပြီးတိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့အမေက ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက သက်ပြင်းချကာ ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်၊

"ငါအရင်ကပြောပြီးပြီ၊ ဧကရာဇ်ရဲ့အမိန့်တော်အရ သူတို့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပြန်လာလိမ့်မယ်။ မင်းစိုးရိမ်နေရင်တောင် ဘာမှပြောင်းလဲမှာမဟုတ်ဘူး။ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ပဲစောင့်ပါ။"

"ရှင်သာ အစောကြီးကဖြေခဲ့ရင် အရာအားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပဲ"

ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏မျက်နှာကိုဖုံးအုပ်ထားသော ပျော့ပျောင်းသောပဝါကိုချလိုက်သည်။ သူမ၏အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် အမှန်တကယ်ငိုနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။

လူလတ်ပိုင်းပုဂ္ဂိုလ်သည် ဖြေပြီးနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်သောအခိုက်အတန့်တစ်ခုရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီး၏စကားသေတ္တာသည် ဖွင့်သွားခဲ့ပြီး သူမသည် မရပ်မနား ဆက်လက် ပြောဆိုနေတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏သမီး ကျင့်ယန်မြို့တွင်နေထိုင်ရန် အဆင်မပြေမည်ကိုစိုးရိမ်ပြီး အခြားနေရာများသည် တော်ဝင်မြို့တော်ကဲ့သို့ မလုံခြုံမည်ကိုစိုးရိမ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးနှင့် သူမ၏ယောက္ခမများ ဒုက္ခကြုံတွေ့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သူမ၏အကြီးမားဆုံးစိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်သမီးနှင့် သမက်အတွက်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏အပြင်ပန်းသဟဇာတဖြစ်မှုရှိသော်လည်း လျှို့ဝှက်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိနေဟန်တူသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏သမီးကို သူမထက်ပိုနားလည်သူမရှိပေ။

"ကျန့်လီက အရာရာတိုင်းမှာကောင်းတယ်၊ သူ့စိတ်က ဓားကျင့်တာကိုပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေတာကလွဲလို့ပေါ့။ ဘယ်ယောက်ျားက ဒီလိုအရာမျိုးကို သည်းခံနိုင်မှာလဲ။"

"ငါက အစပိုင်းမှာ သူသိုင်းပညာသင်တာကို ကန့်ကွက်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအဖေက သူမှာထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းရှိပြီး သူ့ရဲ့သိုင်းပညာကိုမကျင့်ကြံရင် ဖြုန်းတီးရာကျမယ်လို့ အခိုင်အမာပြောခဲ့တယ်။"

"ပြီးတော့ ရလဒ်ကရော။ သူက နေ့ရောညပါ ဓားကျင့်တယ်၊ မိန်းမပီသတဲ့ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ မိတ်ကပ်လိမ်းတာကို လျစ်လျူရှုတယ်။ သူက ပုံမှန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

"ငါ ချင်မိသားစုကအဲ့ဒီလူငယ်လေးကို မမြင်ဖူးသေးပေမယ့် သူက တော်တော်လေးကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါယူဆတယ်။"

"မဟုတ်ရင် သူက ငါတို့သမီးရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသနိုင်ပြီး ဧကရာဇ်ရဲ့မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျန့်လီရဲ့ပင်ကိုစရိုက်နဲ့ဆိုရင် သူတို့နှစ်ယောက်က တကယ့် လင်မယား ဆက်ဆံရေးတောင် မတည်ဆောက်ရသေးဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်တယ်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးဖြစ်နိုင်မှာလဲ။"

ခဏရေရွတ်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးသည် ပို၍ပို၍စိုးရိမ်လာသည်။ သူမသည် သူမ၏သမီးနှင့်သမက်၏ ဆက်ဆံရေးတွင် အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ကြိုတင်မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ပင်၊ ကွာရှင်းစာပေးပို့ခြင်းကိုပင် စိတ်ကူးနေသည်။

သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားမတ်တပ်ရပ်ကာ ခန်းမထဲတွင် ရှေ့နောက်လျှောက်နေသည်။

"ကျန့်လီနဲ့သူ့ယောက်ျား ဘာလို့ပြန်မရောက်သေးတာလဲ။"

လူလတ်ပိုင်းပုဂ္ဂိုလ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဘဝတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အမျိုးသမီးများ၏ စဉ်းစားပုံကိုနားလည်ရန် ကြိုးစားရင်းကုန်ဆုံးခဲ့သော်လည်း သူသည် ၎င်းကို လုံးဝမကျွမ်းကျင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးစောင့်များ အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာသည်။

"သခင်ကြီး၊ သခင်မ၊ သခင်မလေးနဲ့သူ့ယောက်ျား ရောက်ပါပြီ။"

"တကယ်လား။"

အမျိုးသမီး၏မျက်လုံးများ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့်ပြူးကျယ်သွားသည်။

လူလတ်ပိုင်းပုဂ္ဂိုလ်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"သူတို့ဘယ်မှာလဲ။"

"သခင်မလေးက သူ့ယောက်ျားကို စံအိမ်ပတ်လည်မှာ လျောက်ကြည့်ဖို့ခေါ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကိုဒီကိုခေါ်လာရမလား။"

လူလတ်ပိုင်းပုဂ္ဂိုလ်က တုံ့ပြန်မည်အပြုတွင် အမျိုးသမီးက ကြားဖြတ်ပြောသည်၊

"ခဏစောင့်ပါ။ ငါ အရင်ဆုံးအတည်ပြုချင်တဲ့အရာတချို့ရှိတယ်။"

________________________________________

ချင်ဖုန်းနှင့် လျိုကျန့်လီတို့ လက်ချင်းချိတ်ကာ လျှောက်သွားနေပြီး လန်နင်ရွှမ်က အနီးကပ်လိုက်ပါနေသည်။

သူတို့သည် ပန်းအဆောင်သို့သွားရောက်လည်ပတ်ကြပြီး ကန်ကူးတံတားကိုဖြတ်ကာ လျိုကျန့်လီ ငယ်စဉ်က သိုင်းပညာကျင့်ကြံခဲ့သောနေရာကိုပင် တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။

ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ရောက်ရှိသောအခါ လန်နင်ရွှမ်က ရုတ်တရက်ပြောသည်၊

"ဒီမှာ အရာရာအကြောင်းအများကြီးသိတဲ့ အဘွားကြီးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ စံအိမ်ထဲက အိမ်ဖော်တွေအတွက် စည်းမျဉ်းအများစုကို သူကသင်ပေးခဲ့တာ၊ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့အရာတွေတောင်ပါတယ်။"

သူမပြောနေစဉ် လျိုကျန့်လီက သူမ၏ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ရာ လန်နင်ရွှမ်သည်လည်း သူမဖော်ထုတ်လိုက်သောအရာကို သိရှိသွားပြီး လျင်မြန်စွာသူမ၏ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်စူးစမ်းလိုစိတ်ရှိသော်လည်း သူသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ မမေးဘဲနေလိုက်သည်။

လျိုမိသားစု၏ပင်မခန်းမသို့ဦးတည်သွားရာ သူတို့သည် ကြင်နာဟန်တူသော အဘွားကြီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံကြသည်။

လန်နင်ရွှမ်သည် အံ့ဩမှုအပြည့်ဖြင့်မျက်နှာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ တစ်ဖက်လူကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ လျိုကျန့်လီသည်လည်း ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လူအနည်းငယ်၏စကားပြောဆိုမှုမှ ချင်ဖုန်းသည်လည်း တစ်ဖက်လူ၏အထောက်အထားကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

ဤပုဂ္ဂိုလ်သည် ခုနကနင်ရွှမ်ပြောခဲ့သော အဘွားဖြစ်ပြီး လျိုမိသားစုတွင် သူမ၏ဘဝအများစုကို နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျန့်လီကိုလည်း သူမကမွေးဖွားပေးခဲ့သည်။

ကျန့်လီ လွတ်လပ်စွာလမ်းလျှောက်နေသည်ကိုမြင်သော် မှုန်ဝါးသောမျက်လုံးများဖြင့်အဘွားသည် ငိုကာ "ပျောက်ကင်းသွားတာကောင်းတယ်၊ ပျောက်ကင်းသွားတာကောင်းတယ်။ ဒါက သခင်မလေးရဲ့ဒဏ်ရာတွေကိုကုသပေးခဲ့တဲ့ ချင်မိသားစုကသခင်လေးလား။ သူက တကယ်ပဲအရည်အချင်းရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲ။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးသည်၊ "မင်္ဂလာပါ အဘွား။"

အဘွားက နှစ်ဦးသား၏တင်းကျပ်စွာကိုင်ထားသောလက်များကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သခင်မလေး၏အသွင်အပြင်ကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာပြောသည်၊

"သခင်မက မူလက သခင်မလေးနဲ့သခင်လေးရဲ့ဆက်ဆံရေးက သဟဇာတမဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့ဒါက မလိုအပ်တဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြစ်ခဲ့ပုံပဲ။"

"သခင်မလေးကို ဒီလိုမြင်ရတာတော့ သူ သခင်လေးနဲ့ ပေါင်းသင်းပြီးသွားပြီလို့တောင် စိုးရိမ်မိတယ်။"

ဤစကားများပြောသည်နှင့် လျိုကျန့်လီ၏ဖြူနုသောပါးပြင်များ ချက်ချင်းနီမြန်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။ ဤအဘွား၏ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ထက်မြက်လှသည်။

သူမက ကြည့်ရုံဖြင့် ဤသည်ကိုခွဲခြားနိုင်သလား။

ယေဘုယျအားဖြင့် ရှေးအခါက အမျိုးသမီးတစ်ဦး အပျိုစင်ဟုတ်မဟုတ်ကိုအတည်ပြုရန် မင်္ဂလာဦးညအတွင်း အရာအားလုံးကိုသိရှိခြင်းအပြင် အရာအားလုံးမပျက်စီးသေးကြောင်းကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးရန်မှာလည်း အတွေ့အကြုံရင့်သော လက်သည်အဘွားတစ်ဦး၏အလုပ်ဖြစ်သည်။

ဤအဘွားသည် သူမကိုမထိတွေ့ခဲ့ဘဲ တစ်ချက်သာကြည့်ပြီး သဲလွန်စများကိုမြင်နိုင်သည်။

၎င်းမှာ သူမသည် အလွန်အတွေ့အကြုံရင့်ပြီး ကျွမ်းကျင်သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းသိနိုင်သည်။